Tiny leest “Jij zegt het” van Connie Palmen

We think we’re writing something to amuse, but we’re actually saying something we desperately need to share. The real mystery is this strange need. Why can’t we just hide it and shut up? Why do we have to blab? Why do human beings need to confess? Maybe, if you don’t have that secret confession, you don’t have a poem – don’t even have a story. Don’t have a writer.

Ted Hughes.

Op aanraden van Prinses las ik een boek van Connie Palmen, ik was al fan van de schrijfster maar dit is iets helemaal anders. “Jij zegt het” is een weergave van de relatie die de schrijver/dichter Ted Hughes had met Sylvia Plath. Voor wie hen niet kent: geen nood, ik ben zelf niet zo’n kenner en had er eerlijk gezegd ook nog nooit van gehoord. Sylvia pleegde zelfmoord in 1963 en na haar dood werd haar literair werk bejubeld en haar echtgenoot Ted Hughes beschimpt en veroordeeld.

Prinses schreef dat ze verzwolgen werd door het boek, en als iemand dat beweert dan word ik nieuwsgierig. Connie Palmen, dat kan niet slecht zijn, dacht ik. Ik deed het boek nog maar open en bovenstaande quote sprong me tegemoet. Ik was meteen mee. Dit is een boek over schrijvers, die bezeten zijn door het schrijven zelf en die ook dààr voor leefden. Ted en Sylvia hadden in elkaar een gelijke gevonden, een zielsverwant, maar wat meteen heel duidelijk wordt, is dat Sylvia lijdt aan een hopeloze opeenvolging van depressies en waanzin. Connie Palmen geeft hier echter weer wat Ted Hughes heeft doorstaan, leven met iemand in hoogtes en laagtes, niet gewoon in goede en kwade dagen, maar in himmelhoch jauchzende dagen en zum Tode betrübte dagen.

75474

Waarom greep dit boek mij naar de keel? Ten eerste de schrijfstijl. Connie Palmen schrijft hier in machtig rijke volzinnen, die mij alleen maar doen dromen en zwijmelen van écht schrijverstalent.   Vele mensen zullen hierdoor het boek snel wegleggen vrees ik, omdat het soms wat hoogdravend kan overkomen. Als je echter beseft dat je geen boek kan schrijven over schrijvers en dichters zonder zelf te kunnen toveren met woorden, dat je de magie hiervan moet kunnen begrijpen om het te appreciëren, dan is het iets voor jou.

Palmen_Jij-zegt-het

Ten tweede de allesverterende liefde tussen Ted en Sylvia. Het spettert gewoon in je gezicht, ze zijn zo dol op elkaar dat ze bijna geen minuut zonder elkaar kunnen, zeker de eerste jaren. Maar op den duur sluimert het gif tussen de kieren van hun kamers, probeert hij van alles om zijn bruid te kunnen kalmeren, wordt hij soms knetter van het altijd-willen-samen-zijn. Op een voormiddag, terwijl hij zit te werken, roept zij hem steeds opnieuw, hij telde de keren en kwam aan honderdtien. Stel je voor.

En tenslotte omdat er geen excuses bestaan, geen redenen en geen oorzaken als het gaat om zelfmoord. De dood was constant aanwezig, in haar gedachten en in haar gedichten. Haar eigen boek “The bell jar” gaat over haar leven vlak voor haar eerste zelfmoordpoging, toen ze nog studeerde. Het staat nu ook op mijn to-read lijstje. Arthur Miller, die rouwde om Marilyn Monroe zei: “Een zelfmoord doodt twee mensen”.  Pijnlijk vervolg, de tweede vrouw van Ted Hughes heeft vijf jaar later ook zelfmoord gepleegd, op dezelfde manier als Sylvia. Zij deed er nog een schepje bovenop en nam ook hun dochter mee.

Een treurig boek? Ja. En toch is het niet emotioneel. Als je begrijpt wat ik bedoel. Laat zeker weten als je het ook gaat lezen, ik ben benieuwd naar jullie mening.

Advertenties

17 comments

  1. De unaniem positieve recensies over dit boek hadden me al nieuwsgierig gemaakt. Je schrijven versterkt mijn verlangen om het te lezen. Kortom: het boek komt zonder de minste twijfel op mijn ‘to read’-lijstje. Voor ergens deze winter, vermoed ik, wegens onder meer een prima tip voor een fijn kerstcadeautje.

    Like

    1. I wish I had a Sylvia Plath
      Busted tooth and a smile
      And cigarette ashes in her drink
      The kind that goes out and then sleeps for a week
      The kind that goes out on her own
      To give me a reason, for well, I dunno

      And maybe she’d take me to France
      Or maybe to Spain, she’d ask me to dance
      In a mansion on the top of a hill
      She’d ash on the carpets
      And slip me a pill
      Then she’d get me pretty loaded on gin
      And maybe she’d give me a bath
      How I wish I had a Sylvia Plath

      And she and I would sleep on a boat
      And swim in the sea without clothes
      With rain falling fast on the sea
      While she was swimming away, she’d be winking at me
      Telling me it would all be okay
      On the horizon and fading away
      And I’d swim to the boat and I’d laugh
      Gotta get me a Sylvia Plath

      And maybe she’d take me to France
      And maybe to Spain, she’d ask me to dance
      In a mansion on the top of a hill
      She’d ash on the carpets
      And slip me a pill
      Then she’d get me pretty loaded on gin
      And maybe she’d give me a bath
      How I wish I had a Sylvia Plath
      I wish I had a Sylvia Plath

      Like

  2. Ik las I.M. van haar en de beschrijving die je hier geeft aan dit boek doet me denken aan hetgeen ik nog van I.M. weet….Ik probeerde het te herlezen laatst en ik geraakte er niet meer door? Vreemd, want ik herinner me dat ik I.M. enorm graag heb gelezen….

    Like

  3. Deze week – na een te lange pauze – een mooi boek in 2 dagen uitgelezen. De honger is terug en met jouw lijstje van 2015 als leidraad ga ik onmiddellijk naar de bib. Connie Palmen bovenaan.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s