Tiny ging ademen

Is ze nu helemaal onnozel geworden? Hoezo, ze ging ademen? Doet ze dat niet 24/7?

Lees verder en denk over enkele alinea’s wellicht: “Okee, Tiny is volledig aan het zweven en zit met haar geitenwollensokjes op haar vliegend tapijtje/yogamatje.” Want het wordt een behoorlijk bizar verhaal, zelfs voor mij.

Het begon in Egypte. Claudine gaf me daar voetreflexologie, waarbij ik ook al een en ander raars voelde: zweterige handen, een druk op mijn blaas en een hoofd dat uit een bruisbal leek te bestaan. Ze vertelde me over een boek dat ik dringend eens moest lezen, en gaf me deze mee naar huis. De volgende dag begon ik het toch maar te lezen in het vliegtuig, uit nieuwsgierigheid. Het heet “Vrij voor altijd” en ja, dat klinkt al een beetje… Juist. fullsizeoutput_536

Maar dit was heel helder en nuchter geschreven. Geert vertelt over zijn nogal brute echtscheiding, zijn depressie, zijn verslaving aan slaapmedicatie en anti-depressiva en hoe hij ten einde raad eens een ‘ademsessie’ ging volgen bij ene Marie-Rose. Het gekke was dat zijn leven op bepaalde momenten verdacht veel overeenkomsten had met het mijne (ik ga niet in details) en dat hij de laatste tien jaar ook vooral bezig was met zijn persoonlijke ontwikkeling.
Hij schrijft over de enorme uitwerking van deze ademsessies, hoe hij zich daardoor veel beter in zijn vel ging voelen en hoe hij uiteindelijk zelf ook ademcoach werd. Dit is wel een heel summiere opsomming, maar ik las het boek volledig uit tijdens die ene vlucht en dacht: ik wil die man ontmoeten! En ook meteen eens zo’n ademsessie proberen.

Wat is het nu? Deze ademhalingstechniek wordt ook wel ‘rebirthing’  genoemd – en oh boy, ik hoor je al zuchten. Echt waar, ik dacht net hetzelfde. Het gaat om bewust verbonden ademen, dat wil zeggen dat je inademing meteen gevolgd wordt door een uitademing. Ik zocht filmpjes op, maar zag veel mensen met open mond hyperventileren: dat is niet de techniek die Geert gebruikt. Hij leert het aan door via de neus in te ademen, en meteen weer uit te ademen in een ontspannen ritme.

Dat rebirthing komt van de ontdekker (Leonard Orr) die bij de ontwikkeling ervan een soort herinneringen aan de geboorte kreeg. Wellicht omdat het toen vooral werd toegepast in een hottub met warm water. Maar hij ontdekte ook dat het effect vooral kwam door de ademtechniek, niet zozeer door de aanwezigheid in het water.

Ik kwam thuis, schreef een mail aan de auteur en we maakten meteen een afspraak voor de volgende woensdag. Zo reed ik die dag naar het midden des lands, werd ik hartelijk verwelkomd door een goedlachse toffe kerel, die zoals ik al had verwacht, helemaal niet zweverig overkomt, maar alles nuchter en realistisch uitlegt. Of ik verwachtingen had? Eh nee, totaal niet. Ik denk ook geen blokkades of trauma’s te hebben dus ik ging in alle vertrouwen en vol nieuwsgierigheid op de matras liggen.

Dat ademen had ik al eens geoefend, maar zou ik dat een uur volhouden? Geen flauw idee, proberen maar dus. Geert begeleidde me hierin, gaf aan hoe ik moest ademen en in welk ritme en als mijn aandacht afzwakte, raakte hij me soms even aan om me terug in het juiste ademritme te brengen. Ik hield vol, zelfs al dacht ik ‘ help, moet ik hier een uur zo liggen blazen en puffen?’  en ik vermoedde ook dat ik niks spectaculairs ging voelen. Wellicht zou ik wel wat energie bij mezelf kunnen opwekken, of me mentaal sterker voelen nadien. Mooi meegenomen toch, dacht ik.

Wie schetst mijn verbazing van het effect. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik doe mijn best.

Al na vijf minuten begonnen mijn handen te tintelen. Die lagen gewoon naast me op de mat, maar het was net of er energie begon onder te zitten of zo. Precies of ze werden wat naar omhoog geduwd. Zomaar. Ik bleef ademen gelijk een zot. Als je al eerder wat met yoga en meditatie bent bezig geweest, valt dat nog goed mee. Mijn handen begon zo stilletjes aan een eigen leven te leiden, en terwijl ik me er héél bewust van was, gingen die echt naar omhoog. Geert deed het dekentje weg van mijn handen en héél langzaam bracht ik mijn handen omhoog, boven mijn buik, boven mijn borst, eigenlijk geen idee in welke houding want ik had mijn ogen dicht. Ik deed het zelf niet, het ging automatisch!

Geert zei nog dingen in de trant van ‘Laat het gebeuren, je bent de moeite waard, je bent veilig… Laat de liefde toe’ en even dacht ik “Ja ja…”  maar ik deed wat hij vroeg en dacht gewoon aan al mijn geliefden. Niet zo moeilijk en dat voelde goed.

En maar ademen. Ik bleef echt bewust, maar voelde een soort stroom door mijn lichaam vloeien – sorry ik kan het echt niet deftig uitleggen.

Tot het moment dat Geert zei, je mag nu eens diep inademen en dan goed alles uitademen. Dus ik dacht, ah ’t is gedaan. En hij zei: Nu mag je stoppen met ademen. Huh? Pardon? Maar ik deed het. Ik stopte met ademen (of ik ademde super onbewust en superlicht, dat kan ook). En dan.

En dan.

Holy shit. Wat is me dat hier jongens? Mijn handen, nog steeds ergens zwevend boven mijn borst, gingen bijna in een soort kramp, maar ik lag niet meer op een matras, ik voelde me alsof ik in een soort donkere floating tank of zo lag te drijven. Aaah, dacht ik, als ze dit terug naar de baarmoeder noemen dan snap ik verdomd goed wat ze bedoelen. Ja, daar lijkt het vast wel op. Heerlijk. Mijn lichaam was zo licht, ik voelde me zalig, ik kreeg het aangenaam warm (alsof je vanuit de winterkou in een gezellig warme kamer binnen komt), alles voelde goed en alles was energie.

Na een heerlijke tien minuten (het kunnen er ook vijf of vijftien geweest zijn), mocht ik weer gewoon gaan ademen, zei Geert. En ik kwam héél langzaam terug. Héél langzaam kon ik mijn handen weer normaal bewegen, mijn benen deden nog een tijdje hun werk niet, maar ook dat gevoel kwam langzaam terug.

Ik had een fantastische trip gemaakt, zonder drugs. Wat was dat, zeg? Ik heb zeker tien keer gezegd “maar allez!”en “what the f*ck?” want ik snapte er NIKS van. Dit effect had ik nooit of nooit verwacht. Het was de max!

Ik heb meteen geboekt voor een volgende keer, want Geert zei dat er nog véél meer kan gebeuren als je eenmaal een beetje gewoon bent wat er gebeurt. Ik ben reuze benieuwd. Voor mensen die bepaalde trauma’s, pijn hebben, kan het echt een positief effect opleveren, dat is al meermaals bewezen. Je moet er je natuurlijk wel voor willen en durven openstellen. Maar het is ZOT dat je dit volledig zelf kan doen, want veel doet zo’n begeleider niet, buiten je instructies geven en zorgen dat je veilig en beschermd bent.

Die avond reed ik vol energie terug naar huis, ik belde met drie van die geliefden om uit te leggen wat ik had meegemaakt, en mijn lief zei al snel “Wat voor pilletje heb JIJ gepakt, zeg? Niks schat. Ik heb alleen geademd.

Kijk voor meer info op de website van Geert: http://www.deademcirkel.be/

 

 

Tiny vertelt over wat de woestijn met je doet

En ik ga ook vertellen dat er een verschil is tussen Egypte als land en de regio Zuid-Sinaï. Want ik zeg altijd “Tiny gaat naar Egypte” maar eigenlijk maken mensen dan vaak de verkeerde voorstelling. Ze zien piramides, Caïro en Luxor en cruises op de Nijl, luxe resorts en toeristische aanslagen.

Sinaï is een aparte regio,

een schiereiland tussen Afrika en Azië. Geografisch gezien ligt de Sinaï dus in Azië. Het noordelijke deel van de Sinaï bestaat voornamelijk uit platte uitgestrekte zandvlakten en grenst ook aan de Gazastrook. Het zuidelijke gedeelte echter, waar ik telkens verblijf, grenst aan de golf van Aqaba, die gevuld is met koraalriffen en kleurrijke vissen (geen haaien!). Aan de westelijke kant ligt dan de golf van Suez.

Wat belangrijk is om te weten is dat de oorspronkelijke bevolking in Sinaï bestond/bestaat uit Bedoeïenen, met een eigen cultuur en gewoontes. Een groot verschil met de “gewone” Egyptenaar.

sinai

Sinds maandagavond ben ik terug in het land.

Ik ben er nu al drie keer geweest, in mijn paradijsje. Let op, het is niet voor iedereen, dat zei ik al in een vorige blogpost. Back to basics op alle vlakken. Slapen, wassen, weinig doen en leren creatief zijn in je alleen zijn. Ik bedoel: creativiteit ontstaat bij verveling. Zelf verveel ik me daar geen moment en is het zelfs alsof de dagen nog te kort zijn.

Wat doe je daar dan de hele dag,

is een vraag die vaak wordt gesteld. Als je de dag volledig wil benutten, dan raad ik het volgende uurschema aan (please, lach nu eens hartelijk bij de term ‘uurschema’ want ik draag daar niet eens een horloge en kijk amper op mijn gsm).IMG_0589

6u (wanneer het licht begint te worden in mijn hutje): ik sta op, wandel naar buiten, rek mij uit en ga mij installeren voor het schouwspel dat zonsopgang heet.

7u: ik verfris mij met koud water en ga wandelen langs het strand (je kan zeker een uur lang wandelen of meer zonder dat je iemand tegen komt – de occasionele hond of kameel niet meegeteld)IMG_0553

8u: ik haal een kopje koffie/thee en zeg “Sahab al cher” tegen Mohammed of Amir, die zegt “Sahab an nour” terug. (Ik heb nu goeiemorgen gezegd en hij zegt “ook veel licht voor jou” terug.) Ik lees wat, babbel met andere reisgenoten en wacht tot het belletje rinkelt.

9u: Ontbijt. Rijkelijk.

10u: Bikini aan, zwemmetje, liggen, rondlopen, lezen, luieren, naar muziek of podcast luisteren, schrijven, tekenen,…

13u: lunch als je wil en als je nog een hongertje begint te krijgen (soep, vers brood, salade, of een pizza, of wat spaghetti,…)

14-16u: idem als ’s morgens maar na 16u zakt de zon al achter de berg en moet je zorgen dat je gewapend bent tegen de opkomende muggen.

16u – 19u: beetje yoga, beetje mediteren, naar muziek luisteren, babbeltje doen, wandeling naar de buren, theetje drinken (en misschien ga ik de volgende keer tijdens deze uren een dansmomentje inlassen).

19u: Diner. Rijkelijk. Soms dessertje. Altijd koffie/thee. Denk in de richting “eten tot je niet meer kan en dan toch nog een goestingske hebben omdat het allemaal zo lekker is“.

20u: Kaarten, gezelschapsspel, zangstonde (hahaha), vuurcirkel, waterpijp,…

En rond 22u is het tijd voor Bed-lehem. Tenzij je wil nagenieten bij het vuur (als er niet te veel wind is tenminste).

Sleep. Repeat.

Hoe simpel kan het leven zijn.

En okee, we hebben twee uitstappen gemaakt. Daar later meer over.IMG_0616

Wat de woestijn met me deed?

Mij doen vertragen, dat vooral. Mijn horloge en idee van tijd achterwege laten. Terug zoeken naar wie ik werkelijk ben. Wat heb je écht nodig om te leven, om ergens op een vreemde plek toch gelukkig te zijn?

Nu ik de eerste keer een soort mini-groepje begeleidde, kwam ik tot het besef dat het zorgende echt wel in mij zit, ik was héél veel bezig met het welbevinden van mijn medereizigers. Een paar dagen later sprak ik dit ook uit en werd het duidelijk dat ze wel hun plan konden trekken en ik niet de rol van animator van dienst hoefde te spelen.

Hoe erg ik kan genieten van natuur: de zon, het water, de fantastisch mooie lucht en bergen, de duinen in de woestijn, de canyon, de sterrenhemel ’s nachts,… en dat op me in kan laten werken door er daadwerkelijk en letterlijk bij stil te staanDSC_0153

En hoe enorm graag ik eet, en wat gezond eten met je lichaam doet. Ik heb in deze acht dagen nul fysieke klachtjes gehad, geen rugpijn, geen maagklachten, geen hoofdpijn,…

Verder las ik ook nog een speciaal boek, iets over ademen, maar ook daar later meer over. Volgende week ga ik daar iets mee doen.

Ik had verwacht dat ik in een dipje zou vallen, maar ik zit nog altijd op een woestijn-roes, denk ik. Voel me super goed. De enige traantjes kwamen tijdens een liedje in de zumba, ik hoorde iets van “I want to see the sunrise…” en ik verlangde terug naar die schitterende zonsopgang. Maar ik ben ZO dankbaar dat ik dit weer heb mee mogen maken én kunnen delen met een paar fantàstische mensen.

Volgende Sinaï-reis: 16 tot 26 maart 2020.

 

Tiny schrijft elke dag Morning Pages

blog

Eindelijk weer eens geslapen tot de wekker ging om kwart voor zeven. En verbazingwekkend dat ik dit schrijven nu al vier maanden volhoud. En ja, élke dag hé. Ik sta er niet echt vroeger voor op maar in plaats van nog tien minuten te snoozen of te soezen, sta ik meteen op, ga naar het toilet, doe mijn kamerjas aan, zet koffie en begin te schrijven.

In het weekend zou ik nog wel eens eerst durven douchen maar daarna is het meteen wel: mijn schriftje, mijn bril, mijn stylo en mijn koffie. Ooit dacht ik, als ik alle dagen drie bladzijden schrijf, dan zal mijn geschrift wel mooier worden. Niet dus. Ik doe ook niet extra mijn best want het is niet de bedoeling dat iemand het kan lezen. Zelfs ik zelf lees bijna nooit iets terug. Heel soms, als ik echt met mijn emoties bezig ben en ik overdenk iets, wil ik nog wel eens weten of ik ergens iets zinnigs heb opgeschreven – of om te weten hoe mijn mindset ’s morgens is veranderd.

Eigenlijk is het heerlijk om dit te doen. In plaats van ’s morgens in bed te liggen piekeren, schrijf ik alle donkere en andere gedachten weg. Het helpt me ook om te focussen op wat ik die dag nog wil doen of moet doen. Heel soms maak ik een concept voor een blog, zoals vandaag, en ook dan ga ik niks schrappen of veranderen. Misschien is dat ook wel een talent.

Wat schrijf ik nog allemaal op:

Mijn neus is lastig, ik zit weer te snotteren. Best nog neusdruppels gaan halen voor ik naar Egypte ga. Toch niet te veel op voorhand klaarleggen anders weet ik al niet meer wat ik wel of niet heb klaar gelegd. Wel moet ik nog eens naar de bib gaan en een aantal Dwarsliggers uitzoeken. Oh en ik moet zeker nog verder lezen in The monk who sold his Ferrari.

Morning pages dus. ’t Is allemaal de schuld van Kelly, ze zette mij in gang en ik ben ferm blij dat ik het volhoud.