Tiny leest meer en meer

Vorige week haalde ik drie boeken in de bibliotheek. Meestal haal ik er maar eentje, en vroeger was het al een half mirakel als ik die ene al uit had na drie weken.

Nu dacht ik: ik zal mij een beetje moeten haasten, want 31 maart vertrek ik op reis en als ze dan nog niet uit zijn, zal ik ze niet mogen vergeten te verlengen.

En moet je nu een keer iets weten? We zijn een week verder en ze zijn bijna allemaal uit. Ik lees gelijk zot, zou je denken. In elk geval lees ik enorm veel meer dan de vorige jaren: mijn zoon is het huis uit, de kindjes van mijn vriend zijn er maar halftijds, ik werk vier vijfden, en ik heb minder hobby’s. (Stop maar met lachen, het is écht zo, ik speel geen toneel meer en ik zing niet meer in een band.)

IMG_6881

Ik (her)ontdek dat ik lezen heerlijk vind. Wegkruipen met (en in) een boek, even alles vergeten.

Deze drie waren boeken die ik al lang op mijn lijstje had staan en wat blijkt: ze zijn alle drie goed!

  1. De poppendokter van Diane Broeckhoven: Okee, toegegeven, het is een klein boekje en na één avond had ik het uit. Maar het mocht veel langer duren, want het is een prachtverhaal. Bijna alles wat met WOII, Amsterdam en Joden te maken heeft, kan bij mij eigenlijk niks verkeerd doen. Diane Broeckhoven schrijft ook prachtig, ik las eerder van haar ook al ‘Wat ik nog weet’. Ook hier hebben herinneringen, nostalgie, en romantiek vrij spel. Romantiek in de goeie, diepere zin van het woord. Vergis je niet, het is allesbehalve een stationsromannetje.

2.Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor van Renate Dorrestein. Eerlijk: ik koos dit boek omdat ik voor de Verbeelding bookchallenge een boek met een lange titel nodig had. (Morgen krijg je daar trouwens een update over, nog méér boeken dus.) En dit leek me wel leuk. Inderdààd. Wat een heerlijk boek, een beetje grappig, maar dan toch ook weer niet, want afasie is niet iets om mee te lachen maar vreselijk frustrerend. Dat seksleven van die zoon, daar gaat het eigenlijk amper over en misschien is dat een beetje jammer.

3. Het hout van Jeroen Brouwers. Weer zo’n boek dat de hemel in werd geprezen, ik vreesde al… Iemand vergeleek het ook al eens met “Een klein leven” waar ik helemaal wild van was. En ja, ik zie de vergelijking ergens wel, maar het is compleet anders. Het gaat ook over misbruik van jongens in een internaat, door geestelijken, maar verder heeft het niets te maken met wat je leest in “Een klein leven”. Het wordt verteld vanuit een derde persoon, maar erg meeslepend. Ik ga er nog niks méér over vertellen, want het is ook nog niet uit. Misschien vind ik er uiteindelijk toch niks aan, maar het gaat wel de goeie kant op.

 

Tiny keert terug (Dag van de zorg)

DSC_0187Vijftien jaar geleden nam ik afscheid van mijn collega’s en mijn “gastjes” uit het bezigheidstehuis. Tien jaar lang werkte ik als opvoedster in Oostende, bij mensen met een mentale handicap. Het werken in een leefgroep, omgaan met die mensen, hen helpen in het dagelijkse leven, vond ik fantastisch, ik deed mijn werk erg graag. Maar het gebrek aan inspraak, het stilstaan in een zorgwereld in verandering, dat maakte dat ik op zoek ging naar iets anders.

Ondertussen is er effectief toch heel veel veranderd, ook in datzelfde bezigheidstehuis. Naar aanleiding van de Dag van de zorg ging ik er nog eens terug. Gewapend met een pak zakdoeken want de vorige keer dat ik er op bezoek ging, werd het me emotioneel te veel: heimwee of nostalgie, ik weet het niet.

Nu sprak ik vooral met ex-collega’s, sommigen had ik inderdaad al vijftien jaar niet meer gezien. Enkelen waren zelf al met pensioen en kwamen ook eens kijken of werken er nog steeds, maar dan als vrijwilliger. Sommigen zijn al oma, iemand is na jaren alleenstaande mama met drie dochters toch opnieuw getrouwd, een ander werd recent weduwnaar,… De verhalen volgden elkaar op. Het was goed om iedereen eens terug te zien en te horen wat er zo allemaal is veranderd.

DSC_0189

Een blik op ‘mijn’ vroegere leefgroep

De kokkin vroeg of ik soms nog eens terug dacht aan die tijd. Ik zei haar, het komt zo vaak voor dat ik iets klaar maak en dat ik denk: dàt is iets wat zij me heeft geleerd. Dus ja, ik denk er nog regelmatig aan terug.

De leefgroepwerking gaat vooral nog ’s morgens en ’s avonds verder, want overdag zijn de meesten gaan werken in het dagcentrum. ‘In mijn tijd’ deden we vooral groepsactiviteiten, of ze  nu zin hadden of niet: gaan zwemmen, naar de markt, wandelen, creatief bezig zijn, en zo meer. Nu doen ze dit nog steeds maar gaan ze uit van de vraag van de cliënt. Er is sprake van een volwaardig burgerschapsmodel, wat zo veel wil zeggen als dat mensen met een beperking als volwaardige en evenwaardige burgers zich binnen de maatschappij kunnen bewegen. Wonen, werken en vrije tijd is veel meer opgesplitst. Werken gebeurt in een dagcentrum en niet meer in het tehuis. Vrije tijd is iets wat ze zelf kunnen bepalen, er wordt een waaier van activiteiten aangeboden en er is een vrijetijdsloket: waar ze begeleiding kunnen krijgen op zoek naar een invulling van hun vrije tijd.

DSC_0191

Een hele verbetering als je er over nadenkt. Ik herinner me nog hoe ik er een hekel aan had als het donderdagmiddag was en het “crea-namiddag” was. Zelf ben ik helemaal niet creatief, kan amper knutselen, noch breien of smyrna, en zoiets in gang steken was voor mij een marteling. Gelukkig had ik altijd wel creatieve collega’s en kon ik gewoon helpen waar het kon.

Tiny’s meest gelezen blogposts

In Augustus 2014 begon ik te bloggen en één van mijn eerste posts was blijkbaar meteen al een schot in de roos. Het hielp natuurlijk dat het onderwerp van mijn keuze een jong meisje was dat dit deelde op haar Facebook: Mensen, zei Fanny – was de titel. Fanny is een ex-collega vrijwilligster bij Awel, die me stimuleerde om het in mijn blog vooral over mensen te hebben. Excellent idee trouwens, dank u Fanny.

DSC_0938

Het andere bericht dat in 2014 meest werd gelezen, ging over de troubles met mijn zoon. Iedereen leefde mee, gaf goeie raad en veel moed en dat deed deugd: Tiny is het beu.  Er kwam zelfs een vervolg, maar dat werd niet zo vaak gelezen, gek hé. Het was nochtans lang niet opgelost. Drama sells, dat is in elk geval waar.

In 2015 organiseerden een aantal bloggers en Danone (ja die van de yoghurt) een Boost your positivity campagne, waar ik enthousiast aan mee deed. Grappig, ik had net een (vond ik toch) originele blog geschreven, waar ik zestien tips gaf aan mezelf als zestienjarige. Hoe zot was het, toen de eerste opdracht van die campagne luidde: “Schrijf een brief aan jezelf als zestienjarige.”ecard

En samen met dat lijstje tips, wat enigszins grappig, een beetje nostalgisch en vooral belerend was, ging ook het volgende drama weer verkopen: een vriend stierf en ik schreef een In Memoriam. Massaal gelezen. Anderhalf jaar later zie ik een geest. Maar écht. Ik sta te dansen op een fuif en iemand lacht naar mij met een lach die ik uit duizenden zou herkennen. De grond zakte even onder mijn voeten weg. Erg bizar.

In 2016 werd alles een beetje luchtiger. Mijn verhaal over bakkers in Wevelgem t.o.v. die van Brugge scoorde hoog, verder is de sauna erg populair als zoekopdracht, evenals mijn ervaringen op datingwebsites.

En verbaast het je, nee zeker, dat mijn twee sterke vrouwen in 2017 enorm hoog scoorden? Ik werd ineens veel meer gelezen in Canada, dankzij Anick-Marie en mijn blog over Virginie werd regelmatig door haar vrienden en familie gedeeld.

Af en toe vraag ik eens op Facebook, waarover zouden jullie graag nog eens iets lezen? Soms komen daar wel leuke dingen uit. Dus komaan, bloggers en niet-bloggers, lurkers en veel-reageerders, laat jullie gaan en denk eens luidop: wat voor onderwerp willen jullie door mij eens uitgerafeld zien? Brainstorm er maar op los… 🙂 Alvast een dikke merci.