Tiny en de zilveren citroen

Het lijkt op een titel van een Suske en Wiske album… Maar het heeft alles te maken met een luxe evenement: deze week kreeg ik na zeven maanden wachten mijn nieuwe (lease-)wagen. Iets met chips die niet voorradig zijn. Grapje van de leasing-firma: samen met het inschrijvingsbewijs, de nieuwe nummerplaat en een flut hesje, kreeg ik ook een zak chips met Pizza Pepperoni smaak, met als opschrift: “Bij xxx carlease is er geen chiptekort”. Haha.

Nee serieus, ik ben wel happy natuurlijk. Ondertussen reed ik zeven maanden met een zogeheten ‘aanloopwagen’, in afwachting van de nieuwe omdat de oude te veel kilometers had. Allemaal regeltjes van die leasingbedrijven, het zal wel ergens voor dienen.

Maar even alles op een rijtje, want tegenwoordig is het niet ‘woke’ om met een bedrijfswagen rond te rijden, dus heb ik al snel het gevoel dat ik mij moet verantwoorden. De beeldschermloepen die ik ga leveren over héél België wegen al snel zo’n twintig kilo per stuk, zitten in grote dozen en zijn dankzij hun grote verpakking goed beschermd. Je zet dat dus niet zo één twee drie op een trein, laat staan op een fiets. Meestal lever ik er ook niet ééntje, maar meerdere per dag, of nog een brailleleesregel, voorleestoestel, computer met spraak enzovoort. Mijn woon-werkverkeer is natuurlijk een pak minder geworden (Corona, hallo!) maar ik moet die dingen nog steeds wel komen halen in Brugge, en daarna dus overal leveren. Enter: mijn bedrijfswagen die ik echt nodig heb.

Dit jaar werk ik al twintig jaar bij hetzelfde bedrijf. Om de vier of vijf jaar wordt zo’n bedrijfswagen verruild voor een ander. Ik doe daar niet moeilijk over, al mag ik in principe zelf kiezen wat voor een merk en model het wordt. Bij mij is de koffer het belangrijkste: passen er twee van die mastodont-dozen naast elkaar en liefst nog in totaal vier met alle zetels plat. Tegenwoordig doet de Citroën C4 Picasso (nu Spacetourer) aan die voorwaarden.

Welke kleur mag dat worden voor u, mevrouw?”, vroeg de verkoper mij zeven maanden geleden en ik mompelde zoiets als “Doe maar iets. Wat er voorradig is. Iets standaard. Grijs of zo?”, want daar geef ik nu eens niks om, tenzij het fluogeel of grasgroen zou zijn. En dan nog. Dan zien ze me tenminste komen.

Groot was mijn verbazing dat het geen saaie grijze muis was, maar dat er een blinkende zilveren citroen voor mij klaar stond. Eigenlijk exact hetzelfde zilverkleur als mijn allereerste Mitsubishi Colt. Ik vind hem mooi, hij heeft vier wielen en hij rijdt zoals het moet. Veel meer fik fak zit er niet bij en daar kies ik ook niet voor. Na heel de uitleg vroeg de verkoper: “Nu ben ik eens curieus, waarom koos u voor een manuele versnellingsbak?”. Hij overviel me met die vraag, want daar had ik nu eens geen seconde over nagedacht. Op den duur moet je niks meer zelf doen, denk ik. Schakelen is autorijden. Niet alles hoeft moeiteloos te gaan. Het is zoals in de yinyoga: je moet alert blijven, actief genoeg en toch comfortabel.

Dus als je in het verkeer een zilveren citroentje tegenkomt, zwaai een keer! (Grote kans dat ik het niet zal gezien hebben – een mens moet op het verkeer letten hé, maar toch…:-))

Tiny en het jaaroverzicht 2021

Vorig jaar heb ik het fijntjes overgeslagen, hoe zou dat toch komen?

Dat van 2019 deed ik wel, die van 2018 vind je hier, ik deed er eentje in 2017,  à la Instagram in 2016  en zelfs al in 2015: een jaaroverzicht.

Bloggen deed ik een stukje minder, niet eens elke week. Soms lijkt het alsof ik alles al geschreven heb, of dat ik niks beleef. Soms denk ik dat ik steeds maar over hetzelfde beuzel.

Dingen waar ik van genoot:

  • reizen: met mijn lief naar Frankrijk en Spanje en met een groepje gelijkgezinden naar Egypte, en met mijn lief naar Tenerife in december.
  • eten in een sjiek restaurant met de leesclub: Rebelle in Marke.
  • quality time, één op één, met de mensen die ik graag zie. Praten en lachen met een vriend of vriendin, of het nu ver weg is, lang geleden dat we elkaar zagen, of voor een gewoon wandelingetje in het bos.

Dingen die ik mooi/leuk vond om te zien:

  • The morning show op Apple tv (voordeel van een nieuwe iPhone dit jaar, gratis abonnement er bij)
  • Ted Lasso, ook op Apple tv
  • Game of thrones, eindelijk aan begonnen en volledig verslaafd. Nu ook het boek aan het lezen.
  • La casa de papel, laatste seizoen en wat een schitterende serie!
  • Borgen en The Restaurant, twee heerlijke Scandinavische series.
  • Ook van genoten: Bridgeton, Sex Education, Atypical, La valla, New Amsterdam,..
  • Kortom: het is duidelijk, ik keek meer series dan ik boeken las.

Mijn favoriete boeken van 2021:

Oei. Ik las een beetje minder dan de voorbije jaren, misschien vanwege al die series. De totaalscore staat op 45 boeken. Mijn favorietjes:

Dingen die ik heb gemist:

  • Wéér geen festivals dit jaar. Geen Cactus in Brugge, geen Dranouter, geen Graspop. Ik verlang naar veel verbetering in 2022 en zelfs al zou er maar eentje doorgaan, ik zou al zéér blij zijn.
  • Dansen op fuiven. Ook allemaal mis.

Mijn meest gelezen posts van het jaar: 

  • Tiny heeft weer een plan – over mijn idee dat ik iets wou doen met meditatie, méér nog dat ik dat wou leren doorgeven aan andere mensen. Heeft dat eventjes iets te weeg gebracht zeg!
  • Tiny op stilteweekend –  het verslag van hoe het was, mijn zelf georganiseerd weekendje naar de Ardennen, om mensen te leren mediteren. Ter info: ik organiseer er terug eentje van 25 tot 27 februari, inschrijven kan via deze link.
  • Tiny voor het laatst – fait divers, maar blijkbaar graag gelezen en vaak doorgegeven aan andere bloggers, over de dingen die ik voor het laatst deed.

Dingen die ik in 2021 voor het eerst deed:

  • een cursus volgen tot meditatiecoach en heerlijk alleen logeren in Bredevoort.
  • een plant kunnen houden en zelfs laten opbloeien!

Dingen die ik dit jaar méér deed:

  • mediteren hé tiens. Zelf doe ik dat niet elke dag, maar bijna. Maar als ik er les in kan geven, heb ik er ondertussen ook zelf héél veel deugd van. Lesgeven in de gevangenis aan gedetineerden die zelf op zoek zijn naar rust in hun hoofd, was enorm leerrijk!
  • masseren: mijn zaakje als massagetherapeute in bijberoep loopt goed, al was het een lastig jaar want de eerste maanden MOCHT ik niet masseren, oh treurnis. Veel klanten zijn gebleven en waren super opgelucht dat het weer mocht!
  • Intermittent Fasten. Blijkbaar ben ik al een jaar bezig en néé, ik vind het niet lastig. Ontbijten doe ik vaak pas rond het middaguur, soms is dat met iets dat lijkt op een ontbijt, soms is dat met soep of een slaatje, of oh heaven avocado en ei en zalm. Op vakantie gooi ik mijn principe wel wat vaker overboord en dat is dan ook geen ramp. Ik kom snel weer in het stramien en mijn gewicht blijft op peil.
  • Idem voor het sporten. In september schoot ik in actie, en doe het nu nog steeds: twee keer per week intensief sporten voor een uur, begeleid. Plus vaak ook nog eens zumba, en yoga bijna elke dag.

Aan iedereen die hier leest, wens ik een heel mooi (en béter!) 2022. x

Tiny gaf meditatieles in Ruiselede

In het najaar (september/oktober) was ik te gast in de gevangenis van Brugge om aan zowel vrouwelijke als mannelijke gedetineerden les te geven in meditatie en yoga. Ik schreef er al over hier. Dezelfde organisatie vroeg mij of ik hetzelfde wou doen in het PLC: het Penitentiair Landbouw Centrum in Ruiselede. Deze justitiële inrichting ontstond uit de hervormingsschool voor jongeren, één stuk ervan is een gevangenis/landbouwbedrijf geworden. De gevangenen zijn er dus verplicht tewerkgesteld in dat bedrijf, er is zero tolerance voor agressie en drugs en ze worden gestimuleerd tot integratie. De mannen (geen vrouwen) leven er in gemeenschap en slapen ook in chambrettes. Grote slaapzalen met enkel een gordijntje er tussen.

Reden te meer om op zoek te gaan naar een moment van rust en stilte, vooral in hun hoofd.

Enter Tiny.

Op maandagavonden ben ik zes keer langs gegaan, voor twee uur, voor de geïnteresseerden. Ik gaf een mengeling van ademhalingsoefeningen, zachte yin yoga, zonnegroeten, begeleide meditaties en een introductie tot mantra’s. Maar ik ging vooral uit van wat hen bezighield, want al vlug kwamen de vragen. Na een eerste kennismakingsles werden ze al snel minder verlegen en hadden ze door dat ik ook maar een gewoon mensje ben, met veel zelfspot en relativisme.

Eentje doet élke dag een yogaflow op zichzelf, gewoon zomaar, geleerd uit een boekje. Een ander zei van nooit te piekeren, altijd rustig te kunnen ademen maar veel te halen uit de yoga- en stretch oefeningen.

In plaats van een klein eng lokaaltje diep verscholen in een groot gevangenisgebouw, zitten we nu in een relatief gezellige, immens grote zaal: plaats genoeg voor social distancing. Als de gedetineerden op meer dan vijf meter van mij af zitten, mag zelfs het mondmasker af.

Ik heb van de week aan je gedacht“, zei er eentje vorige week: “als ik mijn reep chocolade op at, heb ik dat eens héél traag en bewust gedaan.” Oooooh!

Een ander zei: “Ik heb de laatste week zo vaak nekpijn, wat kan ik daar aan doen? Is dat door mijn oefeningen?” Blijkt dat die mens een hele week vooral slecht nieuws te slikken kreeg, dan moet je niet ver zoeken: emoties zoeken een uitweg en nekpijn is daar zo typisch voor. Al de oefeningen die ik daarna gaf, veranderde ik telkens lichtjes voor hem, om geen méér pijn te veroorzaken maar die eerder te verlichten.

Vorige week vroeg mijn HR-manager, die van mijn doordeweekse job, of ik een tekstje wou schrijven in het Engels over mijn bezigheden buiten mijn gewoon werk. Ik eindigde hiermee:

Working with people, helping them in several ways is my true passion. Be it people with vision loss, or people with back pain or stress. I am grateful to be able to combine all this, to make people happy, to give them back some self esteem and independence. 

Volgend jaar: méér van dat!

Schrijf je hier in voor het meditatieweekend in februari in de Ardennen. Lees er meer over bij Tiny op stilteweekend.