Tiny telt af, deel 6: 1993 – 1997

Over vijf weken word ik vijftig. Ik kan het zelf bijna niet geloven dat ik al een halve eeuw hier mee draai, en dat ik al van alles overleefd en beleefd heb. De grote rode draad doorheen mijn leven is muziek, daarom deze reeks. Ik tel af (of op) per vijf levensjaren en deel voor elk jaar een nummer uit die tijd, die voor mij op een of andere manier iets heeft betekent.

Als je mij kende tijdens één of meerdere periodes, kom je misschien jezelf nog tegen. 🙂

Want muziek heeft voor mij erg veel te maken met mensen, en de herinneringen die er bij horen.

1993: Four non blondes, What’s up

Van 1992 tot in 2002 werkte ik in een bezigheidstehuis voor volwassenen met een mentale beperking. Ik vond daar mijn draai, had toffe collega’s, het werk was de max en de bewoners meestal schatjes. Al zaten er een paar serieuze uitdagingen tussen en kan ik tal van verhalen vertellen over allerlei belevenissen. Het is geen gesloten instelling of zo, de bewoners kunnen natuurlijk vrij in en uit maar het is niet echt de bedoeling dat ze dat ’s nachts bijvoorbeeld ook effectief doen.

Tot die nacht voor Oudejaarsnacht. ’s Morgens kom ik om iets voor 7 uur aan en ontdekken we dat er eentje weg is. Nergens te vinden. Zijn pyama lag in de tuin en zijn schoenen en wat andere kleren waren weg. Het was nog een jonge bewoner, die eigenlijk niet volledig op zijn plaats zat bij ons, maar ja, ook toen was er geen plaats in een psychiatrische omgeving, waar hij beter zou passen.

Hij is pas de volgende teruggevonden, door een alerte treinbegeleider in Amsterdam. Mijnheer had daar Oudejaar doorgebracht. Hij kwam veilig terug bij ons, dat wel. Eigenlijk was het best een toffe gast, hij was gek van pop- en rockmuziek, kon zelf ook wel zingen en ik herinner mij dat we dit nummer altijd KEIHARD samen zongen.

 

1994: K’s Choice: The ballad of Lea and Paul

Eigenlijk het eerste nummer dat voor K’s Choice belangrijk was, nog vòòr Not an addict. Wij coverden het, met onze band Syrius, mijn bassist zong tweede stem en eigenlijk klonk dat nog niet slecht. Als ik zo terug op zoek ga naar muziek uit deze tijd, vind ik weinig dingen die mijn goesting zijn. Ik was toen vooral zelf bezig met muziek maken, nummers schrijven, optreden,…

K’s Choice komt nog eens terug in deze lijst, in 1998, met een nummer dat nog veel belangrijker werd voor mij. Volgende week dus.

 

1995: The Rembrandts, I’ll be there for you

Het is het begin van de succesvolle serie Friends. Dat hadden wij, met ons groepje al lang door: een cool nummer, onmiddellijk herkenbaar, brengt ambiance en opnieuw met twee stemmen. Ook dit hebben we een tijd lang als cover gebracht tijdens de optredens, dikke pret. Iedereen kent ondertussen de serie, maar ik denk bij dit nummer nog steeds terug aan de toffe optredens. Leuke videoclip ook!

 

1996: Alanis Morissette, Ironic

In dit jaar ben ik getrouwd. Op mijn trouwdag ging alles mis. Het was in mei maar het regende en het was de hele dag koud. ’s Morgens ben ik nog zélf een witte paraplu gaan kopen. Ik heb de hele dag mijn wit jasje aan gehad, zelfs in de zaal, waar de verwarming niet werkte. Het openingsnummer ’s avonds was het verkeerde. De DJ had het zelfs niet bij (maar heeft het wel laten halen en twee uur later gespeeld). We speelden op onze eigen trouw met onze coverband. Worst gig ever. De foto’s werden genomen door een vriend van de bruidegom, maar die heeft mijn familie niet gefotografeerd en de beste foto van heel die dag werd eigenlijk genomen door de fotograaf van het Brugsch Handelsblad.

Oh en ja, ’t was blijkbaar ook de verkeerde man. Twee jaar later zijn we gescheiden. Isn’t it ironic?

 

1997: Chumbawamba, Tubthumping

We (mijn man en ik) gingen voor een dag of vijf op reis en mijn zoon bleef bij opa en oma. Ik weet alleen nog dat we de Zuidkust van Engeland afreden, hier en daar in Bed & Breakfast sliepen en dat dit liedje bijna voortdurend op de Britse radio te horen was. Al de rest van die reis heb ik verdrongen, denk ik. Er zijn ook geen foto’s van. Nam ik geen foto’s? Geen flauw idee.

Wat ik nog wel herinner: dat we ergens in een museum over heksen zijn geweest (vond mijn ex wellicht toepasselijk?) en dat we in Petersfield in een restaurant zaten waar ze een hele LP van James Taylor draaiden. Top-restaurant dus. 🙂

 

Lees hier deel 1: Tiny telt af 1968-1972

Lees hier deel 2: Tiny telt af 1973-1977

Lees hier deel 3: Tiny telt af 1978-1982

Lees hier deel 4: Tiny telt af 1983-1987

Lees hier deel 5: Tiny telt af 1988-1992

Advertenties

Tiny wou dat het al lente was

Is die winter bijna gedaan?

Hmm. Er worden mij boze blikken toegeworpen en gezegd dat het zelfs nog écht winter moet worden. Of mijn kerstboom al staat? Wat ik gekregen heb van Sinterklaas? En grote euforie bij mijn medemens als er drie sneeuwvlokken uit de lucht dwarrelen.

Is iedereen op zijn kop gevallen en blijven kaatsen of zo? Jongens toch. Ik krijg al de kriebels als het Halloween wordt, met die stomme pompoenen en plastieken spinnen in de etalages. Onnozelaars. Pompoensoep is wel lekker, ja, daar heb ik niks op tegen. Ook niet in de zomer.

En daarna wordt iedereen met kinderen juichend wakker, want Sinterklaas of zijn vriendje Sint-Maarten komt! Niet op vijf of zes december, nee, liefst al direct in november. Overdrijf eens niet zo, jongens. Zet dat schoentje op vijf december en gooi er ’s nachts wat in en hop, klaar. Laat de Sint in de lagere school komen en maak er daar een feestje van, maar hou hem toch weg uit winkels en bedrijven. Waar zijn we mee bezig?

Sint is nog niet helemaal weg of de straten zijn al versierd met Kerststerren en bij de bakker ligt het Nieuwjaarsgebak al klaar. De eerste sneeuwvlokken zorgen voor 400 kilometer file.

En ja ja, die Kerstsfeer, oh wat is het toch gezellig. Samen met de familie. Joepie. Laten we ook nog eens een kerstboom zetten en we gooien er snel nog honderd euro kerstversiering tegenaan. (Als ’t aan mij lag, was er niks, maar omdat we nog twee gezellige tieners hebben rondlopen, doen we maar mee.) Eenmaal de kerstboom gezet, kruipt iedereen weer op zijn kamer – en ik zit “gezellig” naast de boom te lezen. De familie op Kerstavond zal uit ons twee bestaan en met wat geluk de drie kinderen. Verder niks gepland.

Het is ook de tijd waarin niemand iemand durft te bellen: oh ze zullen het wel te druk hebben met familiefeestjes en zo. Nee hoor!

Ik heb een warme muts gekocht ten voordele van de MUG-heli bij Miete Confiete, voor Music For Life. Da’s genoeg Kerst voor mezelf, vind ik. Cadeau’s? Geen flauw idee van. Geen inspiratie. Mij mogen ze een boekenbon voor Theoria geven en ik ben content.

Kerstmarkten, oh horror. Sneeuw, ijs, temperaturen onder nul, dank u vriendelijk. In de zomer op een koude dag wil ik net zo goed een glühwein of een jenever drinken, dat moet nu niet per se. Mijn warme truien zal ik met liefde terug verhuizen naar de onderste regionen van mijn kleerkast.

Dus, lieve mensen: mag ik even een beer zijn en mij ingraven voor mijn winterslaap? Kom mij wakker maken als de zon terug is en de krokusjes bloeien. Dank u en slaapwel.

lente

Tiny telt af, deel 5: 1988 – 1992

Over zes weken word ik vijftig. Ik kan het zelf bijna niet geloven dat ik al een halve eeuw hier mee draai, en dat ik al van alles overleefd en beleefd heb. De grote rode draad doorheen mijn leven is muziek, daarom deze reeks. Ik tel af (of op) per vijf levensjaren en deel voor elk jaar een nummer uit die tijd, die voor mij op een of andere manier iets heeft betekent.

Als je mij kende tijdens één of meerdere periodes, kom je misschien jezelf nog tegen. 🙂

Want muziek heeft voor mij erg veel te maken met mensen, en de herinneringen die er bij horen.

1988: Melissa Etheridge, Like the way I do

Vriendjes die verdwijnen en zeggen dat ze hun vrijheid terugwillen. Hetzelfde vriendje een paar weken later tegenkomen met een nieuw vriendinnetje. Oh Melissa, ik verstond het liedje zo goed, zelfs al ging het bij haar niet over vriendjes, maar over vriendinnetjes. Jarenlang heb ik het nummer zelf gecovered, in elke groep waarin ik zong, stond dit nummer wel geprogrammeerd. Ondertussen ben ik het een klein beetje beu, maar toch…

 Tell me does she love you like the way I love you
Does she stimulate you, attract and captivate you
Tell me does she miss you existing just to kiss you
Like the way I do

 

1989: Soulsister, The way to your heart

Er mag wel weer eens iets Belgisch in deze lijst. Soulsister had in 1989 een monsterhit en er volgden er nog. Ambiance op fuiven verzekerd, al is het ritme nog niet zo makkelijk om op te dansen. Ik herinner me een gratis optreden ergens aan het station in Brugge, het plein stond helemaal vol en Soulsister speelde. Maar de Bruggelingen moesten nog wat wakker geschud worden, want mijn vriendinnen en ik waren zo te zien zowat de enige die wild stonden te dansen. “Bende frigo’s!!” riepen we dan heel onfatsoenlijk naar de stokstijve menigte. Allez komaan, dànsen!

 

1990: Something happens, Parachute

We zitten in volle Studio Brussel periode. De hype rond de vrije radio’s is wat overgewaaid en wij zijn wat ouder, zoekend naar een meer volwassen geluid. Ik ga voor de eerste keer naar de Gentse feesten, blijf ergens slapen en herinner me vooral een nacht vol muggen. Dit is een nummer dat me naar die periode terug katapulteert. Ik studeer af, en ga op zoek naar mijn uitdagingen, nog erg onzeker en benieuwd naar wat de toekomst brengt. Ik spring, maar heb altijd een parachute bij. Of ben ik de parachute voor iemand anders?

If the wind don’t catch you, I will, I will
If the wind’s not there, I’m here

 

1991: The Commitments, Mustang Sally

Ken je de film niet? Ach misschien ben je geen muzikant, dan is het je vergeven. Als je in die tijd in het muziekwereldje zat, kende je de film zeker. Hilarische taferelen, over audities, repetities, bands die splitten en weer samen komen, discussies over nummers, heerlijk. Ik kon me er zo in inleven, het was me erg bekend. Het nummer Mustang Sally hebben we ook in verschillende bands gecovered. En ja, het origineel is van Wilson Pickett uit 1966, maar ik heb het dus over deze versie:

 

1992: Bonnie Raitt, I can’t make you love me

In dit jaar was ik een tijdje werkloos, volgde ik een stomme cursus Secretariaat, ging ik drie maand als vrijwilliger naar Amerika, zong in een groep, in een koor en in de zangles en wou ik wel tijd maken voor een vriendje, maar het vriendje niet voor mij. Of hij was al bezet. Telkens ik dit nummer weer hoor, snijdt er terug een mes door mijn ziel. Ocharme ik… (Nog een geluk, ’t is allemaal goed gekomen.)

Lees hier deel 1: Tiny telt af 1968-1972

Lees hier deel 2: Tiny telt af 1973-1977

Lees hier deel 3: Tiny telt af 1978-1982

Lees hier deel 4: Tiny telt af 1983-1987