Tiny verdwijnt even van de radar

Zoals ik al schreef, vertrek ik straks op reis.

Waar ik naartoe ga, is geen internet. Als we chance hebben, is er voldoende elektriciteit om de gsm op te laden en als we nog meer geluk hebben, is er zelfs bereik om eens een sms-je naar het thuisfront te sturen.

Geen WiFi, geen 4G, dus geen Instagram, Messenger, Facebook, WhatsApp en ook geen blog. Daarom doe ik dit jaar dus ook niet mee met 40 dagen bloggen, ik zit straks al 9 dagen zonder internet…  Voor mij wordt dit ook een uitdaging hoor, ik heb nogal wat last van het FOMO-verschijnsel: Fear Of Missing Out. Nu doe ik al een hele tijd mijn best: op mijn smartphone heb ik Facebook verwijderd, enkel Messenger staat er nog op. Met Instagram doe ik ook niet veel meer, het is toch steeds het happy-life en roze wolkje wat je daar op ziet, na een tijdje ben je dat toch wel beu. En als je zoals ik geen kleine schattige kinderen, noch huisdieren hebt, ben je snel uitge-instagramd.

Stel dat ik tijdens die negen dagen toch eens in een Egyptisch stadje terecht kom met WiFi, wie weet dat ik er dan toch wel een mooie foto opzwier om iedereen jaloers te maken. Ik geef je nu al op een blaadje: ’t zal zonnig zijn, met wellicht strand en zee. De rest mag je er bij verzinnen.

Ik hoop dat ik geen close encounters met een haai beleef, of een kwal (letterlijk noch figuurlijk alstublieft) en dat ik ga genieten van rust en stilte.

شكرا لك

Shokran.

Dank u.

Advertenties

Tiny en de liefde

Op dit moment zijn we honderd jaar, ongeveer. En we zijn nu al meer dan zeven jaar samen.

Gitta (die – hopelijk maar voor even – verdwenen is uit blogland) vroeg een tijd geleden of ik eens wou bloggen over hoe ik hem leerde kennen. Eigenlijk kun je dat zeggen in twee zinnen, maar ik geef jullie toch de lange versie.

Lange tijd was ik single en behoorlijk happy. Ik ging veel op reis, korte tripjes hier en daar, organiseerde veel met en voor Couchsurfing, leerde zo allerlei mensen kennen en daar zat hier en daar ook wel eens iets interessants tussen – maar nooit voor lang. En als ’t dan een keer een echt leuke man was, dan ging hij na drie weken terug naar Australië. Bummer!

Dus ik gooide mijn profiel op datingsites en als hij leuk kon schrijven in de chat, en we leken beiden geïnteresseerd, durfde ik al eens afspreken. Na enkele rampen en een enkel drama hield ik het eigenlijk voor gezien. Nog één keer zou ik gaan vissen in die grote vijver maar als er na een week niks meer zou opduiken, dan zou ik dat hele datingsite verhaal sluiten. Foert, dacht ik.

Tot ik opeens wel een heel leuk profiel zag. Regio Kortrijk. Da’s toch al een pak dichter dan Australië, hé? Twee kinderen. Ach ja, da’s normaal op onze leeftijd. Sportief en er stond een ienie mienie fotootje bij waarop ik toch wel zag dat hij groot en slank was. We zijn een beetje beginnen chatten, dat was leuk, hij schreef ook zonder fouten en antwoordde snel. Na enkele weken spraken we af, in Brugge. Zijn kinderen waren een week bij de mama, mijn zoon was gewoon thuis, maar al 14 dus hij kon best een paar uur alleen.

Nog vòòr die afspraak vroeg ik hem om een wat duidelijker foto, zodat ik hem toch zou herkennen. Ik herinner me nog precies waar ik zat en hoe ik reageerde toen ik die foto opende op mijn computer. Zijn gezicht leek te stralen, en er was een soort herkenning, een aha-erlebnis bijna. Zo van: aha, daar is hij ! Héél raar, maar héél leuk. Achteraf bleek dat hij hetzelfde gevoel had toen hij mijn eerste portretfoto zag.

Enfin, we zouden elkaar voor het eerst zien in de Estaminet – mijn lievelingscafé. Het kon nog altijd slecht uitdraaien, want ik ben nogal kritisch. Ik stap die avond binnen in het vertrouwde café, en ik zie tegelijk hém én aan de andere kant een koppel dat ik al een jaar niet meer zag omdat ze op wereldreis waren geweest. Ouch – want wie moet ik nu eerst goeiedag zeggen? Ik zei sorry, ik kom zo, tegen hem en begroette het koppel pijlsnel. Daarna begon ik al meteen met hem uit te leggen waarom ik eerst naar hen was gegaan. Maar het ijs was al snel gebroken en hij vergaf me. 😉

We hebben een spaghetti gegeten en hij dronk een tarwebiertje – toevallig ook mijn favoriet bier, als ik al eens bier drink. We babbelden honderduit en een paar uur later opperde ik dat de datingsite misschien beter een soort Tripadvisor zou worden, waar je achteraf een review zou kunnen geven op de date, met sterren en al. Eigenlijk viste ik naar een evaluatie, we wilden gewoon van elkaar weten hoe we over elkaar dachten, op dat moment. Dat bleek zowel voor hem als voor mij positief – hoera – en we bezegelden dat met een kus, zo over de tafel.

De vijf sterren waren aan het fonkelen en aan het vermenigvuldigen, er klonken toeters en bellen en engelengezang, er was vuurwerk, die eerste kus was ongelofelijk. Maar echt hé, zonder overdrijven. Hij keek me aan en zei ook: wat was me dat? Hij had het ook gevoeld. Schitterend.

En dat was het begin van een mooi verhaal – met hier en daar wat putten en kasseien, lastige rotsblokken en vieze plassen, maar hij is er altijd en helpt me overal door. Zoals het moet zijn.

DSC_0973

Death Valley – maar wij zo levendig als ’t maar kan. Foto blijft er maar tijdelijk opstaan, dus geniet ervan. 😉

 

Tiny is flink #TourneeMinerale2018

Jaja, ik doe net als vorig jaar weer mee.

Mensen vragen mij dan, waarom? Je hebt toch geen alcoholprobleem? Je loopt toch niet poepeloere zat rond op een feestje? En anderen zeggen mij – tot in den treure – dat ze niet hoeven mee te doen want dat ze toch al nooit of zelden drinken. Okéé, dat weet ik dan, goed voor u, maar ik ben niet zo flink.

Er staat hier altijd een fles wijn open, een rode op de kast en een witte in de koelkast. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn ouders een fles advocaat (daar is het allemaal ooit mee begonnen) en op een feest ben ik amper binnen of ik krijg een glas cava/wijn/bier in mijn handen geduwd. Wat ik natuurlijk altijd met graagte aanvaard en even graag leeg drink. Nog eentje? ’t Is er eentje van mij!

De voorlaatste fuif in januari (een jaren tachtig feestje, heerlijk) ben ik een beetje flink geweest: ik dronk bier tot middernacht en daarna alleen maar water en cola. Want eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik soms al eens met een glaasje op terug naar Wevelgem rijd. Nooit echt dronken, maar een Bob ben ik al lang niet meer.

Daarom dus. In februari drink ik niks. Noppes. Zero. Om mezelf uit te dagen. Om te kijken of ik het kan. Om alle anderen te steunen. En omwille van mijn eigen gezondheid.

Feestje gisterenavond. Benefietfuif in Loppem – dat is randje Brugge, met andere woorden: massa’s bekende gezichten. Goeie muziek, want ook de DJ ken ik. Na twee cola’s en een half uur vrolijk dansen zie ik lichtjes kwijlend de pintjes voor mijn neus passeren. Ik dans verder met een glas water. Goesting! Maar goesting! Man toch. Ha, hiervoor doe ik het dus. NU heb ik het lastig. Een fuif zonder alcohol is voor mij een beetje bizar. En toch hield ik vol, ondanks de grote goesting in een pint. En ze hadden ook tarwebier, ai ai. Voor mij een cola alstublieft.

Gelijkenissen: ik dans even zot met of zonder alcohol. Ik lach evenveel zonder pint. Ik scan de ruimte op leuke mensen even hard. Ik hang rond evenveel nekken en deel evenveel knuffels uit zonder alcohol.

Verschillen: ik constateer iets sneller dat iemand anders iets te veel gedronken heeft. Ik dans met meer evenwicht. Ik word niet moe (wat wil je, met al die cola?), en mijn hoofd blijft helder. Ik rij recht naar huis en voel me wakker en gezond. Ik slaap even slecht (de adrenaline, weet je wel). Ik heb geen hoofdpijn de dag nadien.

En néé, ik ga niet meteen een fles leegdrinken op 1 maart. Maar wel terug genieten van een glaasje, met mate. Elk jaar is er toch een besef dat ik wel één en ander verzet op een maand. Lang leve Tournéé Minerale, voor mij een prima initiatief. s-tournee-minerale-2