Tiny’s trucjes

Dit gaat over onnozele dingetjes die het dagelijkse leven makkelijker maken. Dingen die ik als achttienjarige niet wist, soms zelfs nog niet eens toen ik vijfentwintig was. Dingen die jij misschien nog altijd niet weet. Of waarvan je denkt, ja zèg, hoe belachelijk. Life hacks, met een hip woord. De dames van de Blogboostnaj… enfin dat lange woord… vroegen wat mijn shortcuts zijn, als challenge. Tegenwoordig hebben ze voor alles een Engels woord hé, is ’t je al opgevallen?

Shortcuts = sneltoetsen = raccourcis, in ’t Frans. Op het werk noemen ze mij wel eens ‘Madame sneltoets’. Mijn zestienjarige plus-zoon zag mij laatst bezig op mijn laptop en riep herhaaldelijk: “Huh? Hoe doe je dat? Wacht! Toon dat nog een keer!”, terwijl ik zoals altijd handig van tabblad wissel met Control + Tab en tussen toepassingen met Alt + Tab. Simple comme bonjour. Ik ben anti-muis. Ik heb zelden een muisklik nodig om iets te doen op de pc, want dat heb ik mezelf geleerd. Waarom? Heb je al eens een blinde met een muis zien werken? Dat gààt niet hé. That’s my thing: ik leer blinden en slechtzienden met een pc werken zonder een muis.

Als ik sommige mensen (bv mijn man) op een laptop zie werken, erger ik me steendood, omdat het zo trààg gaat. Ik wil graag iederéén die trucjes leren, want dan gaat alles stukken sneller. Snel naar je bureaublad springen? Windowsknop en M of D. Snel naar je verkenner? Windowsknop en E. En zo zijn er nog… En ook op een Macbook (zie onderstaande foto) Veel plezier er mee en stuur mij maar een kadootje. 🙂

Andere trucjes, die misschien voor jou vanzelfsprekend lijken, maar voor veel mensen een ‘aha-momentje’ kunnen opleveren.

In plaats van elke dag te stofzuigen en om de vier voeten te dweilen: vraag iedereen om schoenen uit te doen en loop op sloffen/kousen/blote voeten binnenshuis. En zeker boven!

Hang je handdoek grijp-klaar aan de douche en droog jezelf af terwijl je nog in het douche hok staat: zo hoeft er niemand nà jou op een natte badmat te staan en hou je de vloer droog. (Klinkt logisch, maar écht: niet iedereen doet dat!)

Gebruik élke dag een hydraterende dagcrème vanaf je achttiende. JA: ook de mannen! Kijk naar mijn tweeënvijftig jarig gezicht, kijk eens van dichtbij. Kijk nu eens naar een andere tweeënvijftig jarige vrouw zonder botox en rommel en lees deze paragraaf opnieuw. ’t Mag er zelfs van den Aldi zijn. PS: aan de hangwangen kan ik niks doen, helaas. 😉

Foto door Edu Carvalho op Pexels.com

Koop geen eten dat je toch niet opkrijgt. (Okee, daar is wat planning en inzicht voor nodig.)

Spreek met je kind(eren) af voor je naar de supermarkt vertrekt, dat ze (elk) één iets mogen kiezen (geen speelgoed maar bv een koek, het soort fruit,…). Zelden miserie gehad met mijn autistisch zoontje in de supermarkt hierdoor.

Google. Echt waar, wat een gerief, zeg. Weet je nog, dat leven van vòòr het internet? Dat je alles nog moest opzoeken in kranten, bibliotheken, encyclopedieën,… of (the horror) vragen aan je ouders? Ik zoek enorm veel op, Google is echt mijn liefste, trouwste vriendje. Het vergt wel wat kunst om de juiste zoekwoorden in te typen, dat wel. Hoe vaak ik iemand al eens een ‘Let me Google it for you’ linkje heb doorgestuurd, jongens toch. Hoe moeilijk kan het zijn? Allez, hier. Een voorbeeldje: klik hier!

Oei, ik zat weeral op de pc…

Ah even in de kerstsfeer blijven, er is een volgorde om je boom te versieren hé: éérst de lichtjes, dan de slingers, dan de ballen.

Keukentip voor als je vaak brood eet en het brood wordt té snel te droog: bewaar het in de broodzak maar steek die dan ook nog eens in een plastiek zak. (Beter dan een broodtrommel!) Niet geschikt voor Hollands brood of brood uit de AH. Ik bedoel brood dat écht van een warme bakker komt. Deftig Vlaams brood dus. (Sorry!)

Wil je bloemkool met kaassaus maken? Gebruik gewoon één pot. Kook je bloemkool, laat die uitdruppen en gebruik gewoon dezelfde pot om je kaassaus in te maken. Minder afwas en ze is al warm dus je boter smelt sneller.

De twee minuten regel: als iets minder lang dan twee minuten duurt, doe het dan meteen. Nu.

De vijf seconden regel: als iets eetbaars op de grond valt en je raapt het binnen de vijf seconden op, dan kun je het nog opeten. Telt niet voor modder en slijk. Telt ook niet voor ijs. En ik citeer de mémé van Kelly: “Je moet e seule zand eten voor dat je groot bent”. Huh? Een seule? Wat is dat nu weer? Nog eens: klik hier.

Iemand nog van die tips? Laat je gaan!

Tiny’s gedachten

Waar ik zoal mee bezig ben ’s morgens vroeg… wat staat er dan in die morning pages van mij…?

Dat ik voor onze tienjarige jubiléé wel eens een weekendje weg zou willen. Ardennen, Limburg, de zee (mwah…), het is mij om het even, maar gewoon eens weg van tussen deze vier muren. Veel gaan wandelen is één ding, ver buiten West-Vlaanderen kom ik niet (meer). Dus ik zocht me al lam op air b&b en andere websites naar een betaalbaar huisje mét keuken (ah ja, Corona) én open haard (voor de gezelligheid) maar met een prijs die ons de broek niet scheurt (onder de 100€ per nacht). Ik vind niks naar mijn zin.

Foto door Spencer Selover op Pexels.com

Wat gaan we dan wèl doen, vroeg ik mijn man. We kunnen ook een dag eens gaan wandelen naar de Ardennen, of Limburg, zei hij, en dan ’s avonds gewoon naar huis keren en zorgen dat er eten is. Of afhalen. Saaien, dacht ik.

Omdat er nog steeds geen baskettrainingen zijn (mijn man is jeugdtrainer) en ook geen Kerstfeesten én we kinderloos zijn tussen pakweg 21 en 27 december, zouden we ook een weekje weg kunnen gaan. Er zijn geen Tui-vluchten naar Egypte in die periode en de andere zijn pokkeduur, dus dat is geen optie. Is er geen mooi weer op Tenerife? Mijn collega is daar laatst een weekje geweest en die was in de wolken. Toch is nu op reis gaan misschien geen goed idee, al is het op veel plaatsen ‘gezonder’ dan hier. Manlief staat ook niet te springen.

En wat dan met mijn ouders? Ik kan toch moeilijk voor tien dagen ver hun diepvries gaan volsteken? Hebben ze in de Carrefour ook geen lekkere feestmaaltijden? Die mensen van die kleine Carrefour achter den hoek zouden dat nog wel komen brengen. Maar: ze vinden dat niet lekker (want te zout, te droog, te klef,… – mijn ma is nogal een mierenneuker op dat vlak) én er is geen oven op hun appartement.

Foto door cottonbro op Pexels.com

Misschien moet ik toch met tijd eens kijken of ik daar geen mini-verbouwing kan doen en daar een oven plaatsen. Want later moet ik dat appartement toch ook kunnen verhuren of verkopen en zo zonder oven, ik zou er zelf nooit in willen wonen. Een oven vind ik nogal essentieel. Ze hebben enkel een microgolf.

Food for thoughts!

Tiny wandelt en babbelt

De laatste tijd (pakweg de laatste zes maand) heb ik nog nooit zoveel waardevolle gesprekken met mensen gevoerd als voordien.

Ik wandel zeker twee keer per week met een vriend of vriendin, en die gesprekken zijn gewoon goud waard. Jà, het is kut, jà, het is om te huilen dat we bijna niemand mogen uitnodigen. En ook ik wil graag terug op restaurant, kunnen reizen zoals vroeger en zeker ook terug mogen masseren.

Maar potverdikkie zeg. Corona heeft me zoveel geleerd. Waar die échte vriendinnen zitten. Niet op café dus. Je vindt ze ook moeilijker als je in een groepje afspreekt, op café of bij iemand thuis. Maar je ontdekt al snel wie er open staat voor een één op één gesprek tijdens een wandeling.

Mensen die ook zélf initiatief nemen, waar ik niet aan moet trekken en sleuren om nog eens te kunnen afspreken, die niet eerst twintig agenda’s en zeven mensen moeten raadplegen om een datum vast te leggen.

We praten over van alles en we mogen eens zagen: dat het kut is, dat er veel domme mensen zijn, dat we weer willen plannen maken, dat we onnozel worden tussen vier muren. Maar we lachen ook: met bloedrode neuzen van de kou, met fluffy schaapjes, met ons ongelofelijk talent in selfies maken (not!), met oude verhalen over een crush die een kwal bleek te zijn, met grapjes die al zoveel keer gemaakt zijn en dateren van in de jaren negentig maar waar we nog altijd plat mee gaan,…

Bijna iedereen zegt het, net als ik: dat we ZO blij zijn met elkaar. Dat we dankbaar zijn om te kunnen gaan wandelen. Dat het hier prachtig is. En daar ook. Dat we geluk hebben met het weer, ook. Dat het niet allemaal kut is. Integendeel, zo blijkt.

Onderstaande foto’s tonen hier en daar ook een mede-blogger… 😉