Tiny geeft weer yoga in de gevangenis

Net zoals vorig jaar kom ik weer wekelijks les geven in het Penitentiair Complex van Brugge, deze reeks is enkel voor de mannen. Je hebt de groep Mannen 1 en Mannen 2. De ene zijn de kort gestraften en de personen die er verblijven in afwachting van hun proces, de andere groep zijn de “lang gestrafte” mannen. Je hebt weinig verbeelding nodig om te beseffen dat dit geen doetjes zijn, die voor serieuze vergrijpen jarenlang in de cel zitten.

Gek genoeg zijn het de kort gestraften waar ik meer moeite mee heb. Er is veel onzekerheid, veel verloop (dus steeds een andere groep, soms eens iemand die er al eerder bij was) en veel anderstaligen. Vorige week gaf ik les in het Nederlands, Engels en Frans, al was er iemand met een Aziatisch uiterlijk die geen van deze talen leek te begrijpen…

Foto door Robert Sturman in de San Quentin gevangenis, geen realistisch beeld

Het is moeilijker om met hen een band op te bouwen, ze zijn minder rustig en al lang blij dat ze even uit hun cel zijn. Dus zijn het precies jonge pubers, die mekaar een beetje zitten te pesten en vaak in de lach schieten. Maar sommigen onder hen hebben er duidelijk zin in, doen alles wat ik vraag en zie ik oprecht genieten van hun stil meditatiemoment. Telkens vraag ik hun voornamen, en als ze al eens geweest zijn, zie ik blijdschap op hun gezicht als ik hun naam nog weet.

De tweede groep zijn deze keer telkens dezelfde zes of zeven mannen. Ik weet perfect hoe ze heten, heb metéén hun aandacht en kan er mee aan de slag omdat ze nog heel goed weten wat we de vorige keer deden en hoe we daar op verder kunnen werken. “Er is hier veel lawaai”, zei er eentje, omdat je de stemmen en de muziek van de gitaarles hoort (het lokaal ernaast), wc’s die doorspoelen, stemmen van beambtes… maar dan is het aan mij om uit te leggen dat die geluiden er nu eenmaal zijn, dat je er niks aan kan veranderen. Dat je ze kan opmerken, maar proberen er verder niks mee te doen: geen verhaal rond verzinnen, je niet ergeren,… Waarop een andere gedetineerde, de jongste (!) spontaan zei: “It is as it is…”. Nagel op de kop.

Bij een ademhalingsoefening (ademen in een vierkant – google it!) vroeg ik om feedback en deden we nog wat aanpassingen. Er was nog steeds veel “lawaai” maar ik zag dat ze al beter geconcentreerd waren. En toen ik er naar vroeg: “Ah ja, ik heb er nu veel minder op gelet.” Zalig.

We deden even van planking, gingen traag rechtop staan en voorover buigen, ik leerde hen bewegingen samen te doen met in- of uitademing en voor ik het goed en wel besefte, was iedereen een basic zonnegroet aan het uitvoeren, zo correct als maar kon voor hun eigen lichaam. Zoveel concentratie, na twee lessen, ik was echt fier op hen en heb hen dat ook gezegd. Ik kijk alweer uit naar de volgende les.

Telkens opnieuw verbaas ik mij er over hoe gewoon ze zijn, hoe vriendelijk naar mij toe en hoe aimabel en vriendschappelijk met elkaar. Fraudeurs, moordenaars en zware drugshandelaars wellicht, maar lieve puppies en zachtaardige gastjes bij mij.

Ook een foto door Robert Sturman, een gevangenis in California. Typisch: de klok, de niet erg gezellige ruimte,… maar de cipier die zit te controleren is er bij mij niet, die blijft mooi in de gang!

Lees meer over mijn ervaringen vorig jaar in Tiny in de gevangenis.

Tiny zomert verder

Er valt niet veel te schrijven, vond ik. We gaan beiden terug volop werken, er was weinig spectaculairs te beleven, de gewone dingen en af en toe een kleine uitspatting. Het is nu uitkijken naar eind september, als ik terug mijn stilteweekend organiseer in de mooie Ardennen. Ik hoop op mooi nazomerweer, maar het is daar elk seizoen wel heerlijk toeven. Lekker vegetarisch eten, ik geef wat meditatie- en yogales, alles op het gemak. Er zijn nog plaatsen trouwens! Klik hier.

Ik blader even door mijn foto’s van de afgelopen maand om te zien wat er nog te vertellen valt.

Yoga @sea

Voor het meisjesteam U16 van de basket in Wevelgem organiseerde ik een yogasessie op het strand. Eerst hadden ze al een uur een workout gehad als teambuilding, door de yoga konden ze nog wat stretchen en ontspannen. Interessant om dit eens aan jonge meisjes te geven, ze stonden er zeker voor open en deden goed mee.

Oostduinkerke beach

Met de trainer van die ploeg was ik de avond voordien al eens de ruimte gaan checken…

De Handzamevaart

Met een andere man ging ik dan weer een dagje kajakken in Diksmuide en omgeving. Laten we daar proberen jaarlijkse nazomer-gewoonte van maken want zo op het water rustig varen vind ik heerlijk. Mijn man is daar niet voor te vinden, en laat mijn beste vriend nu toevallig een opblaaskajak hebben. Heel stevig is zo’n ding, kantelt niet om, heeft handige zitjes en is in een oogwenk vaar-klaar. Door de stad Diksmuide varen op de IJzer levert trouwens altijd grappige blikken op van de wandelaars of de omwonenden. En laat ik nu toevallig één van die bewoners kennen, dus toen we aan zijn achterdeur voeren, was zijn verbazing enorm!

Eco-shop Diksmuide

Voor wie nog een prehistorische massagetafel zou nodig hebben: er staat er eentje in de Eco-shop in Diksmuide! Ik kan maar zeggen dat die van mij een stuk comfortabeler is. 😉

Foto uit “meetjeslander.be”

Afgelopen vrijdag ging ik na lange jaren afwezigheid nog eens naar het Boombalfestival, waar ik ooit al over schreef. Wat een heerlijke dag vol jigs, bourrées, tovercirkels, mazurka’s, walsen,… Samen met een vriendin deed ik eerst nog eens de workshop over koppeldansen mee (al om 11u ’s morgens!) om er weer in te komen. En verder hebben we gedanst tot we er bijna letterlijk bij neervielen. Wat viel op: dat een zalige gedifferentieerde groep mensen is die daar op komt, jong en oud (van baby tot tachtigjarige of meer), alle kleuren van de regenboog (qua huidskleur en qua gender), héél veel nationaliteiten, uit alle soorten en lagen van de bevolking en ik durf zeggen dat 80% van de dansers daar STUKKEN beter danst dan ik. Soms hopste ik maar een beetje mee, want ik moest echt mijn best doen.

Dat het warm was de afgelopen weken, dat deert me niet zo. Als je op vakantie gaat naar het zuiden is het ook warm. En ja okee, als je moet werken en het is 35 à 40 graden, dat is minder. Maar ik krijg het er soms van als mensen weer gaan klagen dat het te warm is, terwijl ze over een paar weken weer gaan klagen dat het regent of dat het te koud is.

Hoe is ’t met jullie zomergevoel? Nog volop in die sfeer of heb je het er wel mee gehad?

Tiny ging een beetje los

In West-Vlaanderen zeggen ze dan: “Tiny hing een beetje los” en misschien is dat een betere omschrijving.

Zoals ik in vorig bericht schreef, ging ik op zaterdag alléén naar Dranouter. Maar ik ben van de hele dag misschien een half uur echt alleen geweest, te midden van duizenden andere festivalgangers natuurlijk.

’s Morgens even langs de dispatching waar ik de voorbije jaren werkte, daarna mijn lief tot ziens gekust, want die ging in de buurt gaan mountainbiken. Per ongeluk naar de verkeerde camping gewandeld en dan nog eens de hele weg terug naar de juiste camping waar er vrienden zaten – om daar wat te kletsen, tussen de babbels door nog drie achillespezen gemasseerd en gezamenlijk richting festivalterrein gewandeld. Waar aan de kerk net mijn lief terug aan kwam, zodat we samen nog iets gegeten hebben. Pasta aan ’t Folk: nièt lekker en weinig smaak – da’s al lang geleden dat festival-eten mij echt tegenviel.

Op het plein: eindelijk! En het was al om en bij twee uur ’s middags. Nog twee nummers gehoord van de groep Elephant sessions: leuk!

Uit Schotland!

Ondertussen was mijn tweede gezelschap aangekomen: (pas op, ’t is moeilijk) de mama van het lief van de zoon van mijn lief. We kennen mekaar eigenlijk niet, maar hadden zo ’t idee dat we goed met elkaar zouden kunnen opschieten en dat bleek ook wel: vier uur later zaten we nog met elkaar te babbelen!

Toen ging ze haar eigen gezelschap opzoeken om samen iets te eten en zag ik net nog de laatste twee nummers van SX, de Kortrijkse groep met Stefanie Callebaut die hun allerlaatste concert speelden.

Daarna dacht ik: laat ik even gaan zitten en wat mensjes kijken, vaak zie ik dan wel een bekende voorbij struinen. En inderdaad, amper vijf minuten later zie ik een vriend die ik meestal alleen op Dranouter tegen kom, die ik al ken van toen ik vijftien was en met wie ik na bijna veertig jaar nog altijd een goeie klik heb. “Kom, we gaan eentje drinken!”, zei hij, en verliet prompt zijn eigen bende.
Drie uur later zaten we nog aan de Guinness-bar. Zo van ver heb ik de muziek gehoord van het optreden van Tourist Le MC aan de ene kant en Guido Belcanto langs de andere kant, maar niet te luid zodat we op een normaal volume konden praten en dat heeft me zo veel deugd gedaan.

Gewoon babbelen met mensen die je al dan niet goed kent: uren aan een stuk, zonder te moeten rekening houden met afspraken, andere mensen, concerten die op een bepaald uur beginnen, treinen die je moet halen,…

Oeps, zo werd het ineens bijna elf uur ’s avonds, bijna tijd voor het enige concert dat ik écht wel wilde zien, maar ik had niks meer gegeten. Bijna alle eetkraampjes waren al dicht en ik kon nog net een (dit keer wél lekkere) pitta scoren, maar helaas moest ik de overvolle concerttent van de zijkant benaderen en stond ik totaal niet van voor, maar had ik wel redelijk zicht en geluid.

Flip Kowlier, Wannes Cappelle, Brihang, Wim Opbrouck, Wim Willaert en drie vrouwelijke surprises: Stefanie Callebaut gaf een zalige Westvlaamse cover ten gehore van “Feeling good” van Nina Simone, en Fanny en Conny van Kenji Minogue mochten kleurrijk nog eens “Ol wattam me getten” vertolken. Leve het West-Vlaams!

https://vrtnws.be/p.j1RvMwpWy78

Daarna was mijn plan om nog naar de “Palace” te gaan om de DJ-set van Lisa Jordens mee te maken, zij draait goeie, afwisselende dansbare plaatjes en ik ging daar de mama van het lief van de zoon van mijn lief terug zien. Maar wat een volksverhuizing! Die feesttent is dit jaar niet meer op het gewone festivalterrein maar meer dichter bij de camping, wat een hoop minder opkuiswerk betekent voor vele ploegen én veel minder overlast voor de mensen in het centrum. Dat snap ik.

Maar als je om 1u ’s nachts nog ergens moet aanschuiven om binnen te geraken… daar had ik op dat moment geen zin meer in. Om dan wellicht nog te gaan dansen in een feesttent waar je misschien net één vierkante decimeter plaats had om een voetje te verzetten… Ben ik dan toch iets té oud geworden?

Dus nog even goeiedag gezegd tegen mijn eerste adoptie-vrienden van de dag die werkten in het café en flink naar huis vertrokken. Waar mijn lief ook nog maar nét in bed lag, want die had zelf ook nog een stapje gezet. Dat hij gelijk heeft.

Conclusie: ik ben gematigd los gegaan, was mijn oordopjes vergeten maar heb ze niet gemist, heb de mensen gesproken die ik wou spreken en daar uitermate van genoten én de heerlijke festivalsfeer opgesnoven en heel de dag buiten gezeten. Dik in orde.