Wat Tiny vroeger las…

Ondertussen weten jullie wel dat ik veel lees. Altijd heb ik wel een boek bij de hand en het is het laatste wat ik doe voor ik ga slapen. Dat is eigenlijk nooit anders geweest.

De bibliotheek stond vroeger op 500 meter van ons huis en al meteen toen ik leerde lezen, had mijn moeder mij al wegwijs gemaakt. Zowat alle jeugdboeken heb ik daar verslonden, één of twee keer per week kon je mij in de bib vinden. Toen ik 12 was, begon ik al aan de volwassen romans, want die jeugdboeken waren zo kinderachtig. 🙂

Om één of andere duistere reden was ik wel gek op meisjesboeken uit “den ouden tijd”. Ik las Joop Ter Heul, Schoolidyllen, en Goud-Elsje. Vaak met een godsdienstige ondertoon, maar daar stoorde ik mij niet aan. Dat Goud-Elsje af en toe aan het bidden ging, opdat ze toch maar minder snel een grote bek zou opzetten, nam ik er maar bij – al rolde ik wat met mijn ogen.

Die serie werd al gepubliceerd in 1946 en bestond uit tien delen. Ik las ze allemaal en sommige zelfs meer dan één keer.

Joop Ter Heul, van Cissy Van Marxveldt, is nog ouder. Het eerste deel kwam uit in 1921 dus bijna honderd jaar geleden. Je kan het nog steeds bestellen bij bol.com trouwens. Joop, kort voor Josephine, is een bakvis in de jaren twintig in Nederland en het werd met veel humor geschreven, in tegenstelling tot de Goud-Elsje reeks, waar alles nogal saai en zoutloos leek. Ik vond Joop en haar vriendinnen hilarisch en vond het interessant om te lezen waarmee ze zich in die tijd zoal bezighielden.

Het boek Schoolidyllen, van Top Naeff, heb ik nog steeds. Gek hé. Even een fragmentje:

“Dààr,” zei Maud, terwijl zij de inhoud van zak: pralines, fondants, rozijnen en amandelen in Jets lessenaar stopte, “die heb ik voor je bewaard gisterenavond.”

“Ha, dank je, hoe aardig om aan mij te denken als je zelf middenin een fuif bent,” en Jet kreeg een kleur door dit bewijs van hartelijkheid. “Was ’t leuk?”

“Ja heel aardig”, wou Maud zeggen, maar Jeanne die juist binnentrad, voorkwam haar met een:

“O Jet, je hebt geen idee hoe dol ’t was! Verrukkelijk gewoon, ik heb de hele nacht geen oog dichtgedaan van de napret. Zeg, hoor eens…” en terwijl zij haar arm door die van Jet stak en haar een eindje meetrok, vertelde zij gauw, vol naïef geloof, al de flauwe onzinnige complimentjes die de heren het mooie ijdele gansje in de gretigluisterende oortjes hadden geblazen.

Toch schattig? Ze zijn al lang niet meer te vinden in de moderne bibliotheken. Té oubollig natuurlijk.

Toen ik twaalf was, las ik voor het eerst Anne Frank en was er helemaal ondersteboven van. Toen ik zestien was, las ik het opnieuw en ontdekte hele andere lagen in het dagboek. Toen ik achttien was, nog een keer, en opnieuw toen ik al moeder was. Het boek koester ik, doe ik nooit weg en blijft altijd een lievelingsboek. Niet alleen omdat het écht is, en een historisch document, maar omdat het ook verdomd goed geschreven is voor een 13-14-jarig meisje in die tijd. Ik heb ook een aantal boeken die ingaan op de details, ik heb de “Dagboeken van Anne Frank” met alle notities en verhaaltjes er bij, ik heb een boek met het verhaal van haar vriendin, die de Holocaust overleefde, ik heb de volledige biografie van Anne Frank en zo meer… Ik denk dat het ook door dit dagboek komt, dat ik zelf altijd ben blijven schrijven.

1001004007630763

Toen begon ik wat te puberen en ging ik met Konsalik aan de slag. De Duitse schrijver schreef honderden romans, met welluidende titels als  “Verloren in de Taïga“, “Vlucht uit het duister“, “Heet als de steppewind” en ja een heleboel “Liefde in...”-romans: in de Stille Zuidzee, in de groene hel, in de Caraiben, enzovoort… Laat ons zeggen dat ik de uitgebreide versie van mijn seksuele opvoedingsles dààr heb uitgehaald. heet als de steppewind

Het is al jaren geleden dat ik nog een Konsalik-roman in handen heb gehad. Misschien moet ik voor de volgende leesclub, als het mijn beurt is om boeken te kiezen, eens een paar van deze klassiekers voorstellen? De boeken lezen makkelijk, dat kan ik je wel vertellen. 🙂

Wie herkent hier boeken van? En wie durft er zijn hand op te steken en te zeggen dat hij/zij nog nooit het Dagboek van Anne Frank heeft gelezen? Ik kom het voorlezen bij je bed, als je daar niet snel verandering in brengt! 🙂

 

Advertenties

Tiny ontdekt… Yentl en De Boer

Mijn moeder zei: “Heb je geluisterd naar de top 100 van de Lage Landen?” Euh nee, wanneer was dat dan? Ah ja vorig weekend op radio 1, blijkbaar. Dat zoek ik wel eens even op, zei ik, en ik dacht: Spotify zal dat wel op een lijstje staan hebben. En ja hoor:

Dat is ‘m dus. De meeste liedjes ken ik wel, sommige ben ik zo beu als koude pap, maar ik herkende enkele nummers of uitvoerders hé-le-maal niet. In mijn auto shufflede ik de hele boel door elkaar en kwam toevallig terecht op een nummer van ene Yentl en De Boer. Zo te horen twee dames. De Nederlandse meelezers denken nu misschien: Jéétje, kent ze die niet? Heeft ze in put onder de grond geleefd of zo?

Blijkbaar heeft dit nummer zelfs de Annie M.G. Schmidt-prijs gewonnen en dat wil wel wat zeggen.

Het nummer past bij mij. Op een logische manier. Op een manier waarop mensen die mij kennen zullen zeggen: Aaah ja! 

Luisteren jullie even mee? En voor de handigheid kopieer ik de tekst er even onder. Ben benieuwd of jullie het al kenden, en wat jullie er van vinden.

 

Ik heb een man gekend
Die importeerde bio-ethanol
Dat is brandstof, maar dan milieubewust
Je kunt er ook mee racen
Daarvoor zijn speciale races
Milieubewust
Dat weet ik dus

Ik heb een man gekend
Die had een restaurant
Dat valt of staat bij goeie koks
Een mooi stukje vlees moet je niet te lang braden
En vis dat eet je bijna rauw
Dat weet ik nou

Ik heb een man gekend
Die recenseerde films
Er zijn zeven delen van The Fast and the Furious
Deel drie gaat over vriendschap
Dat is het beste deel
Zorg dat je die eens ziet
Dat wist ik niet

Ik heb een man gekend
Die dronk alleen maar goede whiskey
Alleen maar Ierse, Schotse dronk hij niet
Het verschil proef je dus
Door de rokerige afdronk
Dat noem je het boeket
Nu weet ik het

Ik heb een man gekend
Die hield van Camembert
Een witschimmel van rauwe koemelk
Dat komt dus ook uit Camembert
Daarom heet het Camembert
Het is absoluut niet hetzelfde als Brie
Dat wist ik nie

Ik heb een man gekend
Die zei dat yoga verbinding betekent
En of ik het weleens geprobeerd heb
Omdat dat goed voor jou zou zijn
Want je chakra’s zitten dicht
Vandaar je trage energie
Dat wist ik nie

Ik heb een man gekend
Die kon in één minuut
Alle Amerikaanse staten opnoemen
Hij kwam zelf uit Michigan
Dat ligt in het noordoosten
En is een soort van Indiaans voor groot meer
Weet ik dan weer

Ik heb een man gekend
Die zei dat het in Alabama
Verboden is om een valse snor te dragen
Je mag geen valse snor op naar de kerk
Dan maak je mensen aan het lachen
Dus die valse snor die mag niet meer
Weet ik dan weer

Ik heb een man gekend
Die zei dat Mozart eigelijk Theophilus heette
Dat is Grieks voor vriend van god
En in het Latijn is dat Amadeus
Dat heeft hij zelf vertaald
Maar hij zei liever Amadé
Dat neem ik mee

Ik heb een man gekend
Die zei dat Elvis nog leeft
In een dorpje ergens in Mexico
Hij treedt daar ook nog op
Voor een vaste schare fans
Hij leeft daar in een flat
Nu weet ik het

Ik heb een man gekend
Die heeft een hele avond
Over het woord Bed gepraat
Want het leuke aan het woord Bed
Is de vorm van een bed
Kijk het woord Bed
Heeft ook de vorm van een bed
Nu weet ik het

Ik heb een man gekend
Die noemde zichzelf Iron Man
Die was ook fan van Iron Man
Hij had ook een pop van Iron Man
Die heb ik uit de verpakking gehaald
Dan is zo’n pop dus niets meer waard
Wist ik niet uiteraard

En toen kwam jij
En eigenlijk hebben we niet eens zoveel gepraat
En toen kwam jij
En ik zei: Hoi! Ik schrijf liedjes, wat doe jij?
En jij zei: Hoi, ik ben ’m dan, die man die jij niet in één couplet vatten kan

 

 

Tiny wil naar… Lourdes!

Ach, mijn reis-bucketlist is een serieuze bucket met een gat in. Zo’n emmer die overloopt van plannen en reisbestemmingen. Maar wegens gebrek aan (1) geld en (2) verlof en (3) een lief die alleen maar vakantie kan plannen tussen mei en augustus… komt het er allemaal niet direct van.

Onlangs kwam er nog een bestemming bij. Ik keek naar het zalige programma Radio Gaga en die mannen zaten met hun caravan en hun radio-uitzendingen in Lourdes notabene. Eerder zaten ze al in de Psychiatrie, bij de blinden in de Markgrave, bij De Kiem (ontwenningskliniek), in Benidorm, … Altijd ook een beetje emo-tv want ze gaan toch wel op zoek naar de pakkende verhalen.

Lourdes ligt in de Pyreneeën in Frankrijk en afgezien van dat hele bedevaartsoord is het daar erg mooi. En ik ben daar nog nooit geweest. Ik ben niet gelovig, ben al lang atheïst, al zat ik op een katholieke school, zong ik in een kerkkoor en speelde mijn grootvader orgel in de kerk. Ik ben zelfs nog een paar keer misdienaar geweest. En het is raar, maar als er moet geleverd worden in een klooster of een abdij, stuurt mijn werkgever MIJ daar naar toe. Ja, ik kom daar graag. Het is er altijd rustig, ik kom tot een soort tijdelijke bezinning, de nonnetjes en paters zijn altijd lief en dankbaar en de gebouwen zijn erg inspirerend.

Laatst moest ik leveren in Scherpenheuvel. Ook al een bedevaartsoord, waar ik nog nooit geweest ben. Over de middag ben ik toch eens binnen gesprongen (rustig en kalm!) in die kathedraal. Uit nieuwsgierigheid.

Tiny in Scherpenheuvel

 

Lourdes lijkt mij toch erg speciaal. En ja, super toeristisch, religieus toerisme bestaat ook hé. Er is zelfs een TGV-station in Lourdes! Noem mij maar een onnozele gans of een dwaze geit, maar ik wil daar een keer naartoe. Mijn ouders zijn er al geweest, met ziekenzorg (moeder die slechtziend is, en mijn vader die was blind geworden, gingen ze daar eventjes fijn genezen – ahum) en zelfs mijn lief was er al, twintig jaar geleden samen met zijn grootvader die er graag nog eens was geweest voor hij het loodje zou leggen. Toch schattig?

En oh ja, ik wil die optocht meemaken, ’s avonds om 21u krijgt iedereen dan een kaarsje en al “Ave Maria”-zingend, trekt iedereen dan naar de grot. Die grot waar 14-jarig Bernadetje in 1858 Maria heeft zien verschijnen. Ik luisterde naar die zingende pelgrims tijdens Radio Gaga en zei: “Hey maar ik kén dat liedje!” Mijn grootvader zong het altijd voor mij terwijl hij mij duwde op de schommel:

Te Lourdes op de bergen verscheen in een grot vol glans en vol luister de Moeder van God

Ave, Ave, Ave Maria! Ave, Ave, Ave Maria!

 

Als het een keer past, wil ik ook nog eens een stilte-retraite in een klooster doen, dat zou mij echt wel deugd doen. Een weekend zwijgen, terug naar de eenvoud, ja, laat maar komen.

Ondertussen zijn jullie ogen al goed losgemaakt zeker? Ik bedoel, hoeveel keer heb je tijdens het lezen hiervan met je ogen gerold? 😉

Nee, ik ga niet intreden. Die kuisheidsgelofte zou me toch wel zwaar vallen… 😀