Tiny in de turnles

Het is de schuld van Thomas Pannenkoek. Door zijn foto te delen die getuigt van turnen in lang vervlogen tijden, rakelde ik mijn eigen herinneringen terug op. Maar tegelijk vroeg ik me af: is het eigenlijk al een beetje verbeterd met die turnlessen? Want iedereen reageerde zowat hetzelfde: onze jeugd werd gemeenschappelijk getekend door hatelijke turnlessen.

In de lagere school is het in vele scholen nog altijd verplicht om van die simpele witte gymschoenen te dragen:                                                  20429870

Misschien goed om een paar koprollen op de mat mee te doen, maar wij moesten daar alles mee doen, ook buiten gaan lopen. Nefast voor de voeten, toch? Is dat tegenwoordig al aangepast of niet? Want enkele jaren geleden nog maar moesten de pluskinderen hier nog steeds dergelijk schoeisel aandoen voor de gymles.

Verder over dat uniform: een belachelijk kort shortje en een t-shirt dat na één keer wassen volledig uit model bleek te zijn. Pubers in de groei waren zowat verplicht om elk jaar een nieuw te kopen of je zag er in het tweede jaar middelbaar uit alsof het veel te warm gewassen was.

Lopen was verplicht. Of je nu mee kon of niet, er stond altijd wel een turnjuf te brullen: “Komaan, Tiny, loooopen, hop hop hop!” Maar niemand zei hoé je moest lopen, dat je traag moet beginnen, dat je het moet opbouwen,… Kinderen zijn altijd enthousiast dus die beginnen sowieso met een sneltreinvaart, om dan na enkele minuten met tong uit de mond niet meer verder te kunnen. In het middelbaar gingen we uiteindelijk lopen in de Botanieken Hof, het Astridpark in Brugge, waar genoeg struiken en bomen zijn om je enkele minuten achter te verschuilen.

Koningin-Astridpark-antwerpen-buitenshuis

In het vijfde middelbaar was ik voor geen enkel wetenschappelijk vak geslaagd (Aardrijkskunde, Fysica, Scheikunde, Wiskunde, Biologie) maar ook niet voor Lichamelijke Opvoeding. Ik had 19 op 40, dat vergeet ik nooit. En omdat ook dat vak telde voor twee uren, was ik voor een volledig leerjaar gebuisd. Jaar opnieuw. Stom hé. Ja ook stom omdat ik niet genoeg had gestudeerd, maar kom.

Kleedkamerperikelen dan. Iedereen kan er wel van meespreken. In mijn tijd (ahum, kuch kuch) hadden we nog geen douches. Of misschien waren er die wel – ergens – maar het was zeker niet de bedoeling dat wij gingen douchen. Hup, kleren terug aan en naar de volgende les. Bezweet of niet. Ik herinner me zelfs niet dat er toen al iemand deodorant mee bracht naar school. Wellicht zou dat zelfs afgepakt worden. Stinken ga je!!

Maar je omkleden in een kamer vol meisjes, ik verzeker je, dat is geen pretje. Als je lichaam ook maar ietsje afwijkt van het gemiddelde, heb je het sowieso verkorven. Te veel of een gebrek aan lichaamshaar, je had het vlaggen. Een beetje lijfgeur? Idem. Raar ondergoed? Niets om je achter te verstoppen. Wel of geen BH? Verwacht je maar aan een resem opmerkingen. Het was nooit goed. Meisjes onderling, mijnheer, dat is de hel.

Hoe meer ik er over schrijf, hoe harder ik ga denken dat ik er een trauma van heb opgelopen. Maar zo erg was het nog niet eens. Er waren meisjes die nog veel erger dan ik werden gepest. Ik vraag me af hoe zijn opgegroeid. Sterker dan ooit? Of voor altijd ergens in een hoekje, verlegen om hun lichaam te tonen.

Er is geen juf of begeleider in de kleedkamer. Niemand hoort wat er gezegd wordt. En nee, je gaat zoiets niet gaan vertellen aan de leerkracht of de zorgleerkracht of wat dan ook. Want dat is klikken. En dat doe je niet. Want dan wordt het erger.

Maar ik hoop écht, uit de grond van mijn hart, dat er toch al iets veranderd is. Dat er turnjuffen zijn met verstand van sport. Leerkrachten L.O. die weten waarover ze spreken. Die ook een beetje kinderpsychologie hebben gestudeerd. Die misschien zelf zijn gepest geweest en er meer oog voor hebben. Die in de turnles ook eens pràten met hun leerlingen in plaats van de dictator uit te hangen.

Ik hoop dat kinderen die gepest worden bellen of chatten met Awel. Of praten met een vriendin, of met hun ouders. Of in een groepje samen stappen naar die ene leerkracht die ze wel vertrouwen. Ik hoop het echt.

Tiny en de vragen 

De pluszoon van dertien stelt blijkbaar graag existentiële vragen.. Deze middag tijdens de lunch vroeg hij bijvoorbeeld wat ik de afgelopen 10 jaar van mijn leven zou willen veranderen, wat ik opnieuw zou willen doen. Ik vond het een super moeilijke vraag en toen ik er over nadacht, bedacht ik me dat in de afgelopen 10 jaar er niet zo heel veel dingen zijn geweest die ik opnieuw of anders zou doen.
De laatste 10 jaar waren eigenlijk wel goed. Ik heb mijn huidig lief ontmoet, ik ben behoorlijk veel op reis geweest, heb een hele hoop nieuwe mensen leren kennen en heb grotendeels mijn eigen ding kunnen doen. Een paar dingetjes rond de aanpak van mijn zoon zou ik misschien veranderen, maar ja…

Maar daar hield de vragenronde nog niet mee op. Hij vroeg verder wie ik eens zou willen ontmoeten, met wie ik een hele dag zou willen optrekken, iemand beroemd of iemand die al dood is. Hij dacht in mijn plaats aan iemand zoals zoals Brad Pitt of George Clooney, maar die zijn volgens mij saaie pieten, zoals volgens mij zoveel acteurs of actrices. Misschien dat zowel de looks als de brains van Viggo Mortensen mij wel een dagje bezig zouden kunnen houden. En nu ik er wat langer over nagedacht heb, misschien ook Meryl Streep, met haar zou ik best een leuke dag kunnen hebben. Of als het dan toch iemand mag zijn die al gestorven is dan wil ik graag nog eens een tasje koffie drinken met mijn grootvader en als het even kan allebei mijn grootvaders – en weet je wat doe er dan mijn grootmoeders ook maar bij. Dat wordt vast een gezellig koffiekransje.

Zijn volgende vraag was, als je nu een nieuw beroep zou mogen kiezen, wat zou dat dan zijn – om het even wat. Ook daar had ik wat tijd voor nodig. Ik zei, het zal wel iets moeten zijn met mensen, of in de zorg, bijvoorbeeld verpleegster of als ik slim genoeg zou zijn dokter. Of misschien wel fotograaf of journalist. Hij zei nog: of leerkracht, je legt toch graag iets uit en je kan dat goed? Wel ja, maar dan bij studenten of volwassenen. Niet bij kinderen. Daar word ik te nerveus van. 😉

Door naar de volgende, zonder stoppen. Waar zou je willen wonen, als geld geen probleem was en als ook onderhoud van je huis inbegrepen zou zijn? Meteen antwoordde ik: Brugge. Waar hij nogal van op keek. Waarom niet het zuiden van Frankrijk of Griekenland of Italië of zo? Die landen zijn wel leuk om een buitenverblijf te hebben, ja, maar om echt te wonen? Nee dank u. Mijn lievelingswoonplaats hangt samen met de mensen die er wonen, de herinneringen die er zijn en ja, ook de schoonheid kun je moeilijk ontkennen. Amsterdam zou wel op een tweede plaats komen.

DSC_0083

Hoe kom je toch op die vragen, vroeg ik hem? Heb je er iets over geleerd op school, heb je die zelf moeten beantwoorden of zo? Nee nee, zei hij, ik vind het leuk om moeilijke vragen te stellen aan mensen.

En jullie? Wat als je kind jou die vragen stelt? Of in dit geval, als ik je die vragen stel, wat zeg je dan?

Tiny wil weg

Even alles achter laten. Iedereen moet zijn plan maar trekken. Laat de boel maar ontploffen. Ik neem mijn paspoort en laat mijn gsm thuis. Ik trek naar de luchthaven en spring op het eerste vliegtuig met nog een zitje vrij. Dàààg Vlaanderen!

In een vreemde stad neem ik een taxi naar een goedkoop hotel. Ik bestel een drankje op het terras en bekijk de mensen. Niemand die ik ken. Een taal die ik niet versta. Geen reisgids en geen WiFi.

Er is niemand mee met mij en ik kom na een half uur al in contact met lokale mensen die me vertellen wat er hier leuk is. Klakkeloos volg ik hun advies op en heb de tijd van mijn leven.

Wanderlust.

a strong desire for or impulse to wander or travel and explore the world.

Vooral als het mooi weer is, heb ik daar last van. Vooral als er in de eerste twee weken geen tripjes gepland staan. Maar weet je, ik moet niet te veel klagen.

Want weet je, er staat wel al iets gepland: over een veertigtal dagen. We nemen de auto en trekken naar de bergen. We gaan op hotel en gaan er lekker eten. We gaan wandelen en genieten van het uitzicht, alleen wij twee. Geen kinderen, geen vrienden, geen ouders. Geen laptop. (Ja, écht, dat is mijn plan) En misschien ga ik mijn iPhone wel de hele dag op de kamer laten.

Mijn lief gaat stoere wandelingen maken, met van die echte berggeiten. En ondertussen maak ik rustige wandelingen en lees ik mijn boeken. Foto’s nemen zal ook nog nét niet te lastig zijn, voorspel ik.

Tien dagen. Het zal weer te kort zijn, vrees ik.

zwit

Foto MySwitzerland