Tiny en de update: Verbeelding Bookchallenge 2018

Vorig jaar deed ik ook al mee en las nog nooit zoveel boeken. Ik zocht boeken op die ik anders nooit zou gelezen hebben, en zo werd mijn liefde voor lezen nog maar eens herontdekt. Een prima reden om ook dit jaar weer mee te doen.

Het is Kathleen van de blog Verbeelding, die dit elk jaar opnieuw organiseert. Ook als je zelf niet blogt, kun je mee doen, handig is dan de Goodreads pagina om te volgen en tips er uit te halen.

Dit is de lijst van 2018:

  1. Een boek met een dier in de titel: Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht van Mark Haddon. Stond in de afdeling Jongvolwassenen in de bib, maar dat maakt geen bal uit. Geschreven uit het oogpunt van een 15-jarige jongen met autisme, erg origineel. 
  2. Een boek met een plaatsnaam in de titel: De kinderen van Calais van Lara Taveirne, eigenlijk niet graag gelezenHaar derde roman “Kerkhofblommenstraat” vond ik veel mooier. En speelt zich af in Brugge, altijd een pluspunt!
  3. Een boek met een typografische cover (geen foto of illustratie, alleen maar mooie letters): Wees onzichtbaar van Murat Isik. Wat een mooi boek! Okee, je ziet alleen letters maar door de letters heen toch ook een beetje een foto, dus het correspondeert niet exact met dit puntje. Toch wil ik dit boek er in, ik raad het iedereen aan om te lezen. Heerlijk. 
  4. Een boek geschreven door een auteur die helaas het afgelopen decennium gestorven is
  5. Een boek dat al minstens één jaar ongelezen in je boekenkast of op je e-reader staat
  6. Een boek dat op de Rory Gilmore boekenlijst staat: De vanger in het graan van J.D. Salinger. Ik wou al lang een echte Amerikaanse klassieker lezen. Al had ik er grote verwachtingen over, ik bleef toch een beetje op mijn honger zitten. Toch wel opmerkelijk, want het boek werd in 1945 geschreven maar is toch nog steeds als ‘modern’ te beschouwen. 
  7. Een boek met minder dan 100 reviews op Goodreads: Noord van Sien Volders, prachtig vond ik het. Geschreven in 2017 en op dit moment nog maar 17 reviews op Goodreads. 
  8. Een boek dat begint met “Er was eens”: Lampje van Annet Schaap en néé, het begint niet met “Er was eens” maar ik wou het sowieso in dit lijstje. Het is een sprookje en het is zo mooi. Al is het een kinderboek, iedereen moet dit eens lezen. Heerlijk!34684344
  9. Een boek waarin de dood centraal staat: Vaak ben ik gelukkig van Jens Christian Grondahl. We lazen dit boek met de leesclub en ik vond het maar twee sterren waard. Het boek gaat over twee koppels op skivakantie, en de man van het ene koppel en de vrouw van het andere komen om in een lawine. De overgebleven vrouw trekt nadien in bij de man, en zij vertelt haar verhaal – nadat ook deze man is overleden. Dood genoeg dus. 
  10. Een boek van een auteur met dezelfde initialen als jou: Ben je gek van Marian Keyes. Toevallig op gebotst in de bib. Net uit, maar echt mijn ding niet. Ik wou doorlezen omdat ik wou weten waar de vermiste persoon uiteindelijk was, maar hé hé, ben ik blij dat dit uit is!
  11. Een boek dat origineel geschreven is in een taal die je zelf niet vaardig bent :Despuès del invierno (Na de winter) van Guadaloupe Nettel. Gelezen voor onze leesclub, origineel in het Spaans geschreven. Kreeg van ons een 6 op 10.
  12. Een boek van een auteur die minstens al tien boeken heeft geschrevenDe bastaard en De amulet van Simone Vandervlugt. Ze schreef al een stuk of twintig boeken, ook jeugdboeken, soms historisch, soms historische thrillers. Ontspannende lectuur, leest altijd vlot en boeit. Deze twee zaten samen in een Dwarsligger en had ik mee op reis. In een paar uur uitgelezen.
  13. Een boek met minstens 10 uitgaves/herdrukkenTender is the night van F. Scott Fitzgerald. Een klassieker uit 1934 dat al meer dan genoeg herdrukt is om goed te zijn. Ik kan er weinig over zeggen, we lazen het voor de leesclub maar ik vond er eigenlijk niks aan. 
  14. Een boek met een X in de titel: Ventoux van Bert Wagendorp. Een wielrenner-epos of toch bijna. Graag gelezen. 
  15. Een boek met een alliteratie in de titel: Het Pauperparadijs van Suzanna Jansen. Half fictie, half non-fictie. Gaat eigenlijk over de historie van een familie en dan vooral de vrouwelijke kant ervan. Waarom en hoe zijn ze ooit in armoede terecht gekomen en hoe is de auteur er ook weer uit gekrabbeld. Een interessant portret van enkele generaties.
  16. Een boek geschreven door een zoon/dochter van een andere auteur: De dochter van Jessica Durlacher. Zij is de dochter van de auteur G.L. Durlacher, die een indrukwekkend autobiografisch oeuvre schreef over zijn herinneringen aan de holocaust. Al ging het over familiegeschiedenis en een stuk ook over de holocaust, het kon me niet echt tot het einde boeien. 
  17. Een boek waarin een mythologisch wezen voorkomt
  18. Een boek dat zich afspeelt op een eiland, al dan niet bewoond: Engeleneiland van Camilla Läckberg. Is een deel van een serie, maar valt ook apart te lezen. Speelt zich af op het eiland Välo, net voor Fjallbacka, en ja, dat eiland bestaat echt. Ook het vakantiehuis waar alles zich afspeelt, is nog steeds een jeugdherberg en restaurant. Spannend boekje.
  19. Een boek waarin tijdreizen voorkomt
  20. Een boek dat zich in de ruimte afspeelt
  21. Een boek waarin kinderen de hoofdrol spelen, maar zonder dat het een jeugdboek is: De zes levens van Sophie van Sarah Meuleman. Eigenlijk voor de helft maar speelt dit boek zich af in 1996, ten tijde van Dutroux, en gaat het over de 12, 13-jarige Sophie en Hannah. De andere helft gaat het over de volwassen hoofdpersoon die in New York woont en een boek schrijft over drie schrijfsters die ooit verdwenen. Boeiend boek, originele invalshoek. 
  22. Een boek waarin de zee een belangrijke rol speeltDe thuiskomst van Anna Enquist. Ik las al eerder van deze schrijfster en ze kan mij altijd geboeid houden. Dit verhaal gaat over James Cook, de ontdekkingsreiziger, maar meer bepaald over zijn vrouw, die thuis achter blijft. De zee trekt hem steeds weer opnieuw van haar weg, en uiteindelijk wordt dit hem ook fataal. 
  23. Een boek over een alleenstaande ouder: Into the water van Paula Hawkins. Zelfde auteur als “Het meisje op de trein” en in dit boek is het vermoorde hoofdpersonage een alleenstaande moeder. Ik las dit als audioboek in het Engels en vond het erg spannend. Ik las dat mensen het moeilijk vonden om de personages bij te houden, maar in het audioboek worden die ingelezen door verschillende stemmen, dat maakte het misschien makkelijker? 
  24. Een boek dat zich afspeelt in China: Wilde zwanen van Jung Chang. Dit stond al heel lang op mijn ‘te lezen’-lijstje, maar het schrok me altijd wat af. Toch bleef ik boeiend verder lezen en is dit familieverhaal echt interessant. 
  25. Een tweedehands boek: DJ en De weduwnaarallebei van Kluun en allebei gekregen van Lieselotte, die een driftige aanval van Clean my bookshelf had. Ik lees wel graag van Kluun, het is rauw en onversneden, zijn personage komt er steevast bezopen en negatief uit, maar het leest als een trein en is een typische Hollander. Kan me dus wel bekoren. 
  26. Een boek met bloemen op de cover: Zeven perfecte dagen van Rosie Walsh. Ik wou het al een tijdje lezen, en veel mensen verwarren dit boek met de serie Zeven zussen. Het is een romantisch verhaal, graag gelezen maar het zal me niet lang bijblijven. 9200000091698738
  27. Een boek waarin een gevangenis voorkomt
  28. Een boek met een portret op de cover: De Mensengenezer van Koen Peeters, mooi portret gemaakt door fotograaf Stephan Vanfleteren. Hier schreef ik al over. 
  29. Een boek dat je volledig buitenshuis leest (op de trein, op vakantie, in de tuin, …) De acht bergen van Paolo Cognetti. Ook een boek dat we kozen met de leesclub. Volledig uitgelezen op vakantie in Polen en Slowakije. Nogal veel beschrijvingen en in het begin boeide het me niet zo. Toch zit er een mooi verhaal in over vriendschap, en een mooie boodschap.
  30. Een boek dat drie van de bovenstaande items combineert:

Jammer, maar ik haalde niet alle puntjes. Al las ik véél meer boeken dan deze 30, ik las er 58 om precies te zijn, maar misschien haal ik nog de 60 voor het einde van dit jaar want ik ben nog bezig in “Becoming“, de autobiografie van Michelle Obama – ik luister naar haar stem in een luisterboek, lang leve dagelijks autoritten van Wevelgem naar Brugge. Tegelijk lees ik een boek op papier, The hate u give van Angie Thomas. Blijkbaar is hier ook een film van, zeker het opzoeken waard.

60 boeken per jaar, ik had dit nooit in mezelf gezien. Maar mijn leeshonger is oneindig, als ik geen boek klaar liggen heb, word ik ambetant. Schermafdruk 2018-12-29 13.33.56Schermafdruk 2018-12-29 13.35.24Schermafdruk 2018-12-29 13.35.44Schermafdruk 2018-12-29 13.34.06

Advertenties

Tiny’s jaaroverzicht van 2018

Ik deed er eentje in 2017,  à la Instagram in 2016  en zelfs al in 2015: een jaaroverzicht.

Dingen waar ik van genoot:

  • zumba! Ik heb er nog niet over geblogd want ben nog maar pas begonnen, maar dat is leeeeuuuk!! Een uurtje zomerse muziek en lekker springen en met je armen zwaaien en oefenen op de pasjes en keihard verkeerd stappen en daar hartelijk om lachen en dat allemaal op vijf minuten wandelen van mijn deur in Wevelgem. Het komt nog helemaal goed tussen mij en Wevelgem!
  • die vriend uit Antwepen hé, die eigenlijk ook van Brugge is hé, die van de Arafat-sjaal hé, awel die woont nu ook in Wevelgem! Yay!
  • dagen alleen met mijn lief: ’t is wellicht egoïstisch, maar als wij twee alleen zijn, zonder kinderen en we kunnen eens rustig naar de sauna of iets gaan eten, of we trekken er een paar dagen alleen op uit: héérlijk.
  • Dranouter festival: terug gewerkt als vrijwilliger maar mij eigenlijk rot geamuseerd
  • alles met mijn leesclub (love those girls!)

Dingen die ik mooi vond om te zien:

  • de film Bohemian Rhapsody over Queen en vooral over Freddy Mercury natuurlijk. Herinneringen aan de jaren tachtig, het laatste half uur heb ik alleen maar zitten sniffen.

  • Call the midwife: een serie over vroedvrouwen in de vroege jaren zestig, ik weet dat die serie al een hele tijd loopt, maar ik heb die dit jaar in een week met lumbago er door gejaagd. ’t Is vrouwenstuff, vrees ik.
  • The handmaid’s tale: boek gelezen, serie verslonden. In zeldzame gevallen is een film/serie beter dan het boek, dit is hier zeker het geval. Boek was saai, serie meeslepend. Nog te bekijken op vrtnu als je rap bent.
  • Atypical op Netflix, over een jongen met autisme/Asperger. Boeiend, grappig en bij momenten verschrikkelijk confronterend.

Mijn favorieten boeken van 2018:

Dit jaar heb ik me suf gelezen, tot nu toe staan er 57 boeken op mijn lijst in Goodreads en volgens mij worden het er 60. Favorietjes:

Dingen die ik iedereen kan aanraden:

  • Als je nog een reisbestemming zoekt voor volgend jaar en het mag eens wat origineler zijn: ga naar Albanië. Echt dé ontdekking van 2018 voor ons.
  • Als je nog een keer in Brugge iets wil gaan eten, weg van het centrum en een beetje speciaal, ga dan naar To taste.

Mijn meest gelezen posts van het jaar: 

  • Tiny op zwarte vrijdag – en het belang van een keer NIET te kopen
  • Tiny’s nachtmerrie – die trouwens écht bleek te zijn
  • Tiny en de liefde – het omgekeerde van die nachtmerrie, zeg maar

Dingen die ik in 2018 voor het eerst deed:

  • starten in bijberoep: sinds juni van dit jaar mag ik mij zelfstandig massagetherapeute noemen. Nog geen seconde spijt van gehad.
  • voor het eerst in Azië (Egypte, dat deel is niet meer in Afrika, maar wel in Azië) en ik ga volgend jaar gewoon weer terug.
  • Ecstatic Dance in Gent, een soort kruising tussen een fuif zonder alcohol en yoga

Dingen die ik dit jaar méér deed:

  • yoga deed ik al, maar ik ging er gewoon mee door, volgde elke week wel een les en deed heel vaak yoga tussen de soep en de patatten. Of meditatie. Kan ook overal.
  • wandelen: aangezien lopen niet zo fantastisch is met mijn rug-histoire. In de zomer ging ik zeker elke dag wandelen en ook dat probeer ik vol te houden tenzij het vliegende storm is of vriest dat het kraakt.
  • reizen: Egypte, Albanië, Luxemburg, Polen, Slowakije, Nederland, Zuid-Frankrijk

Dingen die ik dit jaar minder deed:

  • alcohol drinken. Ik hield me in februari terug aan ‘Tournéé minerale‘, maar ook daarbuiten vroeg ik al sneller eens naar een colaatje, water of alcoholvrij bier. Omdat ik regelmatig migraine heb, besef ik maar al te goed dat dat ene glas extra rode wijn of dat gratis gekregen pintje een trigger kan zijn. Ik kan even goed en gek dansen op feestjes met enkel cola, een quiz met de leesclub gaat misschien nog beter zonder de wijn, en uit eten met mijn ouders lukt ook op water. En zelfs het kerstdiner. Okee, één cavaatje als aperitief, dat wel.
  • mij zorgen maken. De voorbije jaren werd ik ’s nachts vaak al piekerend wakker: ben ik wel een goeie moeder, lukt het wel om mijn zoon alleen te laten wonen, moet ik niet méér aanwezig zijn, voelt hij zich wel goed, kan hij het wel,… Er kwam een diagnose van Autisme Spectrum Stoornis en na 22 jaar viel alles op zijn plaats. Er komt nu thuisbegeleiding die mijn ‘job’ een stukje overneemt. Dus voilà, als je tot hier hebt doorgelezen, weet je nu ook hoe het op dat vlak zit.

Aan iedereen die hier leest, wens ik een heel mooi (en béter!) 2019. x

Tiny weet niet altijd wat gezegd

Toegegeven, mijn leven is momenteel van drama gespaard: al mijn geliefden zijn gezond, ik heb een fantastische relatie en leuk werk.

In mijn nabije én iets verdere omgeving zijn er maar al te vaak mensen die het moeilijk hebben, maar écht moeilijk. Een stukgelopen relatie, een onverwacht overlijden, je werk verliezen, ziek zijn en niet weten waardoor en hoe het te genezen, chronische pijn, gekluisterd aan bed of rolstoel,…

Wat moet je dan zeggen? Wat zeg je tegen een vriendin die voor de tweede keer in een jaar tijd haar relatie ziet stuklopen? Blijkbaar zeg ik soms domme dingen. Zo dom, dat de vriendschap er kapot door springt. Zo zei ik bijvoorbeeld: dat ze meer tijd voor haarzelf moest nemen, dat ze eerst zichzelf moet terug vinden, dat ze al zoveel heeft meegemaakt,… Maar dat was wellicht niet wat ze wou horen. “Ik ben het beu, zei ze, stel je eens in mijn plaats! Maar wat zeg je dan wel?

Als je zo veel erge dingen mee maakt, is het natuurlijk niet voldoende om te zeggen “Je moet eerst jezelf terug vinden”, maar je kan nu eenmaal niet in iemand anders schoenen staan. En hoe graag je ook een beetje van dat verdriet overnemen, een stukje van die pijn mee te ervaren, fysiek gaat dat niet. Ik voel me dan schuldig, want ik ga gewoon terug naar mijn lieve vriend en durf al niet meer klagen over een weekje rugpijn.

Voor mij heeft iedereen recht op geluk en gezondheid, maar je kan het niet afdwingen hé?

Tegen iemand anders zei ik eerlijk: “Ik kan niks zinnigs zeggen. Je hebt ongelofelijk veel verdriet. Ze zeggen dat het beter wordt, maar wanneer dat zeggen ze er niet bij. Advies of raad heb ik niet, alleen grote armen om je mee te knuffelen.”

en

Je een berichtje sturen lijkt zo nietszeggend, en wat kan ik zeggen? Alleen maar dat ik wel al heel de dag aan je denk.”

Had ik dat een jaar geleden gezegd tegen die vriendin, zou ze dan wél nog met me praten? Menig nachtje lag ik hier al van wakker.

En dan vraag ik me af: die andere vriendinnen van jaren ver, die ik niet meer hoor, zou ik daar misschien ooit ook eens verkeerds tegen uitgeflapt hebben? Ligt het gewoon aan mij, ben ik te bruut? Te weinig empathisch? Enfin, als ze dit lezen, toch maar sorry, het was niet verkeerd bedoeld. Maar ik kan ook niet beloven dat ik in het vervolg alleen maar slimme dingen ga zeggen als jullie afzien. En ik verwacht dat ook niet van jullie als het mijn tijd is om ergens troost te zoeken.

Nog iets: ik vind dat mensen tegenwoordig veel te weinig hulp durven vragen. Iedereen zit maar in zijn of haar coconnetje en denkt “ik moet sterk zijn en zal hier zelf wel uitkomen”.  Zijn sociale media wel zo sociaal? Zit je enkel op Facebook of Instagram om te tonen hoe mooi het allemaal is? Of durf je ook de shit te tonen en het te benoemen als het lastig gaat?

Voorbeeldje: een vriendin haar mama is al jaren aan het dementeren, tijdens haar laatste dagen nam ze een foto van haar mama en postte die op Facebook. De oude mevrouw zat met haar ogen dicht, was heel bleek en had een ingevallen gezicht, duidelijk aan het wegkwijnen. Iemand reageerde: “Dat zou ik nu niet op Facebook zetten.” Waarop mijn vriendin heel dapper reageerde: “In een emotionele periode vind ik persoonlijk dat delen met allen die zich betrokken voelen, zeker helend en helpend kan zijn.” Het leven is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn.

Als laatste nog dit: “Drama sells”. Waarmee ik bedoel dat je soms jarenlang genegeerd wordt, tot er iets dramatisch gebeurd in je leven en alle kennissen en zogezegde vrienden ineens weer tot leven zijn gewekt. Onze meest gelezen blogs zijn die over ziekte, ongeluk en miserie. Als alles goed gaat: dan kraait er geen haan naar je. Check mijn vorige blog over de moderne eenzaamheid.

Gaan we nu allemaal weer een beetje liever zijn tegen elkaar? Ik ga ook mijn best doen.

youarenotalone