bloggen

Tiny is geen huishoudwonder

Omdat ik mezelf heb opgelegd mee te doen aan #boostyourpositivity ben ik deze week een beetje verplicht om iets te schrijven over “mijn grote trukendoos”. De trucjes van de ploetermoeders, de lijstjes van de jonge werkende mama’s, de tips van de huishoudprinsessen,… Ze zijn nuttig en ze zijn vooral voor mij véél te laat. tiny doet boodschappen2 Toen mijn zoon acht was, werd ik een alleenstaande mama met een (bijna) fulltime job. Geen idee waar die lijstjes toen waren, of de boeken over time-management in het huishouden, of de blogs over single parenting. Ik ploeterde en foeterde met af en toe een huilbui en een paniekaanval als gevolg, en toch heb ik het overleefd. We zijn tien jaar verder en ik zit nog altijd niet in de dagbesteding van de psychiatrie. Al heeft het soms niet veel gescheeld.

Op mijn vorig werk noemden ze mij stressless Tiny. Ok, niet letterlijk, maar ik hoorde vaak zeggen dat ik zo geduldig was en nooit in paniek raakte. Dat is ondertussen ook al meer dan twaalf jaar geleden, en er is dus een en ander veranderd.

Ik heb nog altijd geen trukendoos, ik doe maar wat. Gelukkig ben ik niet de enige, ook Liese (jonge mama met een tweede op komst) en Eilish (van mijn leeftijd met twee kinderen en een nieuwe man) doen maar wat zonder al te veel lijstjes en schriftjes en apps.

Hoe run ik mijn huishouden, met twee katten die constant lijken te ruiven en een zoon die constant lui is? Ik vraag het mij soms af. Ik stofzuig elke dag en dweil elke week. Ramen lappen doe ik pas als ik er bijna niet meer door kan kijken. Ik heb geen afwasmachine maar doe meestal al de helft van de afwas terwijl ik nog aan het koken ben. De rest laat ik nu al vaker staan en beveel mijn zoon deze taak te doen. tiny wast2 Ik doe de was voor vijf personen. Mijn lief heeft geen wasmachine en tot nu toe is het handiger dat ik ook zijn was doe (en die van zijn twee kinderen in de week dat ze bij hem zijn). Strijken doe ik dus ook voor vijf. Of nee, voor vier want sinds een maand beveel ik mijn zoon zijn eigen strijk te doen (hoera!). En eigenlijk vind ik dat strijken niet erg. Mijn lief poetst zijn huis ook volledig zelf van boven naar onder, dus als wij gaan samenwonen, ben ik er gerust in dat de taken mooi verdeeld zullen zijn.

Eén dag in de week ben ik thuis en dat is een zegen. Al veertien jaar lang werk ik niet meer voltijds maar vier vijfden en blijf ik op woensdag thuis om voor mijn zoon te zorgen. Nu hoef ik niet meer zo veel voor hem te zorgen, maar kan ik die dag gebruiken om boodschappen te doen, bankzaken te regelen, te dweilen, op te ruimen en soms eens gewoon voor mezelf wat tijd te nemen.

Jammer genoeg heb ik geen knopje aan mijn hoofd met on/off. Ik pieker veel, maar dat piekeren gebruik ik ook om vooraf dingen te regelen, te bedenken wat ik wanneer en tegen wie zal zeggen, en dit maal twee. Mijn zoon is ook gezegend met een stressloos karakter, dus bedenk ik in zijn plaats hoe zijn agenda er zou moeten uit zien. Vermoeiend ja, en een groot werkpuntje voor mezelf.

sound_hd_041

En bloggen? Dat doe ik ook een beetje zoef zoef tussendoor, soms letterlijk tussen de soep en de patatten. Vaak in het weekend en op woensdag als ik thuis ben. Maar soms zit ik in de auto al te denken wat ik wil schrijven en dan vloeit het er allemaal in tien minuten uit. Zoals nu. Alstublieft dank u wel.

Advertenties

Tiny en doodgewone dingen

Ons Kelly heeft weer eens iets gelanceerd.Maak een lijstje van doodgewone dingen die je hart doen zingen. Ha, de titel alleen al!

(Zin om mee te doen? Maak een blog en post het in de comments hier en op Kelly’s blog. Of reageer gewoon op Facebook, daar gaat mijn hartje ook van zingen. 🙂

  • een zin schrijven in een brief, in een blog, in een sms en merken dat die rijmt 😀
  • in de file staan, naar Studio Brussel luisteren, keihard meezingen, even opzij kijken en merken dat die andere chauffeur hetzelfde meezingt. Niet meer kunnen zingen van het lachen.
  • opstaan, de radio aanzetten en meteen een van je lievelingsliedjes horen. Dag kan niet meer stuk.
  • een liedje willen maken voor een verjaardag/afscheid/huwelijk, daar de halve nacht van wakker liggen en dat ’s morgens in één ruk helemaal opschrijven
  • opstaan, niks doen met je haar en ontdekken dat het eigenlijk meteen goed valt. (gebeurt weinig, zeer weinig!)
  • een recept volgen met ingrediënten die je nog nooit hebt gebruikt en ontdekken dat het ruikt en smaakt als iets uit een sterrenrestaurant.
  • een jingle op de radio horen die ik heb ingesproken
  • naar een vergadering gaan en merken dat iedereen even op tijd is als ikzelf
  • een smsje krijgen waar in staat dat je iemand hebt geïnspireerd. Doink? Ikke? 😀
  • een reis willen boeken die al redelijk goedkoop lijkt en dan ineens ontdekken dat dit de prijs voor twéé is. En geen addertjes onder het gras vinden.
  • zien dat de kassajuffrouw in de Albert Heijn “Candy” heet en er ook uitziet als een candy, een lekker snoepje. Dat keihard tegen haar zeggen en haar zien blinken als een kerstboom.
  • zappen op Youtube en toevallig op die twintigminuten durende video komen met een eerbetoon aan Sting (mijn held) en geïntroduceerd door Meryl Streep (mijn heldin). Ineens is het een zalige zondagmorgen.  

Tiny blogt? Tiny prutst, ja!

Er moet mij even iets van het hartje.

Nog maar heel kort geleden ben ik met deze blog gestart. En ik krijg regelmatig leuke commentaren, complimentjes,… Allemaal heel lief. Maar ik weet maar al te goed dat ik een beginneling ben. Als ik vele andere blogs lees van mensen die al een paar jaar (of veel langer) bezig zijn, dan zit ik vaak met open mond te kijken naar layouts, fotokadertjes, goed gevonden titels, en ga zo maar door.

Gastjes, ik doe maar wat. Natuurlijk ben ik geïnspireerd door het blogboek van Kelly. Maar ik kon weeral eens niet wachten en moest per se beginnen vooraleer ik het boek zelfs in handen had. Een van de eerste dingen die ik er in las, ging over de titel. Ja, làp. Ik heb daar dus niet bij nagedacht hé, dwaze kip die ik ben. Velen van jullie zullen zeker al gedacht hebben: “Tiny blogt, wat is me dat nu voor een titel. Iets origineels zoeken was te lastig zeker?” Euh, ja.

tiny-gaat-kamperen11

Ben ik iemand uitleg verschuldigd? Hm, nee zeker. Maar kom, toch een beetje, al was het maar voor mijn eigen gemoedsrust. Als eerste leesboekjes vond ik TIny als meisje van vijf (want ja ik was een vlugge) fantastisch, mooie tekeningen, alles heel lief. Ik wou ook zo’n meisje zijn. Maar dat was ik niet. Ik had altijd kort haar en droeg dan nog een bril ook. Ik ging niet kamperen, niet mee met een boot, ik speelde geen toneel, en ik leerde niet tekenen. Het enige wat ik gemeen had met Tiny was mijn naam. Ok, bijna. Noemden mensen mij dan ook zo? Euh, nee. Tegenwoordig echter ineens wel in huize Lief, geen idee hoe ze erbij kwamen, maar ik vind het wel schattig. Vandaar dus: Tiny. En ik blog. Lelijk woord hé. Je moet het eens luidop zeggen, het lijkt op blob.

Maar ja kijk, het zij zo. En nu ik al een tijdje bezig ben, lijkt het me superlullig om de titel terug te veranderen.

Nog iets waar ik niet tevreden van ben: mijn banner, hiervanboven. Er staat nu een foto op van tijdens onze vakantie aan de Middellandse Zee. Ik ga die nog veranderen, iets wat meer met Tiny te maken heeft. Maar daar heb ik nog even tijd voor nodig. En een Photoshop cursus of zo. Of ik moet nog eens een avondje bij tante C. gaan die me dat kan uitleggen.

Nog even over Kelly’s blogboek. Voornamelijk vrouwen (en heel veel jonge moeders) zijn ook super enthousiast beginnen bloggen, en gaan nu zelfs met #projectblogboek beginnen en alle tips die Kelly vertelde uittesten. Heel tof, ik doe dat ook, maar ik ga dat niet klakkeloos volgen. Enkele van haar tips paste ik al toe, hier en hier en hier bijvoorbeeld. Zo zullen er nog wel komen maar of ik dan meteen ga linken naar dat project, weet ik nog niet. We zien wel. Ik ben niet zo volgzaam, daarom. Maar het komt goed.

Foto van Kjell Gryspeert, mijn leraar.