geluk

Tiny aan de Côte d’Azur

Vijf dagen lang zon, blauwe lucht en elkaar. Hij en ik, in een eenvoudige Airbnb-kamer in een bijna slapend kuststadje: Théoule-sur-mer.

’s Morgens is hij zo lief om telkens een baguette te gaan halen en we eten die langzaam op ons privé terrasje met echte boter en confituur. We zijn uitgeslapen en dat was al lang geleden. Niet dat we zo lang in bed blijven liggen maar omdat het al vroeg donker is (muggen!), kruipen we vroeg in ons bed en staan iets na achten weer op. Luxe voor ons.

Veel doen we niet: wandelen in de omgeving en twee keer een uitstap, naar het bergdorp Eze (waar Bono een buitenverblijf zou hebben, maar waar het erg toeristisch is) en naar Cannes, een beetje te mondain naar onze zin. De boottocht er naar toe was wel super!

Théoule is klein maar heeft alles wat je nodig hebt op vakantie: een kleine supermarkt, een bakker, enkele dure maar ook enkele lekkere, goedkope restaurants. Een breed strand, met vooral lokale zonaanbidders, veel bootjes, en een baai waar je eind september nog perfect kan zwemmen zonder naar adem te moeten snakken van de kou.

Vijf dagen zijn inderdaad te kort. Met tegenzin treinen we terug naar huis en dromen we al van ons pensioen, buitenverblijven en nieuwe bestemmingen.

c7cccf1f-ee0f-478c-b358-1ef982761d49

Advertenties

Tiny en de mini-bucketlist

Zo’n drie jaar geleden schreef ik over het belang of onbelang van zo’n bucketlist. Waar ik nog allemaal naar toe zou willen. Maar vooral: dat ik simpelweg oud en gelukkig wil worden door dingen te doen waar ik van kan genieten.

Enfin.

Het moet ook niet altijd zo spectaculair zijn. En niet zo ver. Over twee weken hebben we nog een paar daagjes verlof. Blijven wij thuis? Nee, zo on-spectaculair zijn we nu ook weer niet. 🙂

Wat gaan we doen? Wat willen we doen? Bijvoorbeeld:

  • met de auto naar het noorden van Nederland, de waddeneilanden bezoeken en Sil de Strandjutter achterna op Terschelling. Uitwaaien is daar wellicht een understatement.

  • met de auto richting Denemarken, naar Kopenhagen en naar de kleine eilandjes voor de kust. En misschien eens The Bridge over naar Malmö in Zweden. Maar daar moet je wat meer tijd voor uittrekken, vind ik, en kan niet op een dag of vijf.
  • Een voetbalwedstrijd van Club Brugge (thuis) bijwonen. Verklaar mij gek, maar ik ben nog nooit in een voetbalstadion geweest. En met uitzondering van het EK en WK volg ik eigenlijk zelden die sport. Mààr: ik ben een Bruggeling in hart en nieren en wil zo graag eens uitzinnig supporteren en voetballiedjes zingen tot ik schor ben.

We willen gewoon samen zijn, wat wandelen in mooie natuur en lekker eten. En liefst ergens waar we nog geen van twee waren. Bijvoorbeeld: de côte d’Azur! Mijn lief zag de azurenkust enkel vanaf de boot naar Corsica en ik was er nog nooit. Toch niet de kant ten oosten van Marseille: Cannes, St-Tropez, Nice, of kleine dorpjes zoals Antibes, Eze, Grasse,… Afbeeldingsresultaat voor théoule sur mer

Ouigo is een goedkope versie van de TGV dus voor een klein prijsje treinen wij in vijf uur tijd van Tourcoing naar Marseille, huren we een mini-autootje en regelen we een simpel logeeradresje, in Théoule-sur-mer. Plannetje klaar. Hoera, zo kan ik er weer even tegen.

Wie nog tips heeft voor die streek, laat maar komen!

 

Tiny en de trotse ouders

It’s that time of the year again…  Facebook, Instagram, maar ook “in real life” hoor en zie je overal trotse ouders die pronken met hun geslaagde kinderen.

Begrijpelijk. Héél normaal dat je blinkt als een kerstboom en dat je jezelf trots op de borst mag slaan als zoon of dochter weer een jaar doorgesparteld hebben en verder mogen naar een volgend schooljaar, de hogeschool, de universiteit en kunnen genieten van een zorgeloze vakantie. Als ouder heb je ook flink je best gedaan om ze daar in te begeleiden. Serieus én welgemeend: chapeau en proficiat.

Elk jaar opnieuw vraag ik om je soms toch een beetje in te houden. Elk jaar opnieuw zijn er méér dan genoeg mensen bij wie het allemaal niet van een leien dakje verloopt. Bij wie het kind na verschillende moeilijke jaren er al helemààl niet geraakt is. Die door gezondheid- of psychische problemen niet door die examens of die toetsen is geraakt. Die soms wel slim genoeg is, maar de druk en het studeren gewoon niet aankan. En die er het volgend jaar wellicht ook niet zal geraken. Bij wie er tijdens het oudercontact gesproken wordt over heroriëntering, deeltijds leren, studiebegeleiding, medicatie, psychotherapie,…

Stel je voor hoeveel pijn het telkens doet om wéér een bericht te lezen van “Hoera, Pietje is geslaagd!” of “Wat een mooi resultaat voor Mieke – fiere mama en papa!”. Terwijl je zelf in zak en as zit en niet weet waar gekropen van schaamte, verdriet en schuldgevoel.

Denk er eens over na.