geluk

Tiny en de trotse ouders

It’s that time of the year again…  Facebook, Instagram, maar ook “in real life” hoor en zie je overal trotse ouders die pronken met hun geslaagde kinderen.

Begrijpelijk. Héél normaal dat je blinkt als een kerstboom en dat je jezelf trots op de borst mag slaan als zoon of dochter weer een jaar doorgesparteld hebben en verder mogen naar een volgend schooljaar, de hogeschool, de universiteit en kunnen genieten van een zorgeloze vakantie. Als ouder heb je ook flink je best gedaan om ze daar in te begeleiden. Serieus én welgemeend: chapeau en proficiat.

Elk jaar opnieuw vraag ik om je soms toch een beetje in te houden. Elk jaar opnieuw zijn er méér dan genoeg mensen bij wie het allemaal niet van een leien dakje verloopt. Bij wie het kind na verschillende moeilijke jaren er al helemààl niet geraakt is. Die door gezondheid- of psychische problemen niet door die examens of die toetsen is geraakt. Die soms wel slim genoeg is, maar de druk en het studeren gewoon niet aankan. En die er het volgend jaar wellicht ook niet zal geraken. Bij wie er tijdens het oudercontact gesproken wordt over heroriëntering, deeltijds leren, studiebegeleiding, medicatie, psychotherapie,…

Stel je voor hoeveel pijn het telkens doet om wéér een bericht te lezen van “Hoera, Pietje is geslaagd!” of “Wat een mooi resultaat voor Mieke – fiere mama en papa!”. Terwijl je zelf in zak en as zit en niet weet waar gekropen van schaamte, verdriet en schuldgevoel.

Denk er eens over na.

 

Advertenties

Tiny is blij

Héél veel redenen om blij te zijn deze week:

  • als ik op zondagavond in Brugge ben, in het concertgebouw en de halve zaal om vijf minuten voor acht luidkeels “Yéééés” roept en “Hoera!” en ik ZO blij ben dat ik Bruggeling ben, al interesseert voetbal mij bijna geen fluit.
  • als ik op diezelfde zondagavond samen met mijn vriendin sta te swingen tijdens een optreden van Elvis On Tour tussen een publiek van vooral zestigers – who cares, we are having fun! (Eerste keer dat ik een mini mini filmpje hier plaats, laat het me weten als het niet zou lukken om te bekijken!)

  • als ik op maandag naar een boekhouder ga voor een verkennend en verhelderend gesprek
  • als ik hem op dinsdag mijn diploma doorstuur en online meteen een nieuwe zichtrekening kan openen
  • als ik op woensdag al mijn ondernemingsnummer krijg!!!
  • als iedereen al even zot mee denkt over een naam voor mijn massagepraktijk (al heb ik er nog altijd geen gevonden, toch merci!)
  • als ik naar de pedicure ga, een leuk gesprek met haar heb over zelfstandig zijn in bijberoep en ze me vraagt of ze mij meteen kan boeken voor een massage 🙂
  • als ik op een zogezegd bewolkte dag ’s namiddags zonder jas en met blote benen in een mooi bos kan gaan wandelen en de zon doorbreekt
  • als ik ’s morgens vrees voor een saaie opleidingsdag over telefoneren en verkoop, en het een enorm interessante en leerrijke ervaring is geworden
  • als elke levering bij de mensen thuis en in hun werkomgeving lukt en ik alleen maar blije gezichten zie
  • als ik onverwacht, omdat we oneven waren, een vierhandenmassage krijg tijdens de oefenles – ik waan me in het paradijs!
  • als ik in de winkel een lievelingsliedje hoor en dat luidkeels loop mee te zingen
  • als ze carrotcake hebben in de Albert Heijn
  • als ik dit weekend met mijn schat een paar dagen kan verdwijnen in de rust van de Ardennen
  • als ik blijkbaar ineens weer inspiratie heb voor mijn blog 🙂

Tiny’s herinneringen

Je moet in het NU leven“, zegt de man. En: “Morgen kunnen we dood zijn. Dan hebben we nu in elk geval toch plezier gehad. Blijf nog even.”.

In een ander gesprek gaat het over al mijn dagboeken en brieven die ik al meer dan dertig jaar bij houd. Ze zitten allemaal in grote dozen op zolder en ik weet perfect welk schrift ik moet vastpakken als ik me iets wil herinneren over pakweg het jaar 1989. “Hou je dat allemaal bij? Ik heb nooit iets bewaard, het heden en wat er de komende dagen of weken gebeurt is zoveel belangrijker.

Waarom gaat het in deze blog ook zo vaak over herinneringen? Over dingen die meer dan dertig jaar geleden zijn gebeurd? Waarom vind ik dat zo belangrijk?

Eén ding is zeker: ik ben blij dat ik het ooit allemaal heb opgeschreven, want juist daardoor herinner ik me het nog. Ik ben er van overtuigd dat, door te schrijven wat je meemaakt, je geheugen ook wordt getraind. Dat het me iets gaat opleveren, als ik zeventig of tachtig ben.

Ten tweede ben ik er van overtuigd dat je enorm veel kan leren van je vroegere zelf. Hoe pakte je problemen vroeger aan, hoe ging je er mee om? Welke fouten heb je gemaakt en maakte je nog eens opnieuw? Wat heeft er jou gemaakt tot wat je nu bent? Jezelf beter leren begrijpen door terug te grijpen naar oude dagboeken en brieven? Volgens mij lukt dat.

Ten derde wil ik wel even melden dat het soms ook nefast kan zijn. Als ik inderdaad te lang blijf hangen in die herinneringen, als ik er niets mee doe in het heden, als ik wegdroom naar ‘hoe het vroeger was’. Het komt niet meer terug hé? En mensen veranderen. Die jongens en meisjes waar ik over schreef, die zijn er nog altijd en ik spreek ze nog wel, maar zij zijn ook veranderd. Ze zijn vaders en moeders geworden. Echtgenoten. En hopelijk hebben ze allemaal ook echt genoten. Van die tijd lang geleden en van wat nu is.

Het blijft altijd eventjes leuk om herinneringen op te halen, maar daarna moet je verder. Moet je weer nieuwe verhalen maken, samen of alleen. Met oude vrienden nieuwe dingen doen. Of omgekeerd.

Ik ga mijn best doen om meer in het NU te leven, maar die dagboeken en brieven doe ik nooit weg. Marie Kondo kan op haar kop staan.