geluk

Tiny telt af, deel 7: 1998 – 2002

Over vier weken word ik vijftig. Ik kan het zelf bijna niet geloven dat ik al een halve eeuw hier mee draai, en dat ik al van alles overleefd en beleefd heb. De grote rode draad doorheen mijn leven is muziek, daarom deze reeks. Ik tel af (of op) per vijf levensjaren en deel voor elk jaar een nummer uit die tijd, die voor mij op een of andere manier iets heeft betekent.

Als je mij kende tijdens één of meerdere periodes, kom je misschien jezelf nog tegen. 🙂

Want muziek heeft voor mij erg veel te maken met mensen, en de herinneringen die er bij horen.

1998: K’s Choice, Believe

Ik zei al dat K’s Choice nog eens zou terug keren, ze zijn hier. Met het nummer dat voor mij enorm veel betekende. Eigenlijk het hele album Cocoon Crash. Toen ik op kamp vertrok met mijn werk, vijf dagen met mentaal gehandicapten naar de Ardennen, zat ik al vreselijk met mezelf in de knoop. Ga ik weg? Waarom kan ik geen relatie houden? Wat is er mis met mij? Dat nummer Believe heeft mij er door gesleurd en mij kracht gegeven.

Tomorrow I was nothing, yesterday I’ll be
Time has fooled me into thinking it’s a part of me
Nothing in this room but empty space
No me, no world, no mind, no face

Touch the fingers of my hand and tell me if it’s me
Holding on and on to Love, what else is real
A religion that appeals to me, oh
I believe in me

Can you turn me off for just a second, please
Turn me into something faceless, weightless, mindless, homeless
Vacuum state of peace

On and on and on and on and on and on and on and on
I believe in me

Tja misschien klinkt het gek, maar het zorgt er nog altijd voor dat ik tevreden ben met wat ik toen heb beslist, al stond heel mijn leven op zijn kop en had ik niks meer. Maar ik had mijn zoon en kon terug bouwen aan mijn geluk, en ik had mijn vrienden en familie die me steunden.

 

1999: Tarzan soundtrack

De Disneyfilm Tarzan kwam uit en mijn zoon was drie. Misschien zagen we hem eerst in de cinema, maar toen hij uitkwam op video was deze film de absolute nummer één voor mijn kleutertje. Jàrenlang sliep hij zelfs met die videodoos in plaats van met een knuffel. Tegen de tijd dat hij zeven was kende hij àlle liedjes uit zijn hoofd. De Nederlandstalige versies werden trouwens ingezongen door Paul Michiels, het origineel is van Phil Collins. Ik vind het nog steeds een prachtige film, met zalige liedjes. Soms mocht mijn zoon ’s avonds voor het slapen gaan nog éven kijken, “tot Tarzan groot is hé mama?” en daarna braaf naar boven.

 

2000: Krezip, I would stay

Een nieuw huisje, een nieuw lief, een nieuwe groep en nieuwe liedjes. Samen zingen met nog een zanger, mijn lief was gitarist, zijn beste vriend bassist en mijn alltime-gitarist die nog dateert van de tijd van I’ll be there for you en The ballad of Lea & Paul. Opnieuw maakten we eigen nummers, ik schreef zelfs in het Nederlands, maar dit was één van de nummers die we coverden. Soms vond ik onze versie beter dan het origineel – ons Engels klonk wat minder Hollands. 😉

 

2001: Manu Chao, Me gustas tu

Life is good en het nieuw lief, mijn zoon van vijf en ik trekken naar de Dordogne. We logeren in een bungalowtent en doen allerlei leuke uitstapjes. We zitten veel in de auto en draaien deze ene cd helemaal stuk. Als ik dit nummer hoor, dan zit ik in de auto in Frankrijk, zonder twijfel.

 

2002: Shakira, Whenever, wherever

Echt waar, ik heb me suf zitten zoeken naar een nummer met toch een beetje meer betekenis. Maar voorlopig is dit het. Het eerste niet-Disney, niet kleuterachtige nummer wat mijn zoon toen ook leuk vond om te horen. Sorry, als je iets beters kent uit 2002, laat het mij dan vooral weten! 🙂

 

Lees hier deel 1: Tiny telt af 1968-1972

Lees hier deel 2: Tiny telt af 1973-1977

Lees hier deel 3: Tiny telt af 1978-1982

Lees hier deel 4: Tiny telt af 1983-1987

Lees hier deel 5: Tiny telt af 1988-1992

Advertenties

Tiny en de Kwista-quiz

Vorig jaar deed ik voor het eerst van mijn leven mee met een quiz, en dan heb ik dat snel daarna zelfs nog eens herhaald. De eerste keer haalden we niet zoveel puntjes, maar de tweede was met de ladies van de leesclub en toen waren we toch al beter bezig.

Afgelopen vrijdag opnieuw, ze vroegen mij mee voor de Kwista-quiz van een atheneum hier in Brugge, vooral omdat ze zich vorig jaar gekelderd wisten na de muziekronde. Mijn reputatie ging mij voor, ze dachten dat ik nogal veel van muziek wist, dus had ik de taak om hun eer te redden. Spannend! Ik deed mijn subtitel van mijn blog alle eer aan: Tiny weet van alles iets en van niets alles. ’t Zal wel zijn.

Want wat bleek, deze sport-leek wist zelfs een sportvraag te beantwoorden:

nadia

Wat weet je over deze foto? Niet moeilijk, vond ik: Da’s Nadia Comaneci (WABLIEF, hoe schrijf je dat?? Awel, zo dus.), een Roemeense die een perfecte 10 scoorde bij het turnen tijdens de Olympische Spelen. Hoera!

We deden een paar wilde gokken, die dan ook nog eens juist bleken te zijn. En ik mocht bewijzen dat ik wat ken van de muziek van de jaren 80, want dat dit

Popstar Falco wäre 50

Falco was, de Oostenrijkse zanger van o.a. Jeanny en Rock me Amadeus, wist ik meteen.

En dat dit liedje gezongen werd door Suzi Quattro was ook poepsimpel (voor mij toch).

Wat het scheikundig element Z is, dat wisten we dan weer niet (we dachten Zink, maar het is Zirconium) en tot onze eigen grote schande herkenden we op foto niet eens Herman Koch. Zit er dan al eens een vraag in over boeken, verprutsen we het toch wel zeker!

herman

Serieus was het niet, we hebben enorm veel gelachen en ons heel erg geamuseerd. Als je vragen krijgt met songteksten die vertaald zijn naar het Brugs, en liedjes die gespeeld worden op een kazoo, kun je je wel indenken dat het een vrolijke avond was.

Maar kijk, totaal onverwacht staan we bij de eerste tussenstand vierde en bij de tweede tussenstand zelfs tweede! Op 47 ploegen, die wellicht al héél veel quiz-ervaring hebben.

De laatste alles of niets ronde kon ons kraken, maar we zijn geëindigd op een onverwachte welverdiende gedeelde derde plaats. Super. Nog een keer: mijn leesclub is fantastisch! Veel lezen maakt je slim, toch? Misschien zijn we gewoon heel compatibel: een psychologe, een aardrijkskunde-regentes, een juriste die Grieks-Latijn studeerde en ikke. Ik zat het hele weekend nog in een IQ-high en voelde me eventjes de slimste vrouw van Wevelgem. 😉

Tiny en de moderne eenzaamheid

 

FullSizeRender (3)

Gezellig rond de tafel zitten, de kinderen vinden het maar saai. Eigenlijk vind ik dat ook vaak. Tenzij je dat met mensen kan doen die je niet vaak ziet en met wie je maar niet uitgepraat raakt.

Maar waar zijn al die mensen? Waar zijn die vierhonderd “vrienden” op Facebook? Als je alles al hebt gezegd tegen je lief of je gezin, en als je eens wil zagen tegen vrienden van vroeger of van straks. Wie stuurt er nog een sms naar iemand die je al lang niet meer hebt gehoord, gewoon om te vragen hoe het is? Ik geef toe, zelf doe ik dat ook niet vaak.

Eenzaamheid zit niet meer in een klein hoekje tegenwoordig, het is overal. Iedereen zit maar op een kluitje, toont aan de wereld hoe leuk ze het hebben, via Instagram, Twitter of Facebook en toch zijn we de grote helft van onze vrije tijd alleen. We kunnen urenlang bingewatchen, hoera er is Netflix en ja, het is heerlijk luisteren naar podcasts en oh wat lezen we veel boeken, kijk maar op Goodreads. Sociale media zijn misschien niet zo sociaal als we denken.

En ja ik ben inderdaad een introvert, die graag alleen is, maar soms wil ik wel eens wat meer interactie. Wil ik wel eens een avondje zagen en klagen tegen een vriend of vriendin die me weer met mijn voetjes op de grond zet. Die me misschien goeie raad geeft die al honderd keer tegen me is gezegd, maar die het ook niet beter weet. Die lacht en zegt dat we twee oude dozen zijn die nu al zeggen dat het vroeger beter was.

Ik mis de tijd van de Free Hugs en het Couchsurfen. Misschien soms te oppervlakkig maar de grote hoeveelheid sociale interactie deed mij ook deugd en plaatste mijn zelfvertrouwen terug op een hoger vuurtje. Het was natuurlijk ook in een tijd dat ik single was en op die manier veel andere gelijkgestemden ontmoette.

Ik mis Brugge, maar misschien heb ik daar ook een verkeerd idee over. Vroeger kwam ik altijd wel bekenden tegen, nu lijkt het of iedereen altijd binnen blijft zitten.

Ik mis soms de oude tijd van het brieven schrijven. Toen ik het niet kon gezegd krijgen, schreef ik het wel op. En als ik geluk had, kreeg ik post terug van een gelijkgestemde ziel.

Toen ik nog geen auto had en afhankelijk was van mijn fiets of het openbaar vervoer, zag ik meer vrienden dan nu, nu ik kan gaan en staan waar en wanneer ik wil. Alles moet gepland. Alle afspraken moet je weken van tevoren maken. Niemand loopt nog zomaar ergens binnen.

Waarom gaat deze blog zo vaak over het verleden? Over mijn melancholie naar vroeger tijden, naar wat ik meemaakte toen ik “jong” was? Is mijn leven nu dan zo saai?

De meerderheid vindt vast dat ik geen recht van spreken heb, dat ik toch alles kan doen wat ik wil, dat ik het er zelf naar kan maken. Dat ik toch allerlei hobby’s heb? Hobby’s? Ik braak al van het woord alleen. En dat ik regelmatig op reis ga? Het is nooit genoeg, zo lijkt het wel.

Vroeger dacht ik altijd, later als ik groot ben, spring ik gewoon binnen bij een vriendin en zij bij mij, om een koffietje te drinken en te praten over “de kinders”. Nu moet ik ze met een vergrootglas eerst gaan zoeken om daarna hemel en aarde te bewegen om eens te kunnen afspreken.

Vroeger was het beter. Of niet?