geluk

Tiny weet niet altijd wat gezegd

Toegegeven, mijn leven is momenteel van drama gespaard: al mijn geliefden zijn gezond, ik heb een fantastische relatie en leuk werk.

In mijn nabije én iets verdere omgeving zijn er maar al te vaak mensen die het moeilijk hebben, maar écht moeilijk. Een stukgelopen relatie, een onverwacht overlijden, je werk verliezen, ziek zijn en niet weten waardoor en hoe het te genezen, chronische pijn, gekluisterd aan bed of rolstoel,…

Wat moet je dan zeggen? Wat zeg je tegen een vriendin die voor de tweede keer in een jaar tijd haar relatie ziet stuklopen? Blijkbaar zeg ik soms domme dingen. Zo dom, dat de vriendschap er kapot door springt. Zo zei ik bijvoorbeeld: dat ze meer tijd voor haarzelf moest nemen, dat ze eerst zichzelf moet terug vinden, dat ze al zoveel heeft meegemaakt,… Maar dat was wellicht niet wat ze wou horen. “Ik ben het beu, zei ze, stel je eens in mijn plaats! Maar wat zeg je dan wel?

Als je zo veel erge dingen mee maakt, is het natuurlijk niet voldoende om te zeggen “Je moet eerst jezelf terug vinden”, maar je kan nu eenmaal niet in iemand anders schoenen staan. En hoe graag je ook een beetje van dat verdriet overnemen, een stukje van die pijn mee te ervaren, fysiek gaat dat niet. Ik voel me dan schuldig, want ik ga gewoon terug naar mijn lieve vriend en durf al niet meer klagen over een weekje rugpijn.

Voor mij heeft iedereen recht op geluk en gezondheid, maar je kan het niet afdwingen hé?

Tegen iemand anders zei ik eerlijk: “Ik kan niks zinnigs zeggen. Je hebt ongelofelijk veel verdriet. Ze zeggen dat het beter wordt, maar wanneer dat zeggen ze er niet bij. Advies of raad heb ik niet, alleen grote armen om je mee te knuffelen.”

en

Je een berichtje sturen lijkt zo nietszeggend, en wat kan ik zeggen? Alleen maar dat ik wel al heel de dag aan je denk.”

Had ik dat een jaar geleden gezegd tegen die vriendin, zou ze dan wél nog met me praten? Menig nachtje lag ik hier al van wakker.

En dan vraag ik me af: die andere vriendinnen van jaren ver, die ik niet meer hoor, zou ik daar misschien ooit ook eens verkeerds tegen uitgeflapt hebben? Ligt het gewoon aan mij, ben ik te bruut? Te weinig empathisch? Enfin, als ze dit lezen, toch maar sorry, het was niet verkeerd bedoeld. Maar ik kan ook niet beloven dat ik in het vervolg alleen maar slimme dingen ga zeggen als jullie afzien. En ik verwacht dat ook niet van jullie als het mijn tijd is om ergens troost te zoeken.

Nog iets: ik vind dat mensen tegenwoordig veel te weinig hulp durven vragen. Iedereen zit maar in zijn of haar coconnetje en denkt “ik moet sterk zijn en zal hier zelf wel uitkomen”.  Zijn sociale media wel zo sociaal? Zit je enkel op Facebook of Instagram om te tonen hoe mooi het allemaal is? Of durf je ook de shit te tonen en het te benoemen als het lastig gaat?

Voorbeeldje: een vriendin haar mama is al jaren aan het dementeren, tijdens haar laatste dagen nam ze een foto van haar mama en postte die op Facebook. De oude mevrouw zat met haar ogen dicht, was heel bleek en had een ingevallen gezicht, duidelijk aan het wegkwijnen. Iemand reageerde: “Dat zou ik nu niet op Facebook zetten.” Waarop mijn vriendin heel dapper reageerde: “In een emotionele periode vind ik persoonlijk dat delen met allen die zich betrokken voelen, zeker helend en helpend kan zijn.” Het leven is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn.

Als laatste nog dit: “Drama sells”. Waarmee ik bedoel dat je soms jarenlang genegeerd wordt, tot er iets dramatisch gebeurd in je leven en alle kennissen en zogezegde vrienden ineens weer tot leven zijn gewekt. Onze meest gelezen blogs zijn die over ziekte, ongeluk en miserie. Als alles goed gaat: dan kraait er geen haan naar je. Check mijn vorige blog over de moderne eenzaamheid.

Gaan we nu allemaal weer een beetje liever zijn tegen elkaar? Ik ga ook mijn best doen.

youarenotalone

Advertenties

Tiny op zwarte vrijdag

Omdat ik tijdelijk even thuis zit (niks dramatisch, komt wel goed!), is het verleidelijk om dan maar online te gaan shoppen… En zeker als je zoals vandaag om de oren wordt geslagen met promoties, want het is “Black Friday”. Oh boy. Ter ere van het Amerikaanse Thanksgiving wordt de halve wereld even gaga en hebben de winkels unaniem beslist om er weer maar eens gigantische kortingen tegen aan te gooien.

Mijn spamfilter op mijn mails is behoorlijk stevig, maar toch glippen er altijd wel een paar door de mazen van het net. Ook op Instagram, Facebook,… krijg je constant meldingen van -50% en -70% op handtassen, schoenen, mixers, strijkijzers, sokken, kaarsen,… en ga zo maar door. Ik heb het er even helemaal mee gehad.

De eco-winkel Kudzu uit Brugge deelde een pracht artikel: 6 alternatieven voor Black Friday

Schermafdruk 2018-11-23 10.06.37

 

  1. In plaats van een Black Friday, maak er een Buy Nothing day van. Wat heb je nu eigenlijk écht nodig? Denk eens wat dieper na voor je iets koopt. Ga je zoveel gelukkiger zijn met nog een extra handtas?
  2. Deel eens iets met iemand. DURF te vragen! Als je iets nodig hebt, wat je misschien maar één of twee keer zal gebruiken, vraag het. Gebruik je sociale media, je netwerk, en je zal je vaak verbazen over de reacties. Mensen willen echt wel delen, maar als niemand iets vraagt, kunnen ze het ook niet weten.
  3. Kun je dan echt je geld niet in je zak houden, ga dan eens naar een tweedehandswinkel. En néé, dat is echt niet marginaal. Niet alleen voor kleren, maar ook prachtig speelgoed, keukenvoorwerpen, boeken,…
  4. Maak eens iets zelf. Moet je per se een dure cake kopen in de supermarkt of bij de bakker? Hoe simpel is het om die zelf te maken? Mensen die een stukje kunnen naaien of breien zullen mij wel aanvullen.
  5. Schoenen versleten? Scheur in je jas? Vlek op je bloes? Wist je dat er nog altijd schoenmakers bestaan die mirakels kunnen verrichten? En schoonmoeders die kunnen toveren met de was? En als je dan per se iets nieuws koopt, probeer dan duurzaam te kopen, iets wat lang mee gaat!
  6. Cadeautjes kopen voor je lief? Koop eens een ervaring. Een ticket voor een theatervoorstelling, een babysitcheque voor je zus, een restaurantbezoek voor je schoonouders, of natuurlijk een massage geschenkbon voor wie je gelukkig wil maken! 😉

Tiny’s FAQ, deel 4: of ik Brugge mis

 

Laura vroeg via Instagram of ik Brugge erg mis, nu ik al méér dan drie jaar in het Zuiderse Wevelgem woon. De vraag is even simpel als het antwoord: Ja.

Ja, ik mis Brugge. Als je je hele leven in de stad woont, waar je geboren bent, dan ben je er een beetje mee vergroeid. Het belachelijke liedje ‘k En Bruhhe in m’n erte zegt het zoals het is. Dus het is toch niet zo belachelijk…

Natuurlijk mis ik de tienduizend toeristen niet, maar daar heb ik me vroeger zelden aan geërgerd, er zijn genoeg mooie plekjes in Brugge om die te ontlopen. ’s Avonds na 19u is er bijna geen kat.

 

Er is het excuus: ja maar ik wérk nog in Brugge, ik kom er bijna elke dag, en ja maar mijn ouders en mijn zoon en tal van vrienden wonen er nog. Maar eerlijk: dat is niet hetzelfde. Moest ik nu in het midden van de stad werken en af en toe eens over de Dyver/Burg/Markt kunnen lopen, dan had ik er wellicht minder last van. En toen ik vorig jaar nog fotografiecursus volgde in Brugge, en daardoor héél vaak foto’s mocht gaan nemen in de stad, tijdens de les, was ik super gelukkig.

Mijn zoon woont wel boenk in het centrum, maar dat is toch niet zo romantisch als het klinkt. Het is een oud kot dat ze eigenlijk beter zouden afkeuren en het is véél te duur voor wat het is. Je kan er natuurlijk ook met moeite je auto kwijt, dus als ik iets moet gaan brengen, rij ik wel eventjes rond – of sta ik dubbel geparkeerd.

De vrienden die ik heb in Brugge zijn op één hand te tellen, of toch die waar ik eens rap kan binnen springen. Wat was het zalig toen ik een paar maand geleden een mini-reünie had met twee oud-klasgenoten in de Snuffel in de Ezelstraat. Genieten en herinneringen ophalen.

Het beste in Brugge voor mij is nu mijn leesclub. Toen ik die vier jaar geleden begon, had ik nooit gedacht dat ik met die dames zo’n dikke vriendinnen ging worden. Heerlijk om met hen in een middeleeuwse kelder af te spreken, iets te gaan eten in een Brugs restaurantje, of samen in Brugge te gaan kwissen. Topwijven zijn het!

Weet je, de sfeer in Brugge is gewoon totaal anders dan pakweg in Kortrijk. Ik volgde mijn cursus massage in Kortrijk en had geen klik met mijn medecursisten. Ik deed een specialisatiecursus in Brugge en dat voelde veel meer vertrouwd aan, tussen die Bruggelingen voelde ik mij meer op mijn gemak. Misschien zit het tussen mijn oren hoor, ik gooi geen stenen naar inwoners van Groot Kortrijk en zo. Als ik in Brugge wil leuteren* tegen iemand, dan leutert die zonder problemen gewoon mee. In Kortrijk en omgeving kijken ze vaak raar en durven ze zelfs zeggen: “Gie zie nie van hier, hé?”

Als ik straks (nog even wachten aub) doodga, begraaf me dan in Brugge. Je mag kiezen waar.

Als ik met pensioen ga, keren we terug naar Brugge. Dat was de afspraak met mijn lief. En moest het eerder kunnen, ’t is ook goed.

Ik zou me beter inschrijven voor nog een specialisatiecursus fotografie of massage in Brugge hé, dat gaat mij op alle vlakken deugd doen.

 

*leuteren: zeveren, grappige dingen vertellen, vooral jezelf niet serieus nemen… 🙂