gezondheid

Tiny gaf meditatieles in Ruiselede

In het najaar (september/oktober) was ik te gast in de gevangenis van Brugge om aan zowel vrouwelijke als mannelijke gedetineerden les te geven in meditatie en yoga. Ik schreef er al over hier. Dezelfde organisatie vroeg mij of ik hetzelfde wou doen in het PLC: het Penitentiair Landbouw Centrum in Ruiselede. Deze justitiële inrichting ontstond uit de hervormingsschool voor jongeren, één stuk ervan is een gevangenis/landbouwbedrijf geworden. De gevangenen zijn er dus verplicht tewerkgesteld in dat bedrijf, er is zero tolerance voor agressie en drugs en ze worden gestimuleerd tot integratie. De mannen (geen vrouwen) leven er in gemeenschap en slapen ook in chambrettes. Grote slaapzalen met enkel een gordijntje er tussen.

Reden te meer om op zoek te gaan naar een moment van rust en stilte, vooral in hun hoofd.

Enter Tiny.

Op maandagavonden ben ik zes keer langs gegaan, voor twee uur, voor de geïnteresseerden. Ik gaf een mengeling van ademhalingsoefeningen, zachte yin yoga, zonnegroeten, begeleide meditaties en een introductie tot mantra’s. Maar ik ging vooral uit van wat hen bezighield, want al vlug kwamen de vragen. Na een eerste kennismakingsles werden ze al snel minder verlegen en hadden ze door dat ik ook maar een gewoon mensje ben, met veel zelfspot en relativisme.

Eentje doet élke dag een yogaflow op zichzelf, gewoon zomaar, geleerd uit een boekje. Een ander zei van nooit te piekeren, altijd rustig te kunnen ademen maar veel te halen uit de yoga- en stretch oefeningen.

In plaats van een klein eng lokaaltje diep verscholen in een groot gevangenisgebouw, zitten we nu in een relatief gezellige, immens grote zaal: plaats genoeg voor social distancing. Als de gedetineerden op meer dan vijf meter van mij af zitten, mag zelfs het mondmasker af.

Ik heb van de week aan je gedacht“, zei er eentje vorige week: “als ik mijn reep chocolade op at, heb ik dat eens héél traag en bewust gedaan.” Oooooh!

Een ander zei: “Ik heb de laatste week zo vaak nekpijn, wat kan ik daar aan doen? Is dat door mijn oefeningen?” Blijkt dat die mens een hele week vooral slecht nieuws te slikken kreeg, dan moet je niet ver zoeken: emoties zoeken een uitweg en nekpijn is daar zo typisch voor. Al de oefeningen die ik daarna gaf, veranderde ik telkens lichtjes voor hem, om geen méér pijn te veroorzaken maar die eerder te verlichten.

Vorige week vroeg mijn HR-manager, die van mijn doordeweekse job, of ik een tekstje wou schrijven in het Engels over mijn bezigheden buiten mijn gewoon werk. Ik eindigde hiermee:

Working with people, helping them in several ways is my true passion. Be it people with vision loss, or people with back pain or stress. I am grateful to be able to combine all this, to make people happy, to give them back some self esteem and independence. 

Volgend jaar: méér van dat!

Schrijf je hier in voor het meditatieweekend in februari in de Ardennen. Lees er meer over bij Tiny op stilteweekend.

Tiny op prospectie in d’Ardennen

Practice what you preach”

Als ik een meditatieweekend wil organiseren, moet ik die plek toch eerst eens zelf meegemaakt hebben, dacht ik zo.

In het kleine dorpje Amonines staat een groot oud landhuis met een stuk of vijf beschikbare kamers, midden in een mooie tuin. Twee lieve Nederlandse dames houden dit huis in ere en samen met nog hier en daar een vrijwilliger zorgen ze voor de gasten. Er wordt vegetarisch en biologisch gekookt, drie maaltijden per dag, en er is altijd koffie en thee ter beschikking.

Ik ging er een nachtje logeren en beleefde er de asha-meditatie mee. Als ik zelf een bezinningsweekend organiseer, dan kan ik zelf de meditatie- en/of yogasessies begeleiden, maar deze ene meditatie met geluid en eenvoudige mantra’s wil ik toch ook aan de gasten eens aanbieden.

De ruimte is mooi en stil, er zijn matjes en kussens beschikbaar. Ideaal!

Het is een oud huis met veel hoeken en kantjes, het heeft sfeer en een ziel. De tuin is ideaal om in rond te waren, en her en der staan er stoeltjes waar je je terug kan trekken om te lezen of eens wat te mijmeren.

Het voordeel van dit huis te huren voor mijn weekend, is dat ik me al geen zorgen hoef te maken over de catering. Het is kleinschalig en toch ruim genoeg voor 5 à 8 personen.

Zo zat ik te denken om zélf een huis te huren ergens op het platteland, maar dan zou ik zelf nog eens alles moeten meenemen om te voorzien in maaltijden. Goh ja, zei mijn lief, maak er een activiteit van hé: allemaal mee helpen koken. Tja, dan ga ik wel een kookweekend organiseren, pff. Een mens wil toch op zijn gemak kunnen zijn hé.

Amonines is een klein dorpje ergens tussen Durbuy en La Roche. Ik organiseerde ondertussen al een weekend in oktober (lees meer hier) en het volgende gaat door van 25 tot 27 februari 2022 (schrijf hier in). Laat maar weten als je interesse hebt. Het is een weekend lekker tijd nemen voor jezelf en loskomen van het drukke dagelijkse bestaan. Momenten van stilte, afgewisseld met begeleide meditatie (niet verplicht), wandelen, lezen, lichte yoga voor wie wil en eventueel verhalen vertellen ’s avonds bij de kachel.

Ondertussen zijn mijn meditatie workshops én de weekends héél goed verlopen, ik kreeg goeie feedback en tips, maar ook leuke complimenten: “Je stem is als een massage voor het brein“, “het was een goeie afwisseling tussen informatie en oefeningen”, “ik kon bij momenten echt tot rust komen”,…

Zoiets zou ik wel alle dagen willen doen, ik word er zelf rustig van en het geeft me zo veel voldoening. Altijd blij als ik mensen een beetje kan helpen hé.

Tiny in de zon

Wat ben ik blij als ik ’s morgens de keukendeur openschuif en ik gewoon mijn morning pages op het terras kan schrijven. Of als ik in onze tuin om acht uur ’s morgens al mijn matje kan uitrollen en een échte zonnegroet doen. Hello sunshine!

Ik fleur echt op, bijna letterlijk: mijn huid is dankbaar voor wat warmte, mijn gemoed begint lichter en lichter te worden. Hoe heerlijk zou het zijn om dag in dag uit buiten te kunnen leven – maar daarvoor wonen we in het verkeerde land.

Toch ben ik geen zonneklopper. Al neem ik graag een boek vast om in een makkelijke zetel te lezen in de tuin, of ga ik graag wandelen met de zon op mijn bol, dit hou ik nooit langer dan een uur vol. Dan wil ik terug schaduw, of variatie en voel ik: het is té veel.
Want al smeer ik me te pletter met zonnecrème en ben ik een gemakkelijke bruiner, ik ben hemelste bang voor huidkanker. Sinds een goeie vriend hieraan is overleden, nu al enkele jaren geleden, ben ik geducht voor alle rare vlekjes en bubbeltjes die niet normaal ogen.

Goedele Liekens zei het ook: “Ik word al bruin als het weerbericht goed is, dus ik hoorde niet tot de risicogroep.” Maar ook zij kreeg die diagnose. Luister even naar een interview met haar in De Zevende Dag: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/06/06/goedele-liekens-huidkanker/

Er worden zonnige momentjes gepland: gezellig uit eten met ouders, terrasje doen met de wandelbitches, ijsje gaan eten met mijn lief,…

Maar ook verder vooruit plannen: een Yoga Teacher Training gaan volgen in zonnig Tenerife, maar dan wel pas volgende lente (als het niet té warm is) en wie weet toch ook terug naar de Sinaï-woestijn, liefst als het hier koud is.

Mijn lief en ik groeiden op in de jaren zeventig: we speelden heel veel buiten en kunnen ons niet herinneren dat er op onze jonge velletjes zonnecrème werd gesmeerd. Misschien een likje van de blauwe doos van Nivea – alsof we klaar waren voor de barbecue.

Acht jaar was ik, toen ik met mijn ouders naar Benidorm ging en we alledrie wél smeerden, maar toch verbrandden.

Mijn lief had trouwens pas zijn eerste zonnebril rond zijn dertigste, kun je dat geloven?

Hoe jonger je huid is blootgesteld aan de zon en hoe vaker je al verbrand bent geweest in je leven, hoe groter de kans op huidkanker. Geen wonder dat we nu méér dan ooit opletten, zelfs al genieten we héél hard van de zon.

Reizen doen we ook liefst naar zonnige bestemmingen maar ook daar zijn we geen zwembadliggers (the horror) of strandgangers. Al is een tripje naar een buitenlands strand nooit verkeerd, maar dan liefst ’s morgens of ’s avonds als de zon bijna ondergaat. Niet alleen omdat je best de uren mijdt tussen 12 en 3 om in de zon te zitten, maar ook omdat er dan minder volk rondloopt, alles veel rustiger is en de foto’s mooier.