gezondheid

Tiny is bot en onzeker

De laatste week weken voel ik me niet meer zo Tiny 2.0, als net na de Yoga Teacher Training in Tenerife.

Een aantal factoren doen mij heel erg aan mezelf twijfelen en ondanks dat de meeste zaken in mijn leven wel okee zijn, vind ik mezelf een grote flop. “Tiny kan beter” stond er vaak op mijn rapport toen ik jong was – en dat lijkt wel het verhaal van mijn leven. Ik doe niet zo goed mijn best, denk ik. En ik heb een karaktertrek, die een vriendin mij ooit subtiel onder de neus schoof, waar ik niet trots op ben, maar waar ik maar niet vanaf geraak. Blijkbaar maak ik soms, onbewust, heel botte opmerkingen. Of soms lach ik met iets, vaak om mezelf een houding te geven, dat eigenlijk niet grappig was. Wellicht kwets is daar mensen mee, maar durven ze dat niet zeggen.

Ik had het laatst met Lieselotte over opvallende karaktertrekken. Wat zeggen ze over jou? Zeggen ze bijvoorbeeld dat je een lieve bent? We ontkenden allebei. Nochtans vinden wij onszelf best lief, maar we komen misschien niet zo over. We zijn allebei opvoedster van beroep en vinden onszelf maar een beetje pruts-moeders. We denken allebei heel hard na over vriendschap en wat dat met ons doet. Ik denk altijd dat ik geen vrienden heb die mij zouden rondrijden in een rolstoel op een festival (daar schreef ik al eens over: hier).

Ik doe maar wat. Zo organiseer ik op 12 juni weer een Zen op Zondag evenement en vraag ik me af: gaan er wel mensen inschrijven? Zo organiseer ik in oktober weer een stilteweekend en weet ik niet of er überhaupt nog interesse is? Reclame maken is niet mijn beste eigenschap, verre van. Sociale media zijn niet mijn beste vriendjes, en al zeker niet nu mijn Instagram account tinyblogt gehacked werd (volg me op Manutine/massage). Facebook lijkt voor heel veel mensen achterhaald (zeker voor de jongere generatie). Ik schrijf een nieuwsbrief, maar geraakt die niet te vaak in de spam? Ik pruts maar wat aan. Moet ik dan zo’n dure cursus volgen?

Mijn idee is om hier in Wevelgem yoga te geven in een kerk. Die kerken van tegenwoordig zoeken allemaal naar herbestemmingen, er wordt in gerepeteerd, concerten gegeven,… qua sfeer lijkt dat toch ideaal? Je wordt direct al een beetje stiller als je een kerk binnenkomt en je keert je wat in jezelf. Perfect voor yoga. Ik sprak met enkele mensen uit het gemeentebestuur en ben speciaal naar de zondagsmis gegaan om de pastoor te spreken. Vriendelijke mensen allemaal, maar ik voel me nog steeds een alien in Wevelgem. Het lijkt allemaal ‘ons kent ons’ en een Bruggeling geraakt er precies niet tussen. Twee zinnen moet ik maar zeggen en er klinkt al “Ge zijt niet van hier zeker?”. Vijftig kilometer zit er tussen Wevelgem en Brugge en dat lijkt soms wel een oceaan.

Ik ben ook héél slecht in netwerken en social talk; babbelen over koetjes en kalfjes met jan en alleman gaat mij heel moeilijk af. Het gesprek valt snel stil. Ik ben niet zo interessant. En mooie mensen krijgen vaak de meeste aandacht. Niet de wat speciaaltjes. Ik heb een rare kop, een bochel, x-benen, ik ben niet zo sportief en lenig als mensen denken, ik word weer te dik, mijn haar is raar, ik heb misvormde voeten, heb geen conditie,… en zo kan ik nog even doorgaan.

Iemand zei me ooit dat ik misschien ook HSP ben. Een High Sensitive Person – en hoe ouder ik word, hoe meer ik daar over nadenk, hoe vaker ik denk dat het waar is. Maar da’s voor een ander blogje.

Oh ja. Bloggen. Het staat ook maar op een laag pitje, door dezelfde redenen. Waarom blog ik eigenlijk? Ben ik niet gewoon een aandachtzoeker? Heb ik wel iets interessants te melden? Al de onderwerpen die ik bedenk, lijken me na twee seconden alweer te belachelijk voor woorden – en dus schrijf ik maar niet. Zo’n gevoel dus.

Tiny is een officiële yogalerares

Ja ja, met een diploma en al. De 200uur YTTC (Yoga Teacher Training Certificate) is in the pocket.

Na 24 intense dagen in Tenerife (zonder zon) ben ik weer thuis. De veertig dagen bloggen challenge heb ik de laatste week schaamtelijk verwaarloosd: amper tijd, veel lesvoorbereidingen moeten maken, oefenen, nog verder de lessen volgen, en tussendoor vooral rusten. Soms was het emotioneel ook zwaar, waardoor de puf om te bloggen er wat uit is gegaan.

En nee, als je dacht dat ik alle dagen met mijn gat in de zon heb gelegen: die zon was ver te zoeken achter alle wolken – al was het de laatste dagen daar wel tien graden warmer dan hier, geen zwembadweer. Gedurende de hele periode hebben we welgeteld vier dagen les buiten gekregen, echt een uitzondering en gewoon bad luck.

Soms hadden we ’s morgens wel een zonnetje om te kunnen ontbijten op het terras. Maar vaak was dat uur tussen 9 en 10 echt te kort om er ten volle van te genieten. Om 9u heb ik dan al een meditatie van een half uur én een anderhalf uur durende yogales achter de kiezen, en na het ontbijt was er meteen weer les om 10u.

Op foto: Duitse Maren (25), Oostenrijkse Nina (29) en Britse Emily (28).

Zoals ik al eerder zei: de groep deed ons het mindere weer vergeten. Zoveel warmte ervaren, zoveel troost, steun, vriendschap, en nu het allemaal voorbij is, willen we zeker contact houden en maandelijks online een yogales aan elkaar geven. Ik weet het, zo’n dingen verwateren en dat zal in dit geval ook wel zo zijn, maar ondertussen hebben we toch een onvergetelijke ervaring meegemaakt samen en dat schept een band.

Toen ik meer dan 30 jaar geleden in de USA was voor drie maanden vrijwilligerswerk heb ik ook mensen leren kennen met wie ik nu nog steeds contact heb.

De laatste dagen van de cursus heeft iedereen een volle yogales gegeven aan de rest van de klas, en het is niet omdat ik al eerder les heb gegeven dat het voor mij zo simpel was. Je moet een goeie voorbereiding hebben, alle houdingen kunnen tonen én uitleggen én aanpassingen kunnen geven, je moet het goed kunnen zeggen zodat het voor iedereen duidelijk is en al is mijn Engels heel goed en heel vertrouwd, soms moet je toch eventjes zoeken. Grappig was, dat ook de Engelstaligen moesten zoeken naar woorden. Vaak kreeg je dan zinnen te horen zoals: “Put your right foot between your feet…” of “Bring your left back to your front hand…” – maar iedereen is menselijk, ook de leraren en er werd heel vaak uitgebreid gelachen.

Dat zijn de momenten die ik me zal herinneren: de uitgebreide lachpartijen, de stomme foutjes die het weer grappig maakten, de kleine gewoontes van elk persoon die ervoor zorgen dat je ze nog liever vindt, maar ook de emotionele momenten, niet alleen ik had nu en dan een huilbui, maar iedereen ging door zo’n moment of zo’n dag waarop het even minder ging.

Heimwee hadden we nooit. Raar hé. Omdat we er ons zo thuis voelden, vreesden we al het moment waarop we afscheid gingen moeten nemen. Maar daar ging nog een diploma uitreiking aan vooraf:

Je weet, ik plaats zelden herkenbare foto’s van mensen, maar we zijn allemaal zo trots, dat het voor één keer wel mag. En ja, iedereen werd op voorhand gevraagd om iets wits mee te nemen voor de ceremonie, mooi hé? De twee jonge meisjes vooraan het midden doen wat men noemt een “mermaid pose” – niet voor iedereen mogelijk en dat hoeft ook helemaal niet. In yoga doe je gewoon wat je kan, wat je lichaam toe laat.

Al heb ik ontdekt dat het soms mijn verstand is dat zegt dat ik iets niet kan, terwijl mijn lichaam het na een beetje oefenen wél kan. Dat is wat ik écht heb leren accepteren en waar ik nog verder aan kan werken.

Ik kijk er al naar uit om hier weer les te geven, ook aan huis voor wie dat wenst. Soms voel je je beter als je gewoon één op één yogales krijgt, omdat je jezelf niet wil vergelijken met een groep andere onbekenden, als de schroom te groot is of als je gewoon nog niet zeker genoeg bent voor een groepsles. Dus laat maar weten als je eens wil proberen.

Mijn diploma zegt dat ik een Vinyasa yogateacher ben (dat is één stroming) maar ik geef ook Yin Yoga (werkt meer op het bindweefsel en is meer stretchen en houdingen langer vast houden, grotendeels op de grond) én meditatie. Ook ademhalingsoefeningen zijn altijd een deel van een yogales en even belangrijk.

Dag 30/40dagenbloggen (dus voor Pasen denk ik niet dat ik rond geraak)

Tiny voelt zich…

Wacht.

Wist je dat er een groot verschil is tussen aan iemand vragen: “Hoe is ‘t?” en “Hoe voel je je”?

Op de eerste vraag antwoordt men meestal : “Goed hoor.” Of: “Ca va, zulle” en zelden hoor je “Bwa, niet zo super”. Als je vraagt: “Hoe voel je je?” is er grote kans dat je hele andere antwoorden krijgt. Ofwel gaan mensen vertellen hoe ze zich fysiek voelen: beetje moe, stijf, pijnlijke nek, rug, beetje mottig, koud,… Ofwel (en dat is veel interessanter) voelen ze zich goed genoeg bevriend of vertrouwd met de vraagsteller en kunnen ze antwoorden: een beetje verdrietig, of eigenlijk best wel blij vandaag, of het kan beter,…

Ik ben altijd blij met dat soort vragen, want dat toont een echte interesse. Mensen zijn dan ook bereid om te luisteren en er ontstaat een écht gesprek. Bij “Hoe is ‘t? Ca va!” volgt er zelden nog iets anders dat peilt naar het welbevinden van onze medemens.

Hier op de Yogateachertraining is dit standaard. We zijn precies allemaal warmvoelende empathische mensen die graag warmte krijgen én warmte geven. Zo heeft iedereen hier al zijn dipje gehad, en de een voelt zich goed om er over te praten, een ander trekt zich dan even terug. Dat kan allemaal.

Kunnen we iets afspreken? Als je met mensen afspreekt die je graag hebt, vraag eens “Hoe voel je je vandaag?” De wereld heeft meer nood aan empathische mensen.

Dag 28/40dagenbloggen