gezondheid

Tiny volgt massageles

Vorig jaar in augustus volgde ik een vierdaagse cursus Yoga en Holistische Massage. Bizar genoeg bleek het vooral de massagecursus te zijn waar ik erg van heb genoten en waar ik ook verder mee wilde. Daar zeiden ze dat ik ‘talent‘ had. Ahum.

Ondertussen ben ik sinds januari een cursus Massagetherapeut gestart, bij Syntra West.  Hoe dat gaat?

Wel, er zit natuurlijk een behoorlijk stuk theorie in: anatomie (botjes en spieren van buiten leren, ook de Latijnse namen…), leer over etherische en basisoliën, leer en pathologie van de huid,… In juni krijgen we hier ook een examen over en ik ben nu al regelmatig aan het studeren. Nogal ongelofelijk want ik ben nooit zo’n strevertje geweest – nu wil ik zoveel mogelijk punten scoren, haha!

Het gedeelte praktijk is natuurlijk leuker: we oefenen op elkaar tijdens de les en de dagen er na mogen al mijn huisgenoten er aan geloven. Tot nu toe nog maar een eerste basiscontact en gezicht- en hoofdmassage. Mijn massagetafel thuis ga ik al snel ruilen voor een beter exemplaar, ik was een beetje voorbarig en koos voor een goedkoper, smaller model, maar dat ligt niet zo lekker. Een tafel van minimum 65 centimeter breed is toch wel aangenamer.

Spiekbriefje nodig… 🙂

Vergis je niet, ik zal nooit een kinesist worden of pretenderen iemands pijn te kunnen wegnemen, het is geen sportmassage maar  enkel een relaxerende massage. Wat wel mogelijk is: dat je juist door stress of spanning vol blokkades zit en dat zo’n massage je wel kan helpen ontspannen, met als gevolg dat die blokkades minder worden. Maar dan is één keer niet genoeg, volgens mij… 😉

In de les zijn we met een stuk of zestien mensen, voornamelijk vrouwen en slechts twee mannen.  Onze leerkracht raadt ons telkens aan zo veel mogelijk te switchen van partner, maar enkele babbelkousen zien dat niet altijd zitten. Jammer en vooral pech voor hen. Elk lichaam is anders, iedere persoon masseert ook anders, en dan is het net interessant om zoveel mogelijk verschillen te ontdekken. De feedback die je van elkaar krijgt, is even belangrijk als wat de leerkracht zegt.

Wat de toekomst brengt, zullen we nog wel zien. Als het fantastisch gaat, is er altijd de mogelijkheid tot zelfstandige in bijberoep, maar dat zal nog wel even duren.

Een paar vraagjes voor jullie: Hebben jullie al eens een échte massage gekregen? Wat vond je er goed of minder goed aan? Wat is voor jou een goede relaxerende massage? Wat ben je bereid om er voor te betalen?

Touch the body,

calm the mind,

heal the spirit

Advertenties

Tiny is flink #TourneeMinerale2018

Jaja, ik doe net als vorig jaar weer mee.

Mensen vragen mij dan, waarom? Je hebt toch geen alcoholprobleem? Je loopt toch niet poepeloere zat rond op een feestje? En anderen zeggen mij – tot in den treure – dat ze niet hoeven mee te doen want dat ze toch al nooit of zelden drinken. Okéé, dat weet ik dan, goed voor u, maar ik ben niet zo flink.

Er staat hier altijd een fles wijn open, een rode op de kast en een witte in de koelkast. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn ouders een fles advocaat (daar is het allemaal ooit mee begonnen) en op een feest ben ik amper binnen of ik krijg een glas cava/wijn/bier in mijn handen geduwd. Wat ik natuurlijk altijd met graagte aanvaard en even graag leeg drink. Nog eentje? ’t Is er eentje van mij!

De voorlaatste fuif in januari (een jaren tachtig feestje, heerlijk) ben ik een beetje flink geweest: ik dronk bier tot middernacht en daarna alleen maar water en cola. Want eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik soms al eens met een glaasje op terug naar Wevelgem rijd. Nooit echt dronken, maar een Bob ben ik al lang niet meer.

Daarom dus. In februari drink ik niks. Noppes. Zero. Om mezelf uit te dagen. Om te kijken of ik het kan. Om alle anderen te steunen. En omwille van mijn eigen gezondheid.

Feestje gisterenavond. Benefietfuif in Loppem – dat is randje Brugge, met andere woorden: massa’s bekende gezichten. Goeie muziek, want ook de DJ ken ik. Na twee cola’s en een half uur vrolijk dansen zie ik lichtjes kwijlend de pintjes voor mijn neus passeren. Ik dans verder met een glas water. Goesting! Maar goesting! Man toch. Ha, hiervoor doe ik het dus. NU heb ik het lastig. Een fuif zonder alcohol is voor mij een beetje bizar. En toch hield ik vol, ondanks de grote goesting in een pint. En ze hadden ook tarwebier, ai ai. Voor mij een cola alstublieft.

Gelijkenissen: ik dans even zot met of zonder alcohol. Ik lach evenveel zonder pint. Ik scan de ruimte op leuke mensen even hard. Ik hang rond evenveel nekken en deel evenveel knuffels uit zonder alcohol.

Verschillen: ik constateer iets sneller dat iemand anders iets te veel gedronken heeft. Ik dans met meer evenwicht. Ik word niet moe (wat wil je, met al die cola?), en mijn hoofd blijft helder. Ik rij recht naar huis en voel me wakker en gezond. Ik slaap even slecht (de adrenaline, weet je wel). Ik heb geen hoofdpijn de dag nadien.

En néé, ik ga niet meteen een fles leegdrinken op 1 maart. Maar wel terug genieten van een glaasje, met mate. Elk jaar is er toch een besef dat ik wel één en ander verzet op een maand. Lang leve Tournéé Minerale, voor mij een prima initiatief. s-tournee-minerale-2

Tiny en zuster Maria

Zoals bedacht door Thomas P. wou ik nog deze week iets onverwachts doen. Nu speelde het idee al een tijdje door mijn hoofd, om iemand te gaan bezoeken die al een tijdje in een rustoord zit.

Zuster Maria zat toen ik haar leerde kennen in het klooster van de zusters van Sint-Jan, niet ver van het ziekenhuis AZ St-Jan. Zij werd op latere leeftijd blind en had nog de moed en de goesting om als zestigjarige nog braille te leren. Ik bracht haar een computer en een braille leesregel (want dit is nu eenmaal mijn job), en kwam regelmatig bij haar langs om opleiding te geven. Ze leerde ook werken met een voorleestoestel en een daisyspeler, al had ze regelmatig wel wat vragen. Dus kwam ik toch wel geregeld bij haar langs. Ze onthaalde me altijd met koffie, koekjes of een chocolaatje, wou altijd eerst een beetje babbelen voor we overgingen tot de opleiding of wat dan ook.

Ik kwam daar graag. Nu heb ik een voorliefde voor kloosters en abdijen, daar kom ik tot rust. Er gaat ook zo’n kalmte uit van die mensen, en al zeker van Zuster Maria.

Een jaar of wat geleden heeft ze blijkbaar een hersenbloeding gehad, moest geopereerd worden en kon daarna niet meer zo zelfstandig in het klooster wonen. Noodgedwongen verhuisde ze naar een WoonzorgCentrum in de buurt.

Al een hele tijd wou ik haar eens bezoeken, en het kwam er maar niet van. Want ik kwam tot voordien enkel bij haar langs omdat zij het vroeg, omdat ze met iets problemen had of iets aan wou leren, met andere woorden: ik kwam bij haar terwijl ik werkte. Zij was mijn klant. Nu zou ik gaan in mijn vrije tijd, gewoon omdat ze mij altijd iets dééd.

Ik kocht een doos pralines en reed naar het complex. Eenmaal op haar afdeling liep ik haar straal voorbij want ik had ze amper herkend, zo erg is ze veranderd. Een schim van zichzelf geworden, erg genoeg. Maar ze herkende onmiddellijk mijn stem, was blij dat ik er was. Na enkele zinnetjes viel ze terug half in slaap, de verzorgers vertelden me dat ze ziek was geweest en nog veel sliep. De pralines waren niet suikervrij, domkop die ik ben, ze is diabeet en mag er dus niet van eten. Dus schonk ik ze aan het verzorgend personeel en de andere bewoners. Zuster Maria had geen zin in een koekje, en ook niet in koffie. Het enige wat ik kon doen was haar helpen om wat water te drinken – en dat deed haar deugd, zei ze.
De praatgrage zuster van weleer is ze niet meer, toch bleef ik een uurtje bij haar zitten. Raakte haar aan, riep haar naam en deed haar de groeten van mijn ouders. Vroeg of ze nog veel bezoek kreeg (ja, zei ze) en zei dat ze toffe sluffers aan had (ze moesten het eens zien, zei ze!).

Er kwam opeens nog bezoek: een nichtje van haar. Die stem herkende ze ook meteen en ze leefde weer eventjes op. Maar ook bij haar viel het gesprek snel stil, ze heeft duidelijk nood aan veel rust.

Eigenlijk is ze ‘pas’ vijfenzeventig. Ik hoop dat ze nog een tijdje gezond en gelukkig kan zijn, en ben blij dat ik eventjes bij haar was.