gezondheid

Tiny op prospectie in d’Ardennen

Practice what you preach”

Als ik een meditatieweekend wil organiseren, moet ik die plek toch eerst eens zelf meegemaakt hebben, dacht ik zo.

In het kleine dorpje Amonines staat een groot oud landhuis met een stuk of vijf beschikbare kamers, midden in een mooie tuin. Twee lieve Nederlandse dames houden dit huis in ere en samen met nog hier en daar een vrijwilliger zorgen ze voor de gasten. Er wordt vegetarisch en biologisch gekookt, drie maaltijden per dag, en er is altijd koffie en thee ter beschikking.

Ik ging er een nachtje logeren en beleefde er de asha-meditatie mee. Als ik zelf een bezinningsweekend organiseer, dan kan ik zelf de meditatie- en/of yogasessies begeleiden, maar deze ene meditatie met geluid en eenvoudige mantra’s wil ik toch ook aan de gasten eens aanbieden.

De ruimte is mooi en stil, er zijn matjes en kussens beschikbaar. Ideaal!

Het is een oud huis met veel hoeken en kantjes, het heeft sfeer en een ziel. De tuin is ideaal om in rond te waren, en her en der staan er stoeltjes waar je je terug kan trekken om te lezen of eens wat te mijmeren.

Het voordeel van dit huis te huren voor mijn weekend, is dat ik me al geen zorgen hoef te maken over de catering. Het is kleinschalig en toch ruim genoeg voor 5 à 8 personen.

Zo zat ik te denken om zélf een huis te huren ergens op het platteland, maar dan zou ik zelf nog eens alles moeten meenemen om te voorzien in maaltijden. Goh ja, zei mijn lief, maak er een activiteit van hé: allemaal mee helpen koken. Tja, dan ga ik wel een kookweekend organiseren, pff. Een mens wil toch op zijn gemak kunnen zijn hé.

Dus ja, ik ga de offerte bevestigen denk ik. Covid is tegen oktober wel hopelijk deftig de deur uit, maar het kan ondertussen ook allemaal veilig en Corona-proof.

Amonines is een klein dorpje ergens tussen Durbuy en La Roche. Het weekend zou doorgaan van vrijdagnamiddag 8 oktober tot zondagnamiddag 10 oktober. Laat maar weten als je interesse hebt. Het is een weekend lekker tijd nemen voor jezelf en loskomen van het drukke dagelijkse bestaan. Momenten van stilte, afgewisseld met begeleide meditatie (niet verplicht), wandelen, lezen, lichte yoga voor wie wil en eventueel verhalen vertellen ’s avonds bij de kachel.

Ondertussen zijn mijn twee meditatie workshops héél goed verlopen, ik kreeg goeie feedback en tips, maar ook leuke complimenten: “Je stem is als een massage voor het brein“, “het was een goeie afwisseling tussen informatie en oefeningen”, “ik kon bij momenten echt tot rust komen”,…

Zoiets zou ik wel alle dagen willen doen, ik word er zelf rustig van en het geeft me zo veel voldoening. Altijd blij als ik mensen een beetje kan helpen hé.

Tiny in de zon

Wat ben ik blij als ik ’s morgens de keukendeur openschuif en ik gewoon mijn morning pages op het terras kan schrijven. Of als ik in onze tuin om acht uur ’s morgens al mijn matje kan uitrollen en een échte zonnegroet doen. Hello sunshine!

Ik fleur echt op, bijna letterlijk: mijn huid is dankbaar voor wat warmte, mijn gemoed begint lichter en lichter te worden. Hoe heerlijk zou het zijn om dag in dag uit buiten te kunnen leven – maar daarvoor wonen we in het verkeerde land.

Toch ben ik geen zonneklopper. Al neem ik graag een boek vast om in een makkelijke zetel te lezen in de tuin, of ga ik graag wandelen met de zon op mijn bol, dit hou ik nooit langer dan een uur vol. Dan wil ik terug schaduw, of variatie en voel ik: het is té veel.
Want al smeer ik me te pletter met zonnecrème en ben ik een gemakkelijke bruiner, ik ben hemelste bang voor huidkanker. Sinds een goeie vriend hieraan is overleden, nu al enkele jaren geleden, ben ik geducht voor alle rare vlekjes en bubbeltjes die niet normaal ogen.

Goedele Liekens zei het ook: “Ik word al bruin als het weerbericht goed is, dus ik hoorde niet tot de risicogroep.” Maar ook zij kreeg die diagnose. Luister even naar een interview met haar in De Zevende Dag: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/06/06/goedele-liekens-huidkanker/

Er worden zonnige momentjes gepland: gezellig uit eten met ouders, terrasje doen met de wandelbitches, ijsje gaan eten met mijn lief,…

Maar ook verder vooruit plannen: een Yoga Teacher Training gaan volgen in zonnig Tenerife, maar dan wel pas volgende lente (als het niet té warm is) en wie weet toch ook terug naar de Sinaï-woestijn, liefst als het hier koud is.

Mijn lief en ik groeiden op in de jaren zeventig: we speelden heel veel buiten en kunnen ons niet herinneren dat er op onze jonge velletjes zonnecrème werd gesmeerd. Misschien een likje van de blauwe doos van Nivea – alsof we klaar waren voor de barbecue.

Acht jaar was ik, toen ik met mijn ouders naar Benidorm ging en we alledrie wél smeerden, maar toch verbrandden.

Mijn lief had trouwens pas zijn eerste zonnebril rond zijn dertigste, kun je dat geloven?

Hoe jonger je huid is blootgesteld aan de zon en hoe vaker je al verbrand bent geweest in je leven, hoe groter de kans op huidkanker. Geen wonder dat we nu méér dan ooit opletten, zelfs al genieten we héél hard van de zon.

Reizen doen we ook liefst naar zonnige bestemmingen maar ook daar zijn we geen zwembadliggers (the horror) of strandgangers. Al is een tripje naar een buitenlands strand nooit verkeerd, maar dan liefst ’s morgens of ’s avonds als de zon bijna ondergaat. Niet alleen omdat je best de uren mijdt tussen 12 en 3 om in de zon te zitten, maar ook omdat er dan minder volk rondloopt, alles veel rustiger is en de foto’s mooier.

Tiny heeft ge…

Gepland

Met een d, want als ik iets zou geplant hebben, dan zou dat in de krant staan. Plannetjes maken, I like it! Zo staat eindelijk vast dat ik ook in Brugge een workshop Meditatie ga geven, op zondagmorgen 20 juni. Wil je er bij zijn, laat maar iets weten. En zoals al eerder gezegd: op woensdag 23 juni in Malderen bij Hilde van Groengenot.

Verder staan de data vast wanneer we op vakantie gaan, maar we hebben echt nog geen flauw idee waar naartoe. Dat zullen we wel last minute beslissen, al naargelang de ‘veiligheid’ en het weerbericht.

Gewandeld

Een nieuwe route, in Torhout: de Moereveldwandelroute van 8 kilometer deed ik op zaterdagochtend met een goeie vriend. Heerlijk stil is het daar en hoe zalig is het als je bijna op het einde van de tocht een ijsje én aardbeien uit de automaat van de IJsboerderij kan halen.

Geweend

Wees gerust, de laatste tijd ben ik erg gelukkig. Maar de serie op Canvas It’s a sin maakte van alles bij me los en zeker met de laatste aflevering was ik erg emotioneel. De reeks gaat over AIDS in de jaren tachtig in Londen en een aantal jonge mensen in die tijd worden gevolgd. De piepjonge Richie gaat op zijn achttiende in Londen wonen, leert heel veel gelijkgezinden kennen én vooral veel jongens naar zijn goesting. Zijn ouders weten op geen honderd jaar dat hij homo is en hij krijgt het niet over zijn hart om het te vertellen. Tot pas helemaal op het einde. Letterlijk. De eerste twee afleveringen worden ook verrijkt met een glansrol van Neil Patrick Harris (een heerlijk komische acteur die ik ken van How I met your mother – die in het echte leven ook gay is, en hier bewijst wat een totaal ander soort type mens hij kan neerzetten. Om van te smullen. Maar zo triestig. Nog tot november te bekijken op vrtnu.

Gezongen

Goh, dàt was lang geleden! En mij opnieuw gerealiseerd hoe verwend ik ben geweest de afgelopen 30 jaar met fantastische gitaristen die met kennis van zaken, emotie en muzikaal gevoel de meest uiteenlopende covers konden spelen – en vaak gewoon uit het hoofd. Ik sprak af met Georges, die ik in 37 jaar niet meer had gezien, op de dijk in Oostende en we hebben zoals toen in 1984 terug straatmuzikantje gespeeld. Maar dan zonder geld te vragen, en met veel gelach en gestuntel. Maar dikke fun, dat wel!

Gedacht

Nadenken over hoe en waar ik die Yoga Teacher Training ga volgen. Optie 1 is in Gent, elke vrijdag van september tot in mei. Een grote groep, een goede leraar en allemaal in ’t Vlaams. Optie 2 is in het buitenland en meer bepaald vond ik iets interessants in Tenerife, 23 dagen aan een stuk, een kleine groep (maximum 6 mensen), twee leraren en in ’t Engels. Momenteel neig ik toch naar Tenerife – met als gevolg dat ik dan dit jaar natuurlijk niet meer naar Egypte zou gaan. Food for thought. Wat ik NIET had gedacht: mijn fantastisch lief vindt die optie ook best okee.

Waarom ik dat per se wil doen? Omdat mijn passie mensen helpen is. Omdat ik echt wil lesgeven in iets wat bij mij past. Omdat ik yoga, meditatie, massage wil weghalen uit het zweverige hoekje. Omdat ik mezelf wil ontwikkelen. En néé, daar is het nooit te laat voor. Omdat het elk moment gedaan kan zijn. Omdat ik niet wil wachten op mijn pensioen. Omdat het kan.

Gelezen

Ik lees zo goed als altijd fictie, maar de laatste weken heb ik wel wat boeken over meditatie verslonden. Maar ook over zelfzorg, mindfulness, stress, burn out en zo meer. Héél interessant, maar ik vlieg er wel door omdat ik gewoon de delen lees die me interesseren en waar ik iets uit kan halen. Vaak is het herhaling en vraag ik me af waarom een bepaalde schrijver het warm water opnieuw wil uitvinden.

Ik las ook de allernieuwste van Nicci French, mijn favoriet schrijversduo, en voor de eerste keer in al die jaren was ik wat teleurgesteld. Het boek ‘Wie niet horen wil’ las ik in een dag uit, maar het blijft niet hangen.

Gegeten

Veel te veel. Nog maar twee keer op restaurant. Maar de Coronakilo’s tikken aan en ik zie er uit alsof ik vijf maanden zwanger ben. Daar moet toch maar iets aan veranderen. Morgen doen we steengrill bij mijn ouders – en ik vrees dat het ook niet bij een simpel scampi’tje zal blijven…