gezondheid

Tiny droomt, deel 38 of zo

Ik ben een goede slaper, eerlijk waar. Mijn lief is jaloers: ik raak amper met mijn hoofd het kussen en ik lig al in dromenland. Mijn Fitbit registreert ook mijn slaap en al is het soms wat minder, gemiddeld slaap ik een mooie zeven uur, en heb ik een normaal schema van REM-slaap, diepe slaap en lichte slaap. Tijdens de REM-slaap droom je, en in je dromen verwerk je onbewust de informatie van overdag.IMG_9142

Mijn dromen herinner ik me heel vaak. Soms is dat maar een klein stukje, en van zodra ik opsta, ben ik het al weer kwijt.

De laatste weken echter, begint het bijna belachelijk te worden. ’s Morgens, net voor ik wakker word, droom ik zeer helder. En het probleem is: het zijn altijd lastige situaties.

Afgelopen nacht lag ik mijn bed onder een muskietennet in Egypte, mijn lief lag bij me en ik word wakker van gezoem: er zitten zes grote bijen (of wespen) in de kamer. Als er nu één iets is waar ik bang van ben, zijn het deze steekbeesten. Dus ik roep mijn lief, zeg dat ze weg moeten en ik vlucht de kamer uit. Ik stap naar een soort lounge in een hotel, wil de klapdeuren daar open doen en even op het strand wandelen. Als ik de deuren open doe, is het strand weg: het water staat meteen aan mijn voeten.

En dan word ik wakker.

 Een andere nacht liep ik in de luchthaven, samen met lief en een héle grote koffer op wieltjes. Met heel groot bedoel ik: groter dan wijzelf, en dat ding past niet in de lift. We moeten namelijk naar gate 2.14 en daar kun je enkel maar geraken met een lift. Maar we passen er niet in. En dit is blijkbaar handbagage… We rennen heel de luchthaven door met die koffer en er is paniek, want het vliegtuig gaat zo meteen vertrekken.

En dan word ik wakker.

Ik lig in een tent, we zijn aan het kamperen want we doen een trektocht. Met wie, geen idee. ’s Nachts zien we schaduwen en horen we luid gebrom, zwaar gehijg van een beest: een grizzlybeer veronderstellen we want die zitten hier. We houden ons muisstil en doen geen oog dicht. Die beer (of wat het dan ook is) blijft in de buurt. Ik durf niks te doen en plas bijna in mijn broek van de schrik.

En dan word ik wakker. (Deze kan ik nog verklaren: ik las het boek Aan het einde van de wereld van Kristin Hannah en zag de film A walk in the woods – waar het wel eens over beren en trektochten en wilde natuur ging…)

Ik ben op reis geweest en vlieg terug naar huis. In het vliegtuig neem ik mijn gsm als ik hoor dat we bijna gaan landen. Maar het is mijn gsm niet: het is een Motorola-gsm en ik heb een iPhone. Paniek! Waar is die van mij? Er zit niemand naast mij en ik heb geen flauw idee hoe die andere gsm bij mij is terecht gekomen. Ik kan er ook niet mee bellen want hij is vergrendeld en ik weet de code niet.

En dan word ik wakker. Mijn iPhone ligt keurig naast mij op het nachtkastje. Oef. Al heeft hij de laatste weken wel wat kuren: ineens uitvallen, batterij loopt leeg als een lekke band, iemand belt en er komt niets op het scherm,…

Het gaat nogal over angsten hé zeg. Te laat komen, beesten,…

En dat terwijl er in mijn leven overdag weinig tot geen dramatiek zit: iedereen is gezond, ik hoef nergens bang voor te zijn, buiten de occasionele vriendin die geen vriendjes meer wil zijn en een diagnose die 20 jaar te laat is gekomen, is er niks aan de hand. Waarom droom ik nu zo eng? Volgens bepaalde artikelen op het internet komen enge dromen en nachtmerries vooral voor in periodes van stress.

Stress? Ikke? Wat is dat? Kun je dat eten met een lepel?

Maar de oplossing stond ook in het artikel: Heb je een kwade droom, vertel het iemand. Door je droom te delen, doorbreek je het eenzame gevoel en dit kan voorkomen dat je wéér zo’n nare droom krijgt. 

Klaar. Ik heb het opgeschreven en met jullie gedeeld en nu hoop ik maar dat ze een tijdje wegblijven. Jullie nog iets engs (of iets leuks) gedroomd de laatste tijd?

 

 

Advertenties

Tiny weet niet altijd wat gezegd

Toegegeven, mijn leven is momenteel van drama gespaard: al mijn geliefden zijn gezond, ik heb een fantastische relatie en leuk werk.

In mijn nabije én iets verdere omgeving zijn er maar al te vaak mensen die het moeilijk hebben, maar écht moeilijk. Een stukgelopen relatie, een onverwacht overlijden, je werk verliezen, ziek zijn en niet weten waardoor en hoe het te genezen, chronische pijn, gekluisterd aan bed of rolstoel,…

Wat moet je dan zeggen? Wat zeg je tegen een vriendin die voor de tweede keer in een jaar tijd haar relatie ziet stuklopen? Blijkbaar zeg ik soms domme dingen. Zo dom, dat de vriendschap er kapot door springt. Zo zei ik bijvoorbeeld: dat ze meer tijd voor haarzelf moest nemen, dat ze eerst zichzelf moet terug vinden, dat ze al zoveel heeft meegemaakt,… Maar dat was wellicht niet wat ze wou horen. “Ik ben het beu, zei ze, stel je eens in mijn plaats! Maar wat zeg je dan wel?

Als je zo veel erge dingen mee maakt, is het natuurlijk niet voldoende om te zeggen “Je moet eerst jezelf terug vinden”, maar je kan nu eenmaal niet in iemand anders schoenen staan. En hoe graag je ook een beetje van dat verdriet overnemen, een stukje van die pijn mee te ervaren, fysiek gaat dat niet. Ik voel me dan schuldig, want ik ga gewoon terug naar mijn lieve vriend en durf al niet meer klagen over een weekje rugpijn.

Voor mij heeft iedereen recht op geluk en gezondheid, maar je kan het niet afdwingen hé?

Tegen iemand anders zei ik eerlijk: “Ik kan niks zinnigs zeggen. Je hebt ongelofelijk veel verdriet. Ze zeggen dat het beter wordt, maar wanneer dat zeggen ze er niet bij. Advies of raad heb ik niet, alleen grote armen om je mee te knuffelen.”

en

Je een berichtje sturen lijkt zo nietszeggend, en wat kan ik zeggen? Alleen maar dat ik wel al heel de dag aan je denk.”

Had ik dat een jaar geleden gezegd tegen die vriendin, zou ze dan wél nog met me praten? Menig nachtje lag ik hier al van wakker.

En dan vraag ik me af: die andere vriendinnen van jaren ver, die ik niet meer hoor, zou ik daar misschien ooit ook eens verkeerds tegen uitgeflapt hebben? Ligt het gewoon aan mij, ben ik te bruut? Te weinig empathisch? Enfin, als ze dit lezen, toch maar sorry, het was niet verkeerd bedoeld. Maar ik kan ook niet beloven dat ik in het vervolg alleen maar slimme dingen ga zeggen als jullie afzien. En ik verwacht dat ook niet van jullie als het mijn tijd is om ergens troost te zoeken.

Nog iets: ik vind dat mensen tegenwoordig veel te weinig hulp durven vragen. Iedereen zit maar in zijn of haar coconnetje en denkt “ik moet sterk zijn en zal hier zelf wel uitkomen”.  Zijn sociale media wel zo sociaal? Zit je enkel op Facebook of Instagram om te tonen hoe mooi het allemaal is? Of durf je ook de shit te tonen en het te benoemen als het lastig gaat?

Voorbeeldje: een vriendin haar mama is al jaren aan het dementeren, tijdens haar laatste dagen nam ze een foto van haar mama en postte die op Facebook. De oude mevrouw zat met haar ogen dicht, was heel bleek en had een ingevallen gezicht, duidelijk aan het wegkwijnen. Iemand reageerde: “Dat zou ik nu niet op Facebook zetten.” Waarop mijn vriendin heel dapper reageerde: “In een emotionele periode vind ik persoonlijk dat delen met allen die zich betrokken voelen, zeker helend en helpend kan zijn.” Het leven is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn.

Als laatste nog dit: “Drama sells”. Waarmee ik bedoel dat je soms jarenlang genegeerd wordt, tot er iets dramatisch gebeurd in je leven en alle kennissen en zogezegde vrienden ineens weer tot leven zijn gewekt. Onze meest gelezen blogs zijn die over ziekte, ongeluk en miserie. Als alles goed gaat: dan kraait er geen haan naar je. Check mijn vorige blog over de moderne eenzaamheid.

Gaan we nu allemaal weer een beetje liever zijn tegen elkaar? Ik ga ook mijn best doen.

youarenotalone

Tiny’s FAQ, deel 2: het bijberoep

Een vraag die ik regelmatig hoor terug komen: hoe is het met je bijberoep, je massages, loopt dat wat? Ik kreeg zelfs al vragen van mensen die ook als zelfstandige in bijberoep willen beginnen, of ik tips heb en zo. Wauw.

Want ik ben pas officieel bezig vanaf juni, maar heb me vooraf wel heel goed geïnformeerd. En hoe het gaat? Wel, goed eigenlijk. Zelfs toen het deze zomer pokkewarm was, ben ik een aantal keren gevraagd om te komen masseren. Er was een massageparty, er was een workshop voor koppels,… en een aantal nieuwe klanten via Google – dus niet via Facebook of Instagram. Leuk! Ondertussen zelfs enkele vaste klanten die me al meerdere malen boekten, goed hé?

Hoe ik het combineer? Ik doe niet meer dan 3 massages per week, dat is meer dan genoeg. En let op: vaak is het minder en dat is niet erg. Het is een bijberoep hé, ik werk vier dagen in de week normale kantooruren.

Heb ik dan nog wel energie genoeg, om dat ’s avonds of in het weekend erbij te nemen? Kijk, als je iets wil beginnen in bijberoep moet je dat niet voor het geld doen, maar vooral omdat het je passie is. Omdat je er energie van terugkrijgt – en dankbaarheid. Dus nee, ik word er niet moe van.

Of ik er iets mee verdien? Maar néé, gij. Het eerste jaar zal ik al blij zijn dat ik er geen geld aan toe steek. Je hebt je onkosten zoals je tafel, handdoeken, olie, accessoires, maar ook je opstartkosten van je website, je promoties, visitekaartjes, en niet te vergeten je sociale zekerheid, verzekering en boekhouder. Ik vraag, denk ik, een hele normale prijs, en kom aan huis, da’s ook al speciaal.

Kom ik ook buiten West-Vlaanderen? Jazeker, maar dan vraag ik wel een kilometervergoeding, tenzij ik het kan combineren met een andere activiteit of als je me boekt voor een massageparty of meerdere personen na elkaar. Alles is bespreekbaar.

Krijg ik ook enge mannen aan de lijn? Tot nu toe maar eentje, en die vallen snel door de mand. Ik vraag wel door hé. En ik zeg altijd aan mijn lief waar ik ben.

Als het verder goed blijft gaan, en ik blijf promotie maken via allerlei kanalen, dan hou ik er misschien volgend jaar ook iets aan over. Want er gaan inderdaad veel beginnende eenmanszaken snel over kop. Ze hebben het niet goed ingeschat, kunnen of willen geen reclame maken en blijven zitten met een schuldenlast. Je moet je, zeker als masseur, kunnen onderscheiden van de rest. Er zijn er zoveel die wat cursusjes volgen en zich massagetherapeut noemen, maar wat maakt hén beter dan een ander? Een specialisatie om te beginnen.
Dus daar ben ik hard mee bezig: ik wil mensen écht kunnen helpen, pijn verminderen, luisteren naar hun klachten en daarmee aan de slag gaan. Een echte massage op maat. Niet zoals in een wellness, waar je meteen mag gaan liggen en er geen vragen worden gesteld maar waar je hopakee een geut olie over je krijgt en er wat wordt gewreven en gekneed.

Ik volgde een cursus bij een gerenommeerde sportkinesist (je zag hem trouwens ook in Dancing with the stars op VIER!!) voor massage bij rug-, nek- en schouderklachten. Hij behandelt mensen op een holistische manier – exact wat ik ook doe – en gaat niet enkel één bepaalde zone manipuleren, maar wel het hele lichaam. Als je pijn hebt in je lage rug, dan gaat dat ook over je benen, je armen, je borstkas, je buik en zelfs je tenen. Zot! Maar wel waar.

Ga ik ooit mijn gewone job opgeven en fulltime massages doen? Op dit moment zeg ik néé. Want ik hou van mijn werk, van het contact met mijn klanten en van mijn collega’s. Als ik fulltime zelfstandig ben, zou ik een hele hoop missen. Plus de onzekerheid van een zelfstandig bestaan. Maar zeg nooit nooit.