ontspannen

Tiny ontdekt: de extraverte introvert

Al mijn hele leven lang was ik redelijk overtuigd dat ik nogal extravert was. Ik sta graag in de belangstelling (lees mij, ik blog! luister, ik spreek op de radio! kom kijken, ik speel toneel!, luister, ik zing!) en durf altijd wel mijn woordje zeggen. Hoewel…

Toen ik het artikel van Kelly over introverte moeders las en dan meteen ook dit artikel, ging in ineens beseffen: ja maar nee! Ik ben niet zo extravert als ik denk. Integendeel. Vaak ben ik zelfs eerder introvert. En dat terwijl sommige mensen die mij kennen nu vast in de lach schieten: ja, ja! Even uitleggen, aan de hand van dit lijstje uit het artikel van Liesbeth Smit:

Door stilte kan ik mijn batterijen weer opladen:

dan kruip ik even alleen in bad met een boek, of ik ga een wandeling alleen maken, of al de keren dat ik van werk naar huis rij met de auto, alleen. Super.

Ik loop leeg in sommige sociale situaties:

gewoon met een groepje op café gaan, een gesprek volgen met meer dan drie mensen, vergaderingen, verjaardagsfeestjes,… Hoe langer ze duren, hoe stiller ik word.

Ik pas mij aan aan de situatie:

en ja, dat gaat zelfs zo ver als het dialect van iemand overnemen, even hard of zacht spreken,… Zò typisch!

Ik ben graag alleen maar niet graag eenzaam:

ik kan dagenlang alleen zijn, geen probleem. Maar ik kan me vreselijk eenzaam voelen in een grote groep mensen. Het “Alleen op de wereld”-syndroom slaat dan keihard toe. Hoofd in het kussen en huilen als geen een.

En dat terwijl ik echt één keer per jaar alleen op reis moet. Even weg van alles en iedereen. Zie mij daar dan lopen in het bos, op het strand of in de bergen: alleen en totaal gelukkig.

Ik maak makkelijk nieuwe vrienden:

maar ze houden is iets anders. Vaak voel ik me de saaie Miet en ondergeschikt en zelfs niet waardig om iemands vriendin te zijn. En ik doe superveel pogingen om vriendschappen te onderhouden, maar als ik steeds de eerste stap moet zetten, dan haak ik toch af. Dus dan schiet er weinig volk meer over…

Ik ben de “light of the party” en dan ineens verdwenen:

ja, dat ben ik. Je hebt me de hele avond zien dansen gelijk een dolle hond, ik stond wellicht de halve zaal te entertainen en/of te verleiden, of iets wat daar sterk op lijkt en ineens doe ik de grote verdwijntruc. Dan heb ik het gehad. Salu en de kost. Vaak zelfs zonder salu.

Ik herinner mij zelfs feestjes die ik zelf had georganiseerd, voor mezelf of omdat het Kerst was of Oudejaarsavond en dat ik ineens ergens anders wou zijn. En dat dan ook deed. Een half uur in mijn auto gaan zitten. Bij de DJ gaan staan of in de gang. Blij zijn dat ik het dessert mag gaan maken – alleen. Keihard hopen dat er iemand zich niet lekker voelt en naar huis wil gebracht worden. Zelf in de zetel gaan liggen met onverklaarbare buikpijn.

Foto’s nemen in groot gezelschap is trouwens ook ideaal, heb ik ontdekt. Als “fotograaf” van het evenement ben je wél in de leute, maar toch ook alleen. Nu snap ik dus waarom ik dat zo leuk vind. Aha!

Ik word niet graag gestoord als ik iets voor mezelf doe:

maar zelfs in grote groepen ga ik me vaak eventjes afzonderen, even naar buiten, even alles op een afstandje bekijken, even naar het toilet en daar langer blijven hangen dan nodig. Als ik een boek lees, een film alleen bekijk, of yoga op mijn eentje doe, laat me dan gerust. Dan zijn mijn batterijtjes aan het opladen. Dan ben ik daarna weer klaar voor een portie uitbundigheid.

Snap je er iets van? Vind je dit logisch als je mij kent? Herken je misschien jezelf?

IMG_7188

In Death Valley was ik als een haas uit de auto gesprongen en doorgelopen naar het midden van Badwater Bassin, om in die hitte toch maar even alleen te kunnen zijn…

 

Advertenties

Tiny en haar innerlijke hippie

Als je een opleiding volgde in de sociale sector, werd je al een beetje gezien als een would-be hippie. In de jaren zeventig hadden alle opvoeders lang haar en een baard, rookten joints en filosofeerden urenlang over van alles. Toen ik studeerde, was dat al enigszins veranderd, maar het filosoferen bleef. Soms had ik de indruk van een andere planeet te komen, als ik in het weekend uitging met vriendinnen die economie of Germaanse studeerden.

Nu ik al een jaar of vijftien bij een eerder commerciële firma werk, bezig ben met computers, smartphones en fotografie, lijkt dat filosoferen iets van heel lang geleden. De gesprekken over gedachten en gevoelens ebden weg, tenzij hier en daar met een collega die er ook voor open staat, of met een vriend die ook met spiritualiteit en yoga bezig is. Ik raak nogal snel geïnspireerd en de ideeën die mij aanstaan, zuig ik op als een spons.

Toch erger ik me soms aan het zweverige bij sommige mensen. Je kan er ook te ver in gaan en denken dat iedereen bezig is met zelfontplooiing, verbindingen tussen hemel en aarde, reflectie, ontmoetingen, of chakra-toestanden. Tijdens de cursus yoga/massage in Orval heb ik toch af en toe met mijn ogen gerold.

  • Sluit je ogen en kijk naar je hart (niet makkelijk!)
  • We doen de kinderzonnegroet: “… we maken ons lang, we zijn niet bang, we maken ons klein, want dat is fijn, ik rek en strek, yoga is te gek!” (Oh. My. God.)
  • Buig van links naar rechts en van voor naar achter en zeg volgende zin: “Saa… taa… naa… maa” (Ik dacht alleen maar aan Satan… kon de bedoeling niet zijn!)
  • adem vanuit je centrum
  • we zoeken onze innerlijke glimlach
  • als afsluiter dansen we de vijf ritmes (dansen op commando, néé toch?)
  • we nemen afscheid met een knuffelcirkel en geven en ontvangen van iedereen een knuffel, weigeren mag ook als je je daar niet goed bij voelt (ok, ik heb nog Free Hugs georganiseerd, maar een knuffelcirkel???)

Toch vond ik mijn innerlijke hippie terug:

  • praten met mensen die je oprecht complimenten geven
  • het mooie zien in iemand die je eigenlijk niet kent
  • ik sta nog altijd open voor anderen zonder vooroordeel
  • op mijn eentje mijn eigen yogaflow doen in een grote mooie yogatempel
  • na elke massage mezelf gemeend namaste horen zeggen tegen de anderen (Namaste betekent ik buig voor jou)
  • als afsluiter die vijf ritmes dansen, mij in het zweet werken en me als een gek amuseren
  • horen dat we een knuffelcirkel gaan doen (en even met mijn ogen draaien) en drie knuffels later staan janken van emotie
  • na drie dagen in de spiegel kijken en zien dat ik sta te glimlachen naar mezelf

DSC_0073-2

En een stukje uit mijn favoriete hippie-film en musical, Hair:

Tiny op vierdaagse in de Ardennen

Net terug van een yoga- en massage vierdaagse.

Tiny? Ben je op je kop gevallen en blijven kaatsen of zo? Jij, yoga? Massage? En dan nog op een boerderij in de Ardennen, waar ze enkel veganistisch eten klaarmaken uit de eigen biotuin? Dat klinkt zweverig…

Ja, ik ben Miss Reality. Chakra’s, wat zijn dat, een nieuw soort chips? Yoga is toch alleen maar voor super lenige mensen zonder gewrichten?

Even uitleggen. Omdat ik niet naar Oxford ging, zocht ik iets anders om even “weg” te zijn, op mijn eentje. Dat hoeft niet noodzakelijk een stad te zijn, ik wou ook niet noodzakelijk naar vrienden in het buitenland, ik wou vooral wat tijd voor mezelf en als je iets kan bijleren is dat altijd meegenomen.
De laatste weken ben ik mij wat gaan verdiepen in yoga: ik heb veel last van lage rugpijn (als gevolg van scoliose en te veel zitten en blijkbaar is lopen ook niet goed voor mij, wandelen wel), yoga bevat heel veel rugversterkende oefeningen. Ik wou wel eens ondergedompeld worden in die wereld en ging op zoek.

Wat vind ik toevallig (Google is your friend!): een Yoga- en massage vierdaagse vlakbij Orval. Georganiseerd door het Oost West Centrum, op een gerestaureerde boerderij, check de site: Ferme du Bois-le-comte, het is de max. Aan de foto’s te zien, zou ik me daar helemaal op mijn gemak voelen, dacht ik. En het was een All-in formule, vol pension, volledig veganistisch, en al kon je ’s avonds wel in de bar een Orval drinken of een wijntje, ik ging voor de volledige bezinning: geen koffie, geen zuivel, geen suiker, geen alcohol, geen stress. En hup, ik was ingeschreven. Geen idee wat ik mocht verwachten.

DSC_0080-2

En ja: ik heb een paar keer met mijn ogen gerold. Het zweverige was hier en daar wel aanwezig. Later meer over de hippie in mij, die toch nog ergens verborgen zit.

Maar! De omgeving is gewoon prachtig. Zo rustig, zo mooi, zo groen.
Het eten was ongelofelijk fantastisch lekker. Ze werken er volledig op vrijwilligers die met liefde het eten klaar maken, de groenten komen recht uit de tuin (permacultuur-gewijs duurzaam beheerd), en alle vooroordelen over veganistisch eten kun je daar meteen laten varen. Het wordt ook opgediend in buffetvorm, dus je kan zoveel eten als je wil.

Mijn groep bestond uit acht mensen, allemaal even lief en begripvol (en een beetje wollig, maar da’s warm!), veel gescheiden mensen trouwens. Er was een yoga-lerares die haar lessen aanpaste aan ons beginnersniveau en een massageleraar die ons de fijne kneepjes (pun intended) van de holistische massage bijbracht. Nu heb ik al wel eens iemand gemasseerd, voor de lol, uit liefde, je weet wel, da’s leuk. Ik dacht dat écht masseren lastig ging zijn en vermoeiend. Maar ik keek uit om massages te ontvangen, want we gingen oefenen op elkaar. Ook hier later meer over, want ik heb iets ontdekt… Lees het hier.

DSC_0062-2

Toch wou ik vaak op mezelf zijn. Ik koos ervoor om ’s avonds na de laatste ontspanningsoefening meteen naar bed te gaan, in plaats van gezellig bij de groep nog iets te drinken. Ik had geen behoefte aan gesprekken, ik wou stilte en bij mezelf komen. Ook de groepswandeling sloeg ik over, ik ging alleen wandelen en foto’s nemen en genoot van elk moment.

Een echte bezinning was dit voor mij. Yoga betekent trouwens: vereniging brengen tussen je lichaam en je geest en dat had ik even nodig. Al heb ik dat niet bereikt door yoga alleen, maar door de volledige ervaring daar. Alles kwam samen. Het was net of ik vier dagen even op een andere planeet zat. Maar nu voel ik het nog steeds.

Mijn vriend zei voor ik vertrok: “Ok, zorg wel dat je terug keert zoals ik je ken”, en dat heb ik ook gedaan. Maar: het is Tiny 2.0, de verbeterde versie.