ontspannen

Tiny op vierdaagse in de Ardennen

Net terug van een yoga- en massage vierdaagse.

Tiny? Ben je op je kop gevallen en blijven kaatsen of zo? Jij, yoga? Massage? En dan nog op een boerderij in de Ardennen, waar ze enkel veganistisch eten klaarmaken uit de eigen biotuin? Dat klinkt zweverig…

Ja, ik ben Miss Reality. Chakra’s, wat zijn dat, een nieuw soort chips? Yoga is toch alleen maar voor super lenige mensen zonder gewrichten?

Even uitleggen. Omdat ik niet naar Oxford ging, zocht ik iets anders om even “weg” te zijn, op mijn eentje. Dat hoeft niet noodzakelijk een stad te zijn, ik wou ook niet noodzakelijk naar vrienden in het buitenland, ik wou vooral wat tijd voor mezelf en als je iets kan bijleren is dat altijd meegenomen.
De laatste weken ben ik mij wat gaan verdiepen in yoga: ik heb veel last van lage rugpijn (als gevolg van scoliose en te veel zitten en blijkbaar is lopen ook niet goed voor mij, wandelen wel), yoga bevat heel veel rugversterkende oefeningen. Ik wou wel eens ondergedompeld worden in die wereld en ging op zoek.

Wat vind ik toevallig (Google is your friend!): een Yoga- en massage vierdaagse vlakbij Orval. Georganiseerd door het Oost West Centrum, op een gerestaureerde boerderij, check de site: Ferme du Bois-le-comte, het is de max. Aan de foto’s te zien, zou ik me daar helemaal op mijn gemak voelen, dacht ik. En het was een All-in formule, vol pension, volledig veganistisch, en al kon je ’s avonds wel in de bar een Orval drinken of een wijntje, ik ging voor de volledige bezinning: geen koffie, geen zuivel, geen suiker, geen alcohol, geen stress. En hup, ik was ingeschreven. Geen idee wat ik mocht verwachten.

DSC_0080-2

En ja: ik heb een paar keer met mijn ogen gerold. Het zweverige was hier en daar wel aanwezig. Later meer over de hippie in mij, die toch nog ergens verborgen zit.

Maar! De omgeving is gewoon prachtig. Zo rustig, zo mooi, zo groen.
Het eten was ongelofelijk fantastisch lekker. Ze werken er volledig op vrijwilligers die met liefde het eten klaar maken, de groenten komen recht uit de tuin (permacultuur-gewijs duurzaam beheerd), en alle vooroordelen over veganistisch eten kun je daar meteen laten varen. Het wordt ook opgediend in buffetvorm, dus je kan zoveel eten als je wil.

Mijn groep bestond uit acht mensen, allemaal even lief en begripvol (en een beetje wollig, maar da’s warm!), veel gescheiden mensen trouwens. Er was een yoga-lerares die haar lessen aanpaste aan ons beginnersniveau en een massageleraar die ons de fijne kneepjes (pun intended) van de holistische massage bijbracht. Nu heb ik al wel eens iemand gemasseerd, voor de lol, uit liefde, je weet wel, da’s leuk. Ik dacht dat écht masseren lastig ging zijn en vermoeiend. Maar ik keek uit om massages te ontvangen, want we gingen oefenen op elkaar. Ook hier later meer over, want ik heb iets ontdekt… Lees het hier.

DSC_0062-2

Toch wou ik vaak op mezelf zijn. Ik koos ervoor om ’s avonds na de laatste ontspanningsoefening meteen naar bed te gaan, in plaats van gezellig bij de groep nog iets te drinken. Ik had geen behoefte aan gesprekken, ik wou stilte en bij mezelf komen. Ook de groepswandeling sloeg ik over, ik ging alleen wandelen en foto’s nemen en genoot van elk moment.

Een echte bezinning was dit voor mij. Yoga betekent trouwens: vereniging brengen tussen je lichaam en je geest en dat had ik even nodig. Al heb ik dat niet bereikt door yoga alleen, maar door de volledige ervaring daar. Alles kwam samen. Het was net of ik vier dagen even op een andere planeet zat. Maar nu voel ik het nog steeds.

Mijn vriend zei voor ik vertrok: “Ok, zorg wel dat je terug keert zoals ik je ken”, en dat heb ik ook gedaan. Maar: het is Tiny 2.0, de verbeterde versie.

Tiny vliegt (parapente)

Niet dat ik het op mijn bucketlist had staan (die heb ik namelijk niet), maar hoe meer ik er over nadacht, hoe liever ik het wou doen. Nooit van mijn leven ga ik uit een vliegtuig springen met een parachute en de kick van 10 seconden bungeejumpen laat ik ook aan mij voorbij gaan.

Maar dit, parapente, zag ik zitten. Ja, ikke, met mijn hoogtevrees. Ikke, die op een laddertje staan al eng vind. Ikke, die vorig jaar in Oostenrijk nog bijna in mijn broek deed op de zetellift.

Van een berg lopen en beginnen zweven, vraag me niet waarom, maar dat vond ik wel okee. Dus belde ik naar Daniël in Zinal, waar we logeerden in Zwitserland en we spraken meteen af voor de dag er na, om 11u aan de telecabine in Zinal. Dus de straat oversteken aan het hotel en ik was er.

Hij bleek een toffe, joviale oudere kerel en ik had er direct vertrouwen in. Wij dus naar boven, op de Sorebois, we lopen vijftig meter verder naar een Alpenweide en daar ging het zo:

IMG_7541

Daniël haalde zeil en gareel uit zijn rugzak…

IMG_7542

… legde alles minutieus klaar en stak mij in harnas plus helm…

DSC_0455

Duurt dat hier nog lang, of hoe zit ‘t? 😉

DSC_0460

en zei: “Tiny, tu cours et tu cours et c’est tout.” Dus ik liep recht vooruit en…

IMG_7543

…floep, de berg af…

DSC_0462

 

IMG_7547

… en ik zweefde.

Eenmaal in de lucht mocht ik me op mijn gemak achteruit laten leunen, net alsof ik in een zetel zat. Incroyable. Magnifique. En geen sikkepitje hoogtevrees. Fantastisch.

De landing, na twintig minuten rustig zweven, was ook simpel: gewoon je op je zij laten rollen in het gras. Piece of cake. Morceau de tarte.

Kwanta kosta? 150 CHF, absoluut de moeite waard. Als ik op een andere locatie nog eens die kans krijg, ik spring zò weer van een berg. Zot hé?

DSC_0465

Tiny is terug

Mocht je denken dat ik in Zwitserland was gebleven, mis poes. Al had ik daar ferm veel zin in, want het was er zalig. Later meer.

We zijn al terug van zondag en maandag gingen we terug werken. Probeerde ik toch. Tot er een olifant op mij ging liggen en er niet meer af wou. Maandagmiddag lag ik rillend van de kou in een bedje bij mijn mama, geloof het of niet. Want mama was dichterbij dan Wevelgem, vandaar.
Na een koortswerend middel toch in mijn eigen bed geraakt. Wat ik mij nog herinner:

  • anderhalf uur liggen piekeren over Dutroux. Hoe heet die nu met zijn voornaam? Philippe Dutroux? Nee, Paul. Of nee, wacht, Donald Dutroux. Toch niet? Euh, Jean misschien? Albert? Luc?
  • draaien en keren en omgekeerd in bed liggen omdat je niet weet waar gekropen van de pijn. Want als er een olifant op je ligt, doet dat overal zeer. (Je snapt toch al dat ik griep had, hé?)
  • Opstaan. Op mijn gat de trap af. Drie slokjes ice tea drinken.
  • Gekeken naar Frozen op dag twee en liggen bleiten (de film nog nooit gezien, dus ja)
  • Twee schepjes yoghurt eten. Ik lust geen yoghurt – tenzij ik ziek ben dus.
  • Marc!! ’t Is Marc Dutroux!! Hé hé.
  • Op dag drie vraagt vriend lief wat ik wil eten, want nu moet ik toch echt iets binnen krijgen. Ik zeg wortelpuree. Hij kijkt me aan alsof ik Sinterklaas ben. Ik lust geen puree. (zie yoghurt)
  • Boekje lezen? Zelfs met een leesbril dansen de letters voor mijn ogen.

Ondertussen is ’t al een stuk beter, kijk, ik heb al meer dan tien zinnen getypt en ik zit nog recht in de zetel. Goed hé.

Vandaar dus wat later mijn Zwitsers verslag. Maar ik ga al een paar dingen zeggen:

  • Op vakantie gaan met Intersoc is de max, zeker als je met kleine kindjes bent, maar ook gewoon als koppel. Het was voor ons de tweede keer, vijf jaar geleden gingen we met de drie kinderen mee naar Leysin en nu met zijn twee naar Zinal. Ik zou hier beter een aparte blog over maken, want de Nederlanders weten vast niet wat ik bedoel met Intersoc en ik kan zo al tien redenen opsommen waaròm dat nu precies zo leuk is.
  • Zwitserland is een prachtig land. Ik ben geen berggeit, maar maak er toch erg graag wandelingen en geniet van de natuur en de zuivere lucht. Heerlijk.
  • Zwitsers zijn vriendelijk, of toch zeker die in de dorpen, iedereen groet iedereen.
  • Als ik al een bucketlist had, dan kon ik er nu twee dingen van schrappen: edelweiss zien in het echt (nee, niet plukken!!) en een duosprong parapente.
  • Het is dat we geen gewoontedieren zijn, maar anders zou ik zeggen: volgend jaar weer?
  • Oh! En bijna vergeten te vermelden: we kwamen er mensen tegen uit Wevelgem! Die tien huizen verder wonen! Zo tof! Ik ken nu een koppel lieve mensen in Wevelgem, leuk hé! Het komt nog helemaal goed… (‘k Moet ze alleen nog leren West-Vlaams spreken natuurlijk) 🙂
DSC_0007

Het dal van Zinal (Val d’Anniviers)

DSC_0099

Dat is dus Edelweiss, ben er aangekomen om ze stil te houden in de wind voor de foto. 🙂

DSC_0104

Bergtoppen van 4000m en meer en helemaal rechts een tip van de Matterhorn

DSC_0465

Geloof het of niet, maar dat ben ik!