ontspannen

Tiny ging ademen

Is ze nu helemaal onnozel geworden? Hoezo, ze ging ademen? Doet ze dat niet 24/7?

Lees verder en denk over enkele alinea’s wellicht: “Okee, Tiny is volledig aan het zweven en zit met haar geitenwollensokjes op haar vliegend tapijtje/yogamatje.” Want het wordt een behoorlijk bizar verhaal, zelfs voor mij.

Het begon in Egypte. Claudine gaf me daar voetreflexologie, waarbij ik ook al een en ander raars voelde: zweterige handen, een druk op mijn blaas en een hoofd dat uit een bruisbal leek te bestaan. Ze vertelde me over een boek dat ik dringend eens moest lezen, en gaf me deze mee naar huis. De volgende dag begon ik het toch maar te lezen in het vliegtuig, uit nieuwsgierigheid. Het heet “Vrij voor altijd” en ja, dat klinkt al een beetje… Juist. fullsizeoutput_536

Maar dit was heel helder en nuchter geschreven. Geert vertelt over zijn nogal brute echtscheiding, zijn depressie, zijn verslaving aan slaapmedicatie en anti-depressiva en hoe hij ten einde raad eens een ‘ademsessie’ ging volgen bij ene Marie-Rose. Het gekke was dat zijn leven op bepaalde momenten verdacht veel overeenkomsten had met het mijne (ik ga niet in details) en dat hij de laatste tien jaar ook vooral bezig was met zijn persoonlijke ontwikkeling.
Hij schrijft over de enorme uitwerking van deze ademsessies, hoe hij zich daardoor veel beter in zijn vel ging voelen en hoe hij uiteindelijk zelf ook ademcoach werd. Dit is wel een heel summiere opsomming, maar ik las het boek volledig uit tijdens die ene vlucht en dacht: ik wil die man ontmoeten! En ook meteen eens zo’n ademsessie proberen.

Wat is het nu? Deze ademhalingstechniek wordt ook wel ‘rebirthing’  genoemd – en oh boy, ik hoor je al zuchten. Echt waar, ik dacht net hetzelfde. Het gaat om bewust verbonden ademen, dat wil zeggen dat je inademing meteen gevolgd wordt door een uitademing. Ik zocht filmpjes op, maar zag veel mensen met open mond hyperventileren: dat is niet de techniek die Geert gebruikt. Hij leert het aan door via de neus in te ademen, en meteen weer uit te ademen in een ontspannen ritme.

Dat rebirthing komt van de ontdekker (Leonard Orr) die bij de ontwikkeling ervan een soort herinneringen aan de geboorte kreeg. Wellicht omdat het toen vooral werd toegepast in een hottub met warm water. Maar hij ontdekte ook dat het effect vooral kwam door de ademtechniek, niet zozeer door de aanwezigheid in het water.

Ik kwam thuis, schreef een mail aan de auteur en we maakten meteen een afspraak voor de volgende woensdag. Zo reed ik die dag naar het midden des lands, werd ik hartelijk verwelkomd door een goedlachse toffe kerel, die zoals ik al had verwacht, helemaal niet zweverig overkomt, maar alles nuchter en realistisch uitlegt. Of ik verwachtingen had? Eh nee, totaal niet. Ik denk ook geen blokkades of trauma’s te hebben dus ik ging in alle vertrouwen en vol nieuwsgierigheid op de matras liggen.

Dat ademen had ik al eens geoefend, maar zou ik dat een uur volhouden? Geen flauw idee, proberen maar dus. Geert begeleidde me hierin, gaf aan hoe ik moest ademen en in welk ritme en als mijn aandacht afzwakte, raakte hij me soms even aan om me terug in het juiste ademritme te brengen. Ik hield vol, zelfs al dacht ik ‘ help, moet ik hier een uur zo liggen blazen en puffen?’  en ik vermoedde ook dat ik niks spectaculairs ging voelen. Wellicht zou ik wel wat energie bij mezelf kunnen opwekken, of me mentaal sterker voelen nadien. Mooi meegenomen toch, dacht ik.

Wie schetst mijn verbazing van het effect. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik doe mijn best.

Al na vijf minuten begonnen mijn handen te tintelen. Die lagen gewoon naast me op de mat, maar het was net of er energie begon onder te zitten of zo. Precies of ze werden wat naar omhoog geduwd. Zomaar. Ik bleef ademen gelijk een zot. Als je al eerder wat met yoga en meditatie bent bezig geweest, valt dat nog goed mee. Mijn handen begon zo stilletjes aan een eigen leven te leiden, en terwijl ik me er héél bewust van was, gingen die echt naar omhoog. Geert deed het dekentje weg van mijn handen en héél langzaam bracht ik mijn handen omhoog, boven mijn buik, boven mijn borst, eigenlijk geen idee in welke houding want ik had mijn ogen dicht. Ik deed het zelf niet, het ging automatisch!

Geert zei nog dingen in de trant van ‘Laat het gebeuren, je bent de moeite waard, je bent veilig… Laat de liefde toe’ en even dacht ik “Ja ja…”  maar ik deed wat hij vroeg en dacht gewoon aan al mijn geliefden. Niet zo moeilijk en dat voelde goed.

En maar ademen. Ik bleef echt bewust, maar voelde een soort stroom door mijn lichaam vloeien – sorry ik kan het echt niet deftig uitleggen.

Tot het moment dat Geert zei, je mag nu eens diep inademen en dan goed alles uitademen. Dus ik dacht, ah ’t is gedaan. En hij zei: Nu mag je stoppen met ademen. Huh? Pardon? Maar ik deed het. Ik stopte met ademen (of ik ademde super onbewust en superlicht, dat kan ook). En dan.

En dan.

Holy shit. Wat is me dat hier jongens? Mijn handen, nog steeds ergens zwevend boven mijn borst, gingen bijna in een soort kramp, maar ik lag niet meer op een matras, ik voelde me alsof ik in een soort donkere floating tank of zo lag te drijven. Aaah, dacht ik, als ze dit terug naar de baarmoeder noemen dan snap ik verdomd goed wat ze bedoelen. Ja, daar lijkt het vast wel op. Heerlijk. Mijn lichaam was zo licht, ik voelde me zalig, ik kreeg het aangenaam warm (alsof je vanuit de winterkou in een gezellig warme kamer binnen komt), alles voelde goed en alles was energie.

Na een heerlijke tien minuten (het kunnen er ook vijf of vijftien geweest zijn), mocht ik weer gewoon gaan ademen, zei Geert. En ik kwam héél langzaam terug. Héél langzaam kon ik mijn handen weer normaal bewegen, mijn benen deden nog een tijdje hun werk niet, maar ook dat gevoel kwam langzaam terug.

Ik had een fantastische trip gemaakt, zonder drugs. Wat was dat, zeg? Ik heb zeker tien keer gezegd “maar allez!”en “what the f*ck?” want ik snapte er NIKS van. Dit effect had ik nooit of nooit verwacht. Het was de max!

Ik heb meteen geboekt voor een volgende keer, want Geert zei dat er nog véél meer kan gebeuren als je eenmaal een beetje gewoon bent wat er gebeurt. Ik ben reuze benieuwd. Voor mensen die bepaalde trauma’s, pijn hebben, kan het echt een positief effect opleveren, dat is al meermaals bewezen. Je moet er je natuurlijk wel voor willen en durven openstellen. Maar het is ZOT dat je dit volledig zelf kan doen, want veel doet zo’n begeleider niet, buiten je instructies geven en zorgen dat je veilig en beschermd bent.

Die avond reed ik vol energie terug naar huis, ik belde met drie van die geliefden om uit te leggen wat ik had meegemaakt, en mijn lief zei al snel “Wat voor pilletje heb JIJ gepakt, zeg? Niks schat. Ik heb alleen geademd.

Kijk voor meer info op de website van Geert: http://www.deademcirkel.be/

 

 

Tiny op stiltereis en jij kan mee!

Wie mij al een tijdje volgt, weet dat ik al twee keer een heerlijke vakantie had in Egypte. Geen luxe resort, maar een basic verblijf in een hutje op een strand: voor je de zee, achter je de bergen van de Sinaï-woestijn. 

Ik was er al drie keer, de volgende keer wordt maart 2020.

Voor wie:

  • rustzoekers (de stilte daar is heerlijk, we kunnen ook meditatie en yoga doen, wandelen langs het strand,…)DSC_0011
  • als je graag in een zee zwemt zonder kwallen of duizend dikke Duitsers (niks tegen die mensen trouwens 🙂
  • mensen die even een weekje weg willen van alles
  • die graag eens dagen aan een stuk rustig willen lezen, wandelen, schrijven, niks doen,…
  • die graag lekker eten (want drie maaltijden per dag zijn inbegrepen, veggie is ook mogelijk, thee en koffie en water altijd beschikbaar)IMG_9560
  • als je tevreden bent met een simpele excursie naar een oase in de woestijn, naar een remote plek om de zonsondergang te zien,…
  • wie tevreden is met een eenvoudige hut met een matras op de grond + muskietennet + ventilatorhutjehut

 

 

 

  • mensen die genoeg hebben aan (schoon) sanitair op 20 meter van de hutjes (Simpele douches en toiletten, niet altijd warm water want we zijn in de woestijn.)
  • mensen die anders nooit alleen op reis zouden gaan maar wel mee willen met een klein groepje (we zijn maximum met 7)

Voor wie niet:

  • wie allergisch is aan honden (er zijn daar 2 heel lieve schatjes en er lopen nog wel honden rond in de andere kampen)
  • wie per se elke dag zijn portie alcohol/cola/ wil (dat kan, maar die breng je dan zelf mee – de dichtstbijzijnde winkel is een half uur rijden)
  • wie op zoek wil naar piramides of andere toeristische shizzle
  • wie per se op een stoel wil zitten om te eten (denk comfortabele kussens en lage tafels – hoewel er buiten ook stoeltjes zijn en we dan 2 tafels op elkaar zetten)
  • wie elke dag zijn haar wil föhnen/steilen/krullen (er is elektriciteit, maar op zonne-energie. Je gsm opladen is geen probleem)
  • wie ’s avonds wilde feestjes wil (een gezelschapsspel of een spontane drumsessie aan het kampvuur is daar al wild genoeg – of ik kan een zumbales geven, haha)
  • koppels of vriend(inn)enclubjes die vooral hele dagen willen kletsen en geen stilte kunnen verdragen
  • mensen die denken dat ze niet met mij zullen overeen komen 🙂

 

Je hebt wel een internationaal paspoort nodig.

Reageer hieronder als je meer info wil, dan spreken we wel af om eens te bellen.

Mijn reisverslag van vorig jaar vind je hier en dat van februari 2018 hier (7 opeenvolgende blogjes).

 

Tiny in Montenegro

De grensovergang van Bosnië naar Montenegro verliep vlekkeloos. Eens zwaaien met je paspoort na een file van ocharme zes auto’s en hop, we waren in Montenegro.

Nee. Toch niet. Welgeteld één kilometer en twee bochten verder kom je aan de tweede grensovergang (de échte?) waar er zo’n dertig auto’s voor je staan en je om de vijf minuten zes meter vooruit kan rijden. Waar alle andere auto’s superlang moeten wachten tot ze hun paspoorten en papieren terug krijgen en waar wij er ook weer met de glimlach na een halve minuut konden doorrijden -maar intussen wel bijna een uur kwijt waren. Lang leve een auto met airco.

Ik kan alvast vertellen dat het terug rijden naar Kroatië identiek was, de tweede grensovergang was hier zelfs NOG langer, daar hebben we twee uur verloren. Enfin.

De rit van Sarajevo naar het Durmitor Nationaal Park was FanTasTisch. Prachtige natuur, weinig andere auto’s, redelijke wegen (wel smal), kijk maar naar de foto’s hieronder, die spreken voor zich. WhatsApp Image 2019-09-01 at 16.00.21

WhatsApp Image 2019-09-01 at 15.57.43

WhatsApp Image 2019-09-01 at 15.57.33

Wegrestaurant à la Montenegro. “Restaurant” ja, maar het enige wat er te krijgen viel, was een zak chips. 😉

We hadden online een schattig houten huisje gevonden, een guesthouse midden in de bergen. Klopte wel, maar vanwege al dat hout was het er erg gehorig (lang leve de oordoppen) en je kon er ‘je kont niet keren’ om het op zijn Hollands te zeggen. Maar wel een mooie omgeving. Het stadje vlakbij heette Zabljak, met een goedkope supermarkt en een aantal goeie en niet dure restaurants. Ik zat trouwens die dagen met een liedje in mijn hoofd, wat leek op de naam Zabljak. Zabadak, van Dave Dee Dozy Beaky Mick & Titch (liedje uit de periode dat ik nog DJ was).

Maar ja da’s dus complete bijzaak. Sorry hé. 😉

Het natuurpark Durmitor lag vlakbij, we konden te voet naar het Black Lake wandelen om van daaruit een hike te doen. Maar daar een volgende keer over, want dat wordt nog een grappig verhaal.

IMG_0275

Niet onze huurauto, maar dit soort wrakken zag je wel vaker staan.

We bleven twee nachten in Zabljak en reden daarna door de bergen terug naar de kust. We passeerden onder andere Perast, een oude stad in de baai van Kotor, waar zogezegd slechts 349 mensen wonen, maar die in de zomer behoorlijk overspoeld raakt door toeristen. Snel weg wezen dus. IMG_0307

Kotor ligt aan een baai, zoals er zoveel zijn in Montenegro. Ik ben fan van baaien: je kan er rustig zwemmen, er is minder wind, het is minder druk, zalig. Kotor zelf is behoorlijk druk, een oud stadje en ook best toeristisch, maar wij logeerden een kwartiertje fietsen buiten de stad, hadden ons eigen strandje (zeeterras zou een betere benaming zijn) en zaten lekker rustig. Die dagen was het er warm. Heet. Dus om het half uur in de zee springen en zwemmen was dus heerlijk!KVVX8443

Van die cruiseboten hadden we geen last. In Kotor heb je de oude stad met ook weer stadsmuren waar je op kan – tegen betaling – zoals Dubrovnik. Het is wel een hele klim, las ik op Tripadvisor, en erg lastig in de volle zon. DUS: een goeie tip was om er al te zijn vóór 8u ’s morgens, want dan kan je gratis naar binnen en dan is het nog niet zo warm.

Omdat wij al de hele reis elke morgen al rond 7 uur wakker waren, gingen we het zo doen. Gelukkig! Want wat een klim was me dat zeg, goeiedag! Nog geen acht uur ’s morgens en het zweet liep al in stroompjes van me af. Oh ja, zo vroeg zijn er blijkbaar hordes muggen die rond de kasteelmuren de bezweette toeristen afwachten en die me dus meteen ook maar hebben lek geprikt. Dolletjes! Niet. IMG_0304

Op deze foto zie je geen één andere gek, maar geloof me, die waren er (toen al!) met hopen. Zij hadden blijkbaar allemaal dezelfde tip gelezen. Eenmaal boven was het eigenlijk zielig. Ja, je had een mooi uitzicht, maar de boel brokkelt daar af, er ligt overal afval, het is totaal niet onderhouden. Mijn vriend zei ook dat hij blij was dat hij niet betaald had, want ze doen blijkbaar niks met dat geld. In elk geval onderhouden ze de site niet, wat jammer is want het is wel indrukwekkend. WhatsApp Image 2019-09-01 at 15.55.02

De mevrouw van het guesthouse had ons gratis fietsen te leen gegeven wat erg nuttig bleek te zijn, want Kotor met de auto is een ramp. We reden ook een namiddagje weg van Kotor, richting Budva, een ander kuststadje aan een baai waar lyrisch over werd gesproken. Maar. In het hoogseizoen is dat daar vooral strandtoerisme, omdat je daar een heel lang strand hebt, met alle voorzieningen, maar verder is er niks. Denk Blankenberge in putje zomer maar dan maal duizend. De hél, met andere woorden. Wij dus vlug weer weg.
We hebben de laatste avond nog genoten van een mooie zonsondergang, op een heerlijk terras aan een gezellig en lekker restaurant, op tien minuutjes wandelen van onze verblijfplaats. Heerlijke afsluiter van een mooie reis. IMG_0312