ontspannen

Tiny en de Warmste Week: Yoga for life, kinderyoga, yoga voor beginners enzovoort…

Voor wie het nog niet wist:

ik organiseer samen met Wisl Yoga For Life, op zaterdag 16 december in Tielt. Dat is niet lang meer, dus kijk even wanneer je graag een uurtje wil komen  mee doen. Niet enkel gewone yoga (voor iedereen, ook beginners) maar ook Lachyoga en Yoga voor kinderen!

Er zijn nog plaatsen dus schrijf je snel in hier: https://www.wisl.be/agenda/yoga-for-life/

We vragen 10€ voor een uur deugddoend ontspannen, en alle opbrengsten gaan naar Awel, de Kinder- en Jongerentelefoon.

We zijn er de hele dag, al vanaf 9u ’s morgens, dus je komt wanneer je wil. Breng je matje mee!

Zin om gewoon kennis te maken en een kopje koffie of thee te drinken? Kan ook, kom maar af. Stationsstraat 62 in Tielt. Zo ver is dat niet, mensen. 🙂

Hieronder meer uitleg over wie wat komt geven:

9u – 10u: Leef – hatha yoga gecombineerd met raja yoga door Gudrun Planckaert
9u30 – 10u30: Recharge en glow met Hanne Mollie
10u – 11u: Open-up hatha yoga om de longen open te zetten met Yoke
10u30 – 11u30: Physio yoga, op een veilige manier meer balans, vitaliteit, rust in lichaam en geest met Bart Denys
11u – 12u: Yin Yoha: diepgaande relax yoga, verkwikkend voor lichaam en geest met Griet Witdouck
11u30 – 12u30: Houdingcorrigerende yoga met Leen Clincke
12u – 13u: Mindful yoga: ontspan je door het controleren van je aandacht met Hadewych Ureel
12u30 -13u30: Ouder-Kind (6-12j.) yoga met Marieke Clincke
13u – 14u: Zachte, beweeglijke Druyoga met Marijke Van Holm
13u30 – 14u30: Yoga, meer specifiek voor nek en schouders met Els Grobben
14u – 15u: Hatha yoga, ontspannend door inspanning, veel aandacht voor ademhaling met Charlotte Van Paemel
14u30 – 15u30: Kinderyoga (5 – 10 jarigen) met Cindy Lecointre
15u – 16u: Meditatieve yoga met David: lichte bewegingen afgewisseld met zittend – liggend mediteren
15u30 – 16u30: Dru- dynamische yoga met Pol Bruneel
16u – 17u: Lachyoga, deugddoend en energie opwekkend met Jo Bogaert
Advertenties

Tiny ontdekt: de extraverte introvert

Al mijn hele leven lang was ik redelijk overtuigd dat ik nogal extravert was. Ik sta graag in de belangstelling (lees mij, ik blog! luister, ik spreek op de radio! kom kijken, ik speel toneel!, luister, ik zing!) en durf altijd wel mijn woordje zeggen. Hoewel…

Toen ik het artikel van Kelly over introverte moeders las en dan meteen ook dit artikel, ging in ineens beseffen: ja maar nee! Ik ben niet zo extravert als ik denk. Integendeel. Vaak ben ik zelfs eerder introvert. En dat terwijl sommige mensen die mij kennen nu vast in de lach schieten: ja, ja! Even uitleggen, aan de hand van dit lijstje uit het artikel van Liesbeth Smit:

Door stilte kan ik mijn batterijen weer opladen:

dan kruip ik even alleen in bad met een boek, of ik ga een wandeling alleen maken, of al de keren dat ik van werk naar huis rij met de auto, alleen. Super.

Ik loop leeg in sommige sociale situaties:

gewoon met een groepje op café gaan, een gesprek volgen met meer dan drie mensen, vergaderingen, verjaardagsfeestjes,… Hoe langer ze duren, hoe stiller ik word.

Ik pas mij aan aan de situatie:

en ja, dat gaat zelfs zo ver als het dialect van iemand overnemen, even hard of zacht spreken,… Zò typisch!

Ik ben graag alleen maar niet graag eenzaam:

ik kan dagenlang alleen zijn, geen probleem. Maar ik kan me vreselijk eenzaam voelen in een grote groep mensen. Het “Alleen op de wereld”-syndroom slaat dan keihard toe. Hoofd in het kussen en huilen als geen een.

En dat terwijl ik echt één keer per jaar alleen op reis moet. Even weg van alles en iedereen. Zie mij daar dan lopen in het bos, op het strand of in de bergen: alleen en totaal gelukkig.

Ik maak makkelijk nieuwe vrienden:

maar ze houden is iets anders. Vaak voel ik me de saaie Miet en ondergeschikt en zelfs niet waardig om iemands vriendin te zijn. En ik doe superveel pogingen om vriendschappen te onderhouden, maar als ik steeds de eerste stap moet zetten, dan haak ik toch af. Dus dan schiet er weinig volk meer over…

Ik ben de “light of the party” en dan ineens verdwenen:

ja, dat ben ik. Je hebt me de hele avond zien dansen gelijk een dolle hond, ik stond wellicht de halve zaal te entertainen en/of te verleiden, of iets wat daar sterk op lijkt en ineens doe ik de grote verdwijntruc. Dan heb ik het gehad. Salu en de kost. Vaak zelfs zonder salu.

Ik herinner mij zelfs feestjes die ik zelf had georganiseerd, voor mezelf of omdat het Kerst was of Oudejaarsavond en dat ik ineens ergens anders wou zijn. En dat dan ook deed. Een half uur in mijn auto gaan zitten. Bij de DJ gaan staan of in de gang. Blij zijn dat ik het dessert mag gaan maken – alleen. Keihard hopen dat er iemand zich niet lekker voelt en naar huis wil gebracht worden. Zelf in de zetel gaan liggen met onverklaarbare buikpijn.

Foto’s nemen in groot gezelschap is trouwens ook ideaal, heb ik ontdekt. Als “fotograaf” van het evenement ben je wél in de leute, maar toch ook alleen. Nu snap ik dus waarom ik dat zo leuk vind. Aha!

Ik word niet graag gestoord als ik iets voor mezelf doe:

maar zelfs in grote groepen ga ik me vaak eventjes afzonderen, even naar buiten, even alles op een afstandje bekijken, even naar het toilet en daar langer blijven hangen dan nodig. Als ik een boek lees, een film alleen bekijk, of yoga op mijn eentje doe, laat me dan gerust. Dan zijn mijn batterijtjes aan het opladen. Dan ben ik daarna weer klaar voor een portie uitbundigheid.

Snap je er iets van? Vind je dit logisch als je mij kent? Herken je misschien jezelf?

IMG_7188

In Death Valley was ik als een haas uit de auto gesprongen en doorgelopen naar het midden van Badwater Bassin, om in die hitte toch maar even alleen te kunnen zijn…

 

Tiny en haar innerlijke hippie

Als je een opleiding volgde in de sociale sector, werd je al een beetje gezien als een would-be hippie. In de jaren zeventig hadden alle opvoeders lang haar en een baard, rookten joints en filosofeerden urenlang over van alles. Toen ik studeerde, was dat al enigszins veranderd, maar het filosoferen bleef. Soms had ik de indruk van een andere planeet te komen, als ik in het weekend uitging met vriendinnen die economie of Germaanse studeerden.

Nu ik al een jaar of vijftien bij een eerder commerciële firma werk, bezig ben met computers, smartphones en fotografie, lijkt dat filosoferen iets van heel lang geleden. De gesprekken over gedachten en gevoelens ebden weg, tenzij hier en daar met een collega die er ook voor open staat, of met een vriend die ook met spiritualiteit en yoga bezig is. Ik raak nogal snel geïnspireerd en de ideeën die mij aanstaan, zuig ik op als een spons.

Toch erger ik me soms aan het zweverige bij sommige mensen. Je kan er ook te ver in gaan en denken dat iedereen bezig is met zelfontplooiing, verbindingen tussen hemel en aarde, reflectie, ontmoetingen, of chakra-toestanden. Tijdens de cursus yoga/massage in Orval heb ik toch af en toe met mijn ogen gerold.

  • Sluit je ogen en kijk naar je hart (niet makkelijk!)
  • We doen de kinderzonnegroet: “… we maken ons lang, we zijn niet bang, we maken ons klein, want dat is fijn, ik rek en strek, yoga is te gek!” (Oh. My. God.)
  • Buig van links naar rechts en van voor naar achter en zeg volgende zin: “Saa… taa… naa… maa” (Ik dacht alleen maar aan Satan… kon de bedoeling niet zijn!)
  • adem vanuit je centrum
  • we zoeken onze innerlijke glimlach
  • als afsluiter dansen we de vijf ritmes (dansen op commando, néé toch?)
  • we nemen afscheid met een knuffelcirkel en geven en ontvangen van iedereen een knuffel, weigeren mag ook als je je daar niet goed bij voelt (ok, ik heb nog Free Hugs georganiseerd, maar een knuffelcirkel???)

Toch vond ik mijn innerlijke hippie terug:

  • praten met mensen die je oprecht complimenten geven
  • het mooie zien in iemand die je eigenlijk niet kent
  • ik sta nog altijd open voor anderen zonder vooroordeel
  • op mijn eentje mijn eigen yogaflow doen in een grote mooie yogatempel
  • na elke massage mezelf gemeend namaste horen zeggen tegen de anderen (Namaste betekent ik buig voor jou)
  • als afsluiter die vijf ritmes dansen, mij in het zweet werken en me als een gek amuseren
  • horen dat we een knuffelcirkel gaan doen (en even met mijn ogen draaien) en drie knuffels later staan janken van emotie
  • na drie dagen in de spiegel kijken en zien dat ik sta te glimlachen naar mezelf

DSC_0073-2

En een stukje uit mijn favoriete hippie-film en musical, Hair: