ontspannen

Tiny zomert verder

Er valt niet veel te schrijven, vond ik. We gaan beiden terug volop werken, er was weinig spectaculairs te beleven, de gewone dingen en af en toe een kleine uitspatting. Het is nu uitkijken naar eind september, als ik terug mijn stilteweekend organiseer in de mooie Ardennen. Ik hoop op mooi nazomerweer, maar het is daar elk seizoen wel heerlijk toeven. Lekker vegetarisch eten, ik geef wat meditatie- en yogales, alles op het gemak. Er zijn nog plaatsen trouwens! Klik hier.

Ik blader even door mijn foto’s van de afgelopen maand om te zien wat er nog te vertellen valt.

Yoga @sea

Voor het meisjesteam U16 van de basket in Wevelgem organiseerde ik een yogasessie op het strand. Eerst hadden ze al een uur een workout gehad als teambuilding, door de yoga konden ze nog wat stretchen en ontspannen. Interessant om dit eens aan jonge meisjes te geven, ze stonden er zeker voor open en deden goed mee.

Oostduinkerke beach

Met de trainer van die ploeg was ik de avond voordien al eens de ruimte gaan checken…

De Handzamevaart

Met een andere man ging ik dan weer een dagje kajakken in Diksmuide en omgeving. Laten we daar proberen jaarlijkse nazomer-gewoonte van maken want zo op het water rustig varen vind ik heerlijk. Mijn man is daar niet voor te vinden, en laat mijn beste vriend nu toevallig een opblaaskajak hebben. Heel stevig is zo’n ding, kantelt niet om, heeft handige zitjes en is in een oogwenk vaar-klaar. Door de stad Diksmuide varen op de IJzer levert trouwens altijd grappige blikken op van de wandelaars of de omwonenden. En laat ik nu toevallig één van die bewoners kennen, dus toen we aan zijn achterdeur voeren, was zijn verbazing enorm!

Eco-shop Diksmuide

Voor wie nog een prehistorische massagetafel zou nodig hebben: er staat er eentje in de Eco-shop in Diksmuide! Ik kan maar zeggen dat die van mij een stuk comfortabeler is. 😉

Foto uit “meetjeslander.be”

Afgelopen vrijdag ging ik na lange jaren afwezigheid nog eens naar het Boombalfestival, waar ik ooit al over schreef. Wat een heerlijke dag vol jigs, bourrées, tovercirkels, mazurka’s, walsen,… Samen met een vriendin deed ik eerst nog eens de workshop over koppeldansen mee (al om 11u ’s morgens!) om er weer in te komen. En verder hebben we gedanst tot we er bijna letterlijk bij neervielen. Wat viel op: dat een zalige gedifferentieerde groep mensen is die daar op komt, jong en oud (van baby tot tachtigjarige of meer), alle kleuren van de regenboog (qua huidskleur en qua gender), héél veel nationaliteiten, uit alle soorten en lagen van de bevolking en ik durf zeggen dat 80% van de dansers daar STUKKEN beter danst dan ik. Soms hopste ik maar een beetje mee, want ik moest echt mijn best doen.

Dat het warm was de afgelopen weken, dat deert me niet zo. Als je op vakantie gaat naar het zuiden is het ook warm. En ja okee, als je moet werken en het is 35 à 40 graden, dat is minder. Maar ik krijg het er soms van als mensen weer gaan klagen dat het te warm is, terwijl ze over een paar weken weer gaan klagen dat het regent of dat het te koud is.

Hoe is ’t met jullie zomergevoel? Nog volop in die sfeer of heb je het er wel mee gehad?

Tiny ging twee weken op half pension

En dat was geleden van toen ze een jaar of tien was, in Hengelhoef.

Twee weken verbleven we nu in hetzelfde hotel in de Dolomieten, regio Val di Fassa. Het was een sprong in het duister, want meestal rijden wij na een paar dagen naar een andere plek, en meestal kiezen wij ook voor kamperen of een combinatie met hier een daar een kamer of hotel. Maar ik wou wel eens op mijn gemak zijn, niet hoeven denken aan “wat of waar gaan we vanavond eten?” is voor mij ook echt vakantie.

De voordelen:

  • er was genoeg te doen, zelfs zonder auto. Want daar was ik vooraf een beetje bang van, dat we dan elke dag kilometerslang in de auto zouden zitten om toch één en ander te kunnen zien en ontdekken. Al bij al hebben we wellicht vijf uitstapjes met de auto gemaakt en nooit echt ver, want het meeste bereik je met een paar kabelbanen en onze voetjes. Er was al één kabelbaan vlak om de hoek, en een andere op twintig minuutjes wandelen langs de rivier. En van daaruit kon je dan weer andere wandelingen maken. We kochten ook voor zes dagen een Panorama Pas, waarmee je onbeperkt met kabelbanen en zetelliften kon reizen.
  • elke dag ’s morgens ontbijtbuffet (niemand zegt dat je daar veel moét van eten), waar we ook stiekem broodjes en beleg van mee namen om een picknick te maken voor de lunch. Er was genoeg variatie, ook gewoon muesli en yoghurt, eitjes, vlees, kaas, confituurtjes, honing, wit en bruin brood,…
  • elke avond een keuze menu dat je de dag voordien mocht invullen (zo wisten zij hoeveel ze van wat moesten klaarmaken, niet slecht want zo vermijd je verspilling – wat ik meestal vreselijk vind bij buffetten) en dat gewoon aan tafel werd geserveerd.
  • tussen het ontbijt (tussen 7u30 en 9u30) en het avondmaal (tussen 19u en 20u30) was er tijd genoeg om heel de dag de omgeving te ontdekken, zodat je niet verplicht bent om op een bepaald uur ‘thuis’ te zijn. Trouwens, hadden wij gekozen om ’s avonds ergens anders te gaan eten, kon dat perfect.
  • elke dag werd de kamer héél netjes schoon gemaakt, dat was echt perfect.
  • plaats genoeg in de kasten om je koffer gewoon leeg te maken en alles op te bergen (want leven uit een koffer heb ik al héél veel gedaan en daar had ik nu eens geen zin in).
  • niet hoeven denken aan files of bestemmingen, geen stress van waar gaan we vanavond slapen?

De nadelen:

  • wij zijn geen moeilijke eters, echt niet, en de Italiaanse keuken kan ons zeker bekoren. Maar soms kregen we toch maar rare dingen. Vooral vlees en vis was ofwel minuscuul, ofwel platgeslagen, en altijd zonder groenten. Okee, je kon een bordje gemengde sla halen, die stonden klaar en ook zoveel je wil, maar ALTIJD hetzelfde. De pasta (als voorgerecht meestal) was wel altijd héél lekker. En na één week kwam hetzelfde keuzemenu terug. Al had je wel keuze tussen telkens vier gerechten.
  • Je kreeg aan het begin van het verblijf een vaste tafel toegewezen. Dat is op zich wel handig, maar je weet natuurlijk niet wie er naast je komt zitten. De eerste week hadden we overschot van geluk, een héél tof koppel Vlamingen met wie het direct klikte en met wie we zelfs uitstapjes hebben gedaan, met wie we tips konden uitwisselen en met wie we misschien nog wel zouden opnieuw afspreken! De tweede week, goh. Ook Vlamingen, ja. Maar niet meteen onze leeftijdsklasse en vooral niet onze… euh… stijl. Ken je de serie Nonkels? Wel ’t waren geen West-Vlamingen, maar ze deden een beetje denken aan Luc en Carine, maar dan twintig jaar ouder. Mijn lief zei: ’t is precies de zus van Benny Hill, of de helft van Slisse en Cesar. Enfin, iets in die stijl. Brave mensen, hoor, dat wel.
  • De obers moesten precies ook wat wennen aan de structuur, vooral de eerste week. Taalproblemen waren er soms ook, al doe ik mijn best om wat Italiaans te spreken, maar sommigen spraken zo goed als geen woord Duits, Engels of Frans. Er was één hele goeie ober, Marcello, de tweede week, maar die oudere man werd soms afgeblaft door zijn jongere collega’s en daar kon ik echt niet tegen.

Maar kom, al die nadelen zijn eigenlijk maar nadeeltjes, al bij al hebben wij twee zalige weken gehad. Ik mis de bergen en het uitzicht nu al.

Tiny in de Dolomieten

Vorig jaar waren het de Spaanse Pyreneeën en nu de Italiaanse Dolomieten – wij hebben het nogal voor mediterraanse bergen blijkbaar. Vond mijn knie dat nu ook maar zo leuk. Sinds die keer in Zwitserland heeft mijn linkerknie miserie met dalende stappen. Bergop gaat prima, hoewel ik dan loop te hijgen als een boerenpaard, maar als het redelijk rap naar beneden gaat (en dat komt wel eens voor in de bergen) heb ik al na vijfhonderd meter prijs. Stekende pijn aan de zijkant van mijn knie, een vorm van tendinitis blijkbaar. En ja, ik draag al een steunverband, maar veel helpen doet dat ook niet meer.

Gedaan met zagen, ik heb toch gewandeld, al was het bij momenten een slakkentempo en dan voel ik me schuldig omdat ik mijn lief zo ophoud. Hij is meer het type berggeit meets Speedy Gonzalez, maar houdt zich dan heel lief in voor mij.

We zitten twee weken in hetzelfde hotel, da’s ook de eerste keer! Maar de kamer is prima, ruim, veel kastruimte, goeie douche, een balkon met zicht op wat bergen en de kabelbaan, met een groot park aan de achterkant met ligbedjes en tot nu toe best ook lekker eten.

Met die knie komt dat wel weer in orde, nu gewoon een dagje kalm aan want het gaat morgen wellicht toch regenen.