ontspannen

Tiny aan zee, de Coronaversie

Nadat ik Kelly in Ieper ging masseren, bedacht ik dat ik dan net zo goed eens door kon rijden naar de zee. De Panne, dacht ik. Nee, zei Kelly, doe maar Koksijde en ze gaf me een goeie tip om te parkeren.

Nu weten jullie nog van in 2015 dat Tiny en de Noordzeekust, zelfs al is het in Nederland, geen al te goeie combinatie is. Lees de klucht van destijds er nog maar eens op na.

Helemaal alleen, gewapend met een handdoek, bikini, zonnecrème en een boek wandel ik van de parking naar zee. Eveneens voorzien van een mondmasker, tegen al die vliegende vieze beestjes die in het rond dartelen tegenwoordig. Want ja, ook Koksijde is ‘gezellig druk’, vooral in de winkelstraten en op de dijk en ik begrijp wel dat een mondkapje hier verplicht is. Als het 36 graden is echter… Ik zweet me te pletter, maar niemand die het ziet.

Hup de trapjes af naar het strand, schoenen af én mondmasker af want hier hoef je dit niet te dragen op het strand. In Oostende wel, zo las ik. Het is eb dus ook nu loop ik weer een heel eind vooraleer ik mijn handdoek uitspreid.

IMG_4138

Respect ook voor de redders, die hier zo heel de dag staan te inspecteren!

Gisteren zei Frank Deboosere nog: “Aan de kust waait een aangenaam briesje…” Zit ik aan de verkeerde kust misschien?? Briesje? Misschien als een voorbij vliegende meeuw met zijn vleugels flappert, dat ik dan iets voel. Niks wind. Ook geen golven. Wel veel mensen maar het strand is zo breed en wijd dat je makkelijk honderd meter uit elkaar kan gaan zitten.

Ik ga om het half uur een kwartier of zo de zee in, drijven op de (niet bestaande) golven doet ongelofelijk veel deugd want het water is heerlijk. Dan ben ik blij dat ik naar hier ben gereden. Maar ik ben alleen, dus ik lees wat in mijn boek, lig een beetje te soezen, duik nog eens de (vergeten) golven in en herhaal dit een paar keer. Dan heb ik het wel gehad.

E863A594-89DB-4ECE-8CFB-5134DA57DC21

Hoe mensen zo een hele dag aan het strand kunnen liggen, ik snap er nog altijd niks van. En ik miste het heldere water van Kroatië of de Golf van Aqaba, ik vind zo’n troebel zanderig water altijd een beetje eng. Maar ja. Hier moet ik het maar mee doen. Want nee, ik heb geen nieuwe reis gepland. (Waarom denkt iedereen dat altijd van mij? Hmm.)

Tiny ging kamperen

IMG_1520Mijn kampeerervaringen tot nu toe zijn nogal verschillend te noemen. Toen ik 19, 20 was, ging ik wel eens met een simpel tentje en een vriendje gaan kamperen: in Limburg, waar we uit de tent dreven door de zware regen; en later in de Dordogne, waar we uit de tent dreven van het zweet (hittegolf).

Toen mijn zoon een kleuter was, koos ik voor een bungalowtent op een camping waar van alles te doen was. Héél leuk, want toch een kampeervakantie, met een beetje luxe (échte bedden, kookstel en koelkast en ruimte in de tent). Dit deden we opnieuw, met drie opgroeiende kinderen – maar dat was toch wat minder: het gebrek aan personal space en privacy voor ons als koppel was een domper op de vakantievreugde.

Nu onze reis naar Cuba niet doorging, besloten we om te gaan kamperen, maar dan echt ouderwets kamperen Dus niet op een grote camping, niet in een voortgebouwde tent, geen luxe camper, gewoon wij, den otto en een tentje waar je niet in kan rechtop staan. Maar wel een Fresh & Black tent van een niet nader te noemen merk, zo eentje zonder tentstokken, maar één die je voor een stuk kan opblazen. In vijf minuten staat het ding recht. (Trouwens, we waren meestal de enigen die op deze manier kampeerden, verder waren er vooral van die mastodont mobilhomes, campervans, kortom huizen op wielen. Zeker in onze generatie waren wij duidelijk de arme luizen van de hele camping.)

We kozen voor mini-campings, die heel rustig gelegen waren, liefst aan het water. Enter: de muggen. Hoewel het eigenlijk nog mee viel, ik ben in totaal maar 13 keer gestoken in drie weken tijd. Let op: ik neem mijn voorzorgen. Ik heb een lading muggenspray mee, als de zon vertrekt dan loop ik rond in lange broek + kousen + shirt met lange mouwen (geen zicht). En de tent ritsen we ALTIJD dicht. ALTIJD. Die kutbeesten proberen toch altijd hun weg naar binnen te zoeken en ha! – het is ze geen enkele keer gelukt. IMG_0426

Campingkoken: ik kan dat! One pot pasta, barbecueën op zo’n onnozel picknicksetje van 2,49€, elke ochtend koffie met de fluitketel op een mini gasvuurtje, groentjes bakken in de ene pan die we mee hadden. Lekker hoor!

We waren ook voorzien van een frigobox die je op het elektriciteitsnet kan aansluiten, en hoera want op bijna elke camping was er stroom én water vlakbij de tent.

Toch gingen we af en toe uit eten, want lokale restaurantjes met verse vis en goedkope lekkere wijn: meer moet dat niet zijn. Ook dààr: social distancing, tafeltjes ver verspreid, obers met mondmasker, overal handgel,…IMG_7988

Terug op de campings: we hadden met niemand contact, bleven in onze eigen tweepersoons-bubbel. Een keer zwaaien of vriendelijk knikken naar een passerende buur, ja. Receptie was telkens ook achter plexiglas en vaak mochten we ons eigen plekje uitkiezen op de camping.

Drie weken buiten leven: ik ben al lang zo bruin niet meer geweest en we zijn totaal geen zonnekloppers. Maar niemand zal het zien (weeral niet), want ik ga sowieso mijn contacten weer beperken de volgende dagen. What else is new?

Tiny wil meer lummelen

Weet je nog, dat non-fictie boek dat ik van Lieselotte kreeg, dat sommige mensen al saai vonden door alleen nog maar naar de titel te kijken? IMG_5168

Eerst dacht ik ook, oei non-fictie, ik lees dat bijna nooit, ik ga daar niet door geraken, dat zal saai zijn, maar kom ’t onderwerp interesseerde mij eigenlijk wel. Conclusie: ik ging er door als een spéér. Het is boeiend geschreven met veel voorbeelden uit de praktijk, helder, in mensentaal, genuanceerd, en erg modern. Ik las al vaker non-fictie en ook vaak over psychologie en filosofie maar die dingen zijn vaak nogal verouderd. Elke Geraerts past dit allemaal toe op het leven van nu.

Toevallig luisterde ik deze week ook naar wat podcasts: Thuis met Thijs (over wat de lockdown met ons brein doet en mentaal gezond blijven), een Ted-interview met Susan Cain die je meeneemt naar het leven van een introvert, en het fameuze Werk en Leven waarin Kelly en Anouk vooral de nadruk leggen op hoe vrouwen beter kunnen omgaan met familie- en werkstress.

In een week tijd kreeg ik een hoop machtige inzichten. Over mezelf, over anderen, over dit leven, over de crisis en wat dit doet met mij, met ons, met mijn geliefden,…

Wat hebben we geleerd?

Ten eerste, ik lummel veel te weinig. Ik verveel me nooit, dat is een groot voordeel natuurlijk. Dat talent heb ik onbewust zelfs doorgegeven aan mijn zoon, die een meester is in het lummelen, maar zich nog nooit in zijn leven een seconde heeft verveeld – en dat terwijl hij niet werkt en niet naar school gaat, geen gezin heeft en het huishouden maar zo zo laat.

Zelfs als ik niets doe, ben ik bezig. Ik ga wandelen en ik luister naar een podcast. Ik strijk bij muziek of tv. (Ik strijk misschien één keer in de twee weken, maar kom.) Yoga helpt me nog altijd om te ontspannen maar dan denk ik aan mijn ademhaling en de oefeningen en dat doet deugd. (By the way, zag je Twee tinten grijs met Pascal en Jan die naar een mindfulness-centrum gingen? Wat een onzin was me dat zeg? Precies bedoeld om mensen gillend weg te doen lopen van yoga en mindfulness, zelfs ik zou het daar niet uithouden. Maar dit geheel ter zijde.)

Een brein heeft rust nodig. Je kan niet multi-tasken, ons brein is daar niet voor gemaakt. Als je een van beide op automatische piloot kan doen, is er geen probleem. Maar probeer maar eens te telefoneren en een mail te sturen tegelijkertijd. Je moet dan voortdurend schakelen in je brein tussen twee opdrachten, waardoor je veel tijd en energie verliest.

Je moet soms kunnen wegdromen. En dat ben ik de laatste tijd een beetje verleerd. Het enige moment dat ik dit doe is tijdens mijn morning pages, mijn braindump. Ik schrijf drie pagina’s gewoon wat er in me opkomt en dat helpt enorm om mijn gedachten te ordenen. Ik spring van de hak op de tak en dat is perfect normaal. Maar ik moet dat tussenin ook wat meer doen. Niets doen. Leren lummelen. Gewoon zitten of wandelen en met niets anders bezig zijn. Vrij denken. Je gedachten de vrije loop laten.

Dat is wat anders dan mediteren hé. Bij meditatie probeer je juist die gedichtenstroom stil te leggen, of gewoon een gedachte laten passeren als een wolkje. En er niks mee doen.

Maar als je gewoon wat zit te dromen, te peinzen, te leuteren, te droedelen, te lummelen,… kunnen er inzichten komen. Zo kwam ik dus tot deze blogpost. Al peinzend in mijn bed. Let op: dat is niet hetzelfde als piekeren. Daarvoor helpen die morningpages weer keihard.

Feit is, dat we (ik vooral) moeten stoppen met ons in de slachtofferrol te wentelen. Dat we een beetje moeten stoppen met onze klaagcultuur. Kijk eerst eens wat je er kan uithalen voor jezelf. Wat je beter kan maken. Succes en laat het mij vooral weten hoe hard je gelummeld hebt. 🙂

(En als je het boek wil lezen, Lieselotte zegt dat ik het mag doorgeven. Oh wow, een win-actie!! Enfin, wie het graag wil lezen, laat maar weten. Eén voorwaarde: als er meerdere zijn, moet je ’t daarna weer door geven aan de volgende. Deal?)