Auteur: tinyblogt

Moeder van een twintiger, plusmoeder van 2 tieners, lief van mijn supertof lief, massagetherapeute en meditatietrainer in bijberoep, werkend in de blindenbusiness, interesse in van alles. Soms de kalmte zelf, soms een spring-in-'t-veld.

Tiny brengt rust

Ah ja, want dat kan ik wel. En als je hier al langer leest, weet je dat ik niet altijd de opgewekte versie van mezelf ben en ook niet altijd super kalm en vredig, want weet je: ik ben ook maar een mens.

Maar vele mensen zeiden mij al dat mijn stem rust brengt, dat het aangenaam is om naar mij te luisteren, dat ik die rust ook kan overdragen.

Je hoeft niet alle dagen yoga te doen of te mediteren om rust te vinden in jezelf, maar soms moet je eventjes op weg gezet worden. Daarom organiseer ik opnieuw een dag in Oedelem, om je te begeleiden naar die rust in jezelf. Zie het maar als een dag waarop JIJ centraal staat.

Moet je dan heel de tijd op een kussen zitten en zwijgen? Nee!

We gaan van alles doen. Juist de afwisseling in het programma is de vorige keer ook héél goed onthaald, dus dat doen we opnieuw: ademhalingsoefeningen, een beetje meditatie, een beetje yoga (en desnoods zit je op een stoel), mindfulness, een ligconcert, een workshop zonnegroet (hopelijk buiten), eens een mantra proberen (nee dat is geen enge spin!), eens de beentjes strekken, een hoofdmassage is ook inbegrepen, en… natuurlijk ook eten en drinken. Mijn vrienden Ann en Rik zijn de perfecte gastvrouw en gastheer en leggen ons in de watten (bijna letterlijk).

Reageer gerust als je nog vragen hebt, en wil je je inschrijven dan kan dat nu al meteen op volgende link: INSCHRIJVEN.

Waar is dat te doen? In Oedelem, een prachtig gerenoveerde schuur annex grote tuin, waar ook al eens een pony rondloopt (Blanche).

Wanneer? Op zondag 12 juni. Ja, ik weet het, vaderdag. Maar denk eens even na: zou dat niet een heel erg origineel cadeau zijn voor je papa, of voor je man, of voor jezelf, ook als je geen papa bent/hebt. Stuur dit gerust door aan mensen die je kent en van wie je vermoedt dat dit iets voor hen kan zijn.

Tiny ging nog eens naar een festival

Post-Corona! Eindelijk! Ondertussen staan we er blijkbaar nog maar amper bij stil, dat er meer dan twee jaar bijna niets mogelijk was van cultuur, of enkel in serieus afgeslankte versie, of met mondmaskers en afstand.

Nu gingen we naar Labadoux in Ingelmunster, nog nooit geweest maar ik hoorde al vaak dat het daar zo gezellig zou zijn. We gingen enkel op zondag, voor 20€ een hoop concertjes meepikken, én genieten van de festivalsfeer, we zagen het zitten. Zeker omdat het zo’n zalig lekker weer was.

Ik wou vooral op die dag gaan, omdat Luka Bloom zou optreden. Al dertig jaar ben ik fan van zijn stem en zijn liedjes, hij heeft een reeks hits op zijn naam staan, maar doet het de laatste jaren rustig aan. Hij woont in een klein dorpje in West-Ierland, afgezonderd van alles en iedereen, maar hij treedt wel nog steeds op. De laatste twee jaar zong hij voor zichzelf, in zijn lege keuken, zei hij – en dat was hij grondig beu. Het was zijn eerste festival nà Corona en hij genoot er zelf van, dat zag je niet alleen maar dat zei hij ook.

Vlak voor zijn optreden was er Guy Swinnen (ex-Scabs) en zijn band maar die hebben we maar met stukjes en beetjes gezien. Ondertussen was ik twee jongens tegengekomen waar ik nog mee in de klas zat tijdens mijn studieperiode in Kortrijk. Een man riep mij en zei dat hij mij kende van in “den IPSOC” en ik moest twee keer kijken, wist ook zijn naam niet meer. Wat doe je nu, vroeg ik, nog iets in de sociale sector? Bleek dat hij vooral bezig was met WOI en herdenkingen in Ieper en in Langemark… Ha! Ik hoor Langemark en ik denk Lieselotte. Blijkt dat die twee mekaar kennen natuurlijk. Hoe klein is de wereld.

Een tiental minuten voor Luka Bloom zou beginnen, gingen we binnen in de concerttent, waar mensen in het midden op stoeltjes zaten, maar ik kon gewoon doorlopen tot heel vooraan – en daar zou ik blijven staan. Een concertje meemaken vanop de eerste rij, wat had ik dat gemist!

De tent liep ondertussen aardig vol en de presentator kwam het podium op, en vroeg om voor de veiligheid met de stoelen naar de zijkanten te verhuizen, zodat meer mensen de tent binnen konden en men niet onder de voet zou gelopen worden. Het viel me op dat iedereen toch plaats had om makkelijk te staan/zitten, dat er niet gedrumd werd.

Luka Bloom is ondertussen 67. En zoals die helden van onze jeugd tegenwoordig vallen als vliegen, wil ik liefst nog zoveel mogelijk optredens meemaken. Ik heb heel erg genoten, mijn lief ook want al zei hij voordien dat hij wellicht niet zou blijven staan, maar eens zou gaan wandelen, hij heeft zijn mening over Luka Bloom moeten herzien, want het was veel boeiender dan hij dacht. Ook goed: aan wie vooraan stond werden gratis oordopjes uitgedeeld. Kortom: Tiny blij. Op naar Graspop (nog iets meer dan een maand).

Tiny op moederdag

Tja.

Het ligt moeilijk, op vele vlakken. Ik heb blijkbaar nog nooit iets geblogd over moederdag en dat heeft zo zijn redenen. Schrijf ik over mezelf als moeder of over mijn eigen moeder en schend ik dan niet te veel haar privacy?

Een jaar of vijf geleden las ze nog ijverig mijn blog, op de computer met spraaksoftware en braille, ik was zo trots dat ze dat kon. Nu gaat de pc al lang niet meer aan, want alles met knopjes is veel te moeilijk. Enige jaren terug was er al een diagnose die er bijna geen was, lees hier. Ze is er nog, en daar ben ik dankbaar voor, maar eigenlijk is ze er niet meer. De vrouw die ik kende als mijn moeder valt in stukjes en beetjes uiteen. Dankzij mijn vader en hun twee-eenheid doet ze dapper verder alsof er helemaal niks aan de hand is. Ik heb geen zin om er over uit te weiden en verwijs liever naar een tijd, nu al twintig jaar geleden, toen ze een troste oma was van een zesjarig jongetje. Let wel, ze is nog altijd trots op hem, dat blijkt uit heel veel.

Zelf ben ik ook al meer dan vijfentwintig jaar moeder van dat jongetje hierboven. En ik kijk graag eens terug naar foto’s uit de tijd dat hij nog super schattig was en ik nog in zijn bovenste schuif lag. Maar leven met een tiener/twintiger met autisme kende (en kent) vele steile hellingen en diepe ravijnen waar we af en toe eens serieus zijn ingedonderd.

De twee a’s. Autisme Spectrum Stoornis en Alzheimer. Je verwacht je daar niet aan als jonge moeder.

Ik ga mijn moeder bellen en haar een Gelukkige Moederdag wensen en heel misschien krijg ik van mijn zoon een berichtje in de zin van “Vrolijk Pasen” of “Fijne Kerstbal” en dat is dan zijn manier om te zeggen dat hij er aan gedacht heeft. Maar ik ga er ook niet meer triest om zijn als hij dat nu toch zou vergeten, daar ben ik al overheen.