reizen

Tiny’s Pinksterweekend

Met Pinksteren in het hier altijd feest: Sinksen Kortrijk. Ik kan je niet zeggen of dat daar leuk is, want blijkbaar zijn wij altijd op stap met Pinksteren. Ergens heb ik een vermoeden dat jullie ook liever de nét iets meer exotische verslagjes lezen… 😉

Nu ja, zo exotisch kun je Luxemburg niet noemen, al heeft het ons wel deugd gedaan.

Omdat we nog een Bongo-bon mochten opsouperen, boekten we voor zondagavond een nachtje in Clervaux. Straks meer daarover.

Voor zaterdagavond ben ik op zoek gegaan bij Airbnb, want dat is al altijd en overal super meegevallen. In hele grote steden zou ik het minder aanraden, de prijzen swingen zelfs daar de pan uit. Maar in Vaux-sur-Sûre bijvoorbeeld, is het de max. Je boekt, krijgt meteen persoonlijk antwoord van de verhuurder, je kan nog vragen stellen of afspreken wanneer je wil aankomen. Zo ook deze keer. Toen we op weg waren, kreeg ik een berichtje dat ze pas weer thuis zouden zijn na 15u, maar dat ze de poort zouden open laten en dat Kiwi en Django ons zouden verwelkomen. Chance dat er een foto bij was, zo wist ik al dat het ging om lieve hondjes. (En ja, er was vooraf gevraagd of we geen bezwaar hadden tegen hun aanwezigheid)

Eenmaal geïnstalleerd, vertrokken we meteen weer om te gaan wandelen in de omgeving. De bossen in, de weiden door, weidse vergezichten, veel beestjes (koeien, schapen, geiten, ezels, paarden, vlindertjes,…). En een kerkhof. Altijd een kerkhof.

Onze gastvrouw zagen we later nog eventjes, maar we hadden volledige privacy. Al was de badkamer gedeeld, we hebben ze daarna eigenlijk niet meer gezien of gehoord. Zelfs hun baby van zes maanden was super stil. De volgende ochtend sliep die zelfs nog, om half negen! Wat een baby! Iedereen jaloers zeker? Ja, ik ook.

Op zaterdagavond zijn we heerlijk gaan eten in Bastogne, als je daar ooit nog eens terecht komt: reserveer (of kom vroeg) bij Italiaans restaurant Giorgi. Dikke aanrader!

Omdat we op zondagochtend al vroeg uit de veren waren, reden we meteen door naar Clervaux in Luxemburg. Eventjes gestopt bij het prachtig uitzicht, zo’n koolzaadveld is toch de max?

IMG_8479

In Clervaux kun je in de omgeving heerlijk wandelen, je maakt het zo makkelijk of lastig als je zelf wil. Het zou regenen in de namiddag, dus tegen 12u zat ik al aan mijn tienduizend stappen en dat hebben we nog eens verdubbeld, want die regen bleef toch uit. Van dat Luxemburgs (Letzeburgs) op de reclameborden snap ik wel niks, wie vertaalt?

Het hotel had een wellness ruimte. Ja, ja. Een zwembadje in de kelder (lekker fris én schoon, dat wel) en een sauna waar je nét met twee in kan – als die al vrij was. Enkel gratis toegankelijk tussen 15 en 19u. Voor de infrarood en het stoombad moest je dan weer bijbetalen, wat ik totaal belachelijk vind. En nee, dat staat niet op hun website vermeld.

Er was wel een diner bij inbegrepen in het hotel zelf, en dat was wel lekker. Niet spectaculair, maar toch voldoende en in orde. Net als het ontbijt ’s morgens.

De maandagochtend kon ik bijna niet meer lopen… zo stijf! Niks gewoon hé. Beste remedie: nog eens gaan wandelen, zei mijn lief. En gezien ik altijd naar hem luister… Okee dan.

Maandagavond had ik gelukkig wel dikke chance dat ik nog ergens terecht kon voor een deugddoende massage, merci Geert!

 

Advertenties

Tiny maakt reisplannen

Blijkbaar word ik een vervelende zeur als mijn koffer te lang werkloos op zolder ligt. Mijn lief heeft dat ook al door. En ineens komt hij dan af met een zot idee, stelt hij wat data en wat vluchtschema’s voor, waarop ik natuurlijk als een gek begin op te zoeken wat er daar te beleven is, hoe duur de goedkoopste Airbnb-adresjes zijn, wat je daar kan eten (héél belangrijk!),… en dan was er de eerste beslissing. Eind mei gaan we in navolging van Tom Waes naar f*cking Albanië.

albanie

De kinderen vragen ook al een tijdje waar we met hen naartoe zouden gaan. Eerste idee was terug Zwitserland met Intersoc: het is er prachtig mooi, er is van alles te doen, het eten is lekker en we doen zoveel alleen of samen als we willen. Maar toch… we zijn er al een paar keer geweest, is dat niet wat saai? Andere landen lonken ook.

Zo kwam mijn (fantastisch) lief met het idee naar Polen, Slowakije en Tsjechië te gaan, een rondreis en een combinatie tussen natuur, steden en cultuur. Ik moest even wennen aan het idee, maar ja, waarom niet? En al was ik al in Dachau, ik moet echt nog eens in Auschwitz geraken. Krakau schijnt heel mooi te zijn, de natuur richting grens Slowakije prachtig en het eten en verblijf is er ook relatief goedkoop. De vlucht is al geboekt, de rest moet nog wat concreter worden.

Vorige week stuurde mijn schattige reispartner een bericht, of ik zin had in een tripje naar Malaga in september. Wat een vraag. Dit is nog lang niet zeker maar we denken er al over na.

Twee “reisjes” definitief gepland, eentje in het hoofd en ik ben al zeer tevreden met deze vooruitzichten. Nu het weer in België ook al wat mee zit, is mijn humeur sowieso merkelijk verbeterd. 😀

Tiny op yogaweekend in de Ardennen

Eindelijk, ik was weer terug in Bois-Le-Comte! Vorig jaar was ik hier vier dagen geweest voor een cursus Holistische massage en yoga en ik wou per se weer terug.

Deze ging ik voor fulltime yoga, en toevallig was ik op een cursus Iyengar yoga gebotst. Nog nooit van gehoord, maar het was in Bois-Le-Comte en yoga is yoga, dacht ik, dus we zien wel. Er ging nog een vriend mee en wij twee waren de enigen die deze vorm van yoga nog nooit hadden gedaan. En iedereen kende elkaar al. Dat was een klein stressmomentje, maar het ging ook snel weer over.

Even nog over die plek: het is er zo mooi, zo stil, je zit echt tussen de velden en de bossen,  in de diepe Ardennen op de grens met Frankrijk. Meer weten over dat centrum? Kijk even op hun site.

Maaltijden zijn inbegrepen, er is de hele dag water, kruidenthee en granenkoffie beschikbaar. Het eten wordt er vers klaargemaakt, zo veel mogelijk uit de tuin, door vrijwilligers. Je kan je ook zelf aanmelden om er vrijwillig mee te helpen, in de keuken of in de tuin en dan is je kost en inwoning gratis.

Als er al nog iemand dacht dat veganisten enkel sla en worteltjes eten, dan is na één dag hier dat vooroordeel uit de wereld geholpen. Een hele ruime keuze elke dag, ’s middags én ’s avonds warm eten: vier of meer soorten groenten, graankroketjes, quinoa, rijst, bulgur, gierst, allerlei sausjes of dressings voor de sla, tomaatjes, radijsjes, soms ook een stoofpotje van tofu, altijd erg gevarieerd. Ik heb er in elk geval geen honger gehad, verre van.

DSC_0074-2

Foto van vorig jaar in augustus

Er was een programma voor ons uitgestippeld:

  • 7u: Een half uur Stilte meditatie in groep
  • 8u30: Ontbijt
  • 10-12u: Iyengar yoga (actief)
  • 12u30: Lunch en siësta (tijd voor jezelf)
  • 16-18u: Wandeling of Yoga (restoratief)
  • 18u30: Avondmaaltijd
  • 20u: Yoga of avondactiviteit

en om 22u zat ik al lekker in mijn bed.

Heerlijk stressloos als je niet moet nadenken wat “we” gaan doen of wat “we” gaan eten.

Het begin van de yoga was al totaal anders zoals ik gewoon ben. Je gaat in kleermakerszit zitten, maar ho! Niet zomaar, er zijn twee manieren om dit te doen, dit wordt benoemd in het Sanskriet. Het leek op iets als “swastika” maar dat zal het wel niet zijn, dacht ik. Even opzoeken en het gaat over Svastikasana. Ofwel zitten je knieën op gelijke hoogte op de grond en leg je je ene voet tussen je geplooide been (hééélp!) of je doet de gekende kleermakerszit maar dan kun je ook een riem rond je heup en knieën spannen, dan zit je compacter. Helpt echt!

IMG_8365

Drie maal zingen ze “Ooooohm” (waarbij ik eerst dacht Ooooohm y god, want ik hou niet van dat zingen) en daarna een volledig lied, een soort verering van Patanjali, de oervader van de yoga. Oh my god maal duizend. De eerste keer is bizar, maar het helpt je wel om rustig te worden.

Daarna beginnen de houdingen. Elke houding wordt getoond en ontleed, er is geen flow, geen opeenvolging van houdingen. Je oefent een houding een tijdje en dan ga je weer over naar een andere. De lerares komt bij iedereen helpen, toont aanpassingen (want elk lichaam is anders) en legt het prima uit. Zelfs de simpele kind houding of lijkhouding wordt besproken en geanalyseerd. Dus nee, de lijkhouding is niet gewoon liggen op de grond – daar zit heel wat meer achter. Aha!

Er zijn ook tal van hulpstukken: een riem, blokken, extra matjes, bolsters (ronde langwerpige kussens), dekentjes die je op kan vouwen, en zelfs een plooistoel. Een stoel? Huh?

IMG_8361

Daar doe je dus een schouderstand op. Ik dacht hier ook weer, no way! Maar je bouwt langzaam op, je wordt geholpen en ineens stond ik ondersteboven rustig te ademen. Hallelujah!

IMG_8367

Nee, dat ben ik niet. Maar ik deed dat wel!

Het ging nog een stapje verder want op dag twee deed ik ook de kleuterversie van de handenstand. Iets wat mij vroeger in de turnles trauma’s bezorgde. Iedereen kon dat, handenstand, behalve ik. Nu kan ik dat dus ook, een beetje, achterstevoren.

En dan kopstand! Ha, dat kon ik vroeger wel, maar dan tegen een muur. Ongelofelijk maar het lukte me nu ook, mits wat hulp. En ik stond daar eigenlijk wel goed. Bizar! Waarom is dat nu belangrijk om te doen? Er gebeurt van alles in een kopstand: je lichaam staat ondersteboven, maar je bloeddruk verandert, wat verschillende voordelen kan opleveren als je dit regelmatig doet. Het zou helpen tegen veroudering van de hersenen, je concentratie wordt beter, het helpt dementie voorkomen, werkt ondersteunend bij depressie en angst, versterkt spieren in rug, schouders en armen, verbetert de bloedsomloop.

Voor iedereen hier elke dag vijf minuten op zijn kop gaat staan, een waarschuwing! Niet doen als:

  • je pas gegeten hebt
  • je hoofdpijn of migraine hebt
  • je ongesteld bent
  • je schouder- of nekklachten hebt
  • je hartproblemen hebt
  • je zwanger bent
  • je jonger bent dan 7 jaar

En ik zou het sowieso niet doen zonder begeleiding.

Wéér wat bijgeleerd! Lees hier meer info over de kopstand.

Wanneer mag ik terug naar Bois Le Comte? Morgen? 😉