reizen

Tiny in Amerongen

Vorige week moest ik voor mijn werk een dag naar Nederland. Kom, zei mijn lief, dan maken we er een kleine vakantie van. We boekten een klein hotelletje in Amerongen, want dat ligt in de streek van het Nationaal Park De Utrechtse heuvelrug waar hij graag wou gaan mountainbiken. Fiets in de koffer, ik ging ’s morgens naar Barendrecht waar ik de hele dag vergaderingen had en ’s avonds kon hij dolenthousiast vertellen over de fantastische avonturen.

Het is wel heerlijk dat er in Nederland zoveel prachtige fietspaden zijn, want ook voor een mountainbike heb je echt aparte paden en routes, de meeste zelfs éénrichting, zodat je niet moet uitkijken voor tegenliggers. Alles door het bos, alles off-road, dus hij was zo gelukkig.

Ook buiten het bos, tussen de polders en het water liggen er mooie dijken met goeie fietspaden, je kan (net als in Vlaanderen) via knooppunten een leuke route uitstippelen en gewoon de nummertjes volgen. Kortom, hij maakte mij enthousiast en er geschiedde een wonder: ik huurde een fiets. Okee, wel een elektrische, maar een hele dag fietsen is normaal gezien aan mij niet besteed. Als er iets is wat ik nog méér haat dan hardlopen, dan is het: fietsen. Erg hé.

Die e-bikes van tegenwoordig zijn wel de moeite en niet meer te vergelijken met mijn simpel elektrisch fietsje dat ik tweedehands kocht van mijn schoonmoeder. Wat een motor zit daar in zeg, ik hoefde inderdaad amper te trappen. Helaas had ik de zadelpijn niet ingecalculeerd en ook mijn linkerknie protesteerde na een kilometer of tien. Toch een héle mooie route gedaan van zo’n 35 kilometer.

We hebben echt genoten van Nederland: de fietspaden, de infrastructuur in het algemeen, de vriendelijkheid van iedereen, de rust en de stilte, het lekkere eten (toch wel ja!) en het mooie weer.

Binnenkort op de planning: mijn dagje Zen op Zondag in Oedelem, daarna Graspop en begin juli naar de Dolomieten.

Tiny neemt je mee…

…neemt je mee op reis. Maar niet naar Rome en niet naar Parijs. Vééls te druk.

Ten eerste: Eind september naar de Ardennen.

ik organiseer opnieuw een stilteweekend, maar dat klopt al niet, die benaming want we gaan enkel op zaterdag zwijgen. Je komt aan op vrijdag, in een landhuis tussen Durbuy en La Roche, we maken kennis met elkaar, de ruimtes, de omgeving,… Op zaterdag gaan we een stiltewandeling doen, en elke dag vullen we ook aan met verschillende soorten geleide meditaties, af en toe geef ik ook wat yoga – aangepast voor elk niveau. Zaterdagavond doorbreken we de stilte, voor wie dat wil. En zondag is er nog tijd voor jezelf, om te lezen, om te wandelen, voor een massage,…

Iedereen die al mee ging, was laaiend enthousiast. Ik krijg nog vaak berichten van mensen dat ze er nog steeds aan terugdenken, dat het iets in gang heeft gezet, dat ze meer bewust zijn van zichzelf en van de stiltes in hun leven,…

Het gaat door van 30 september tot 2 oktober en je kan je er nu al voor inschrijven: hier!

Ten tweede: in november naar Egypte

Op algemeen verzoek, en vooral omdat ik zelf niet kan wachten om er terug te zijn, ga ik van 3 tot 14 november terug naar de Sinaï-woestijn. We zijn nu al met een groepje van vijf, maar er is nog plek. Het is voor de snelle beslissers want er zijn er nog al die hevig zitten te twijfelen. Maximum elf mensen kunnen mee, er zijn vijf hutjes voor één persoon (of je kan er met twee in, als je innig wil slapen), en drie bungalowtjes voor telkens twee personen.

Wat gaan we er doen: bitter weinig. Dus wees daar op voorbereid dat er geen grote excursies op de planning staan, dat je er zal genieten van wat er is: de stilte, de natuur, de zee, de zon, het gezelschap, of het alleen zijn als je dat verkiest. Ook: het lekker eten want het is zeg maar ‘vol pension’. Uitgebreide brunch, een kleine versnapering of vieruurtje en een uitgebreid meerkeuze diner. Dat klinkt super fancy, en dat is het ook en toch weer niet.

We organiseren wel een uitstap naar de woestijn, noem het een jeepsafari, een onderdompeling in het bedoeïenenleven, en een overnachting midden in de woestijn. Er wordt telkens héél goed voor ons gezorgd.

Ik schreef er al tientallen blogs over, zoek even op “Egypte” bij het zoekveld of start hier. Wil je graag mee, stuur even een mailtje naar tinyblogt@gmail.com en ik stuur je meer informatie en prijzen.

Kan het korter dan tien dagen? Nee. Sorry, maar je hebt al een dag nodig om er te geraken en een dag terug. Als je maar vijf dagen zou ter plekke blijven én dan nog eens de woestijnovernachting wil mee doen, heb je niet genoeg tijd om er van te genieten. Echt, geloof me, je hebt een paar dagen nodig om er echt aan te komen. En pas als je er bent, zul je begrijpen wat ik bedoel. Mensen die al mee waren, en die voordien dachten: “Waar heeft ze het over?”, gaven mij daar ter plekke meteen gelijk.

Tiny en de nieuwe plannen

… die eigenlijk niet echt heel nieuwe plannen zijn, maar verder bouwen op hetzelfde.

Vanaf volgende week ga ik weer yoga- en meditatieles geven in de gevangenis van Brugge, lees er meer over hier.

Er is een Thee Dansant de eerste mei bij een vriend: in plaats van een fuif ’s avonds waar je jezelf om 22 uur nog uit de zetel moet sleuren, is er muziek in de schuur en een thee-sommelier in zijn tuin. Ik ben al benieuwd. In diezelfde tuin en schuur organiseer ik opnieuw een Zen op Zondag: kom meedoen in Oedelem op zondag 12 juni van 10 tot 16u, een beetje leren mediteren, een beetje yoga, ademhalingsoefeningen, zalig tot rust komen, lekker eten,… dus een dag helemaal voor jou! Inschrijven kan nog altijd hier.

In het weekend van 8 mei is er het kleine folkfestival Labadoux in Ingelmunster. Zelf ben ik er nog nooit geweest, maar het schijnt erg gezellig te zijn. Op zondag komt Luka Bloom, en al zag ik hem al enkele keren live optreden, het is lang geleden en ik heb er wel zin in. Plus, voor twintig euro kun je niet sukkelen hé.

En hoera, de festivalzomer zet zich verder, want het lijkt dat het corona-gedoe eindelijk achter de rug is, alle voorspellingen zien er goed uit wat dat betreft, nu nog het weer. Want ja, we gaan terug naar Graspop. De volle vier dagen, maar wel op een camping acht kilometer verder en dan over en weer met de fiets. Doodop zullen we zijn, als vijftigers, maar we hebben er wel erg veel zin in!

Omdat de jongste zoon hier eind juni afstudeert en per se wil dat wij er bij zijn op de proclamatie, gaan we pas op 1 juli op reis. Had het aan ons gelegen, we waren al vroeger weg. De bestemming: de bergen. We zijn daar graag, mijn lief wil er ook mountainbiken, we gaan wandelen en wellicht ook lekker eten, want ’t is eens in Italië te doen, de Dolomieten. Benieuwd, want twee weken in hetzelfde hotel, dat is totaal niet onze stijl. Maar wel makkelijk.

Verder zou ik dolgraag vanaf september een wekelijkse yogales geven in Wevelgem, maar de praktische zaken zijn nog niet rond, ik bekijk het rustig en dat komt dan ook wel in orde. Alles op zijn tijd.