boeken

Tiny’s topmomentjes op reis

We zijn terug. Het regent. Gedaan met elke dag buiten eten. Terug werken. Maar ja, het is mooi geweest en we hebben er van genoten. Het meeste nog van:

  • alle dagen buiten eten, of op een terras. Eigenlijk hebben we van de drie weken maar vijf keer zelf gekookt, op de camping, want dat is toch prutsen. Maar in Spanje eet je heel goedkoop buiten de deur (buiten het tentzeil dan in ons geval) en ook de drank is super betaalbaar.
  • de natuur: wat ben ik toch graag te midden van bossen, rivieren, meren,… Veel liever dan aan de zee trouwens. De laatste dagen spendeerden we dichterbij de Atlantische kust en zagen hordes mensen naar het strand trekken. Niks voor ons. Je ligt daar dan, tussen de vele strandgangers… en dan? Wat doe je dan de hele dag? Nee, geef mij maar een bos, een meer, een riviertje,… Heerlijk.
  • wandelen met een beloning. Echt hé, ik ga graag wandelen. Maar drie kilometer steil bergop is wat anders dan drie kilometer huppelend langs een meer. Zeker als de weg bezaaid is met dikke rotsblokken of (nog erger!) kleine irritante rollende stenen, dan durf ik al eens een jammerlijke klaagzang afsteken. Of ik zeg helemaal niks en antwoord op de vrolijke vragen van mijn lief met een zeer duidelijk: “Mmm.” En dan niet de “mmm” van “Mmm ’t is lekker!“, maar de “mmm” van “Hum. Laat mij gerust.” Vooral als het dorpje waar we naartoe aan het wandelen zijn maar eindeloos ver weg lijkt en de weg alleen maar nog steiler omhoog gaat. En het is dertig graden. En er is daar wellicht NIKS in dat hele klotedorp. Waarom gaan we daar eigenlijk naartoe? Stomme stenen. Rottige vliegen. Zo gaat het van kwaad naar erger. En dan komen we ein-de-lijk in Riglos aan, blijkt er niet één café te zijn, maar twee. In de schaduw. Blijkt de bediening van zeer aangenaam aanschouwelijk allooi te zijn. Ben ik blij dat ik bloedrood zie van het wandelen en dat ik dus helemààl niet bloos, nee hoor! Ben ik blij dat ik toch stotterend een “C-c-c-coca-c-c-cola” kan bestellen in ’t Spaans en “Gracias” kan antwoorden.
  • De voorlaatste dag van de vakantie afspreken met een vriendin die ik al meer dan tien jaar lang niet meer heb gezien. De reünie was hartelijk en we kletsten alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. Ook de mannen konden het best met elkaar vinden en maakten zelfs een fietstochtje. Wel was het weer even wennen om te praten over van alles in het Engels/Duits/Nederlands/Frans: het taaltje dat we onszelf eigen maakten toen we elkaar leerden kennen destijds in Amerika. We sliepen toen samen in een hutje gedurende twee maanden en dat schepte een band die nog altijd sterk is. Zij is Duitse maar spreekt ook prima Frans en redelijk Engels. Als we een woord niet weten, zeggen we dat gewoon in één van de andere talen die we kennen en dat lukt fantastisch.

Mijn lief zijn topmomentjes hadden weinig met mij te maken: mountainbiken in de ruige natuur van het Spaanse achterland, op ieniemienie weggetjes waar amper een kat langs komt, afzien is voor hem de ultieme ontspanning. Ondertussen las ik dan een boek in de hangmat, ook niet slecht.

Wil je weten wat ik las?

  • Menopower van Martine Prenen (en ontdekt dat dit echt nog niet op mij van toepassing is)
  • As I am: ABBA before and beyond, van Agnetha Fältskog (leuk om weer wat inside information te lezen over mijn favoriet ABBA-lid)
  • Cliënt E. Busken van Jeroen Brouwers (schitterend geschreven)
  • Zomeravond van Suzanne Vermeer (beetje spannend, maar vooral ontspannend)
  • Een vorm van verraad van Lieneke Dijkzeul (ietsje spannender en nog altijd ontspannend)

Tiny heeft ge…

Gepland

Met een d, want als ik iets zou geplant hebben, dan zou dat in de krant staan. Plannetjes maken, I like it! Zo staat eindelijk vast dat ik ook in Brugge een workshop Meditatie ga geven, op zondagmorgen 20 juni. Wil je er bij zijn, laat maar iets weten. En zoals al eerder gezegd: op woensdag 23 juni in Malderen bij Hilde van Groengenot.

Verder staan de data vast wanneer we op vakantie gaan, maar we hebben echt nog geen flauw idee waar naartoe. Dat zullen we wel last minute beslissen, al naargelang de ‘veiligheid’ en het weerbericht.

Gewandeld

Een nieuwe route, in Torhout: de Moereveldwandelroute van 8 kilometer deed ik op zaterdagochtend met een goeie vriend. Heerlijk stil is het daar en hoe zalig is het als je bijna op het einde van de tocht een ijsje én aardbeien uit de automaat van de IJsboerderij kan halen.

Geweend

Wees gerust, de laatste tijd ben ik erg gelukkig. Maar de serie op Canvas It’s a sin maakte van alles bij me los en zeker met de laatste aflevering was ik erg emotioneel. De reeks gaat over AIDS in de jaren tachtig in Londen en een aantal jonge mensen in die tijd worden gevolgd. De piepjonge Richie gaat op zijn achttiende in Londen wonen, leert heel veel gelijkgezinden kennen én vooral veel jongens naar zijn goesting. Zijn ouders weten op geen honderd jaar dat hij homo is en hij krijgt het niet over zijn hart om het te vertellen. Tot pas helemaal op het einde. Letterlijk. De eerste twee afleveringen worden ook verrijkt met een glansrol van Neil Patrick Harris (een heerlijk komische acteur die ik ken van How I met your mother – die in het echte leven ook gay is, en hier bewijst wat een totaal ander soort type mens hij kan neerzetten. Om van te smullen. Maar zo triestig. Nog tot november te bekijken op vrtnu.

Gezongen

Goh, dàt was lang geleden! En mij opnieuw gerealiseerd hoe verwend ik ben geweest de afgelopen 30 jaar met fantastische gitaristen die met kennis van zaken, emotie en muzikaal gevoel de meest uiteenlopende covers konden spelen – en vaak gewoon uit het hoofd. Ik sprak af met Georges, die ik in 37 jaar niet meer had gezien, op de dijk in Oostende en we hebben zoals toen in 1984 terug straatmuzikantje gespeeld. Maar dan zonder geld te vragen, en met veel gelach en gestuntel. Maar dikke fun, dat wel!

Gedacht

Nadenken over hoe en waar ik die Yoga Teacher Training ga volgen. Optie 1 is in Gent, elke vrijdag van september tot in mei. Een grote groep, een goede leraar en allemaal in ’t Vlaams. Optie 2 is in het buitenland en meer bepaald vond ik iets interessants in Tenerife, 23 dagen aan een stuk, een kleine groep (maximum 6 mensen), twee leraren en in ’t Engels. Momenteel neig ik toch naar Tenerife – met als gevolg dat ik dan dit jaar natuurlijk niet meer naar Egypte zou gaan. Food for thought. Wat ik NIET had gedacht: mijn fantastisch lief vindt die optie ook best okee.

Waarom ik dat per se wil doen? Omdat mijn passie mensen helpen is. Omdat ik echt wil lesgeven in iets wat bij mij past. Omdat ik yoga, meditatie, massage wil weghalen uit het zweverige hoekje. Omdat ik mezelf wil ontwikkelen. En néé, daar is het nooit te laat voor. Omdat het elk moment gedaan kan zijn. Omdat ik niet wil wachten op mijn pensioen. Omdat het kan.

Gelezen

Ik lees zo goed als altijd fictie, maar de laatste weken heb ik wel wat boeken over meditatie verslonden. Maar ook over zelfzorg, mindfulness, stress, burn out en zo meer. Héél interessant, maar ik vlieg er wel door omdat ik gewoon de delen lees die me interesseren en waar ik iets uit kan halen. Vaak is het herhaling en vraag ik me af waarom een bepaalde schrijver het warm water opnieuw wil uitvinden.

Ik las ook de allernieuwste van Nicci French, mijn favoriet schrijversduo, en voor de eerste keer in al die jaren was ik wat teleurgesteld. Het boek ‘Wie niet horen wil’ las ik in een dag uit, maar het blijft niet hangen.

Gegeten

Veel te veel. Nog maar twee keer op restaurant. Maar de Coronakilo’s tikken aan en ik zie er uit alsof ik vijf maanden zwanger ben. Daar moet toch maar iets aan veranderen. Morgen doen we steengrill bij mijn ouders – en ik vrees dat het ook niet bij een simpel scampi’tje zal blijven…

Tiny speelde toneel (1)

Tiny speelt toneel

Misschien was ik geïnspireerd door de Tiny-boekjes want in eentje speelde het hoofdpersonage niet alleen toneel, ze regisseerde ook heel het stuk en ze gaf iedereen kleren uit oma’s kist op zolder.

Als kind deed ik niet liever, me verkleden, iets uitvinden en dan improviseren, vaak gewoon alleen en met mijn ouders als toeschouwers, later met mijn vriendin: ontelbare keren gingen we zogezegd op restaurant, was zij een sjieke dame en ik een boerin die nog nooit een servet van dichtbij had gezien.

Ik vond nog een oude foto, ter illustratie, ik moet een jaar of zes geweest zijn.

In de lagere school probeerde ik ook vriendinnetjes in te lijven om samen “toneeltje” te spelen maar dat had zelden succes.

In het middelbaar, dat befaamde VSO, kreeg ik (of koos ik) als keuzevak “Aanvullend Nederlands” in het vijfde en zesde jaar: poëzie, toneel, dictie, het kwam allemaal aan bod en ik herleefde. Die lesuren waren een ware oase voor mij tussen wiskunde en chemie en Frans.

Er woei ook een frisse wind door het gebouw, met enkele jonge nieuwe leerkrachten, waaronder Peter Van Dycke, ik noem hem met naam omdat die man een standbeeld verdient. Hij blies het stof van de muffe leerstof, was enthousiast en leerde mij zelfs plezier hebben in verhandelingen schrijven. Ik mocht mijn geschreven teksten illustreren met songteksten en hij schreef er zelfs als opmerking een stuk uit een andere songtekst bij.

Toen ik in het laatste jaar van de humaniora zat, deed hij er nog een schepje bovenop. Samen met nog twee andere leerkrachten en de leerkracht muziek, was hij de drijvende kracht achter het toneelstuk “Koning van Katoren”, naar het jeugdboek van Jan Terlouw. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de halve school dol-enthousiast was, en ik niet in het minst. Er was slechts plaats voor 47 acteurs, al dan niet met tekst, hoofdrollen, bijrollen, dansers, muzikanten en er waren meer dan 100 gegadigden. Dus werd er voor de meeste rollen een ware auditie gehouden. Ik geloof dat we een tekst moesten voorlezen en ook een stukje improviseren. Het was met auditierondes en al! Ik belandde in de derde en laatste ronde en het ging tussen nog een meisje en ik. Zij was een vriendin, en ik gunde het haar ook wel maar ik moést en ik zou de rol hebben, het ging over een hele belangrijke rol, namelijk de vriendin van het hoofdpersonage. Als test werd er een stukje van de tekst geoefend samen met de jongen die het hoofdpersonage, Stach, zou spelen. Een jong ventje uit het vierde. Maar wél een talentje! Het ging goed, vond ik…

Ik herinner me nog steeds dat Inez en ik zaten te wachten en dat Peter Van Dycke binnen kwam met de woorden: “Het is geworden……………….(drumroll)……… Tiny!!” In mijn hele leven was ik oprecht nog nooit zo blij en trots geweest want oooh myyy goooodddd. Mijn vriendin feliciteerde mij en mocht gelukkig ook meedoen met het toneel maar in een kleinere rol.

Overdrijf ik nu, als ik zeg dat dit een soort keerpunt was in mijn leven?

De repetities waren héérlijk! Tussen examens, toetsen, lessen en ook nog eens en passant, de honderddagen door, oefenden we dat het een lieve lust was. Het was met live muziek, speciaal geschreven voor dit stuk, door onze muziek leerkracht Paul Kindt.

We kwamen zelfs al in de krant! En het meisje met de vlecht die dwarsfluit speelt, is de Ann die je laatst misschien herkende bij Radio Gaga: https://www.facebook.com/een/videos/1526485637557327

Ik kwam héél goed overeen met mijn medespelers, en vooral met mijn toneel-lief Stach. Die geen Stach heet in het echt natuurlijk. Trouwens, ik was Kim.

Er waren drie (of vijf) opvoeringen, in de feestzaal van onze school, die telkens afgeladen vol zat.

Het decor was minimalistisch maar toch zeer werkbaar en modern, het was met rook en special effects en al, behoorlijk indrukwekkend voor die tijd. Ik heb me die maanden rot geamuseerd, we hadden ook een hechte bende, met al die toneelspelertjes samen. Ik leerde mensen kennen die niet in mijn klas of zelfs niet in mijn jààr zaten, maar met wie het héél leuk babbelen was, we gingen ook vaak samen nog iets drinken na de repetities en met enkelen ben ik na al die jaren nog steeds contact blijven hebben. Er speelde een jongen mijn vader in het stuk – en nog steeds begroet ik die man (die eigenlijk een paar jaar jonger is) met “Dag vader!” als ik hem tegen kom in Brugge.

Er is een video van gemaakt en enkele foto’s maar die zijn jammer genoeg van slechte kwaliteit.

Maar kijk, een achttienjarige Kim (Tiny) en een zestienjarige Stach die in het bos van Smook zitten te wachten op een vuurspuwende draak – die we dan even gingen verslaan natuurlijk.

Hierdoor ben ik gaan twijfelen of ik toch geen opleiding regie zou gaan volgen of een toneelopleiding, maar dat is het niet geworden. Het was (gelukkig) nog niet het einde van mijn toneelcarrière, slechts het begin…

Dit is de achtentwintigste dag in #40dagenbloggen