boeken

Wat Tiny vroeger las…

Ondertussen weten jullie wel dat ik veel lees. Altijd heb ik wel een boek bij de hand en het is het laatste wat ik doe voor ik ga slapen. Dat is eigenlijk nooit anders geweest.

De bibliotheek stond vroeger op 500 meter van ons huis en al meteen toen ik leerde lezen, had mijn moeder mij al wegwijs gemaakt. Zowat alle jeugdboeken heb ik daar verslonden, één of twee keer per week kon je mij in de bib vinden. Toen ik 12 was, begon ik al aan de volwassen romans, want die jeugdboeken waren zo kinderachtig. 🙂

Om één of andere duistere reden was ik wel gek op meisjesboeken uit “den ouden tijd”. Ik las Joop Ter Heul, Schoolidyllen, en Goud-Elsje. Vaak met een godsdienstige ondertoon, maar daar stoorde ik mij niet aan. Dat Goud-Elsje af en toe aan het bidden ging, opdat ze toch maar minder snel een grote bek zou opzetten, nam ik er maar bij – al rolde ik wat met mijn ogen.

Die serie werd al gepubliceerd in 1946 en bestond uit tien delen. Ik las ze allemaal en sommige zelfs meer dan één keer.

Joop Ter Heul, van Cissy Van Marxveldt, is nog ouder. Het eerste deel kwam uit in 1921 dus bijna honderd jaar geleden. Je kan het nog steeds bestellen bij bol.com trouwens. Joop, kort voor Josephine, is een bakvis in de jaren twintig in Nederland en het werd met veel humor geschreven, in tegenstelling tot de Goud-Elsje reeks, waar alles nogal saai en zoutloos leek. Ik vond Joop en haar vriendinnen hilarisch en vond het interessant om te lezen waarmee ze zich in die tijd zoal bezighielden.

Het boek Schoolidyllen, van Top Naeff, heb ik nog steeds. Gek hé. Even een fragmentje:

“Dààr,” zei Maud, terwijl zij de inhoud van zak: pralines, fondants, rozijnen en amandelen in Jets lessenaar stopte, “die heb ik voor je bewaard gisterenavond.”

“Ha, dank je, hoe aardig om aan mij te denken als je zelf middenin een fuif bent,” en Jet kreeg een kleur door dit bewijs van hartelijkheid. “Was ’t leuk?”

“Ja heel aardig”, wou Maud zeggen, maar Jeanne die juist binnentrad, voorkwam haar met een:

“O Jet, je hebt geen idee hoe dol ’t was! Verrukkelijk gewoon, ik heb de hele nacht geen oog dichtgedaan van de napret. Zeg, hoor eens…” en terwijl zij haar arm door die van Jet stak en haar een eindje meetrok, vertelde zij gauw, vol naïef geloof, al de flauwe onzinnige complimentjes die de heren het mooie ijdele gansje in de gretigluisterende oortjes hadden geblazen.

Toch schattig? Ze zijn al lang niet meer te vinden in de moderne bibliotheken. Té oubollig natuurlijk.

Toen ik twaalf was, las ik voor het eerst Anne Frank en was er helemaal ondersteboven van. Toen ik zestien was, las ik het opnieuw en ontdekte hele andere lagen in het dagboek. Toen ik achttien was, nog een keer, en opnieuw toen ik al moeder was. Het boek koester ik, doe ik nooit weg en blijft altijd een lievelingsboek. Niet alleen omdat het écht is, en een historisch document, maar omdat het ook verdomd goed geschreven is voor een 13-14-jarig meisje in die tijd. Ik heb ook een aantal boeken die ingaan op de details, ik heb de “Dagboeken van Anne Frank” met alle notities en verhaaltjes er bij, ik heb een boek met het verhaal van haar vriendin, die de Holocaust overleefde, ik heb de volledige biografie van Anne Frank en zo meer… Ik denk dat het ook door dit dagboek komt, dat ik zelf altijd ben blijven schrijven.

1001004007630763

Toen begon ik wat te puberen en ging ik met Konsalik aan de slag. De Duitse schrijver schreef honderden romans, met welluidende titels als  “Verloren in de Taïga“, “Vlucht uit het duister“, “Heet als de steppewind” en ja een heleboel “Liefde in...”-romans: in de Stille Zuidzee, in de groene hel, in de Caraiben, enzovoort… Laat ons zeggen dat ik de uitgebreide versie van mijn seksuele opvoedingsles dààr heb uitgehaald. heet als de steppewind

Het is al jaren geleden dat ik nog een Konsalik-roman in handen heb gehad. Misschien moet ik voor de volgende leesclub, als het mijn beurt is om boeken te kiezen, eens een paar van deze klassiekers voorstellen? De boeken lezen makkelijk, dat kan ik je wel vertellen. 🙂

Wie herkent hier boeken van? En wie durft er zijn hand op te steken en te zeggen dat hij/zij nog nooit het Dagboek van Anne Frank heeft gelezen? Ik kom het voorlezen bij je bed, als je daar niet snel verandering in brengt! 🙂

 

Advertenties

Tiny en de Verbeelding Bookchallenge – update

Na drie maanden in het jaar 2017 kan ik ook al heel wat boeken afstrepen op de lijst van de verbeelding Bookchallenge. Hieronder mijn voorlopige score van 13 op 30.

1. Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer) The Tommyknockers van Stephen King, toevallig in mijn handen gekomen en verrassend spannend. 747 pagina’s science fiction, over een ruimteschip dat een straling uitzendt die mensen in de omgeving langzaam in ruimtewezens verandert. In het Nederlands is de titel “De gloed” maar ik las hem in het Engels. Eigenlijk ben ik nog bezig, maar tijdens mijn Amerika-reis ga ik deze sowieso uitlezen. 

the_tommyknockers_forside_stor
2. Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren) – De alchemist  door Paulo Coelho. Gelukkig was het een dun boekje! Wat een teleurstelling. Die parabel-stijl is echt niet mijn ding. Ik had het er al eens over enkele dagen geleden. 

Maar ik las ook De poppendokter van Diane Broeckhoven. Dat is pas een mooi verhaal, echt jammer dat het zo kort was.

3. Een boek geschreven door meerdere auteurs (Tip: de nieuwe van Nicci French!! Maar die moet nog uitkomen dit jaar)
4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou   De muze en het meisje, door Katrijn van Bouwel. Veertien jaar jonger dan ik. Niet slecht, maar ik zal het ook niet lang onthouden.

5. Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven.)
7. Een boek gepubliceerd in 2017
8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…) Seriously, I’m kidding van Ellen Degeneres. Ik beluisterde het audiobook en ik schreef er al over wat ik er van vond. Bitter weinig. 

9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel) – Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor van Renate Dorresteijn. Een aanrader! Soms grappig, maar eigenlijk dieptreurig als je moeder ineens na een beroerte afasie krijgt, wel nog kan praten maar de juiste woorden niet meer vindt om iets uit te leggen. Het hoofdpersonage is trouwens even oud als ik nu en kampt met hevige opvliegers door de aanstormende menopauze. Help! 🙂

10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord – Mischling  van Affinity Konar. Ik kreeg dit boek als cadeau van mijn vriend. Hij weet dat ik boeken over concentratiekampen verslind. Dit gaat specifiek over de gruwelijke experimenten van Dr. Mengele op tweelingen.

11. Een boek met een kleur in de titel
12. Een boek met een nummer in de titel – Dertig dagen van Annelies Verbeke, ligt klaar om gelezen te worden. 
13. Een boek met een illustratie op de coverDe man van je leven door Arthur Japin. Best een mooi boek, leest vlot, alleen de plottwisten draaien wel iets te vaak de andere richting uit.

arthurjapindemanvanjeleven
14. Een non-fictie boek – Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse. Als er nog een extra puntje zou zijn “Een boek waarvan je de schrijfster al hebt ontmoet” dan zou deze ook kunnen tellen. 🙂 Een heel grappig boekje waarin bepaalde uitdrukkingen naar hartelust ontleed worden.

15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…) Ken je nog Lex Harding? De radio-DJ van Radio Veronica destijds? Ik las “De reis van mijn leven” van hem, verhaalt over zijn reis door Afrika met zijn twee zonen. lex

17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat
19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen De kleur van de sterren door Eveline Vanhaverbeke. Het speelt zich af in 1931 en gaat terug naar de voorouders van Louise, het hoofdpersonage, haar ouders, haar broertje en uiteindelijk ook haar kinderen. Generaties genoeg dus.

20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd
21. Een boek dat je al een keertje las – Vele hemels boven de zevende van Griet Opdebeeck las ik nog eens opnieuw, gewoon omdat ik daar zin in had en omdat het zo’n goed boek is. 
22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt
23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
24. Een boek uit de bibliotheekMemento van Emelie Schepp (gelezen voor de leesclub trouwens) Een Zweedse thriller, doet een klein beetje denken aan The Bridge, die serie. 

memento
25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid
26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las
28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij – Life on sneakers  van Evi Renaux. Hier was ik toch eventjes niet goed van. Kan ook in de categorie non-fictie en in de categorie  ‘geleend van een vriendin en mede Verbeelding Book Club lid Falderie.

29. Een boek dat in ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
30. Een eerste deel in een reeks

Als er nog iemand tips zou hebben, voor de puntjes waarvoor ik nog niets heb: deel ze gerust!

Tiny leest meer en meer

Vorige week haalde ik drie boeken in de bibliotheek. Meestal haal ik er maar eentje, en vroeger was het al een half mirakel als ik die ene al uit had na drie weken.

Nu dacht ik: ik zal mij een beetje moeten haasten, want 31 maart vertrek ik op reis en als ze dan nog niet uit zijn, zal ik ze niet mogen vergeten te verlengen.

En moet je nu een keer iets weten? We zijn een week verder en ze zijn bijna allemaal uit. Ik lees gelijk zot, zou je denken. In elk geval lees ik enorm veel meer dan de vorige jaren: mijn zoon is het huis uit, de kindjes van mijn vriend zijn er maar halftijds, ik werk vier vijfden, en ik heb minder hobby’s. (Stop maar met lachen, het is écht zo, ik speel geen toneel meer en ik zing niet meer in een band.)

IMG_6881

Ik (her)ontdek dat ik lezen heerlijk vind. Wegkruipen met (en in) een boek, even alles vergeten.

Deze drie waren boeken die ik al lang op mijn lijstje had staan en wat blijkt: ze zijn alle drie goed!

  1. De poppendokter van Diane Broeckhoven: Okee, toegegeven, het is een klein boekje en na één avond had ik het uit. Maar het mocht veel langer duren, want het is een prachtverhaal. Bijna alles wat met WOII, Amsterdam en Joden te maken heeft, kan bij mij eigenlijk niks verkeerd doen. Diane Broeckhoven schrijft ook prachtig, ik las eerder van haar ook al ‘Wat ik nog weet’. Ook hier hebben herinneringen, nostalgie, en romantiek vrij spel. Romantiek in de goeie, diepere zin van het woord. Vergis je niet, het is allesbehalve een stationsromannetje.

2.Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor van Renate Dorrestein. Eerlijk: ik koos dit boek omdat ik voor de Verbeelding bookchallenge een boek met een lange titel nodig had. (Morgen krijg je daar trouwens een update over, nog méér boeken dus.) En dit leek me wel leuk. Inderdààd. Wat een heerlijk boek, een beetje grappig, maar dan toch ook weer niet, want afasie is niet iets om mee te lachen maar vreselijk frustrerend. Dat seksleven van die zoon, daar gaat het eigenlijk amper over en misschien is dat een beetje jammer.

3. Het hout van Jeroen Brouwers. Weer zo’n boek dat de hemel in werd geprezen, ik vreesde al… Iemand vergeleek het ook al eens met “Een klein leven” waar ik helemaal wild van was. En ja, ik zie de vergelijking ergens wel, maar het is compleet anders. Het gaat ook over misbruik van jongens in een internaat, door geestelijken, maar verder heeft het niets te maken met wat je leest in “Een klein leven”. Het wordt verteld vanuit een derde persoon, maar erg meeslepend. Ik ga er nog niks méér over vertellen, want het is ook nog niet uit. Misschien vind ik er uiteindelijk toch niks aan, maar het gaat wel de goeie kant op.