leesclub

Tiny’s plannetjes

Oh waar is de tijd dat er geen zak op de planning stond en ik daar een beetje kregel van werd. Niks in het vooruitzicht, in volle coronatijd, iedereen maakte het mee.

Stilletjes aan komen er weer dingen in mijn agenda, korte termijn en lange termijn en het voelt fantastisch. Vooral omdat ik kies voor mezelf: geen sociale verplichtingen, geen etentjes die ik niet wil, maar connectie met lieve mensen en uitstappen naar mooie plekken.

Zijnde:

  • Ecstatic Dance op een zaterdagmiddag in een tuin in Assenede. Ik ken de mens die het organiseert en ga samen met twee gelijkgezinden die graag dansen en zich niet aantrekken van wat een ander denkt als die iemand ziet dansen. Ik deed het al eerder en schreef er over hier.
  • Mijn zelf-georganiseerd meditatie-weekend in de Ardennen, van 8 tot 10 oktober. Kleinschalig, maximum vijf mensen gaan er mee. Er is nog plaats voor eentje (als je interesse hebt, stuur me een bericht). Dit wordt ongeveer het programma:

Wil je er graag eens bij zijn, maar lukt het niet op deze data? Geen nood, in het voorjaar organiseer ik het opnieuw.

  • Over minder dan twee maanden, begin november ga ik EINDELIJK terug naar Egypte. Voor tien dagen deze keer, met een klein groepje lieve mensjes. Ik ga véél minder in paniek zijn dan de laatste keer, en ga er veel méér van kunnen genieten, dat is zeker.
  • We wilden al héél lang eens héél lekker gaan eten met de meisjes van de leesclub en ook dat is gepland, ergens in november, in restaurant Rebelle in Marke.
  • Met diezelfde meisjes gaan we in maart op weekend, wellicht naar de Heilige Rita, klinkt goed en ziet er prachtig uit, vinden wij.
  • En het grote plan daarna: in maart ga ik helemaal alleen naar Tenerife, voor een Yoga Teacher Opleiding. Kleine groepjes, met maximum zes personen, in een prachtige omgeving. Voor iets meer dan drie weken, jawel.

Ondertussen werk ik naarstig verder, geef ik nog steeds massages in bijberoep en ga ik elke vrijdag meditatieles geven in de gevangenis. A busy Tiny is a happy Tiny.

Tiny leest zich te pletter

Lezen in Coronatijden, ik kan het! Tegenwoordig lees ik aan een hoog tempo, in tegenstelling zelfs tot de andere meisjes van mijn leesclub die er amper toe komen. Ik snapte er niks van, vroeg waarom ze niet veel lazen en de redenen waren uiteenlopend: druk met (tele)werk en kinderen, druk met poetsen en het huishouden, geen ‘courage’, geen concentratie, niet meer de trein op moeten en die leestijd dus verliezen,…

Dagen waarop ik niet hoef te werken (zijnde vier van de zeven weekdagen) doe ik nog wel van alles: ik probeer dagelijks te gaan wandelen, elke dag kook ik een verse maaltijd (vandaag niet, we bestellen frietjes!), ik hou keuken en woonkamer enigszins op orde, ’s avonds kijken we wat tv of een film, maar voor de rest: LEZEN!

Mijn boeken haal ik bij de afhaalbib in Wevelgem (vooraf zoek ik welke boeken ze beschikbaar hebben op hun website, als ze die niet vinden dan doen ze zelf een voorstel afgaand op mijn uitleengedrag) en al twee keer bestelde ik boeken bij Boekenhuis Theoria in Kortrijk, die aan huis komen leveren.

Ik heb al altijd een voorkeur gehad voor vrouwelijke auteurs en wil graag de laatste drie boeken delen die ik vier sterren gaf op Goodreads.

4837648

Het verloren labyrint van Kate Mosse speelt zich in twee tijden af: het nu en de dertiende eeuw. De vrouwelijke hoofdpersonages zijn boeiend, het verhaal is spannend en historisch interessant. Enerzijds is er het verhaal over Alaïs, een jonge vrouw die leefde in 1209 en van haar vader de opdracht kreeg om de Heilige Graal te beschermen. Anderzijds is er het verhaal van Alice Tanner die in 2005 het skelet van Alaïs vindt en tracht uit te zoeken wat er destijds gebeurde.

Het boek kreeg ik als ‘blind date met een boek‘ van Theoria. Ik heb dit erg graag gelezen, al werd het einde wel een beetje snel afgehaspeld en lijken een aantal zaken niet te kloppen, maar ach. Nu ik een beetje opzoekingswerk verricht, zou er een televisieserie van het boek gemaakt geweest zijn. Ik bekeek even de trailer en dacht meteen oh nee, dit lijkt er niet op, ik ga die dus niet bekijken.

Volgende boek dan maar.

52927873._SX318_SY475_

Voor wie veel leest, je kent vast de boeken van Jojo Moyes en de romantische film die er op werd gebaseerd Me before you (Voor jou) maar die zijn me te klef. Op Goodreads las ik een korte inhoud van het boek De sterrengever en die sprak me meteen aan. Besteld in de bib en héél graag gelezen.

Dit boek speelt zich af in Kentucky in 1937. Na de recessie komt het leven in het rurale gebied nabij de Appalachen maar traag op gang, er zijn amper bibliotheken en boeken voorhanden en een klein groepje vrouwen richt een ‘paardenbibliotheek’ op. Ze brengen met hun paard elke dag boeken rond naar huizen en hutjes die amper met een auto bereikbaar zijn. Er zit een historisch-maatschappelijk kantje aan, het is ook wat romantisch maar tevens gebaseerd op ware feiten. Het einde zie je van ver al aankomen draven (pun intended) maar het boeide mij toch tot op het laatst.

50625669._SY475_

Ok, ik biecht op: het is nog niet uit. Maar over twee uur zal het zeker uit zijn want het leest als een trein: Daar waar de rivierkreeften zingen, van Delia Owens. Het boek is beter dan de titel, dat is al zeker. De afhaalbib bezorgde het me omdat men dacht dat ik dit wel graag zou lezen. Oh boy, hadden ze gelijk. Het boek doet een beetje denken aan dat van Kristin Hannah (Aan het einde van de wereld) omdat het zich ook afspeelt in de ruige natuur en ver van de maatschappij. Maar deze keer is het een meisje alleen, dat opgroeit tussen het moerasland van North Carolina in de jaren vijftig en zestig. Veel over de natuur, biologie, maar ook over eenzaamheid en wat dat met een mens doet, de maatschappij in kleine dorpjes en een stukje romantiek (maar een heel kleintje en zelfs een vleugje seks). Leest als een trein. Of in dit geval: leest als een gammele boot met een ferme motor!

Voor wie ook graag leest, wat lezen jullie nu?

Tiny is thuis en blijft thuis.

Als men zegt, je moet verplicht twee weken in quarantaine, dan leg ik mij daar bij neer. Ik was dat zelfs al sowieso van plan, als ik terug ging komen uit Egypte, gewoon om zeker te zijn dat ik niemand zou besmetten. Zeker nu ik met mijn kop in het lokaal nieuws ben gekomen, kom ik geen bakker, supermarkt of apotheek binnen. Ik blijf in mijn kot.

Gelukkig: dat ik een grote tuin hier heb, om in te sporten, te helpen tuinieren (ja, ik!) en mijn zumba work-out buiten te doen in mijn pyjama.

Gelukkig: dat ik in Wevelgem op 100 meter van de boerenbuiten zit en lekker kan gaan wandelen zonder veel mensen tegen te komen. Wel beestjes!E4A5A27B-58C9-44A5-B84D-22C01FA93584

Gelukkig: dat ik van thuis uit kan werken en gewoon mijn dagelijkse routine kan plannen. Want dit heb ik wel nodig.

Gelukkig: dat er Skype is waarmee je video-vergaderingen kan organiseren of zelfs een avond met de leesclubmeisjes, wijn en chips inclusiefIMG_0977

 

Wel jammer: dat ik (nog) niet kan gaan lopen. In heel mijn “Uittocht uit Egypte” verhaal heb ik nog niet verteld dat ik op dag 3 in Egypte van een 20 centimeter hoog trapje ben gedonderd en mijn voet heb verstuikt. IMG_7823

Wel jammer: dat ik nu bruin ben en dat niemand het ziet buiten mijn huisgenoten.

Wel jammer: dat ik Brugge meer dan ooit mis. Dat ik zo graag nu eens door de straten was gaan wandelen, zo zonder toeristen. Maar ik mag niet.

Wel jammer: dat ik niet kan gaan winkelen. Heel raar dat ik dit zo aanvoel, ik ga eigenlijk best wel graag naar de supermarkt. Maar ik mag niet.

Wel doodjammer: dat ik niet naar mijn ouders kan voor een lange tijd. Ik hoor ze elke dag (soms meerdere keren) aan de telefoon en ik help ze zo waar ik kan. Zelfs al frietjes online besteld voor hen en die laten leveren. Maar het feit dat ik niet naar hen kan, heeft niks met mijn egoïstische reis te maken. (Haters zijn er altijd en ja, ik werd daarvan beschuldigd). Ik mag niet onnodig naar Brugge rijden of ouders bezoeken vanwege de algemene maatregelen, zoals iedereen ondertussen weet.

Wisten jullie trouwens dat er een achttienjarige hedendaagse Nostradamus bestaat? Hij heet Hannes en deed mee met dat programma “100 dagen”. In een HUMO van januari verkondigde hij het volgende:IMG_8067

Ferm hé!