Tiny’s herinneringen

Je moet in het NU leven“, zegt de man. En: “Morgen kunnen we dood zijn. Dan hebben we nu in elk geval toch plezier gehad. Blijf nog even.”.

In een ander gesprek gaat het over al mijn dagboeken en brieven die ik al meer dan dertig jaar bij houd. Ze zitten allemaal in grote dozen op zolder en ik weet perfect welk schrift ik moet vastpakken als ik me iets wil herinneren over pakweg het jaar 1989. “Hou je dat allemaal bij? Ik heb nooit iets bewaard, het heden en wat er de komende dagen of weken gebeurt is zoveel belangrijker.

Waarom gaat het in deze blog ook zo vaak over herinneringen? Over dingen die meer dan dertig jaar geleden zijn gebeurd? Waarom vind ik dat zo belangrijk?

Eén ding is zeker: ik ben blij dat ik het ooit allemaal heb opgeschreven, want juist daardoor herinner ik me het nog. Ik ben er van overtuigd dat, door te schrijven wat je meemaakt, je geheugen ook wordt getraind. Dat het me iets gaat opleveren, als ik zeventig of tachtig ben.

Ten tweede ben ik er van overtuigd dat je enorm veel kan leren van je vroegere zelf. Hoe pakte je problemen vroeger aan, hoe ging je er mee om? Welke fouten heb je gemaakt en maakte je nog eens opnieuw? Wat heeft er jou gemaakt tot wat je nu bent? Jezelf beter leren begrijpen door terug te grijpen naar oude dagboeken en brieven? Volgens mij lukt dat.

Ten derde wil ik wel even melden dat het soms ook nefast kan zijn. Als ik inderdaad te lang blijf hangen in die herinneringen, als ik er niets mee doe in het heden, als ik wegdroom naar ‘hoe het vroeger was’. Het komt niet meer terug hé? En mensen veranderen. Die jongens en meisjes waar ik over schreef, die zijn er nog altijd en ik spreek ze nog wel, maar zij zijn ook veranderd. Ze zijn vaders en moeders geworden. Echtgenoten. En hopelijk hebben ze allemaal ook echt genoten. Van die tijd lang geleden en van wat nu is.

Het blijft altijd eventjes leuk om herinneringen op te halen, maar daarna moet je verder. Moet je weer nieuwe verhalen maken, samen of alleen. Met oude vrienden nieuwe dingen doen. Of omgekeerd.

Ik ga mijn best doen om meer in het NU te leven, maar die dagboeken en brieven doe ik nooit weg. Marie Kondo kan op haar kop staan.

16 comments

    1. Moesten mijn dagboeken ooit gevonden worden, ik krijg met iedereen ruzie. Ik schrijf er al mijn ergernissen in en hang dus ook goed de zaag uit. Ergens is het geruststellend om te lezen dat ik niet de enige ben ;-).

      Geliked door 2 people

  1. Laat die dagboeken maar in de doos op zolder. En kijk er af en toe eens in. Grijp er eens naar terug als je dat nodig vindt. Veel te waardevol om weg te gooien!

    Ik heb nooit de discipline gehad om dagboeken bij te houden (mijn blog lijkt nog het beste op een dagboek eigenlijk), maar ben onlangs toch weer eens begonnen. Met een 1 zin per dag dagboek. Waar ik een eigenzinnige twist aan gegeven heb. Voorlopig hou ik het al bijna 2 maanden vol. Als ik het na de vakantie nog doe, is het een blijvertje. Moet een mens bijna 50 voor worden zeg.

    Geliked door 1 persoon

  2. Van het moment dat ik kon schrijven ben ik eraan verslaafd geraakt. Brieven dat ik geschreven heb, niet te geloven. Problemen, groot en klein, van me afgeschreven, er kwam geen eind aan. Maar ik heb er niks van bewaard, ze zitten ergens gearchiveerd in een hersenkwab achterin.
    Knap dat jij ze wel hebt bewaard. We leven inderdaad in het ‘nu’, maar we zijn gevormd door ons verleden. Af en toe eens achterop kijken kan zeker geen kwaad, zolang we er niet blijven hangen.

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik schrik er wel van dat ik zo negatief ben. Van zoveel muggen een olifant gemaakt. Soms ben ik blij dat ik sommige dingen al vergeten ben. Hartzeer enzo. Het is dubbel…

    Like

  4. Als romanticus en nostalgicus (bestaat dat woord trowuens?) kan ik je perfect volgen. Ik ben stikjaloers dat ik nooit heb bijgehouden wat ik allemaal heb geschreven (brieven bij de vleet – had ik maar aandelen bij de post gekocht -) … Sinds heel recent schrijft mijn nieuwe partner (ook heel recent) af en toe iets op. Hierboven las ik een reactie van dagelijks één zin (minimaal = schitterend idee. Het hoeft niet elke dag proza van de bovenste plank te zijn.) En af en toe een ietsiepietsie meer…. ik probeer Anne na te doen… wait and see.
    Tiny, nooit of te nimmer iets wegdoen van je schrijfsels !!!

    Geliked door 1 persoon

  5. Ik heb de dagboeken die ik als tiener schreef niet meer maar mijn notitieboekjes, bullet journal (die in mijn geval eigenlijk een soort dagboek is), foto’s, brieven en dergelijke bewaar ik nog steeds. Mijn geheugen is niet al te denderend en ik vind het heel fijn dat ik sommige zaken nadien terug kan opzoeken. Ook de foto-update’s op mijn blog vind ik op dat vlak heel handig. Ik heb dus zowel digitale als fysieke geheugensteuntjes en zo meteen ook het perfecte excuus voor mijn grote verzameling notitieboekjes.

    Geliked door 1 persoon

  6. Heb hier ook nog vele geschreven herinneringen aan vroeger in kartonnen dozen zitten :-). Dat is dan voornamelijk in de vorm van gedichten waarin ik veel kwijt kon en heb verwerkt. Al denk ik steeds vaker om die weg te doen. Het is allemaal een beetje dubbel want wat is mijn dochter daar immers later mee… Al sluit ik me aan bij jou, wat betreft hoe dit ons als mens heeft gevormd ook al dienen we vooruit te kijken. Ik weet het, het klinkt heel dubbel allemaal.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s