dagboek

Tiny deelt een dag op de meditatiecursus

Rond zes uur, als het licht wordt, gaat mijn eigen biologische wekker af. Ik hoor het geluid van vogeltjes, mijn eigen ademhaling en verder niks. Ik heb het warm, lig lekker en strek me nog eens uit, want ik heb nog alle tijd. In mijn coronaproof-hotelkamer ben ik tot rust gekomen en heb ik lekker geslapen.

Ik schrijf – zoals al anderhalf jaar elke morgen, – mijn morning pages. Daarna ga ik douchen en doe ik wat yoga, noem het eerder wat rek- en strekoefeningen want veel plaats is hier niet. Ik luister naar het ochtendjournaal, bekijk nog eens mijn notities van de cursus van gisteren.

Om acht uur mag ik naar de ingang van het hotel gaan, buiten op een belletje drukken en wachten tot ze mijn ontbijt PLUS koffie in een draagzakje voor me meegeven. Ik eet één broodje, wat fruit, een eitje, drink met véél smaak mijn koffie en pak de rest van het brood in voor de lunch.

Om half negen vertrek ik want de les begint om negen uur en we zijn er liefst al een kwartiertje eerder. Daar aangekomen haal ik nog een kopje muntthee, doe dit in mijn thermos en ga naar de yogahall. Mondmasker op tot ik eenmaal op mijn matje zit, dan mag het af – we zitten ruim twee meter van elkaar af.

Om 9 uur is iedereen binnengedruppeld en start de leraar met drie maal “Ohm”. Nu had ik daar altijd een hekel aan, maar eigenlijk is het gewoon drie keer goed adem halen, de Oooo vormen en wat geluid uitstoten en eindigen met een letter mmm die een soort vibratie creëert. Het brengt je wel direct in een rustpositie – had ik nooit verwacht.

In de voormiddag oefenen we op het lesgeven. De eerste dagen kregen we les hoe we dit precies moesten doen, waar je op moet letten, stemtraining, ritme, pauzes inlassen en in onze uitgebreide syllabus staan een heleboel voorbeelden van ‘scripts’ van verschillende soorten meditatie.

We werken in duo’s: verspreid over de zaal zitten we nog steeds op twee meter van elkaar en geven we de ander les. Ik vind dit heerlijk. Ook wel telkens een beetje spannend, want het is niet de bedoeling dat je echt gaat voorlezen, je moet dit wat uit je hoofd leren – op den duur heb je helemaal geen boek of papier meer nodig, en kun je zelf ook je ogen sluiten terwijl je instructies geeft.

Na enkele dagen heb ik ein-de-lijk een goeie zithouding gevonden voor mezelf: ik zit op een met blokken verhoogd kussen, niet in kleermakerszit maar in “seiza”, met extra ondersteuning onder mijn scheenbenen en extra dekentje onder mijn knieën, het is precies een bouwpakket, maar zo zit ik goed om veertig minuten stil te zitten, als een standbeeld.

Kijk je niet blind op die lotus-houding van hierboven. Tot nu toe heb ik nog niemand – zelfs mijn leraren niet – in die lotushouding zien zitten. Da’s iets voor Tibetaanse monniken die hun hele leven niks anders hebben gedaan.

Burmees kan ik wel, maar geen veertig minuten. Slecht voor mijn rug én voor mijn knieën. Alternatief is nog altijd: de simpele stoel.

Er is een pauze van een half uur, en om 12 uur eet ik mijn lunch buiten op, lekker in het zonnetje. Ik heb tot 13 uur de tijd, dus ik kan ook nog een wandeling doen.

Om 13 uur stipt start de les opnieuw: ’s namiddags krijgen we écht theorieles. Over de filosofie van yoga en meditatie, over Buddha, over wat meditatie doet voor je hersenen, voor je hart, voor je zuurstoftoevoer, hoe dit stress enorm kan verlichten als je dit regelmatig toepast. De les wordt doorspekt met interessante verhalen, voorbeelden, grapjes, het is nooit saai.

Van 15 tot 16 uur hebben we buiten (want: mooi weer) iets van beweging. Vaak is dat een uurtje yoga, aangepast aan ieder zijn kunnen, maar ook eens een wandeling, of een fitness-sequens, om warm te worden. We doen géén yoga binnen, want dat is niet toegestaan wegens de Corona-maatregelen. Meditatieles kan wel, omdat je stil zit en dit dus niet valt onder bewegingslessen of sportlessen indoor.

Om 16u krijgen we een nieuw soort meditatie op ons bord. De leraar laat ons dit zelf ervaren, vraagt daarna feedback, en dit is telkens weer verschillend. Het is normaal dat je niet élke meditatie even leuk vindt. De één vindt iets met zelf mantra’s zeggen/zingen héél tof (ik dus niet), de ander houdt van visualisaties, zo is er voor elk wat wils.

Na 17 uur mogen we vertrekken. Ik zoek iets te eten in een supermarkt, of ik verwen mezelf met frietjes van de frituur, die ik van mezelf gewoon op bed mag opeten. Er is niemand die er iets van zegt en de volgende morgen krijg ik verse lakens.

Wat heb ik zo ’s avonds nog gedaan? Gestudeerd, voorbereidingen gemaakt voor de les die ik de dag erna moet geven, er volgt de laatste dag ook een examen.

Bijna elke dag ging ik nog uit wandelen, want het is hier zo mooi. Ik lees in mijn boek, ik kijk wat tv en meestal lig ik al tegen 22 uur uitgeteld in bed. Sleep. Repeat.

Ondertussen….

… ben ik al terug thuis. Mijn examen is goed gegaan, ik ben geslaagd, kreeg een diploma en mag nu écht officiéél meditatieles geven. Nu nog een en ander vertalen van het Engels naar het Nederlands en ik ga oefenen op mijn proefkonijnen.

De komende weken zal ik het mogelijk maken om één op één meditatieles te geven, in de buitenlucht als het weer het toelaat. Later wil ik beginnen met een workshop van 2 à 3 uur, waar je uitleg krijgt over wat meditatie is, we ademhalingsoefeningen doen, we het wat luchtig en realistisch houden , maar van waar je uitgerust en ontspannen terug naar huis kan.

If you can dream it, you can do it.

Tiny op haar vrije dag

Echt waar, ik ging van alles doen, er stond op mijn lijstje (dat ik maakte om 7u ’s morgens):

  • yoga met Adriene
  • bloggen
  • boodschappen doen
  • schoonmaken
  • koken voor ouders
  • gaan wandelen
  • kijken naar Waar is Mark, van Lidewij, op één.
  • bellen naar de CM

Ineens was het al elf uur en had ik wel al gestofzuigd, twee blogs geschreven en naar VrtNu gekeken. Waar was al die tijd naar toe? Heb ik dan toch weer zitten surfen op dat verdomde Internet? Ik herinner met dat ik stukjes heb gezien uit The Voice, dat ik keek naar hoe Phil Collins aan In the air tonight kwam, ik bekeek de folder van den Aldi, en bedacht dat ik mango’s wil kopen, ik zocht die Veerle op uit Het Hoge Noorden, die vanaf volgende zomer retraites aanbied in Noorwegen, voor vrouwen, ik heb ontbijt gemaakt voor mezelf, en dat was het zo ongeveer… Oh en ik ben in mijn oude foto’s gedoken om een vriendin een passende gelukkig verjaardag te wensen met een foto uit 1989.

Toen kwam de post. Mijn brievenbus is niet meer dichtgevroren dus ik ging meteen kijken wat er was gebracht. Een rekening, een bericht van het OCMW van Brugge om me te bedanken dat ik mantelzorger ben, en de nieuwe simkaart van mijn zoon. Die is namelijk zijn gsm kwijt, dus sprong moeder in de bres. Ik beloofde hem mijn oude telefoon, en ben die beginnen formatteren en herinstalleren, apps er op, simkaart er in en toen ben ik maar naar Brugge gereden om die te brengen. De ALDI in Brugge is even goed, beter zelfs dan die in Wevelgem want die is tijdelijk dicht, ha!

Terug thuis heb ik me nog een kwartiertje neergezet en wat gelezen in mijn nieuw (en veelbelovend!) boek:

Daarna ben ik beginnen koken: gevulde tomaten met gehakt, rijst en tomatensaus voor mijn ouders. Voor ons een gerechtje van ons Sandra (Bekkari), een kruidig stoofpotje met kikkererwten en zoete aardappel. Het groenteafval bracht ik naar buiten, in onze tuin staat een grote gft-bak. Het was al zes uur en de zon ging langzaam onder, zag ik. Mijn gsm is bij mij niet aan mijn hand geplakt dus sorry, geen foto. ’s Avonds keken we nog naar het nieuws en naar Iedereen Beroemd, verder geen gewone uitzending meer maar de vijfde aflevering van de Deense serie Borgen.

Helaas geen yoga gedaan vandaag, vergeten naar de CM te bellen en ook helemaal niet gaan wandelen. Ik heb amper duizend stappen gezet vandaag, treurig. Het dichtste bij een wandelactiviteit kwam ik toen ik de Bevergem-wandeling opzocht in Kooigem, vrijdag een volgende poging wagen?

Dit is het derde bericht in #40dagenbloggen

Tiny’s routine, deel 2 #blogboostnajaarschallenge

Deze keer vragen de dames wat mijn routines zijn, of ik er wel heb of juist niet, wat de voor- en nadelen van routines zijn. Laat ik daar nu ook al eens eerder over geschreven hebben, wel verdorie. Er zijn maar weinig onderwerpen die ik op deze pagina nog niet aangeraakt heb. Mijn routine midden de lockdown lees je hier.

Ik was toen reuze flink, met een fitness-routine en al. Dacht je nu echt dat ik dat volgehouden heb? Je kent me toch al wel wat beter hé? Niet dus.

Hoe ziet het er nu uit, op een weekdag:

6u45: de wekker van mijn man gaat, ik snooze nog even, maar ben toch wakker, dus ik zet de radio aan en luister naar het nieuws om 7 uur. Daarna sta ik op, ga ik douchen en doe iets makkelijks aan. De enige make-up routine is die van een cleanser om mijn gezicht ochtendfris te maken en een dagcrème om te hydrateren.

Stel, ik moet die dag toch naar buiten om producten te gaan leveren en/of opleidingen te geven, dan trek ik wel iets anders aan en gooi er een veegje mascara tegenaan. Hoewel ik soms denk: “Goh, waarom? Mijn klanten zien het toch niet.”

7u15: Koffie en morning pages. Ja, er zijn nog zekerheden in het leven, ik hou dit nu al meer dan een jaar vol. Drie bladzijden schrijven over wat er zich in mijn hoofd op dàt moment afspeelt. Het helpt mij enorm om minder te piekeren.

Geen ontbijt meer, dat is veranderd. Ik probeer Intermittent Fasting om mijn gewicht wat op peil te houden en dat lukt wonderwel. Het eerste wat ik dus in mijn mond stop, is iets gezonds en is pas na 11u30. Ongeveer. Ik probeer maar maximum 2 koppen koffie te drinken en zet een fles water naast mij, die probeer ik volledig leeg te drinken in de loop van de dag (twee liter).

7u45: Toen er nog daglicht was op dit uur, ging ik vaak eens wandelen of zelfs een toertje lopen (maar dat is al lang geleden). Nu doe ik wat huishoudklusjes, de vaatwas legen, de was opplooien, nog vlug eens stofzuigen, of ik durf al eens een blog lezen en door Facebook of Instagram scrollen.

8u30: ik zit al lang en breed voor mijn laptoppen (of zijn het laptops?) want officieel begint op dit uur mijn werkdag. Meestal, als de klusjes gedaan zijn, ben ik al een stuk eerder bezig. De telefoons komen maar binnen vanaf half negen, dus vaak heb ik al wat mails weggewerkt voor ik officieel begin te werken.

Sinds de lockdown ben ik wellicht maar een keer of zes naar kantoor gegaan om te werken. Leuk om de collega’s terug te zien, eens een praatje te kunnen maken, maar ik betrapte mezelf er op dat ik (1) minder werk gedaan kreeg en (2) mij minder kon concentreren met alle geluiden daar. Gepraat van andere collega’s (zelfs al zitten die een bureau verder), de radio, telefoons die rinkelen en niet voor mij zijn, de bel, bezoekers in de gang,… Het is bizar hoe ik daar al achttien jaar perfect mee omging, en er nu ineens veel moeite mee heb.

9u30: de Skype-vergadering wordt vanaf deze week terug ingevoerd. Een tijdje was ik bijna de enige die nog thuis werkte, maar nu zit de helft thuis en de helft op kantoor en is het wel belangrijk om afspraken te kunnen maken, en terug een beetje voeling te houden met de collega’s.

Tot 17u ben ik bezig met telefoons van klanten, apparaatjes testen, handleidingen schrijven, vertalingen, mails beantwoorden, en héél veel support op afstand met Teamviewer. Dat programma is nu al meer dan tien jaar in ons werkleven en het heeft ons al tal van kilometers bespaard. Heerlijk om mensen snel te kunnen helpen met vaak kleine probleempjes op hun computer.

Eten doe ik tussendoor, lunch met iets van een eitje of twee, rijstwafels, soms een boterham, of een slaatje, of een restje.

Om 17u doe ik redelijk stipt mijn computers dicht, tenzij ik nog een klant aan de lijn heb. Daarna ga ik soms nog eens wandelen in de buurt, een boodschap doen, maar meestal begin ik al snel met groenten snijden en eten maken zodat mijn man (en soms ook de plus-zoon) al snel kunnen eten. Op maandag, woensdag en vrijdag is er nog altijd baskettraining, al is dit nu zonder contact en minder leuk voor die gasten… Het is wat het is.

19u: Bijna elke avond kijken we naar het Journaal op Eén. Ik probeer overdag weinig nieuws te lezen en sinds ik terug ben van mijn vlucht uit Egypte volgen we redelijk stipt elke dag het nieuws op televisie.

Daarna is er nog tijd om af te ruimen, op te ruimen, weg te ruimen,…

Maandagavond ga ik naar de yoga. Al de rest is weggevallen. Ik ga niet meer naar de fitness, vind het te onveilig, ik ga niet meer naar de Zumba, al deed ik dit super graag: met 25 zwetende en dansende vrouwen in één onverluchte ruimte vind ik eigenlijk niet meer verantwoord. De yoga gaat heel erg corona-proef door: mondmasker tot op de mat, de matten liggen al zeker twee meter uit elkaar, want het is een immense ruimte die ook nog eens verlucht wordt op tijd en stond.

En weet je, dat ik ik vaak al tegen 22u half lig te slapen in de zetel? Dat ik blij ben dat de wijzers op de klok naar tienen draaien want dat ik dan eindelijk naar bed mag? Ik lees soms nog een paar bladzijden, maar ook dat lezen staat op een laag pitje tegenwoordig. De ‘druk’ van de leesclub is weggevallen: we zijn een vriendinnengroepje en de boeken zijn van minder belang. Ook het niet meer live kunnen afspreken doet een hoop af aan de motivatie om nog boeken uit te zoeken, raar genoeg.

Het wordt hier hoe langer hoe saaier. Eigenlijk is het al een mirakel dat ik nog een blogpost volgeschreven krijg. Benieuwd om andere routines te lezen, hoewel ik me er zéér van bewust ben dat het totaal anders is als er nog schoolgaande kindjes rondlopen in huis.