dagboek

Tiny’s eerste festival

Nog maar eens duiken in mijn herinneringen van dat magische jaar 1984.

Rock Werchter was toen nog Torhout/Werchter. Op zaterdag één podium in Torhout, op zondag één podium in Werchter. Al een aantal maanden droomde ik van het festival, mijn allereerste festival en dan nog niet eens zo ver weg. Kamperen was helemaal niet nodig, want Brugge-Torhout is een moeiteloos te overbruggen afstand. Zelfs met de fiets (al had ik een brommertje).

Het plan was oorspronkelijk met mijn toenmalig lief te gaan, die had een auto en was zelf ook muzikant, dus ik zou in goed gezelschap zijn. Helaas, hij had ineens aangekondigd dat hij tóch niet zou gaan. En een week later was het uit. Oei, en nu? Mijn vriendinnen mochten helemaal niet gaan, eigenlijk kende ik bitter weinig mensen in mijn omgeving die naar Rock Torhout gingen.

Een week voordien hoor ik op de schaatsbaan (ja, die van het Boudewijnpark) dat een vriend van een vriend (die ik eigenlijk amper kende, maar wel te vertrouwen leek) ook zou gaan en dat hij gerust samen met mij wou gaan. Hij was een paar jaar ouder, maar zou met de fiets komen en mij oppikken. Okee, da’s beter dan niks en de dag erna kocht ik mijn ticket in de Bilbo.

De dag zelf was ik meer bezig met mijn outfit, mijn make-up en mijn oorbellen dan met nadenken wat ik zou meenemen. Dus: ik nam niks mee buiten mijn ticket, mijn jeansjas , een beetje geld en mijn lippenstift. Geen water, geen frigobox, geen eten. De vriend kwam mij ophalen, en zei tegen mijn ouders: “Ik zal er goed voor zorgen”, waarop ik dubbel plooide van het lachen. Hij had sandwiches met kaas en hesp mee en verder ook niet veel meer dan ik.

Ik herinner mij hoe overdonderd ik was toen we aankwamen op de weide. Zoveel mensen samen had ik nog nooit gezien, het ging mijn verstand bijna te boven. We installeerden ons ergens in het midden en ik heb van – heel – de – dag niet verder dan twee meter gewandeld. Ik durfde niet. Was bang dat ik onze plek nooit meer zou terugvinden. Ik ben dus ook geen eten gaan halen, en toen ik zowat scheurde van de honger was ik reuze blij dat ik een sandwich kreeg aangeboden van G., die vriend. En af en toe een slok van zijn cola.

De muziek. Hét belangrijkste want daarvoor was ik vooral gekomen. 070784torhout

Vooral Paul Young en Joe Jackson waren mijn favorieten. En het zijn die twee optredens die ik me nu nog steeds herinner. Tegen dat Lou Reed aan zijn optreden begon, had ik het al een beetje gehad. Het gezelschap was namelijk niet zo spraakzaam. We hebben de hele dag misschien vijf zinnen gewisseld. Het klikte dus van geen meter.

En het is eigenlijk doodzonde maar ik ben niet gebleven voor de Simple Minds. Ik ben – alleen – terug naar Brugge getuft, en heb nog een uurtje staan dansen in dancing Limelight vooraleer ik mooi terug op tijd naar huis ging.

Voila, mijn reputatie van de geboren rockbitch is hiermee volledig verpest, in 1984 was ik op veel vlakken nog een subbedutje. 🙂

Advertenties

Tiny in Auschwitz

Ik zie hoe de wereld langzaam steeds meer in een woestijn herschapen wordt, ik hoor steeds harder de aanrollende donder, die ook ons zal doden, ik voel het leed van miljoenen mensen mee, en toch, als ik naar de hemel kijk, denk ik, dat dit alles zich weer ten goede zal wenden, dat ook deze wreedheid zal ophouden, dat er weer rust en vrede in de wereldorde zal komen.

Anne Frank

massage-59

Auschwitz ligt op een uurtje rijden van Krakau. Toen ik als dertienjarige de eerste keer het dagboek van Anne Frank las, was ik overweldigd door haar verhaal, te weten hoe het daarna voor haar afschuwelijk is geëindigd. Anne en haar familie werden ook naar Auschwitz gebracht, maar Anne en haar zus Margot zijn wel op het einde naar Bergen-Belsen overgebracht en daar gestorven aan tyfus.

Auschwitz-Birkenau was ondertussen bijgebouwd en diende als een vernietigingskamp. Iedereen kent wel de verhalen: treinen vol met gedeporteerden kwamen aan, er werd een selectie gemaakt en velen moesten linea recta naar de gaskamers.

Auschwitz nu kun je bezoeken. Hele horden toeristen verzamelen voor de poorten. Duizenden Joden, Polen, Russen, gevangenen, homoseksuelen, kinderen,… stonden hier ook. Nog niet zo heel erg lang geleden.

Even wat praktische tips en info:

Als je NIET met een gids mee wil, maar op eigen houtje wil rondkijken, dan kan dat en is dat zelfs gratis. Dan moet je wel zorgen dat je een ticket hebt geboekt, en moet je er zijn vòòr tien uur of nà 16u. In de zomer heb je dan nog tot 20u30 om rond te wandelen. Zorg wel dat je ruim van te voren je ticket hebt geboekt,  het kan al drie maanden vooraf, op deze website: https://visit.auschwitz.org/?lang=en

Toch met een gids mee? Ook even boeken. Wij gingen op eigen houtje, maar stonden soms wel te luistervinken bij een groep met een gids. Ik moet zeggen: die vertellen erg boeiend. Wel in het Engels, Frans of Duits. 

Neem de tijd. Het museum is erg groot, de blokken van vroeger staan er nog en in elke blok is er een tentoonstelling. Ze zijn niet allemaal even interessant, maar kies er een aantal uit. De boeiendste vonden wij 4, 5, 11, en in blok 20 en 21 gaat het specifiek over gedeporteerden uit België en Nederland. Veel is daar ook vertaald in het Nederlands. 

Drie kilometer verderop ligt het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Je kan daar gratis met een shuttlebus naartoe. Zeker doen. Doe dit ook best na 18u of ’s morgens vroeg, het is minder leuk om met honderden tegelijk onderstaande foto te willen nemen.

poort

Nog een tip: rugzakken en handtassen groter dan 30 x 20 cm zijn niet toegelaten. Neem wél water mee! En zorg dat je iets gegeten hebt, want je bent niet klaar na een uurtje. Trek er minimum drie à vier uur voor uit en plan niet veel meer de rest van dag. 

Je bent nadien wel even van je melk.

Ik zag groepen tieners met een gids, heel sereen en aandachtig. ‘k Heb tieners nog nooit zo stil en rustig gezien. Die twee van ons even zeer. Met veel aandacht bekeken ze alles, stelden vragen, waren zichtbaar ook onder de indruk. Wat me toch weer hoop gaf, geschiedenis aan den lijve ondervinden is toch nog iets anders dan een lesje leren in een klas.

Laat al te kleine kinderen thuis. Die hebben er maar weinig aan en kunnen het nog niet allemaal vatten of kunnen té hard schrikken van bepaalde beelden, dat ook. Tere zieltjes (zoals ik) brengen ook best een zakdoek mee.

 

Tiny in Krakau

Soms lijkt het hier meer op een reisblog… Maar ik hoor nog geen klachten.
Dus ja, we zijn op reis, deze keer met vier: mijn lief en ik en zijn twee tieners. Het plan: twaalf dagen Polen en Slovakije met een daguitstapje naar Wenen vanuit Bratislava. De eerste drie nachten slapen we in Krakau en voor wat we er nu al van gezien hebben, lijkt het echt een leuke, interessante stad.

Van het Pools begrijp je geen snars. Maar dat hadden we in Albanië ook. Voordeel is dat hier de meeste mensen wel vlot Engels spreken.

Praktisch: we vliegen met Brussels Airlines, we huren een auto (en ik schrok me te pletter want het blijkt een Mercedes te zijn – the horror!*) en we hebben alle slaapplaatsen geboekt via boeking dot kom. Telkens een appartement, een beetje meer ruimte, en telkens voor drie nachten of meer. De tieners hebben zo hun eigen kamer, en wij een klein beetje rust.

Een eerste foto-impressie:

 

Eten en drinken is hier een stukje goedkoper dan in België, je betaalt in Zloty (PLN) maar je kan in heel veel plaatsen met de kaart betalen. Morgen meer.

(* Eigenlijk wou ik nooit in een Mercedes zitten, laat staan er mee rijden. Is voor mij hét statussymbool bij uitstek, en ik kan daar niet tegen. Maar ja, zin om te protesteren en een ander merk te vragen, ging me nu net iets te ver.)