melancholie

Tiny op gedichtendag

In een ver, ver verleden ben ik zelf ook aan het dichten geslagen. Tiener-poëzie, maar later ook zelfgemaakte liedjesteksten. Zelfs op verzoek, bij een afscheid, een verjaardag,… Ik ga jullie er niet mee vervelen.

Op gedichtendag, vandaag 28 januari, deel ik graag mijn lievelingsgedicht met jullie. Het werd in 1944 geschreven door Hans Lodeizen en loopt over van weemoed en nostalgie. Ik heb het ontdekt door Herman Van Veen, die het begin jaren tachtig op muziek zette. Zie het youtube filmpje er onder. Omdat ik in die tijd mij nogal eens wentelde in liefdesverdriet – en omdat ik nog steeds melancholisch word bij het terugdenken aan verloren liefdes – is dit voor mij onovertroffen.

Weet je nog…? Toen de wind de bomen 
Tergde en hen de mantels van het lichaam trok.
Dat wij samen – de regen kletterde bij stromen –   
Schuilden onder ’t loof, en jij zó schrok

Toen ik je zei dat dit het eind was, en voorgoed 
Onze wegen voortaan zouden scheiden. 
‘Mijn arme kind, ’t is droevig maar het moet; 
Beter is het heen te gaan.’ Ik zweeg en jij schreide.

Weet je nog? Toen mijn hand de jouwe 
Zachtjes drukte, omdat jij spoedig zou zien 
Dat ik niet de beste was. ‘Zo zijn de vrouwen!’
En dat jij door je tranen lachte en zei ‘Misschien…’

Nu is het herfst opnieuw en regen, maar alleen 
Schuil ik onder ‘t lover, denk aan jou – en ween…

Tiny’s Brugge, herinneringen (deel 1)

Daar stond ik dan. 10 mei 2020 om 10u ’s morgens op de Markt in Brugge. De beiaard speelde, en ik stond te wenen aan de voeten van Jan Breydel en Pieter De Coninck.

Emotioneel omdat ik weer terug was in mijn stad, na twee maand. Maar vooral ook omdat mijn stad veranderd is: het is er doodstil, zeker op een zondagmorgen. Maar zeker ook zo zonder toeristen. Je komt wel hier en daar iemand tegen maar dat zijn Bruggelingen, dus dat maakt het ook super makkelijk om met een vreemdeling een praatje te doen. In Brugge durf ik dat ook.

IMG_5244

Ik zit daar dan op het midden van de Markt en denk aan al die herinneringen. Hier alleen al. De fietsenstalling achter mij, waar mijn fiets ooit werd gestolen en ik 8 kilometer lang achterop bij mijn vriendin naar Snellegem reed (omdat we daar kampeerden, lees dat verhaal hier).

De Quick, die nu de Burger King is geworden, waar we ooit met een hele bende al fluisterend naar binnen liepen tijdens de Bezinningsnacht, daar lees je alles over hier.

Het gat van de Halletoren is nu ook dicht. Waar ik ooit mijn eerste date had met mijn eerste serieus lief (toen het woord ‘date’ nog niet bestond). Waar hij ineens achter mij opdook, met zijn armen rond mijn middel hmmm fluisterde in mijn oor in plaats van goedemiddag. IMG_2385

Dat was eind juni 1984. Op 10 mei 2020 stuur ik datzelfde (nu ex-)lief een appje: “Het gat van de Halletoren is dicht, hier moeten we al niet meer afspreken.”  Want ja, ’36 jaar nadien hebben we nog sporadisch contact. Hij stuurt me bijna direct terug: “Ah nee, dan moeten we maar naar het straatje er naast.”  Hij bedoelt de Hallestraat, waar we vaak samen kwamen tijdens de lunchpauze van onze scholen. Waar hij het ook uitmaakte zes maanden na die eerste omarming. Waar ik maandenlang niet meer kon voorbij lopen zonder te beginnen huilen.

IMG_3013-bewerkt

Ik maak een wandelingetje maar geraak bijna niet vooruit. Overal wil ik foto’s van nemen, want wauw – zo leeg heb ik Brugge nog nooit gezien. Zelfs niet op een vroege zondagochtend na het uitgaan.

IMG_2721

IMG_0199-bewerkt

IMG_0128-bewerkt

Ik heb de foto’s thuis een beetje bewerkt om de sfeer weer te geven. Brugge die stille. Dat is nu wel een feit.

Er komt een vervolg, want ik nam nog meer foto’s, op mijn trip down memory lane.

Tiny op oudejaarsavond

Ik dacht, even een projectje à la Leen: ik bekijk hoe één bepaalde dag was gedurende mijn hele leven, één, twee of drie jaar geleden, tien jaar geleden, twintig jaar geleden,… in 1983, in 1988, in 1998 enzovoort. Laat ik dat eens doen voor Oudejaarsavond. En ik klom de smalle trap naar de zolder op, gewapend met notitieblok en pen om te grasduinen in mijn oude dagboeken. En ja, van 1983 tot 1998 vond ik redelijk veel terug.

Dan: een gat tot in 2010, waar ik niks schreef. Vanaf 2011 hou ik al een “One line a day”-boekje bij waar ik elke dag kort noteer wat ik die dag heb gedaan. Boeiend is het niet. En al zeker niet op Oudejaarsavond.

In het kort: vanaf mijn geboorte tot pakwel 1983 vierde ik Oudejaarsavond gewoon thuis, keken we naar de Nederlandse televisie waar toen nog leuke uitzendingen geprogrammeerd stonden, veel humor, veel conférences, en leuke kwisprogramma’s. Geen flauw idee of ik mocht opblijven tot middernacht, ik geloof het niet en was er ook niet zo mee bezig.

Vanaf 1983 ging ik uit, van het dorpscafé bij mijn nicht in de Antwerpse Kempen, naar het Boudewijnpark (de Oberbayernzaal!), de Kelk in de Langestraat in Brugge, de Sortie, het Bauhaus, de Irish Pub in de jaren negentig. Als ik mijn dagboeken moet geloven (en waarom zou ik dat niet doen) waren de hoofdrollen altijd weggelegd voor een toenmalig lief, een ex-lief of een toekomstig lief of alle drie door elkaar. Moeilijke tijden.

40646_460453851971_7824960_n

Ter nagedachtenis aan Peter Roose, uitbater van Café De Sortie 

De jaren van verstand kwamen er aan? De jaren van een vaste vriend, een eigen huis, een kind. Af en toe ging ik toch nog eens met vrienden op stap, maar vaak gewoon niet.

Er was 1995, toen ik werkte op Oudejaarsavond. Gezellig in het Bezigheidstehuis met enkele van mijn ‘gastjes’, volwassenen met een mentale beperking. Eigenlijk vond ik werken op feestdagen helemaal niet erg.

Er was 1997, toen er een van die gasten ’s morgens was weggelopen en we de hele dag alles op alles zetten om hem terug te vinden. Uiteindelijk was hij met de trein tot in Amsterdam geraakt.

1998, toen ik net gescheiden was en nieuwe vrienden maakte die voor mij kwamen koken en me mee uit namen.

2002, we gingen uit eten en slapen in Eindhoven en waren zeer benieuwd om voor het eerst iets te kunnen betalen met spiksplinternieuwe Euro’s.

2005 was iets triestiger. Iets met een scheiding, een eenzaam appartement en weinig vrienden.

Daarna kwam de Couchsurfing periode: veel internationale vrienden maar ook Belgen, Bruggelingen zelf. Ik herontdekte mijn stad, leerde jongere mensen kenden en amuseerde me vaak met reizigers die ik net twee dagen kende.

2010, de eerste Oudejaarsavond zonder en toch met mijn fantastisch nieuw lief. We zaten elk bij onze familie maar stuurden heel de dag en avond berichtjes. We luisterden overdag gelijktijdig naar de Tijdloze op Studio Brussel en in bijna elk liedje vonden we wel een ‘geheime’ boodschap, speciaal voor ons.

2019: feestje in Brugge met veel onbekenden, maar enkele goeie bekenden, met goeie muziek en van alles te eten (iedereen brengt iets mee). Ik zie het volledig zitten want mijn schat gaat mee, wat heb je nog meer nodig?

Tot in 2020!