melancholie

Tiny had al een huilbui

Dag 20/40dagenbloggen

Echt hé zeg. Ik had wel verwacht dat tijdens deze 23 dagen er wel eens iemand zou huilen, ik weet dat bij groepen die zo lang bij elkaar zijn en zeker tijdens een intensieve training, dat er wel emoties kunnen loskomen. Volstrekt normaal.

Maar dat het ikzelf zou zijn die al op dag twéé is beginnen janken, nee. Dat had ik niet zien aankomen.

Ik weet ook niet of jullie mijn reden zullen begrijpen, ’t is erg raar. We hebben twee yogalessen van telkens anderhalf uur per dag (naast de theorielessen en de praktijkoefeningen) en die zijn behoorlijk pittig. Voor de kenners: ’s morgens is het Vinyasa en ’s namiddags Ashtanga. Doet er eigenlijk niet toe.

Omdat ik al een jaar of vijf yoga doe, bij verschillende leraren, ken ik mijn lichaam en weet ik wat mijn limieten zijn. Daar moet je gewoon niet over gaan, en in veel houdingen pas je iets aan, zodat je het wél kan, of zodat het makkelijker wordt. Ik wéét dat.

Sommige mensen vinden onderstaande houding super ontspannend.

En ondersteund met kussen en blokjes en zo kan dat inderdaad zo zijn. Maar voor mijn rare voeten en enkels is zelfs op mijn knieën zitten en licht achterover leunen al pijnlijk. Dus toen ik deze wou proberen, botste ik opnieuw tegen mijn grenzen aan en ik vond dat zo jammer. En frustrerend. En terwijl ik wéét dat dat helemaal niet erg is en dat er niemand mij zal forceren, kwamen de emoties los en begon ik te huilen. Geen idee waarom. Meteen kwam de lerares bij mij zitten, vragen of ik okee was, ze gaf me een lange knuffel en gaf me vooral tijd (heel veel tijd) om terug tot mezelf te komen.

Van links en rechts kreeg ik een hand op mijn schouder of een wreef over mijn rug, van mijn medestudenten… zo lief zijn ze.

’t Was daarna ook meteen weer over. Na de les vroeg iedereen of het wel een beetje ging met mij, en kon ik uitleggen waarom ik emotioneel werd. Iedereen begreep het, iemand gaf ook toe dat ze de dag ervoor ook al punt van huilen had gestaan. En ik voelde me getroost, gesterkt, begrepen, en aanvaard.

Heeft er iemand nog vragen voor mij eigenlijk?

Morgen is trouwens onze vrije dag en gaan we met heel de groep een wandeling maken in de Anaga mountains, een natuurpark.

Tiny las Middernachtbibliotheek (12/40dagenbloggen)

Een tijd geleden las ik Redenen om te blijven leven van Matt Haig en dat beviel me zeer goed. Bij verschillende van mijn (Goodreads-)vrienden zag ik zijn nieuwe boek al een tijdje opduiken dus was ik helemaal blij toen ik het eindelijk te pakken kreeg in de bib van Wevelgem.

Ik las het in twee dagen uit.

Wat als….

… je opnieuw de kans krijgt om stukjes van je leven te hervatten en andere keuzes te maken? Stel dat je iets zou kunnen over doen? Meer tijd nemen voor bepaalde mensen of bepaalde dingen uit je leven? Een andere studie kiezen? Een sport blijven verderzetten?

Of zou je ervoor kiezen om bijvoorbeeld nooit gerookt te hebben? (Ik wel!) Of nooit gedronken? Of minder snel je hart te geven aan iemand?

Misschien zou ik een jaar eerder naar dat vrijwilligerswerk in Amerika getrokken hebben, ondanks dat lief dat mij dat destijds verbood. Misschien zou ik niet zijn ingegaan op de avances van de man waar ik uiteindelijk ook mee trouwde (en van scheidde). Misschien zou ik geen kind hebben.

Daar gaat dit boek over, over gemiste kansen en spijt en wat als. Ik vond het heel goed geschreven in de typische stijl van Matt Haig die zelf ook al kampte met een zware depressie. Het boek laat je filosoferen over het leven, maar niet om oeverloos spijt te hebben, integendeel zelfs. Het laat je inzien dat je huidige leven goed genoeg is. Dat je nog wél tijd hebt, NU, om dingen aan te pakken. Heel blij dat ik dit gelezen heb.

Tiny in isolatie

Anderhalf jaar geleden was het nog Tiny in quarantaine, toen we in verplichte lockdown zaten. Ha, dat was wel wat vrolijker, ik kon gaan wandelen en boodschappen gaan doen, oh joy.

De eerste paar dagen van mijn verplichte isolatie na positief getest te zijn lag ik pompaf in de zetel. Veel meer dan dutjes doen en een beetje tv kijken lukte niet. Ik dronk liters lauwe thee om toch maar dat vreselijke gevoel in mijn keel te verdoven. Ik ben zelfs ’s avonds aan de whisky begonnen, omdat dit spul het enige was wat écht verdoofde (mijn keel dan), zelfs na een minuscuul glaasje voelde dat een stuk aangenamer. Ik ga er geen gewoonte van maken, integendeel.

Mijn eetlust is niet verminderd en ik behield mijn smaak en reuk, hoera. Mijn liefste herontdekte de keuken (meestal kook ik) en commandeerde mij in de zetel te blijven zitten en niks aan te raken. Hij loopt nog steeds rond met mondmasker, en als ik rond loop moet ik er ook één aandoen. Bij het eten blijft hij in de keuken en ik in de woonkamer. Hij maakte onder andere Mexicaanse wraps (zijn specialiteit) en heeft er wellicht alle pepertjes uit de Delhaize in gedaan want hallo! – daar ging mijn verstopte neus meteen van open!

Mijn boek is bijna uit (na twee dagen) en ik moet zeggen, het is een van de betere boeken die ik de afgelopen maanden las. Een bijna autobiografie van Douglas Stuart, speelt zich af in Glasgow en ik raad het aan om toch maar de Nederlandse vertaling te lezen want in het Engels staat er meer dialect in dan iets anders.

Verder ben ik ook bezig met een serieus inhaalmanoeuvre met de serie Downton Abbey, iedereen zag die al blijkbaar en ik dacht dat het niks voor mij ging zijn, maar oh wat een verrassing: het is verslavend! Elke aflevering duurt ook makkelijk een uur dus het duurt wel even tegen dat alle zes seizoenen er door gejaagd zullen zijn.

Verder mis ik mijn massages, mijn sportlessen, mijn yoga- en zumbalessen, zelfs boodschappen doen mis ik al, maar ach ’t is maar een weekje en ondertussen ben ik niet meer zo ziek.

Dus ik kan (tele)werken, gelukkig of ik zou me dood vervelen. De welkome afwisseling van af en toe een dag te gaan leveren bij mensen is er nu natuurlijk niet bij – en dat mis ik ook. Hoe zeer ik ook een eenzaat ben en redelijk introvert, ik mis toch al snel het contact met mensen.

Het liedje wat tijdens deze dagen het hardst in mijn hoofd blijft plakken, is “Dat heb jij gedaan” van Meau, een jonge Nederlandse. De tekst doorklieft ook mijn herinneringen en net als bij zo vreselijk veel andere mensen roept het emoties op die bijna vergeten waren, maar toch niet helemaal. Toxische relaties, het is me wat. Het is voorbij, al lang, maar soms zeg ik weer eens te veel sorry (als ik het licht vergat uit te doen, als ik als ik iets verkeerds heb gekocht, als ik te luid heb geklaagd, als mijn haar lelijk zit,…) omdat ik ergens heel diep nog verwacht dat ik weer een lading lelijke verwijten naar mijn hoofd geslingerd zal krijgen. Omdat dit er blijkbaar ZO diep ingebakken zit, van heel lang geleden, zelfs al heb ik nu de liefste man éver.