nostalgie

Tiny in de podcast

Het gaat over vriendschap.

Lieselotte blogt net als ik al jarenlang en zo hebben we elkaar ook ontmoet. Door Corona – en vele wandelingen – zijn we dichter bij elkaar gekomen. Zij wou al een tijdje een podcast starten, gewoon voor haarzelf, om de kennis en de vrienden die ze nu heeft, te archiveren – als een soort tijdcapsule.

Ik was de eerste gast en hoewel ik me zeer vereerd voelde, heb ik de indruk dat ik véél te weinig heb gezegd en dat ik over die onderwerp – vriendschap – nog urenlang zou kunnen praten.

Luister de eerste aflevering hier, via Spotify: https://open.spotify.com/episode/79KqaYq3122W4TmR3SNMtw?si=8baa88293f954cc2

Terwijl we dit gesprek een beetje aan het voorbereiden waren, en we spraken over vrienden van toen en vrienden van nu, vertelde ze me dat ze ook graag gasten zou willen uitnodigen, die ze niet of amper kent – om ook met hen te spreken over vriendschap. Maar hoe vind je een gast die daar over wil praten én die niet bang is om het achterste van zijn tong te laten zien?

Ik dacht meteen aan Peter. Toen ik in het groepje zat dat destijds mee deed met HUMO’s rockrally, daar schreef ik al hier over), was Peter mijn gitarist. Hij was er toen achttien, en dat is ondertussen al bijna dertig jaar geleden. Maar door de jaren en de groepjes heen, zijn wij vrienden gebleven. Hij speelt nog steeds gitaar en is na een roemruchte carrière in de sales nu bijna zijn eigen baas én heeft ook zelf een podcast. Het wordt nog gekker, want op 7 september ben ik bij hem te gast, in zijn podcast PS Grow.

Zo heb ik Peter geïntroduceerd bij Lieselotte, ik wist meteen: als die twee samen gaan praten over een onderwerp als vriendschap, dan wordt dit een eerlijk en interessant gesprek. Het is ondertussen ook online gezet en dat gesprek vind je hier: https://open.spotify.com/episode/2olY0A8NAHj0131k2dC1R8?si=47212314ff6d4537

Bij het beluisteren van de derde aflevering van haar podcast, met Kelly Deriemaeker, bedacht ik me: Ja, inderdaad, het gaat op dit ogenblik behoorlijk goed met mijn mentale gezondheid en dat is volgens mij een rechtstreeks gevolg van de vriendschappen die ik momenteel heb.

Er zijn mensen in mijn leven, die ik eender welk moment, no questions asked, kan bellen om mij uit de shit te helpen. Die zijn er niet altijd geweest, jammer genoeg. Of ik zag het niet, dat kan ook.

Ik schreef al eens over mijn vrienden van weleer, en vraag me vaak af hoe dat toch komt, dat sommige mensen lijken te vervagen uit je leven. Maar méér nog denk ik: hoe heerlijk is het om te beseffen dat er iemand (of enkele mensen) er zullen zijn voor je. Die ik zou kunnen vragen als mijn ouders overlijden bijvoorbeeld, om me te steunen. Die me eten zouden brengen als ik zelf even niet meer kan. Die me ook in een ziekenhuis in Kortrijk zouden komen opzoeken. No matter what. Ze zijn er. En ik ben er zo dankbaar voor.

Tiny heeft ge…

Gepland

Met een d, want als ik iets zou geplant hebben, dan zou dat in de krant staan. Plannetjes maken, I like it! Zo staat eindelijk vast dat ik ook in Brugge een workshop Meditatie ga geven, op zondagmorgen 20 juni. Wil je er bij zijn, laat maar iets weten. En zoals al eerder gezegd: op woensdag 23 juni in Malderen bij Hilde van Groengenot.

Verder staan de data vast wanneer we op vakantie gaan, maar we hebben echt nog geen flauw idee waar naartoe. Dat zullen we wel last minute beslissen, al naargelang de ‘veiligheid’ en het weerbericht.

Gewandeld

Een nieuwe route, in Torhout: de Moereveldwandelroute van 8 kilometer deed ik op zaterdagochtend met een goeie vriend. Heerlijk stil is het daar en hoe zalig is het als je bijna op het einde van de tocht een ijsje én aardbeien uit de automaat van de IJsboerderij kan halen.

Geweend

Wees gerust, de laatste tijd ben ik erg gelukkig. Maar de serie op Canvas It’s a sin maakte van alles bij me los en zeker met de laatste aflevering was ik erg emotioneel. De reeks gaat over AIDS in de jaren tachtig in Londen en een aantal jonge mensen in die tijd worden gevolgd. De piepjonge Richie gaat op zijn achttiende in Londen wonen, leert heel veel gelijkgezinden kennen én vooral veel jongens naar zijn goesting. Zijn ouders weten op geen honderd jaar dat hij homo is en hij krijgt het niet over zijn hart om het te vertellen. Tot pas helemaal op het einde. Letterlijk. De eerste twee afleveringen worden ook verrijkt met een glansrol van Neil Patrick Harris (een heerlijk komische acteur die ik ken van How I met your mother – die in het echte leven ook gay is, en hier bewijst wat een totaal ander soort type mens hij kan neerzetten. Om van te smullen. Maar zo triestig. Nog tot november te bekijken op vrtnu.

Gezongen

Goh, dàt was lang geleden! En mij opnieuw gerealiseerd hoe verwend ik ben geweest de afgelopen 30 jaar met fantastische gitaristen die met kennis van zaken, emotie en muzikaal gevoel de meest uiteenlopende covers konden spelen – en vaak gewoon uit het hoofd. Ik sprak af met Georges, die ik in 37 jaar niet meer had gezien, op de dijk in Oostende en we hebben zoals toen in 1984 terug straatmuzikantje gespeeld. Maar dan zonder geld te vragen, en met veel gelach en gestuntel. Maar dikke fun, dat wel!

Gedacht

Nadenken over hoe en waar ik die Yoga Teacher Training ga volgen. Optie 1 is in Gent, elke vrijdag van september tot in mei. Een grote groep, een goede leraar en allemaal in ’t Vlaams. Optie 2 is in het buitenland en meer bepaald vond ik iets interessants in Tenerife, 23 dagen aan een stuk, een kleine groep (maximum 6 mensen), twee leraren en in ’t Engels. Momenteel neig ik toch naar Tenerife – met als gevolg dat ik dan dit jaar natuurlijk niet meer naar Egypte zou gaan. Food for thought. Wat ik NIET had gedacht: mijn fantastisch lief vindt die optie ook best okee.

Waarom ik dat per se wil doen? Omdat mijn passie mensen helpen is. Omdat ik echt wil lesgeven in iets wat bij mij past. Omdat ik yoga, meditatie, massage wil weghalen uit het zweverige hoekje. Omdat ik mezelf wil ontwikkelen. En néé, daar is het nooit te laat voor. Omdat het elk moment gedaan kan zijn. Omdat ik niet wil wachten op mijn pensioen. Omdat het kan.

Gelezen

Ik lees zo goed als altijd fictie, maar de laatste weken heb ik wel wat boeken over meditatie verslonden. Maar ook over zelfzorg, mindfulness, stress, burn out en zo meer. Héél interessant, maar ik vlieg er wel door omdat ik gewoon de delen lees die me interesseren en waar ik iets uit kan halen. Vaak is het herhaling en vraag ik me af waarom een bepaalde schrijver het warm water opnieuw wil uitvinden.

Ik las ook de allernieuwste van Nicci French, mijn favoriet schrijversduo, en voor de eerste keer in al die jaren was ik wat teleurgesteld. Het boek ‘Wie niet horen wil’ las ik in een dag uit, maar het blijft niet hangen.

Gegeten

Veel te veel. Nog maar twee keer op restaurant. Maar de Coronakilo’s tikken aan en ik zie er uit alsof ik vijf maanden zwanger ben. Daar moet toch maar iets aan veranderen. Morgen doen we steengrill bij mijn ouders – en ik vrees dat het ook niet bij een simpel scampi’tje zal blijven…

Tiny is (niet) oud

Hallo hier ben ik weer, dag vriendjes allemaal! – Sorry, zat even met een oud liedje in mijn hoofd:

Luk Bral, 1974

Ze zitten al in de tiende week, de bloggers en Instagrammers die meedoen met Saturnein’s photochallenge. Na mijn veertig dagen bloggen challenge dacht ik al, wie weet kan ik inpikken met deze.

Deze week gaat het over “oud” en daar kun je van alles bij verzinnen, maar ik moest een foto hebben. Vorig weekend was ik bij mijn ouders en ik keek even naar wat er in de kast staat. De combinatie vind ik wel grappig.

Links een porseleinen beeldje, zoals je er veel zag bij “oude mensen” vroeger en misschien ook nog vandaag. Voor mijn ouders hebben zo’n beeldjes wel een grotere betekenis: je kan er aan voelen. Ze zijn zeer gedetailleerd. Een foto of een schilderij in huis was voor mijn ouders nooit echt een meerwaarde – moest je het nog niet weten: ze zijn blind hé.

Maar regelmatig werd er eens een nieuw beeldje aangekocht. Dit dateert van de vroege jaren zeventig, vorige eeuw. Iemand moet gedacht hebben: oh dit is schattig, een mama, een papa en een dochter die alle drie musiceren, hoe toepasselijk. De mama speelt piano, en dat is ook exact wat mijn moeder deed, ze wou ook pianolerares worden, maar toen kwam er een non en die pikte die plaats in.

Ik heb altijd graag gezongen, zong in koren en in bandjes, dus dat klopte ook wel. Mijn vader heeft in een vorig leven nog bugel gespeeld, een soort trompet, dus ergens klopt dit ook wel een beetje. Het beeldje heeft jaren op de tafel gestaan thuis en er werd vaak aan gevoeld, ook door andere blinde vrienden die op bezoek kwamen.

De foto er naast is, je kan het al raden: mini-Tiny. Wellicht was ik een jaar of twee, misschien drie. Kort blond haar en bruine ogen en een mollig lijfje: ja, ik ben nog helemaal niks veranderd! 🙂