nostalgie

Tiny’s Brugge: Herinneringen deel 3

IMG_3358

Jan Van Eyck in tijden van Corona + dame met mondmasker

Zondag 17 mei 2020:

ik ben terug in Brugge voor een kort bezoek aan mijn ouders, het ophalen van mijn werkgerief voor de maandag en een uurtje wandelen met een leesclub/wandelbuddy. Al een kwartiertje te vroeg sta ik op haar te wachten op het Jan Van Eyckplein en net zoals vorige week op de Markt (lees hier) komen de herinneringen één voor één naar boven dwarrelen.

IMG_3515

In de jaren tachtig zat de Stadsbibliotheek nog hier, in het Tolhuis. Oude(re) Bruggelingen zullen zich dit nog wel herinneren. Als je in Brugge op school zat en je moest dingen opzoeken, was er nog geen internet en moést je wel naar de leeszaal en ettelijke archieven opvragen en nalezen. Urenlang heb ik daar mijn (blauwe uniform-)broek versleten.

IMG_1006

Vlak voor Jan Van Eyck zie je de Spiegelrei. Nu huist daar een chique hotel aan de linkerkant, ik heb het nog weten bouwen/renoveren. Een jaar of vijftien geleden liep ik hierlangs, met een paar toeristen: “OH my gawd, I can’t imagine people LIVE here!”, waarop ik zei: “You can’t imagine what I did in the late eighties in that white house next to the hotel, on the first floor.” En nee, ze wisten het niet maar vonden het al een beeld uit een sprookje dat ik daar BINNEN was geweest. En what I did? Gewoon… een croque monsieur gegeten met een goeie vriend… Gow zeg, waar zitten jullie gedachten!!!!

IMG_5376

Schuin achter Jan Van Eyck vind je het Biskajerplein, met Hotel Biskajer. Gebouwd in de jaren tachtig, meer bepaald in 1983 en néé, ik heb dit NIET moeten googelen. Juni 1983 ging ik elke schooldag na 16u hier mijn lief ophalen, die in dit hotel aan het werk was (in de bouw) – daarom ben ik het nooit vergeten.

IMG_4639

We gaan een straatje verder, in de Spanjaardstraat. Achter deze indrukwekkende poort (dato 1616 zo staat er boven) , het voormalige Huis de la Torre, bevond zich begin jaren negentig nog de VDAB. Ik ben één jaar werkloos geweest en toen moest ik hier regelmatig een babbeltje komen doen.

IMG_1241

We wandelen eens naar waar E. vroeger woonde, in de Stoelstraat, zijstraatje van de Langestraat en vlak naast het Bauhaus. Aaaaah, het Bauhaus. Menig nachtje gesleten in deze jeugdherberg, nooit geslapen nee, maar wel genoten van lekkere pizza’s en vele biertjes, wijntjes, portootjes, verjaardagsfeestjes, oudejaarsavonden, vriendelijke jonge toeristen,… Kortom, dit was één van mijn stamcafé’s.

IMG_8567

In dezelfde Langestraat: café De Kelk. Aaah, de Kelk. Ooit een feestzaal voor jong en bruisend Brugge, helaas dicht na veel burenruzies, ooit ook een repetitielokaal voor menig Brugs groepje (ook dat van mij), ooit een café/fuifzaaltje van uitbater Peter Roose (oftewel Piere) die veel te vroeg gestorven is enkele jaren geleden. Peter was DJ op mijn huwelijk, was ook uitbater van dat ander stamcafé De Sortie, en later van l’Obcédé op ’t Zand. Nu is de Kelk terug overgenomen en is het gewoon weer een leuk café.

Ook even gepasseerd aan een vroegere huurwoning in de Ganzenstraat. Leuk wonen was het daar, midden in ’t centrum, altijd wat te beleven en toch rustig. Op het pleintje een dertig meter verder (Ganzenplein) bevindt zich nu een warme bakker, wat een verrassing: De lange bakker verstopt zich daar en bakt puur omdat hij dat zo leuk vindt. Ooit huisden er nonnetjes in het huis dat dateert van 1914, er was ook ooit een afdeling van het lagere schooltje in de straat en nu dus een bakker!

’t Was leuk wandelen in Brugge, al was er al meer volk, ik heb er toch van genoten. Volgende week opnieuw misschien?

Tiny’s Brugge, herinneringen deel 2

Zondag 10 mei 2020.

Ik loop de Wollestraat in, er rijden amper auto’s, de winkeltjes met kant en chocolade zijn dicht, er is geen enkele toerist op zoek naar een Belgian Waffle.

Halverwege de straat bedenk ik me: dit is het vroeger huis van een vriendin. Haar ouders hadden daar een boekenwinkel en ik kwam er héél vaak over de vloer. Zij was  – volgens mij – de gelukkige die in het centrum van Brugge woonde, ideaal om uit te gaan, dacht ik. Helaas mocht ze van thuis bijna nooit uitgaan. Ik denk aan haar en onze herinneringen, en ik maak een filmpje terwijl ik voor haar ouderlijk huis sta, en stuur dat naar haar door. Zij is er zelf al lang niet meer geweest, en ik weet dat ze Brugge ook vreselijk mist. Want ze is namelijk recent verhuisd naar het zuiden van Frankrijk, waar de lock-down nog stukken strenger is dan hier. Ze belt me al snel enthousiast terug. Ik weet, waren wij hier nu samen op deze plek, we gingen gezamenlijk een stukje bleiten.

IMG_7830-bewerkt

Ook de Breydelstraat ligt er verlaten bij.

Het uitzichtpunt dat in Brugge het meest wordt gefotografeerd, heb ik nu volledig voor mezelf. Er is geen kat.
IMG_6697

Something old, something new. Veel handelszaken die dicht zijn, ken ik al van in mijn jeugd. Sommigen bestaan nog altijd, zoals platenzaak Rombaux, die nu meer in piano’s specialiseert, maar waar je nog altijd bladmuziek kan kopen en ja, ook nog cd’s. IMG_7835

Frituur Moonboots, wie kent die? Die frituur had een totaal andere naam, maar het typisch Brugs vrouwtje die achter de toog stond had een medische aandoening waarbij haar kuiten vreselijk gezwollen waren – vandaar haar niet zo vriendelijke bijnaam. Maar ze had lekkere frietjes en was ook nog tot een kot in de nacht open. Nu een antiekzaak. IMG_8578

De cinema Memling. Een hele mooie zaal (eentje maar!) vlak in ’t centrum van Brugge, is al jaren een jeugdherberg en een goed draaiend café waar vaak optredens zijn. Nu Charlie Rocket’s.IMG_2122

Rodney’s Pizza House. In de jaren tachtig at ik er mijn eerste pizza, ik was toen al een jaar of vijftien. Kun je je dat voorstellen? Wij kenden helemaal geen pizza! Dat was super exotisch. Je mocht dat met je handen eten, ook al zoiets speciaal. Die zaak zat op het Sint-Amandsplein en was razend populair bij de schoolgaande jeugd. In de zomer hadden ze een leuk terras op dat pleintje, héél gezellig. Nu een Chinees restaurant.

IMG_8017

Daarnaast was trouwens de Cactus (het café), nu zit daar een bank. De Cactus was een berucht café dat af en toe wel eens van locatie is veranderd, maar dit was wel de eerste en de beste locatie, op het hoekje. De naam verwees naar de stekelige, maatschappijkritische ingesteldheid van de actiegroep die zijn stek had in het café – en daar op het plein werd in 1982 ook het eerste Cactusfestival georganiseerd. Gratis. Dat waren nog eens tijden, haha!

IMG_5532

Het Pandreitje. De gevangenis waar nu alleen nog de poort bleef staan, er achter zijn nieuwbouwwoningen opgetrokken, de gevangenis zelf verhuisde naar de stadsrand. Hier ben ik ooit een gevangene komen ophalen, waar ik al maandenlang mee correspondeerde. Ik bracht hem naar Kortrijk, waar we een woonst voor hem hadden gevonden – als afstudeerproject van mijn studie Orthopedagogie. Speciaal.

IMG_2655

Afgelopen zondag ben ik ook nog even door de Steenstraat gewandeld, waar de hekkens al klaar stonden en de aanduidingen voor de winkels al geverfd waren. Ik heb geen behoefte om hier te gaan shoppen, nergens trouwens. Ik heb niks nodig. Waarom zou ik een nieuwe handtas of jurk kopen als ik toch niet buiten kom?

Nu ja, over twee maanden misschien, als mijn joggingbroek volledig versleten zal zijn…

Tiny’s Brugge, herinneringen (deel 1)

Daar stond ik dan. 10 mei 2020 om 10u ’s morgens op de Markt in Brugge. De beiaard speelde, en ik stond te wenen aan de voeten van Jan Breydel en Pieter De Coninck.

Emotioneel omdat ik weer terug was in mijn stad, na twee maand. Maar vooral ook omdat mijn stad veranderd is: het is er doodstil, zeker op een zondagmorgen. Maar zeker ook zo zonder toeristen. Je komt wel hier en daar iemand tegen maar dat zijn Bruggelingen, dus dat maakt het ook super makkelijk om met een vreemdeling een praatje te doen. In Brugge durf ik dat ook.

IMG_5244

Ik zit daar dan op het midden van de Markt en denk aan al die herinneringen. Hier alleen al. De fietsenstalling achter mij, waar mijn fiets ooit werd gestolen en ik 8 kilometer lang achterop bij mijn vriendin naar Snellegem reed (omdat we daar kampeerden, lees dat verhaal hier).

De Quick, die nu de Burger King is geworden, waar we ooit met een hele bende al fluisterend naar binnen liepen tijdens de Bezinningsnacht, daar lees je alles over hier.

Het gat van de Halletoren is nu ook dicht. Waar ik ooit mijn eerste date had met mijn eerste serieus lief (toen het woord ‘date’ nog niet bestond). Waar hij ineens achter mij opdook, met zijn armen rond mijn middel hmmm fluisterde in mijn oor in plaats van goedemiddag. IMG_2385

Dat was eind juni 1984. Op 10 mei 2020 stuur ik datzelfde (nu ex-)lief een appje: “Het gat van de Halletoren is dicht, hier moeten we al niet meer afspreken.”  Want ja, ’36 jaar nadien hebben we nog sporadisch contact. Hij stuurt me bijna direct terug: “Ah nee, dan moeten we maar naar het straatje er naast.”  Hij bedoelt de Hallestraat, waar we vaak samen kwamen tijdens de lunchpauze van onze scholen. Waar hij het ook uitmaakte zes maanden na die eerste omarming. Waar ik maandenlang niet meer kon voorbij lopen zonder te beginnen huilen.

IMG_3013-bewerkt

Ik maak een wandelingetje maar geraak bijna niet vooruit. Overal wil ik foto’s van nemen, want wauw – zo leeg heb ik Brugge nog nooit gezien. Zelfs niet op een vroege zondagochtend na het uitgaan.

IMG_2721

IMG_0199-bewerkt

IMG_0128-bewerkt

Ik heb de foto’s thuis een beetje bewerkt om de sfeer weer te geven. Brugge die stille. Dat is nu wel een feit.

Er komt een vervolg, want ik nam nog meer foto’s, op mijn trip down memory lane.