mannen

Tiny gaf meditatieles in Ruiselede

In het najaar (september/oktober) was ik te gast in de gevangenis van Brugge om aan zowel vrouwelijke als mannelijke gedetineerden les te geven in meditatie en yoga. Ik schreef er al over hier. Dezelfde organisatie vroeg mij of ik hetzelfde wou doen in het PLC: het Penitentiair Landbouw Centrum in Ruiselede. Deze justitiële inrichting ontstond uit de hervormingsschool voor jongeren, één stuk ervan is een gevangenis/landbouwbedrijf geworden. De gevangenen zijn er dus verplicht tewerkgesteld in dat bedrijf, er is zero tolerance voor agressie en drugs en ze worden gestimuleerd tot integratie. De mannen (geen vrouwen) leven er in gemeenschap en slapen ook in chambrettes. Grote slaapzalen met enkel een gordijntje er tussen.

Reden te meer om op zoek te gaan naar een moment van rust en stilte, vooral in hun hoofd.

Enter Tiny.

Op maandagavonden ben ik zes keer langs gegaan, voor twee uur, voor de geïnteresseerden. Ik gaf een mengeling van ademhalingsoefeningen, zachte yin yoga, zonnegroeten, begeleide meditaties en een introductie tot mantra’s. Maar ik ging vooral uit van wat hen bezighield, want al vlug kwamen de vragen. Na een eerste kennismakingsles werden ze al snel minder verlegen en hadden ze door dat ik ook maar een gewoon mensje ben, met veel zelfspot en relativisme.

Eentje doet élke dag een yogaflow op zichzelf, gewoon zomaar, geleerd uit een boekje. Een ander zei van nooit te piekeren, altijd rustig te kunnen ademen maar veel te halen uit de yoga- en stretch oefeningen.

In plaats van een klein eng lokaaltje diep verscholen in een groot gevangenisgebouw, zitten we nu in een relatief gezellige, immens grote zaal: plaats genoeg voor social distancing. Als de gedetineerden op meer dan vijf meter van mij af zitten, mag zelfs het mondmasker af.

Ik heb van de week aan je gedacht“, zei er eentje vorige week: “als ik mijn reep chocolade op at, heb ik dat eens héél traag en bewust gedaan.” Oooooh!

Een ander zei: “Ik heb de laatste week zo vaak nekpijn, wat kan ik daar aan doen? Is dat door mijn oefeningen?” Blijkt dat die mens een hele week vooral slecht nieuws te slikken kreeg, dan moet je niet ver zoeken: emoties zoeken een uitweg en nekpijn is daar zo typisch voor. Al de oefeningen die ik daarna gaf, veranderde ik telkens lichtjes voor hem, om geen méér pijn te veroorzaken maar die eerder te verlichten.

Vorige week vroeg mijn HR-manager, die van mijn doordeweekse job, of ik een tekstje wou schrijven in het Engels over mijn bezigheden buiten mijn gewoon werk. Ik eindigde hiermee:

Working with people, helping them in several ways is my true passion. Be it people with vision loss, or people with back pain or stress. I am grateful to be able to combine all this, to make people happy, to give them back some self esteem and independence. 

Volgend jaar: méér van dat!

Schrijf je hier in voor het meditatieweekend in februari in de Ardennen. Lees er meer over bij Tiny op stilteweekend.

Tiny in de gevangenis (3)

Even een update: vorige week was er staking in de gevangenis en kon zo mijn meditatieles niet doorgaan omdat er te weinig personeel aanwezig zou zijn om de gedetineerden te begeleiden, ze moeten dan allemaal in hun cel blijven.

In totaal ben ik er nu al vier keer geweest, ik weet er de weg, kan alleen binnen gaan (met een badge) en na en wandeling door de lange gangen arriveer ik in het lokaal van het educatief centrum. Er is op hetzelfde moment ook gitaarles in een ander lokaal, maar daar hebben we geen last van, we horen ze amper.

Bij de mannen waren er telkens drie afgekomen, maar de laatste keer, afgelopen vrijdag, slechts eentje. Veel zieken, mensen die andere afspraken hebben,… dus was het privé-les voor R, die dat helemaal niet erg vond. We hadden een goed gesprek over positief zijn en hoe een “power pose” je zelfbeeld kan verbeteren. Na mijn blog van vorige week had ik dat ook wel even nodig. Een Tedtalk bracht me op een idee, want hoe krachtig is lichaamstaal! Als je je eigen lichaamstaal aanpast, zelfs al voel je je zenuwachtig of angstig, ga voor twee minuten in een krachtige houding à la Superman of Wonderwoman staan, en je voelt je echt beter. Bekijk die Tedtalk van Amy Cuddy hier.

Elke sessie bereid ik iets anders voor. Deze keer had ik verse bloemen mee, omdat ik een meditatie wou doen met gericht aandacht, met je ogen open, staren, kijken naar een object: een bloem. Voor sommige mensen makkelijker dan met je ogen dicht omdat je je op “iets” kan concentreren.

Zo zoek ik voor elk wat wils. Na de pauze kwamen terug de vrouwen, ik ken ze ondertussen allemaal bij naam, ze zijn super lief en vriendelijk, eigenlijk echt schatjes. Ze blijven me ‘mevrouw’ noemen, zijn heel beleefd en gedienstig, rollen de matjes op na de les, wensen me prettig weekend en zeggen dat ze al verlangen naar de volgende keer.

Ik had niet alleen bloemen mee maar ook een geur. Die druppelde ik eventjes op hun polsen, ze mochten ruiken zonder te praten. Gewoon hun gedachten de vrije loop laten en kijken waar hen dit bracht. Want als je in groep bent, en één iemand zegt: dit doet me denken aan de duinen in Koksijde – dan is de rest van de wijs gebracht omdat zij de geur misschien met iets heel anders associëren. Met een persoon, een plek, een herinnering, een gebeurtenis.

Ik vind het zalig om deze lessen te geven en kijk net als hen, altijd weer uit naar de volgende les. En ik weet nu al dat ik het echt lastig zal hebben als het de laatste keer zal zijn.

Meer info over mijn meditatie projecten waarvoor je NIET in de gevangenis hoeft te zitten, vind je hier.

Tiny in de gevangenis deel 1 & deel 2.

Tiny in de gevangenis

Soms vraag ik: “Heb ik al eens verteld over die keer in de gevangenis?” en ik denk dat ik dat hier op de blog nog nooit heb verteld. Ik moet ook héél diep in mijn geheugen graven. Mijn zoon was nog niet geboren, ik zong in één van mijn eerste groepjes als backing zangeres. Pushkin, zo heette de groep en die bestond uit een jonge toetsenist, een drummer, een bassist en een gitarist die ook zong.

Als ik het mij goed herinner, was het de bassist die connecties had met iemand die werkte in de gevangenis en hij vroeg ons ineens: “Zouden jullie willen optreden in de gevangenis?”

In 1991 werd het Pandreitje in het centrum van Brugge voorgoed verlaten door alle gevangenen en ging ook de oorspronkelijke vrouwengevangenis in Sint-Andries dicht. Het Penitentiair Complex aan de Legeweg in Sint-Andries was spiksplinternieuw en werd zo meteen een van de grootste in België. Ommuurd, met een gracht tussen en een hoop prikkeldraad. Van buitenaf ziet het er indrukwekkend uit.

Er is een aparte vrouwenafdeling en twee mannenafdelingen: de lang gestrafte mannen en de kortverblijvers, vaak in afwachting van een proces of voor korte straffen.

Wij mochten er drie avonden optreden, voor elke afdeling een apart optreden. We werden er voor betaald, al was dat niet veel, maar voor de ervaring alleen al zagen wij dat enorm goed zitten. Het was volgens mij in 1994.

Wij werden uitgebreid gescand, door de metaaldetector, al ons materiaal werd gecontroleerd, we werden gefouilleerd, en moesten dan vele lange gangen door, samen met een bewaker. Veel deuren en veel sleutels. In de eetzaal voor het personeel kregen we ook een warme maaltijd. De kleedkamers waren naar onze maatstaven fantastisch: spiegels met van die lampjes errond, kastjes en kapstokken en zelfs een douche! De concertzaal zag er ook erg professioneel uit: een echt podium, en zeker meer dan honderd zitplaatsen, net een theater.

Er zat veel verschil tussen de optredens. Wij deden steeds hetzelfde, maar het publiek was anders: de langgestrafte mannen mochten niets doen, die mochten niet rechtstaan, er waren meer bewakers, ze mochten wel klappen en meezingen, maar waren enthousiast doch kalm.

De mannen die er korter verbleven, mochten ook niet rechtstaan, maar waren dat even vergeten tijdens de voorstelling van de groepsleden. Zoals altijd kondigde de leadzanger tegen het einde van het optreden iedereen even aan, je kent dat wel: “Onze drummerrrrr: DIRK!” – Applaus! “Op de bas: HANS!” – Applaus! enzovoort. Tot hij bij mij kwam: “Onze zangeres: TINY!” Applaus??? Nee nee, die stoere mannen gingen volledig uit de bol! Klappen, fluiten, brullen, tot ze zelfs gingen scanderen: “TINY! TINY! TINY!” minutenlang. Ik krijg er nu nog altijd kippenvel van als ik het vertel, dat was ZO indrukwekkend. Begrijpelijk, want die gasten hadden al eventjes geen vrouw meer gezien, denk ik.

De vrouwen, die de laatste avond naar ons optreden kwamen, mochten rechtstaan en dansen. Stel je voor, meer dan honderd uitgelaten stoere vrouwen, die eindelijk een paar uur vertier kregen en dan vijf van die viriele jonge mannen op het podium. Er werd gegild, gefloten, geklapt, geroepen en getierd en volgens mij werd hier en daar ook geflasht (in de zin van t-shirt omhoog en tonen wat ze in huis hadden). Onze muzikanten waren over the moon van contentement, en wij hebben allemaal nog een paar dagen daarna in een soort roes van roem doorgebracht. Precies alsof we supersterren waren, zo’n gevoel gaven zij ons. Zalig.

Om af te sluiten: ik ga de komende weken terug de gevangenis in. Niet met een band, nee helemaal alleen. Ik ga daar telkens een groep mannen en een groep vrouwen meditatietraining geven. Blijkbaar is daar veel vraag naar en ik werd gecontacteerd met de vraag of ik dat zag zitten.

Nu vrijdag is de eerste keer, ik vind het erg spannend. Helaas niet in de concertzaal maar in een klein klaslokaaltje en ik denk ook niet dat ze deze keer mijn naam zullen scanderen. En nee, ik ben niet bang.