mannen

Tiny’s Graspopverslag

In 2015 waren mijn lief en ik er voor de eerste keer. Omdat het zo intens en speciaal was heb ik er drie blogposten over geschreven, lees ze hier en hier en hier, als je het van a tot z wil weten.

Dit jaar gingen we terug, mijn zoon was er ook maar hing daar ergens rond met zijn vrienden. Een verslagje van de hoogtepunten.

Vrijdag: omdat we pas na de middag konden vertrekken, zaten we vast in typische monsterfiles van de vrijdagavond en reden we in vier (4!) uur van west naar oost. Pas om half zes kwamen we aan in Balen, waar we een Airbnb-kamer hadden geboekt. Wat bleek: de gastheer en zijn lieve hond waren zo relaxed als maar kan zijn, de kamer was koel, het bed zacht en het huis afgelegen dus ’s nachts hoorde je er niks, heerlijk rustig. Bij het ontbijt bleek deze Peter een enorm aangename mens te zijn, die al behoorlijk had geleefd en vol verhalen zat. Een man naar ons hart.

Parkeren ging vlot, de wei opgeraken ook, al bleek er een massa volk te zijn, vooral voor de hoofdact Rammstein. Daardoor was het soms wel aanschuiven aan de toiletten. Maar, en je moet me echt geloven, drie dagen lang waren alle wc’s kraaknet, voorzien van voldoende toiletpapier, échte toiletten trouwens met spoelbak. Kraantjes om je handen te wassen, die ook dienst deden als drinkwaterpunt.

Het bier was fris en vloeide rijkelijk. En tijdens het allereerste optreden dat we zagen, keek ik vooral naar de drie grote videoschermen en wie zag ik daar opduiken? Mijn zoon! Ha, hij leeft, staat vooraan, en heeft plezier. Da’s het belangrijkste hé? Het hele weekend hebben we trouwens ge-sms’t met elkaar en op zondag zag ik hem even in ’t echt. Hij drinkt niet, zijn vrienden ook niet, maar ze gooien zich wel in de mosh pit en doen mee aan Walls of Death en zo meer. Voorbeeldje? Zie hieronder, en let vooral op hoe iedereen weer flink recht springt:

Vrijdag zag ik Dee Snider en Rammstein, maar tussendoor ook Brides Of Lucifer. Je kent dat meisjeskoor Scala? Die allerlei covers in een koor-jasje steken en daar al jaren veel succes mee scoren? Wel, waarom eens geen metal-nummer in zo’n jasje steken, dachten ze. We gooien er een ferme drummer en wat gitaristen tegenaan, steken de meiden in een sinister en over-the-top bruidskleed, maken een fenomenaal decor en dan maar op hoop van zegen. Wij stonden helemaal vooraan en wisten niet goed wat te verwachten, maar hallo! Wat was me dat zeg? Echt een wall of sound, ik daverde mee met het geluid en daar bovenop dat een aantal hemelse (duivelse?) meisjesstemmen. Erg speciaal en voor mij dé revelatie van Graspop.

 

Op zaterdag hebben we ons steentje bijgedragen voor het milieu en pikte ik iets meer dan 100 lege bekertjes op. Ik leverde die in bij het Recyclepunt en mocht als beloning 18 eendjes vissen. Oh jawel, met een stok en een haakje en witte en zwarte eendjes. Mijn prijs? Geen goudvis of plastic geweertje, maar twee vrijkaarten voor het reuzerad. Heerlijk! En! En! Een vrijkaart voor het skydeck, een podium zo’n tien meter hoog in de lucht waar je mooi zicht hebt op het podium en het hele festivalterrein. Hoera!

P1020818

P1020806

Foto  ©Tiny

Op zaterdag keken we vooral uit naar Deep Purple en voor de rest keken we mensjes. Ik meen zelfs blogger Thomas P. gespot te hebben want ik herkende hem aan zijn onderbroek:

Oh ja, we hebben nog wel wat bands gezien, mijn lief was grote fan van het Franse Gojira, maar dat was minder mijn ding. Alle lof voor mijn lief trouwens: we merkten maar weer eens dat we geen grote vriendenbende nodig hebben om ons te amuseren, maakten de grootste lol tesamen, maar deden af en toe ook een optreden alleen, en spraken terug af aan de Proximustent. Zowel hij als ik zijn graag eens alleen op stap, en dat moet kunnen.

Het moet gezegd, als ik alleen over de wei dartelde, kwamen allerlei vreemde mannen op mij af. Met een aaitje, een kusgeluidje, een vriendelijk complimentje, of een poging tot knuffel of kus. Let wel: allemaal respectvol en braaf, met humor en zeker niet storend. Ik weet écht wel wanneer mannelijke aandacht overdreven en belachelijk is, maar hier was het grappig en eigenlijk ook een beetje vleiend. Zelfs het jonge ventje van Proximus kwam geen verkoopspraatje met me houden, maar een ander soort babbel. 🙂 Grappig!

Denk je nu: maar Tiny toch, hoe doe je dat toch, met dat oude lijf van je drie dagen rondhossen op een festival? En ja, ik heb rugpijn en spierpijn in mijn benen en ben nog wat vermoeid. Ik ga veel neerzitten: als het droog is, gewoon in het gras, of liefst tegen een afsluiting om mijn rug wat te sparen. Af en toe de schaduw opzoeken en veel (gratis) water drinken. Maar ook in beweging blijven en dansen (niet headbangen, maar onnozel rondspringen, da’s beter!). Ook tijdens een optreden zet ik me soms eens op de grond, want anderhalf uur rechtstaan, dat hou ik amper vol.

Voor Steel Panther ben ik naar voor gegaan. Mijn lief vond het niks en is weggegaan, maar ik vond deze glamrock parodie de max. Spandex broekjes, wild haar (of pruiken) en make-up, vuile teksten, en meisjes op het podium die af en toe zich wat koelte toewuifden met hun eigen bh. Ja sorry, puberaal en vrouwonvriendelijk zeker weer, maar ik vond dat grappig. Iedereen moet daar gewoon doen waar hij/zij zin in heeft.

P1020833

Foto ©Tiny

Mijn eerste bleitmomentje was toen al voorbij. Tijdens het nummer Cats in the cradle, van Ugly Kid Joe. De tekst vind ik pakkend, als je luistert zul je wel begrijpen waarom.

Amy Lee is de dame van Evanescence, die later die dag ook hebben opgetreden en mij wederom hebben ontroerd.  Mooie en toch krachtige nummers. Hieronder de originele videoclip:

 

Zondag deed ik nog een toevallige ontdekking. Na de hereniging met mijn zoon (voor vijf minuten) passeerde ik langs de metal dome en herkende ik ineens volgend nummer:

Ok, Hush is oorspronkelijk een Deep Purple nummer, maar wat een toffe cover. Dit bleek Gotthard te zijn, een Zwitserse band genoemd naar de tunnel. Hun leadzanger is in 2010 overleden, maar een aantal jaar geleden hebben ze het snoepje van de week gevonden en als frontman ingezet. Dus ja, Tiny naar voor hé!

P1020836

Wazige foto ja, maar ik zag lang blond haar, een slanke gast die kan zingen en gitaar spelen en boem, dan ben ik verkocht. 🙂

Kortom, mijn weekend was super. Het kostte wel wat, maar ik kan hier wel een paar maanden van nagenieten. Ik hou het wel vol tot Dranouter, denk ik.

Tiny and the husband/boyfriend tag

De ene blogger geeft het door aan de ander, of wie wil, raapt hem op: een stokje, noemen ze dat. Ik las bij Kliefje wel een leuke: vragen voor de partner! Die van mij leest zelden mee, maar hij geeft wel antwoord op mijn vragen. Goed hé? 😉

Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar? Naar haar zombies, hoe heet dat, The Walking dead?

Noem iets dat ze niet lust. Chicons! En pompelmoes. Yoghurt. Hersenen? (Ik: Hersenen lust ik toevallig wel, met eitjes! Maar dat maken we nooit klaar hoor.)

Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken? Voor of tijdens? Een cava voor aperitief, en dan een wit wijntje. Oh of een Martini. (Ik: Ik dacht al, waarom roept hij niet meteen Martini?)

Wat is haar schoenmaat? Euh, 40? Of een beetje meer, 41? (Ik: 40 is juist!)

Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn? Boeken! Kaartjes? Oude films. Grammofoonplaten. Geld alleszins niet. (Ik: Postkaartjes en kerstkaartjes en zo, dat spaar ik helemaal niet!)

Wat is haar favoriete broodje? Een bruintje, zonder wortels, met kaas? (Ik: perfect!)

Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon. Goh, er zijn zo veel dingen dat ze lekker vindt. Een zachtgekookt eitje. En advocaat. (Ik: Toch ongelofelijk dat hij de sabayon vergeet.)

Wat is haar favoriete ontbijtje? Daar is dat zachtgekookt eitje weer. Met een stuutje om er in te doppen.

Wat is haar favoriete muziek? Oei oei, ze heeft ook zo’n brede muziekinteresse. Springsteen? Michael Jackson alleszins niet. Een beetje de groepen uit de jaren tachtig. Sting en Bryan Adams en nog ouder, Simon & Garfunkel. (Ik: Mama is blijkbaar blijven hangen in de eighties. Allez zeg.)

Wat is haar favoriete sportteam? Geen, zeker?

Welke kleur hebben haar ogen? Rose. Ja, bruin zeker?

Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet? Te veel training geven? Te veel met basket bezig zijn? Oh en kietelen! (Ik: Hij mag zich bezighouden met wat hij graag doet, daar heb ik geen probleem mee. Met kietelen echter!!!!)

Waar is ze geboren? In het moederhuis in Brugge.

Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet? Frangipane of carré confiture. Of speciale cheesecake en carrotcake van in de Starbucks. (Ik: Je vergeet nog Javanais en kersentaart. Oh en frambozentaartjes met merengue. Of Veurnse merenguetaart.)

Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan? Hihihi! Ok.Badminton. (Ik: Ja, want dat ‘beetje joggen’ telt niet mee, blijkbaar. Ok dan.)

Wat zou ze uren kunnen doen? Boeken lezen en naar muziek luisteren.

Wat voor een uniek talent heeft ze? Ze heeft er zoveel. Maar ja, meer dan ze zelf beseft. Ze kan goed spreken voor een publiek. Ze is goed in foto’s maken. Als ze iets graag doet, dan gaat ze er ook voor. (Ik: Lief hé?)

Hoelang zijn jullie al samen? Op het ogenblik van dit interview 5 jaar en 364 dagen.

Achteraf vroeg hij of ik antwoord wou geven op dezelfde vragen, maar dan voor hem. Het ergste was dat ik niet zijn favoriete taart kon opnoemen. Terwijl het gewoon om een simpel eenvoudig rijsttaartje ging. 🙂

Prettige feesten allemaal!

Tiny was smoorverliefd…

…op Ernst Jansz van Doe Maar.

Uit mijn dagboek van 1983…


En nu, op 4 augustus 2017, komt Ernst Jansz gewoon spelen in onze achtertuin. Of toch zo ongeveer, want Festival Dranouter is onze achtertuin geworden, nu we daar al zoveel jaar als vrijwilliger werken.

Toen mijn collega op woensdagmorgen zei: “Ha de eerste naam van Dranouter is bekend” en ik vroeg: “Wie dan?”, antwoordde hij “Doe Maar”. Ik kon het eerst niet geloven, kwam meekijken op zijn scherm en zag het daar staan zwart op wit:

doemaar

Wààààààhhh!!!

Ik slaakte een luide gil, begon op en neer te springen, huppelde naar het bureau naast ons om het nieuws aan de andere collega’s te vertellen, schiet in de lach, spring als een Duracell-konijntje naar nog een andere collega, die het natuurlijk al lang had gehoord… Nog iemand anders komt vragen of ik een pilleke nodig heb? 😀

Ohmygodohmygodohmygod!!!!

Ik ben er nog altijd niet goed van. Naar Dranouter!!!

Weet je wat dat betekent? Dat ik de uren vooraleer ze opkomen gewoon ga kamperen op de eerste rij. Dat ik ga proberen backstage te gaan. (Moet toch lukken, want ik ken wel wat mensen in de organisatie en ben zelf medewerker) Dat ik zoals een onnozele trien van vijftien een handtekening ga vragen. Op mijn arm of zo. En die dan laten tattooëren. Hm, misschien gaat dat iets te ver. Ik zie nog wel. Of vragen of ik een fotosessie mag doen met Ernst Jansz. En dan niet proberen flauw te vallen. (Ik val al bijna flauw bij de gedachte!)

Okee, okee, ’t zijn allemaal oude mannen geworden. Maar ik ben ook ouder. En het zijn prima muzikanten. En het is zo’n bak jeugdsentiment voor mij, dat geloof je niet.

Even nog een filmpje om te tonen hoe ze er vroeger uit zagen, zodat jullie snappen waarom ik er zo weg van was – let op Ernst Jansz, de toetsenist en donkerharige zanger. Zwijmel zwijmel…. (Ok, ‘De Bom’ vind ik nu één van hun mindere liedjes, maar de filmpjes die ik vond, met Ernst prominent op de voorgrond, zijn van bedenkelijke kwaliteit)