mannen

Tiny en de Aha-erlebnis

Twee kleine gebeurtenissen liggen aan de basis van dit bericht. Dinsdagavond zat ik op een bepaald moment luid te snotteren voor de televisie bij Factcheckers. Interessant programma over het algemeen, en tot nu toe nooit iets emotioneel, maar nu gingen ze onderzoeken of “muziek werkt als medicijn tegen dementie”. Natuurlijk is dat een feit. De reportage toonde enkele mensen met dementie die opleefden bij het horen van een bepaald liedje. Mijn favoriete neuroloog Steven Laureys toonde ook aan dat er wel degelijk iets gebeurt in de hersenen, dat ver opgeslagen herinneringen of emoties toch terug komen bij het horen van bepaalde muziek.

Kijk hier: https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/factcheckers/fragmenten/factcheckers-sfragmentena9/

Het fragment deed me denken aan mijn moeder, hoe ze nu is en hoe ze was en hoe ze opleeft als ik bepaalde liedjes begin te zingen of als ze iets hoort op de radio dat ze herkent. Ze heeft altijd gezongen en doet dit nu nog al vindt ze vaak de woorden niet meer.

De volgende dag hoor ik een flits van dit nummer op de radio: “Hunting high and low” van A-ha. (Klik op de link om te luisteren)

Ik kocht de LP in de jaren tachtig en was helemaal stapelgek onnozel verliefd op Morten Harket, de Noorse zanger. De meeste liedjes leerde ik uit mijn hoofd en mijn favoriet was niet de monsterhit Take on me, maar wel bovenstaand nummer.

In de zomer in 1986 ging ik met een vriendin, haar lief en nog een kennis op kampeertocht met de motor. Twee tentjes: eentje voor mij en mijn vriendin, eentje voor die twee jongens. Tot dat mijn vriendin vriendelijk vroeg of ik het toch niet zag zitten met die andere jongen in de tent te slapen. Goh. Wel. Awel ja dan zeker. Ik kende hem amper. De dag en de avond leerden we elkaar wel kennen, en zaten we ’s avonds bij een kampvuurtje te roken (OMG!), te drinken en veel te zingen. Want zowel mijn vriendin, als haar vriend, als ik, zaten in hetzelfde rockgroepje.

We zongen alles zomaar uit het hoofd, zowat alle nummers die we kenden, en af en toe zong ook iemand iets alleen. Waaronder ik, Hunting high and low, dus. Dat viel blijkbaar in de smaak want die jongen begon behoorlijk blij naar mij te kijken en vroeg mij zelfs om het lied nog eens opnieuw te zingen, overlaadde mij met complimentjes over mijn stem en was heel vriendelijk. Dus och ja, ik liet daarna mijn vriendin bij haar vriendje slapen en de jongen dus in mijn tent. Elk zijn matras en slaapzak en dat ging wel goed komen.

Dacht ik.

Maar als de wijn is uit de kan en de drank in de man…. hij kwam steeds dichter en dichter liggen met slaapzak en al. Ik dacht nog: hij rolt van de matras zeker?

Tot ik een arm om mijn schouders voelde, boven mijn slaapzak, waarop ik zei: “Nee nee, blijf maar aan jouw kant” en hem een duwtje gaf.

“Allez, voor de gezellgheid”, zei hij. En legde zijn arm weer op mijn slaapzak. Ik dacht: “Straks valt hij toch wel in slaap, pfff, laat dan maar, zeker?” en deed niks.

Tot die arm ineens in mijn slaapzak begon te friemelen. Ik verstijfde. De arm en de hand begon van alles te proberen, onder mijn t-shirt, maar ik gaf hem stompen en zei NEE! en BLUUF VAN ME! Hij bleef proberen tot ik hem echt een stamp verkocht, hem met beide handen van mij af duwde en hem probeerde te rollen naar de andere kant van de tent. Waar hij GELUKKIG bleef liggen.

De volgende morgen deed hij alsof er niks was gebeurd. Mijn vriendin deed het voorval af als “hij had te veel gedronken hé”. Dat was de tijdsgeest, in 1986.

Je begrijpt: Hunting high and low is volledig verpest.

Een jaar later leer ik een jongen kennen, een vriend van een vriendin, die als twee druppels water lijkt op die Morten Harket van A-ha. Zes maanden lang was ik er strontverliefd op, heb er van alles aan gedaan om hem voor mij te winnen, wat uiteindelijk op een oudejaarsavond is gelukt. We bleven een maand of tien een koppel, ik was vreselijk gelukkig. Maar helaas: hij niet. Hij maakte het uit en ik heb er bijna een jaar voor nodig gehad om dat liefdesverdriet te laten slijten. (Trouwens, ’t was afgelopen woensdag zijn verjaardag.)

Wat muziek dus allemaal kan doen….

PS: ze hebben onlangs Morten Harket in een kostuum van The Masked Singer gestoken… ik ben er nog altijd zot van! https://www.youtube.com/watch?v=1tUy7C6-xGQ

Tiny gaf meditatieles in Ruiselede

In het najaar (september/oktober) was ik te gast in de gevangenis van Brugge om aan zowel vrouwelijke als mannelijke gedetineerden les te geven in meditatie en yoga. Ik schreef er al over hier. Dezelfde organisatie vroeg mij of ik hetzelfde wou doen in het PLC: het Penitentiair Landbouw Centrum in Ruiselede. Deze justitiële inrichting ontstond uit de hervormingsschool voor jongeren, één stuk ervan is een gevangenis/landbouwbedrijf geworden. De gevangenen zijn er dus verplicht tewerkgesteld in dat bedrijf, er is zero tolerance voor agressie en drugs en ze worden gestimuleerd tot integratie. De mannen (geen vrouwen) leven er in gemeenschap en slapen ook in chambrettes. Grote slaapzalen met enkel een gordijntje er tussen.

Reden te meer om op zoek te gaan naar een moment van rust en stilte, vooral in hun hoofd.

Enter Tiny.

Op maandagavonden ben ik zes keer langs gegaan, voor twee uur, voor de geïnteresseerden. Ik gaf een mengeling van ademhalingsoefeningen, zachte yin yoga, zonnegroeten, begeleide meditaties en een introductie tot mantra’s. Maar ik ging vooral uit van wat hen bezighield, want al vlug kwamen de vragen. Na een eerste kennismakingsles werden ze al snel minder verlegen en hadden ze door dat ik ook maar een gewoon mensje ben, met veel zelfspot en relativisme.

Eentje doet élke dag een yogaflow op zichzelf, gewoon zomaar, geleerd uit een boekje. Een ander zei van nooit te piekeren, altijd rustig te kunnen ademen maar veel te halen uit de yoga- en stretch oefeningen.

In plaats van een klein eng lokaaltje diep verscholen in een groot gevangenisgebouw, zitten we nu in een relatief gezellige, immens grote zaal: plaats genoeg voor social distancing. Als de gedetineerden op meer dan vijf meter van mij af zitten, mag zelfs het mondmasker af.

Ik heb van de week aan je gedacht“, zei er eentje vorige week: “als ik mijn reep chocolade op at, heb ik dat eens héél traag en bewust gedaan.” Oooooh!

Een ander zei: “Ik heb de laatste week zo vaak nekpijn, wat kan ik daar aan doen? Is dat door mijn oefeningen?” Blijkt dat die mens een hele week vooral slecht nieuws te slikken kreeg, dan moet je niet ver zoeken: emoties zoeken een uitweg en nekpijn is daar zo typisch voor. Al de oefeningen die ik daarna gaf, veranderde ik telkens lichtjes voor hem, om geen méér pijn te veroorzaken maar die eerder te verlichten.

Vorige week vroeg mijn HR-manager, die van mijn doordeweekse job, of ik een tekstje wou schrijven in het Engels over mijn bezigheden buiten mijn gewoon werk. Ik eindigde hiermee:

Working with people, helping them in several ways is my true passion. Be it people with vision loss, or people with back pain or stress. I am grateful to be able to combine all this, to make people happy, to give them back some self esteem and independence. 

Volgend jaar: méér van dat!

Schrijf je hier in voor het meditatieweekend in februari in de Ardennen. Lees er meer over bij Tiny op stilteweekend.

Tiny in de gevangenis (3)

Even een update: vorige week was er staking in de gevangenis en kon zo mijn meditatieles niet doorgaan omdat er te weinig personeel aanwezig zou zijn om de gedetineerden te begeleiden, ze moeten dan allemaal in hun cel blijven.

In totaal ben ik er nu al vier keer geweest, ik weet er de weg, kan alleen binnen gaan (met een badge) en na en wandeling door de lange gangen arriveer ik in het lokaal van het educatief centrum. Er is op hetzelfde moment ook gitaarles in een ander lokaal, maar daar hebben we geen last van, we horen ze amper.

Bij de mannen waren er telkens drie afgekomen, maar de laatste keer, afgelopen vrijdag, slechts eentje. Veel zieken, mensen die andere afspraken hebben,… dus was het privé-les voor R, die dat helemaal niet erg vond. We hadden een goed gesprek over positief zijn en hoe een “power pose” je zelfbeeld kan verbeteren. Na mijn blog van vorige week had ik dat ook wel even nodig. Een Tedtalk bracht me op een idee, want hoe krachtig is lichaamstaal! Als je je eigen lichaamstaal aanpast, zelfs al voel je je zenuwachtig of angstig, ga voor twee minuten in een krachtige houding à la Superman of Wonderwoman staan, en je voelt je echt beter. Bekijk die Tedtalk van Amy Cuddy hier.

Elke sessie bereid ik iets anders voor. Deze keer had ik verse bloemen mee, omdat ik een meditatie wou doen met gericht aandacht, met je ogen open, staren, kijken naar een object: een bloem. Voor sommige mensen makkelijker dan met je ogen dicht omdat je je op “iets” kan concentreren.

Zo zoek ik voor elk wat wils. Na de pauze kwamen terug de vrouwen, ik ken ze ondertussen allemaal bij naam, ze zijn super lief en vriendelijk, eigenlijk echt schatjes. Ze blijven me ‘mevrouw’ noemen, zijn heel beleefd en gedienstig, rollen de matjes op na de les, wensen me prettig weekend en zeggen dat ze al verlangen naar de volgende keer.

Ik had niet alleen bloemen mee maar ook een geur. Die druppelde ik eventjes op hun polsen, ze mochten ruiken zonder te praten. Gewoon hun gedachten de vrije loop laten en kijken waar hen dit bracht. Want als je in groep bent, en één iemand zegt: dit doet me denken aan de duinen in Koksijde – dan is de rest van de wijs gebracht omdat zij de geur misschien met iets heel anders associëren. Met een persoon, een plek, een herinnering, een gebeurtenis.

Ik vind het zalig om deze lessen te geven en kijk net als hen, altijd weer uit naar de volgende les. En ik weet nu al dat ik het echt lastig zal hebben als het de laatste keer zal zijn.

Meer info over mijn meditatie projecten waarvoor je NIET in de gevangenis hoeft te zitten, vind je hier.

Tiny in de gevangenis deel 1 & deel 2.