mannen

Tiny’s herinneringen

Je moet in het NU leven“, zegt de man. En: “Morgen kunnen we dood zijn. Dan hebben we nu in elk geval toch plezier gehad. Blijf nog even.”.

In een ander gesprek gaat het over al mijn dagboeken en brieven die ik al meer dan dertig jaar bij houd. Ze zitten allemaal in grote dozen op zolder en ik weet perfect welk schrift ik moet vastpakken als ik me iets wil herinneren over pakweg het jaar 1989. “Hou je dat allemaal bij? Ik heb nooit iets bewaard, het heden en wat er de komende dagen of weken gebeurt is zoveel belangrijker.

Waarom gaat het in deze blog ook zo vaak over herinneringen? Over dingen die meer dan dertig jaar geleden zijn gebeurd? Waarom vind ik dat zo belangrijk?

Eén ding is zeker: ik ben blij dat ik het ooit allemaal heb opgeschreven, want juist daardoor herinner ik me het nog. Ik ben er van overtuigd dat, door te schrijven wat je meemaakt, je geheugen ook wordt getraind. Dat het me iets gaat opleveren, als ik zeventig of tachtig ben.

Ten tweede ben ik er van overtuigd dat je enorm veel kan leren van je vroegere zelf. Hoe pakte je problemen vroeger aan, hoe ging je er mee om? Welke fouten heb je gemaakt en maakte je nog eens opnieuw? Wat heeft er jou gemaakt tot wat je nu bent? Jezelf beter leren begrijpen door terug te grijpen naar oude dagboeken en brieven? Volgens mij lukt dat.

Ten derde wil ik wel even melden dat het soms ook nefast kan zijn. Als ik inderdaad te lang blijf hangen in die herinneringen, als ik er niets mee doe in het heden, als ik wegdroom naar ‘hoe het vroeger was’. Het komt niet meer terug hé? En mensen veranderen. Die jongens en meisjes waar ik over schreef, die zijn er nog altijd en ik spreek ze nog wel, maar zij zijn ook veranderd. Ze zijn vaders en moeders geworden. Echtgenoten. En hopelijk hebben ze allemaal ook echt genoten. Van die tijd lang geleden en van wat nu is.

Het blijft altijd eventjes leuk om herinneringen op te halen, maar daarna moet je verder. Moet je weer nieuwe verhalen maken, samen of alleen. Met oude vrienden nieuwe dingen doen. Of omgekeerd.

Ik ga mijn best doen om meer in het NU te leven, maar die dagboeken en brieven doe ik nooit weg. Marie Kondo kan op haar kop staan.

Advertenties

Tiny en de liefde

Op dit moment zijn we honderd jaar, ongeveer. En we zijn nu al meer dan zeven jaar samen.

Gitta (die – hopelijk maar voor even – verdwenen is uit blogland) vroeg een tijd geleden of ik eens wou bloggen over hoe ik hem leerde kennen. Eigenlijk kun je dat zeggen in twee zinnen, maar ik geef jullie toch de lange versie.

Lange tijd was ik single en behoorlijk happy. Ik ging veel op reis, korte tripjes hier en daar, organiseerde veel met en voor Couchsurfing, leerde zo allerlei mensen kennen en daar zat hier en daar ook wel eens iets interessants tussen – maar nooit voor lang. En als ’t dan een keer een echt leuke man was, dan ging hij na drie weken terug naar Australië. Bummer!

Dus ik gooide mijn profiel op datingsites en als hij leuk kon schrijven in de chat, en we leken beiden geïnteresseerd, durfde ik al eens afspreken. Na enkele rampen en een enkel drama hield ik het eigenlijk voor gezien. Nog één keer zou ik gaan vissen in die grote vijver maar als er na een week niks meer zou opduiken, dan zou ik dat hele datingsite verhaal sluiten. Foert, dacht ik.

Tot ik opeens wel een heel leuk profiel zag. Regio Kortrijk. Da’s toch al een pak dichter dan Australië, hé? Twee kinderen. Ach ja, da’s normaal op onze leeftijd. Sportief en er stond een ienie mienie fotootje bij waarop ik toch wel zag dat hij groot en slank was. We zijn een beetje beginnen chatten, dat was leuk, hij schreef ook zonder fouten en antwoordde snel. Na enkele weken spraken we af, in Brugge. Zijn kinderen waren een week bij de mama, mijn zoon was gewoon thuis, maar al 14 dus hij kon best een paar uur alleen.

Nog vòòr die afspraak vroeg ik hem om een wat duidelijker foto, zodat ik hem toch zou herkennen. Ik herinner me nog precies waar ik zat en hoe ik reageerde toen ik die foto opende op mijn computer. Zijn gezicht leek te stralen, en er was een soort herkenning, een aha-erlebnis bijna. Zo van: aha, daar is hij ! Héél raar, maar héél leuk. Achteraf bleek dat hij hetzelfde gevoel had toen hij mijn eerste portretfoto zag.

Enfin, we zouden elkaar voor het eerst zien in de Estaminet – mijn lievelingscafé. Het kon nog altijd slecht uitdraaien, want ik ben nogal kritisch. Ik stap die avond binnen in het vertrouwde café, en ik zie tegelijk hém én aan de andere kant een koppel dat ik al een jaar niet meer zag omdat ze op wereldreis waren geweest. Ouch – want wie moet ik nu eerst goeiedag zeggen? Ik zei sorry, ik kom zo, tegen hem en begroette het koppel pijlsnel. Daarna begon ik al meteen met hem uit te leggen waarom ik eerst naar hen was gegaan. Maar het ijs was al snel gebroken en hij vergaf me. 😉

We hebben een spaghetti gegeten en hij dronk een tarwebiertje – toevallig ook mijn favoriet bier, als ik al eens bier drink. We babbelden honderduit en een paar uur later opperde ik dat de datingsite misschien beter een soort Tripadvisor zou worden, waar je achteraf een review zou kunnen geven op de date, met sterren en al. Eigenlijk viste ik naar een evaluatie, we wilden gewoon van elkaar weten hoe we over elkaar dachten, op dat moment. Dat bleek zowel voor hem als voor mij positief – hoera – en we bezegelden dat met een kus, zo over de tafel.

De vijf sterren waren aan het fonkelen en aan het vermenigvuldigen, er klonken toeters en bellen en engelengezang, er was vuurwerk, die eerste kus was ongelofelijk. Maar echt hé, zonder overdrijven. Hij keek me aan en zei ook: wat was me dat? Hij had het ook gevoeld. Schitterend.

En dat was het begin van een mooi verhaal – met hier en daar wat putten en kasseien, lastige rotsblokken en vieze plassen, maar hij is er altijd en helpt me overal door. Zoals het moet zijn.

DSC_0973

Death Valley – maar wij zo levendig als ’t maar kan. Foto blijft er maar tijdelijk opstaan, dus geniet ervan. 😉

 

Tiny in december

En dan maak je een jaaroverzicht, terwijl je je realiseert dat je even boeiende dagen had in december alléén. Vandaar, een december-overzicht.

Ik realiseerde me dat vriendschap soms heel broos is en soms supersterk, jaren overbruggend. Onverwacht kreeg ik wat uitnodigingen van oude vrienden. Oud in de zin van ‘al jaren iemand kennen’, zelfs van in de kleuterschool (!) en vrienden in de zin van ‘mannen’, geen vriendinnen.

De kleuterschoolvriend zie ik soms maar één keer per jaar en dat vond hij (en ik!) zonde, dus nodigde hij me uit voor een etentje. Super gezellig bijpraten, en ons verbazen over enkele feiten: hoe enig kind zijn ergens toch wel je leven en/of je karakter bepaalt, hoe je toch wel vaak alleen bent, willen of niet, en je een serieuze verantwoordelijkheid hebt. Over hoe zeer we op elkaar lijken op bepaalde vlakken, en hoe soms totaal niet. Hoe hij mij zag en ziet, hoe we veranderd zijn en toch zo herkenbaar. Een heerlijke avond.

Dan dook een oude Couchsurfingvriend op, dezelfde man die me héél lang geleden heeft ingewijd in publieke sauna’s, die me stimuleerde om eens yoga te proberen, die me als enige ooit heeft kunnen verrassen met een surprise verjaardagsfeest, die me naar bijzondere ervaringen meesleept. Zoals nu ook weer: zowel hij als ik blijken heel graag naar podcasts te luisteren, en op 2 december gingen we naar het podcastfestival in Gent. We luisterden live naar Vuile Lakens, Creative Minds, en natuurlijk Relaas.

Daarna gingen we samen naar een fuif, ten voordele van Centrum voor Jeugdzorg De Kantel in Brugge, en hoera ook drie leesclubdames kwamen meedansen en nog een andere oude vriend. Allemaal jonger dan ik! Meer dan 20000 stappen op één avond, dat vond mijn stappenteller leuk. 🙂

Diezelfde Couchsurfingvriend vroeg een tweetal weken later: “Zin om iets nieuws te proberen? Iets compleet anders? Out of your comfortzone?” Ga je niet eens mee naar een Ecstatic Dance? Een WABLIEF? Na een paar dagen twijfelen, ben ik meegegaan en die avond was zo bizar, dat ik er een aparte blog over ga schrijven. Stay tuned.

Verder troonde mijn collega mij mee naar een Leading Ladies café, terug in de Yogahut bij Wisl. Geen flauw idee wat ik daarvan mocht verwachten maar het werd een ongelofelijk boeiende avond, met gastspreker Selina Ardelean: over haar boek Shine, over hoe je kan leren op zoek te gaan naar jouw kracht, jouw manier van schitteren. Geen flauwe zweverige zever, maar een realistische grappige vrouw, die héél goed weet wat ze wil, van waar ze komt en hoe ze tot zoveel zelfinzicht is gekomen. Quote-v18

Verder deed ik nog een hoop eenvoudige leuke dingen: een nieuwe koelkast kopen met ecocheques, twee dagen naar de sauna, Kerst vieren met mijn zoon die zo blij was met een simpele lavalamp, op Netflix naar The Crown kijken en ontdekken dat het vierde seizoen van Peaky Blinders is uitgekomen, en een boek gekregen van mijn lief dat onverwacht een hele hoop inzichten opleverde. Maar ook dàt is voor een volgende blog.

Merci, december, het was de moeite!