mannen

Tiny in de gevangenis (3)

Even een update: vorige week was er staking in de gevangenis en kon zo mijn meditatieles niet doorgaan omdat er te weinig personeel aanwezig zou zijn om de gedetineerden te begeleiden, ze moeten dan allemaal in hun cel blijven.

In totaal ben ik er nu al vier keer geweest, ik weet er de weg, kan alleen binnen gaan (met een badge) en na en wandeling door de lange gangen arriveer ik in het lokaal van het educatief centrum. Er is op hetzelfde moment ook gitaarles in een ander lokaal, maar daar hebben we geen last van, we horen ze amper.

Bij de mannen waren er telkens drie afgekomen, maar de laatste keer, afgelopen vrijdag, slechts eentje. Veel zieken, mensen die andere afspraken hebben,… dus was het privé-les voor R, die dat helemaal niet erg vond. We hadden een goed gesprek over positief zijn en hoe een “power pose” je zelfbeeld kan verbeteren. Na mijn blog van vorige week had ik dat ook wel even nodig. Een Tedtalk bracht me op een idee, want hoe krachtig is lichaamstaal! Als je je eigen lichaamstaal aanpast, zelfs al voel je je zenuwachtig of angstig, ga voor twee minuten in een krachtige houding à la Superman of Wonderwoman staan, en je voelt je echt beter. Bekijk die Tedtalk van Amy Cuddy hier.

Elke sessie bereid ik iets anders voor. Deze keer had ik verse bloemen mee, omdat ik een meditatie wou doen met gericht aandacht, met je ogen open, staren, kijken naar een object: een bloem. Voor sommige mensen makkelijker dan met je ogen dicht omdat je je op “iets” kan concentreren.

Zo zoek ik voor elk wat wils. Na de pauze kwamen terug de vrouwen, ik ken ze ondertussen allemaal bij naam, ze zijn super lief en vriendelijk, eigenlijk echt schatjes. Ze blijven me ‘mevrouw’ noemen, zijn heel beleefd en gedienstig, rollen de matjes op na de les, wensen me prettig weekend en zeggen dat ze al verlangen naar de volgende keer.

Ik had niet alleen bloemen mee maar ook een geur. Die druppelde ik eventjes op hun polsen, ze mochten ruiken zonder te praten. Gewoon hun gedachten de vrije loop laten en kijken waar hen dit bracht. Want als je in groep bent, en één iemand zegt: dit doet me denken aan de duinen in Koksijde – dan is de rest van de wijs gebracht omdat zij de geur misschien met iets heel anders associëren. Met een persoon, een plek, een herinnering, een gebeurtenis.

Ik vind het zalig om deze lessen te geven en kijk net als hen, altijd weer uit naar de volgende les. En ik weet nu al dat ik het echt lastig zal hebben als het de laatste keer zal zijn.

Meer info over mijn meditatie projecten waarvoor je NIET in de gevangenis hoeft te zitten, vind je hier.

Tiny in de gevangenis deel 1 & deel 2.

Tiny in de gevangenis

Soms vraag ik: “Heb ik al eens verteld over die keer in de gevangenis?” en ik denk dat ik dat hier op de blog nog nooit heb verteld. Ik moet ook héél diep in mijn geheugen graven. Mijn zoon was nog niet geboren, ik zong in één van mijn eerste groepjes als backing zangeres. Pushkin, zo heette de groep en die bestond uit een jonge toetsenist, een drummer, een bassist en een gitarist die ook zong.

Als ik het mij goed herinner, was het de bassist die connecties had met iemand die werkte in de gevangenis en hij vroeg ons ineens: “Zouden jullie willen optreden in de gevangenis?”

In 1991 werd het Pandreitje in het centrum van Brugge voorgoed verlaten door alle gevangenen en ging ook de oorspronkelijke vrouwengevangenis in Sint-Andries dicht. Het Penitentiair Complex aan de Legeweg in Sint-Andries was spiksplinternieuw en werd zo meteen een van de grootste in België. Ommuurd, met een gracht tussen en een hoop prikkeldraad. Van buitenaf ziet het er indrukwekkend uit.

Er is een aparte vrouwenafdeling en twee mannenafdelingen: de lang gestrafte mannen en de kortverblijvers, vaak in afwachting van een proces of voor korte straffen.

Wij mochten er drie avonden optreden, voor elke afdeling een apart optreden. We werden er voor betaald, al was dat niet veel, maar voor de ervaring alleen al zagen wij dat enorm goed zitten. Het was volgens mij in 1994.

Wij werden uitgebreid gescand, door de metaaldetector, al ons materiaal werd gecontroleerd, we werden gefouilleerd, en moesten dan vele lange gangen door, samen met een bewaker. Veel deuren en veel sleutels. In de eetzaal voor het personeel kregen we ook een warme maaltijd. De kleedkamers waren naar onze maatstaven fantastisch: spiegels met van die lampjes errond, kastjes en kapstokken en zelfs een douche! De concertzaal zag er ook erg professioneel uit: een echt podium, en zeker meer dan honderd zitplaatsen, net een theater.

Er zat veel verschil tussen de optredens. Wij deden steeds hetzelfde, maar het publiek was anders: de langgestrafte mannen mochten niets doen, die mochten niet rechtstaan, er waren meer bewakers, ze mochten wel klappen en meezingen, maar waren enthousiast doch kalm.

De mannen die er korter verbleven, mochten ook niet rechtstaan, maar waren dat even vergeten tijdens de voorstelling van de groepsleden. Zoals altijd kondigde de leadzanger tegen het einde van het optreden iedereen even aan, je kent dat wel: “Onze drummerrrrr: DIRK!” – Applaus! “Op de bas: HANS!” – Applaus! enzovoort. Tot hij bij mij kwam: “Onze zangeres: TINY!” Applaus??? Nee nee, die stoere mannen gingen volledig uit de bol! Klappen, fluiten, brullen, tot ze zelfs gingen scanderen: “TINY! TINY! TINY!” minutenlang. Ik krijg er nu nog altijd kippenvel van als ik het vertel, dat was ZO indrukwekkend. Begrijpelijk, want die gasten hadden al eventjes geen vrouw meer gezien, denk ik.

De vrouwen, die de laatste avond naar ons optreden kwamen, mochten rechtstaan en dansen. Stel je voor, meer dan honderd uitgelaten stoere vrouwen, die eindelijk een paar uur vertier kregen en dan vijf van die viriele jonge mannen op het podium. Er werd gegild, gefloten, geklapt, geroepen en getierd en volgens mij werd hier en daar ook geflasht (in de zin van t-shirt omhoog en tonen wat ze in huis hadden). Onze muzikanten waren over the moon van contentement, en wij hebben allemaal nog een paar dagen daarna in een soort roes van roem doorgebracht. Precies alsof we supersterren waren, zo’n gevoel gaven zij ons. Zalig.

Om af te sluiten: ik ga de komende weken terug de gevangenis in. Niet met een band, nee helemaal alleen. Ik ga daar telkens een groep mannen en een groep vrouwen meditatietraining geven. Blijkbaar is daar veel vraag naar en ik werd gecontacteerd met de vraag of ik dat zag zitten.

Nu vrijdag is de eerste keer, ik vind het erg spannend. Helaas niet in de concertzaal maar in een klein klaslokaaltje en ik denk ook niet dat ze deze keer mijn naam zullen scanderen. En nee, ik ben niet bang.

Tiny’s topmomentjes op reis

We zijn terug. Het regent. Gedaan met elke dag buiten eten. Terug werken. Maar ja, het is mooi geweest en we hebben er van genoten. Het meeste nog van:

  • alle dagen buiten eten, of op een terras. Eigenlijk hebben we van de drie weken maar vijf keer zelf gekookt, op de camping, want dat is toch prutsen. Maar in Spanje eet je heel goedkoop buiten de deur (buiten het tentzeil dan in ons geval) en ook de drank is super betaalbaar.
  • de natuur: wat ben ik toch graag te midden van bossen, rivieren, meren,… Veel liever dan aan de zee trouwens. De laatste dagen spendeerden we dichterbij de Atlantische kust en zagen hordes mensen naar het strand trekken. Niks voor ons. Je ligt daar dan, tussen de vele strandgangers… en dan? Wat doe je dan de hele dag? Nee, geef mij maar een bos, een meer, een riviertje,… Heerlijk.
  • wandelen met een beloning. Echt hé, ik ga graag wandelen. Maar drie kilometer steil bergop is wat anders dan drie kilometer huppelend langs een meer. Zeker als de weg bezaaid is met dikke rotsblokken of (nog erger!) kleine irritante rollende stenen, dan durf ik al eens een jammerlijke klaagzang afsteken. Of ik zeg helemaal niks en antwoord op de vrolijke vragen van mijn lief met een zeer duidelijk: “Mmm.” En dan niet de “mmm” van “Mmm ’t is lekker!“, maar de “mmm” van “Hum. Laat mij gerust.” Vooral als het dorpje waar we naartoe aan het wandelen zijn maar eindeloos ver weg lijkt en de weg alleen maar nog steiler omhoog gaat. En het is dertig graden. En er is daar wellicht NIKS in dat hele klotedorp. Waarom gaan we daar eigenlijk naartoe? Stomme stenen. Rottige vliegen. Zo gaat het van kwaad naar erger. En dan komen we ein-de-lijk in Riglos aan, blijkt er niet één café te zijn, maar twee. In de schaduw. Blijkt de bediening van zeer aangenaam aanschouwelijk allooi te zijn. Ben ik blij dat ik bloedrood zie van het wandelen en dat ik dus helemààl niet bloos, nee hoor! Ben ik blij dat ik toch stotterend een “C-c-c-coca-c-c-cola” kan bestellen in ’t Spaans en “Gracias” kan antwoorden.
  • De voorlaatste dag van de vakantie afspreken met een vriendin die ik al meer dan tien jaar lang niet meer heb gezien. De reünie was hartelijk en we kletsten alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. Ook de mannen konden het best met elkaar vinden en maakten zelfs een fietstochtje. Wel was het weer even wennen om te praten over van alles in het Engels/Duits/Nederlands/Frans: het taaltje dat we onszelf eigen maakten toen we elkaar leerden kennen destijds in Amerika. We sliepen toen samen in een hutje gedurende twee maanden en dat schepte een band die nog altijd sterk is. Zij is Duitse maar spreekt ook prima Frans en redelijk Engels. Als we een woord niet weten, zeggen we dat gewoon in één van de andere talen die we kennen en dat lukt fantastisch.

Mijn lief zijn topmomentjes hadden weinig met mij te maken: mountainbiken in de ruige natuur van het Spaanse achterland, op ieniemienie weggetjes waar amper een kat langs komt, afzien is voor hem de ultieme ontspanning. Ondertussen las ik dan een boek in de hangmat, ook niet slecht.

Wil je weten wat ik las?

  • Menopower van Martine Prenen (en ontdekt dat dit echt nog niet op mij van toepassing is)
  • As I am: ABBA before and beyond, van Agnetha Fältskog (leuk om weer wat inside information te lezen over mijn favoriet ABBA-lid)
  • Cliënt E. Busken van Jeroen Brouwers (schitterend geschreven)
  • Zomeravond van Suzanne Vermeer (beetje spannend, maar vooral ontspannend)
  • Een vorm van verraad van Lieneke Dijkzeul (ietsje spannender en nog altijd ontspannend)