Tiny’s reisfotochallenge: Maloja

Scan 18

Ja gasten, ’t is weer een groepsfoto. Ziehier de verplichte foto met de groep en de leidster van de veertienjarigen in Maloja, Zwitserland. Zomervakantie dus, niemand die mij in de winter op skireis krijgt, hoor. 🙂

U ziet op de achtergrond het Maloja Palace Hotel, nu een viersterrenhotel. In 1884 voor de eerste keer geopend en vanaf 1934 tot 1962 is het gebouw gebruikt als cursuscentrum voor het Zwitserse leger.  In 1962 is het overgenomen door de CM, om te gebruiken als vakantiecentrum. In 2006 is het gebouw terug verkocht aan een hotelexploitant. Ik ben niet van plan er ooit terug te gaan.

Op internet zocht ik even naar recente foto’s, ik vond er onder andere de traphal:

maloja-palace-staircase.27

Hier werden we ’s morgens verzameld en zaten we te wachten tot onze naam werd afgeroepen als je post had. Drie maal raden wie er geen post kreeg.

malojapalace-maloja3a-12_1416823848182-fix

De immense eetzaal. Ik herinner me niet dat er iets lekker was. Ik herinner me wél dat de bediening ook vrijwilligers waren, of jobstudenten, en dat ze verdorie niet lelijk waren. Eentje heette er Joost, dat weet ik nog!

Eigenlijk keek ik er al lang naar uit, naar deze vakantie. Er zouden een paar “vriendinnen” van school mee gaan, en het zou erg gezellig en tof worden. Ja ja.

De week er voor had ik net mijn eerste (ok, mijn tweede, maar da’s een detail) liefje leren kennen en ik was nog totaal van de kaart. Zou hij mij wel schrijven? (Niet dus) Zou hij mij niet vergeten? (Ja dus) Zou hij even verliefd op mij zijn als ik op hem? (Totaal niet!)

En je weet hoe dat gaat als je veertien bent. De ene week zijn Debbie en Carine je beste vriendinnen, de andere week zien ze je niet meer staan. In Zwitserland zaten we dus net in die andere week. Ik kreeg de “cold shoulder”-behandeling, was persona non grata, kortom ik werd genegeerd. Gelukkig, door een aantal gebeurtenissen in het verleden, kon ik mij daar ondertussen al rap overzetten en maakte toch een paar nieuwe vriendinnen.

De gebeurtenis die ik mij het beste herinner, was de bonte avond. We mochten toen in groepjes een nummer in elkaar steken, een toneeltje, een liedje, een sketch… en gingen aan de slag. Het was de glorietijd van Raymond van het Groenewoud en we kenden allemaal het nummer “Maria, Maria, ik hou van jou” uit het hoofd.

(op de video vanaf 5’27”)

Het leek ons een waanzinnig leuk idee om ons te verkleden als nonnetjes en één pater en dit nummer zo te persifleren. Volledig geslaagd, perfect getimed, alle andere veertienjarigen lagen plat van het lachen en wij hadden de grootste lol. Tot we van het podium kwamen en van de leiding te horen kregen dat hier nog iets op zou volgen.

De groepsleidster, of de proost, weet ik veel, kon er niet mee lachen. Vond dit heiligschennis en helemaal niet kunnen dat katholiek opgevoede meisjes een figuur als Maria zo beschimpten. Ons satirisch bedoeld optreden werd niet gesmaakt. Méér nog, we werden er voor gestraft. De volgende dag moesten we mee naar het kerkje, moesten we met ons vier apart zitten en moesten we gedwongen gaan biechten. We zijn niet geweest. Wel naar de kerk, maar toen het biechtmoment aanbrak, bleven we koppig op onze stoel zitten. Veel meer is er niet meer gestraft, of dat kan ik me toch niet meer herinneren. Maar onze verontwaardiging was groot. We hadden niks misdaan, alleen maar wat leute gemaakt, toch? Het was 1982 en de C in de CM had nog veel betekenis.

 

Dit bericht vond zijn inspiratie bij de uitdaging van een simpele Brugse ziel, hij nam het initiatief om foto’s te posten van een reis en daar iets bij te vertellen – of te fantaseren. Wie zin heeft, doe gerust mee!

 

Advertenties

28 comments

  1. Ik heb zo’n idee waar jij op de foto staat, maar begin serieus te twijfelen. Kun je mij (en je andere lezers) uit ons lijden verlossen?
    Zelf ben ik één keer meegeweest met de CM naar Heer sur Meuse, ergens (ai ai, wat word ik oud) in het jaar 1970 als twaalfjarige. Met zo’n kartonnen valies die we meekregen als we naar het medisch onderzoek waren geweest. Jawel, voordat we mee ‘mochten’ moesten we eerst een medisch onderzoek ondergaan in zo’n beestenkeuring, waar we met zijn vijftig jongens in onze onderbroek in een rij moesten wachten tot de dokter elk in zijn mond en oren had gekeken en met zijn vieze poten (sorry) in onze slip had gegrabbeld. Hàtelijk, vanaf het medisch onderzoek tot de terugkeer in Brugge.
    Ik herinner me nog het eerste eet-moment, in een mega grote refter. Aan elke tafel zo’n twintig jongens. We kregen een enorm vieze bil op ons bord van een ‘soepkieken’, waar meer vet aan hing dan vlees. Viès, niet in woorden uit te drukken. Die moést opgegeten worden of het zou zwaaien, had men ons op voorhand verwittigd. Aan elk hoofd van de tafel iemand van de leiding. Ik dacht mij er vanaf te maken door de kippenbout onder tafel weg te zwieren, maar had de ongelooflijke pech dat die terechtkwam tegen het been van die leider :). Die heeft me de volledige duur van de reis het leven zuur gemaakt.
    Brieven? Ja, één van mijn grootmoeder. Ik ben die al lang kwijt, maar weet bijna letterlijk de woorden nog die ze me schreef, de schat. Die brief heeft me rechtgehouden.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik kan er me wel een voorstelling bij maken ja. Jij ging een tiental jaar eerder dan ik door alle vernederingen en wellicht was het toen nog een graadje erger. Ongelofelijk hé, als je daar nu aan terug denkt.

      Like

  2. O ja, Maloja #nosweetmemories
    Ik herhaalde de beproeving van mijn 14 jaar nog eens als leidster op mijn 18de. Ik werd trouwens 18 op tweedaagse in een berghutteke waar de verantwoordelijken speciaal voor mijn verjaardag pannenkoeken bakten. Tot zover alles OK. Dat veranderde toen ze besloten van die te flamberen. Cognac (of wat je daarvoor gebruikt) hadden ze niet, dus deden ze dat met jenever. En ik had als jarige de eer om er het meeste van te eten … nooit zoiets slechts geproefd in mijn leven !

    Liked by 1 persoon

  3. Pingback: Cee Mee | bentenge
  4. Ik ben zo’n 6 keer met de cm meegegaan. De beste herinneringen heb ik ook aan vakanties waar er geen bekenden mee waren. Ik kan niet zeggen vriendinnen, want die had ik in die tijd niet echt. Naar Maloja ging ik in de paasvakantie. Dit was mijn 1ste sneeuwbergvakantie. Ik had wel wat last van hoogteziekte, maar verder was het wel leuk. Het tofste vond ik de 2 skireizen naar Fiesch. De slechtste herinnering heb ik aan een vaar/fietsvakantie (NL). Door het slechte weer zaten we met een hoop 15-jarigen vast op de boot. Met pesterijen tot gevolg. Ze treiterden me de hele tijd door te zeggen dat ik verliefd was op een moni. Op een nacht werd het zo erg dat ik mij in de wc had verstopt. Op een gegeven moment is er zelfs een groepsgesprek nodig geweest. Op cm-kamp kreeg ik enkel een brief van mijn ouders. Wij moesten in Maloja ook wachten op de trap om te gaan eten. Mijn pa is 1 keer meegegaan met de cm. Ze hadden iedereen wijsgemaakt dat er monsters zaten in het bos van Heer-sur-meuse. Hij was zo bang dat hij nooit meer is willen meegaan.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je wel voor je reactie. Een groepsgesprek, wauw. Ik denk dat dat woord in mijn tijd nog niet eens uitgevonden was. Meisjes onder elkaar, ik vind het nog steeds een ongezonde situatie met heel vaak pesterijen tot gevolg.

      Like

      1. Bij ons was ’t al gemengd. Dus ja, zelfs dat kon pesterijen niet voorkomen. In Maloja hadden we elk ons verdiep en een verbod om bij elkaar op de kamer te komen. Je hebt niet veel geluk gehad op vlak van vakantiekampen. Volgens mij moet je gewoon wat geluk hebben dat je in een goeie groep terechtkomt.

        Liked by 1 persoon

  5. Wat tof, dat je nog zoveel foto’s hebt van toen! Mijn ouders lieten een schoendoos vol foto’s na.. maar allemaal van grootouders, overgrootouders, over-over… maar niets (of praktisch niets) van mijn jeugd. Wat ik wel jammer vind.

    ‘k Heb wel bewondering voor je, dat je toch nog iets leuks van die vakantie maakte na het gedoe met die vriendinnen.

    Like

  6. Die 14-jarigen-kampen van de CM, dat was de horror voor mij. Ik kwam in Schwarzsee terecht 🙂 iets minder poepchique dan Maloja dus. Enkele zomers geleden ging ik op vakantie in St Moritz en toen zijn we ook ff in Maloja geweest.
    O en, ik ben één van die vrijwilligers/jobstudenten geweest, niet in 1982 want toen was ik nog niet geboren haha, en dat waren wél de beste vakantieherinneringen uit mijn studententijd!

    Liked by 1 persoon

    1. Och veel chiques vond ik eigenlijk niet aan Maloja. Als je nu die foto’s bekijkt zoals het er nu uitziet, ja. Maar in die tijd waren het gewoon domme saaie slaapzaaltjes en een hele grote refter en dat was het dan…

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s