Tiny op chirokamp

Zondagavond, juli 1977

Gisteren zijn we met onze Speelclub-meisjes aangekomen op een grote boerderij. We slapen er op de graanzolder op onze luchtmatras en slaapzak. Vannacht werd ik wakker omdat mijn luchtmatras helemaal was leeggelopen en ik op de harde grond lag. Het ruikt hier raar.

Ik ken de meisjes niet zo goed want ik zit nog maar pas bij de chiro. Vooral omdat mijn beste vriendin er ook inzit, heb ik me aangesloten, maar zij mocht jammer genoeg niet mee op kamp. Zij zit ook al bij de Kwiks en ik nog bij de Speelclub. Je leert ze wel kennen, zei mijn mama nog. Deze morgen moesten we wandelen naar de kerk hier in het dorp en luisteren naar de saaie mis. Ik zat (weeral) alleen want de andere meisjes babbelen enkel met elkaar.

gepest

Foto ©HLN

Maandagavond.

Vanmorgen zat ik aan de lange tafel voor het ontbijt. Ik brulde de liedjes keihard mee, voor we mochten beginnen eten: “Dank u, voor deze nieuwe morgen, dank u voor deze nieuwe dag, dank u dat ik met al mijn zorgen bij u komen mag…” Ik vraag de kan met melk aan Sofie, maar ze doet alsof ze me niet hoort en giechelt. Ik sta op om hem zelf te pakken en als ik weer op mijn plaats wil gaan zitten, is iedereen dicht bij elkaar gaan zitten op de bank en kan ik er niet meer tussen. Dan maar op het hoekje. Mijn boterham laat ik ginder maar liggen en ik smeer een nieuwe.

Dinsdagochtend.

Gisterenavond was ik de laatste terug uit de waszaal. Iedereen lag al in zijn slaapzak en het was verdacht stil. Ik kroop ook in mijn slaapzak maar sprong er meteen weer uit: wat prikt er daar in, er zit van alles in mijn slaapzak!! Ik rits hem open en zie een aantal takken met van die klevende bolletjes, ze zitten overal! Iedereen begint te giechelen en ik roep huilend: “Smeerlappen! Ik ga ’t aan de leidster zeggen!” Birgit roept terug, met haar schelle stem: “Als je ’t zegt, dan doen we ’t morgen opnieuw, hoor!” Ik begin met alle takken en bolletjes er uit te peuteren, ben er zeker een uur mee bezig en als ik in mijn slaapzak kruip, voel ik het nog altijd kriebelen.

kleefkruid

Kleefkruid

Woensdagochtend.

Ik ben niet echt uitgeslapen, maar sta zonder iets te zeggen op, neem mijn toilettas en zoek een verse onderbroek. Ze zitten er niet meer in. Heel mijn koffer is overhoop gegooid maar als mijn onderbroeken zijn weg. Ik kijk rond me, maar iedereen is slaperig aan het opstaan en doet alsof ze me niet zien. Dan maar dezelfde onderbroek aan als gisteren. Zo erg is dat nu ook weer niet. Mama zal wel kwaad zijn omdat ik mijn onderbroeken kwijt ben. Vandaag gaan we op dagtocht.

Woensdagavond.

Vandaag was eigenlijk een goeie dag. Ik liep de hele tijd samen met leidster Annick, da’s echt een lieve. We hebben veel liedjes samen gezongen en goed doorgestapt, zo ging de tijd snel vooruit. Ik vertelde haar eerlijk waarom het mij niet lukte om gisteren die patatten te schillen. Ik wil dat wel doen, maar dan met een gewoon mesje, want met zo’n dunschiller heb ik nog nooit gewerkt. Ze gaat het onthouden en me morgen een gewoon mes geven, dan kan ik mee helpen. Ze vraagt me ook of ik geen vriendinnetjes heb op kamp. Ik vertel haar honderduit over mijn vriendin, die nu gewoon thuis zit. “Zo jammer voor haar”, zegt ze. Ik denk, eigenlijk was ik zelf liever thuis.

Donderdagavond.

Jammer, Annick stond de hele dag bij een andere groep, ik heb haar niet meer gezien. Dus vanmorgen weer zitten prutsen met die domme dunschiller. Ik krijg geen patat geschild en iedereen lacht.

BIKKE BIKKE BIK! Hop hop hop! Eerst de soep en dan de pap! Anders word je veel te slap! En dan val je van de trap! Boem! Ooooh.

’s Namiddags deden we kringspelletjes in de wei. Als we allemaal gebogen moeten staan en je telkens haasje over moet springen over de rest, doe ik dapper mee. Over de kleintjes spring ik wel, maar de grotere gaan express hoger staan en daar geraak ik niet over, zo hou ik heel de rij op. Als ik zelf moet gebogen staan en ze over mij moeten springen, is het eerst aan Debbie. Ze probeert, zet haar handen op mijn rug en maakt een sprongetje en ze gilt: “EIKES, Tiny heeft alleen maar ribben in haar rug, je voelt alleen haar ribben, ugh, zo vies!!” Ik blijf gebogen staan, maar er doet niemand haasje over bij mij, ze lopen er gewoon langs. Sommigen voelen nog eens voorzichtig aan mijn rug en roepen dan ook keihard: “Eèèèih!”

’s Avonds is iedereen vol spanning, want misschien gaan we vannacht wel het nachtspel doen. Zoals alle meisjes weten (uitgenomen ik), is dat nachtspel legendarisch: superspannend, een beetje eng, maar heel erg leuk vooral. Ik kijk er ook naar uit! Ze zullen ons daar midden in de nacht voor wakker maken.

Vrijdagochtend.

Ik word wakker van geroezemoes en enthousiaste uitroepen. Aan de gesprekken te horen is er afgelopen nacht inderdaad nachtspel geweest? Waarom werd ik niet opgeroepen? Ik vraag het aan een paar meisjes, ze zeggen: “Moh Tiny, echt hé, jij werd gewoon niet wakker! We hebben aan je staan schudden en duwen en roepen, en jij sliep gewoon verder! Hé, ’t is waar hé? Ja, jij sliep gewoon door.”

Ik vraag het aan de leidster en ja, er is nachtspel geweest en hoezo, jij was er niet bij? Maar jawel, alle meisjes zijn wakker gemaakt.

Euh nee, ik sliep. Niemand heeft mij wakker gemaakt. Normaal word ik al wakker van iemand die kucht.

Zaterdag.

chiromeisjes

Niet mijn groep meisjes, deze waren ook ouder. Random van ’t internet geplukt. Enkel om te tonen hoe het uniform er toen uitzag.

Gelukkig, vanavond mogen we naar huis. Gisteren was het kampvuur, dat was wel gezellig, met dat vuur en leidster Leen speelde gitaar. Ik kende maar een paar liedjes. Ik zat wel alleen op het hoekje van de bank. ’s Namiddags al begon Sylvie, die naast me zat, ineens te roepen: “Hey Tiny die stinkt nogal, zeg!” Sofie zat recht tegenover mij en bukte haar, greep de rok van mijn overgooier en trok die naar omhoog. “Ah ja ze heeft al heel de week dezelfde onderbroek aan!” Iedereen lacht en giert en roept “Eikes!” en ze gaan allemaal een stukje verderop zitten.

Ik denk niet dat ik in september terug naar de chiro ga.

—————————————————–

Dit bericht ontsproot aan mijn eigen herinneringen. Namen zijn fictief. Ik ging ook naar een scoutskamp, bepaalde gebeurtenissen zouden ook daar kunnen plaats gevonden hebben. Ik heb niks tegen de chiro of welke jeugdbeweging dan ook, integendeel. De move tegen pesten, het Pestactieplan,… bestond allemaal nog niet. De kinderen- en jongerentelefoon (nu Awel) was er ook nog niet. Dit werd aan niemand verteld. 

Advertenties

34 comments

  1. Wat verschrikkelijk! Ik ben nooit op zo’n kampen geweest omdat ik niet het meest sociale kind was en vreesde voor scenario’s zoals jij ze hier beschrijft. Ik snap ook niet goed dat de leiding bepaalde zaken niet opgepikt heeft… Zo’n dingen zouden niet mogen gebeuren.

    Like

    1. Veel speelt zich af op momenten dat er net geen begeleiding is. Ook nu op school wordt het meest gepest in de speeltijd of na school op weg naar huis… De leiding had daar in die tijd ook geen oog voor, daar werd geen aandacht aan geschonken, er werd niet over gesproken.

      Like

      1. Deze scenario’s zijn helaas van alle tijden. Je moet dan idd geluk hebben dat de leiding er oog voor heeft. In de jaren ’90 nog steeds niet, helaas.

        Like

  2. SJesus Tiny, jullie liepen volgens mij jaren achter in Belgie met dat soort enge vakantiekampjes met uniformen. Of misschien is dat soort praktijken hier in Nederland mij wel gewoon ontgaan.
    Anyway: het zou verboden moeten worden. -Dat gepest bedoel ik.-
    Etterbakjes!

    Like

      1. Oh wat erg… Dat is toch vreselijk voor een kind.
        Wij hadden een paar haar geleden een TV programma. Werden pesters geconfronteerd met bijvoorbeeld een klasgenoot die zij gepest hadden. Ook BNers.. Best heftig hoor.
        Ik hoorde op school niet echt bij de populaire meiden, was klein, droeg een brilletje, vond mezelf niet veel waard. Gelukkig kon ik wel goed leren, misschien hielp dat. Ik weet het eigenlijk niet, maar ik ben gelukkig niet gepest.
        Hoop dat je er wel overheen bent gekomen!

        Liked by 1 persoon

  3. In mijn lagere schooltijd moest ik ook naar de jeugdbeweging, omdat mijn nichtjes daar leiding waren. Gelukkig nooit mee op kamp gemoeten, oef. Ik werd niet gepest, maar deed het gewoon niet graag.
    Later uit vrije wil en met vriendinnen werd ik scoutsleidster, en ik heb altijd een zesde zintuig gehad voor wie er niet bijhoorde. Kinderen zijn KEI- hard voor mekaar…
    Ook oudste zoon heeft het op sportkamp eens meegemaakt, en mijn hart brak in honderdduizend stukjes omdat hij geen reddingsteam geroepen heeft toen. Hij wou niet flauw doen…

    Like

  4. Ik ben nooit in een jeugdbeweging geweest, maar heb op school ook wel dergelijke pesterijen meegemaakt. Kleiner zijn dan de anderen, minder modieuze kleren dragen, anderen helpen die gepest worden, alles was een reden voor pesterijen. Vroeger werd er zeer weinig tegen opgetreden. Integendeel, het leek wel alsof de oppassers speciaal hun rug omdraaiden hiervoor.
    In combinatie met dingen die je vroeger al schreef over je jeugd vind ik dit pijnlijk om te lezen. Gelukkig heb je nadien het geluk gevonden…

    Like

    1. Ergens voelt het als een bevrijding om het op te schrijven. Soms is het nog altijd moeilijk om er over te praten. Het vrijwilligerswerk dat ik nu al een paar jaar doe, rakelde dit weer op maar helpt me ook om het te kunnen plaatsen.

      Liked by 1 persoon

  5. Ik ben ook vaak gepest geweest,….en het heeft lang een stempel op me gedrukt en me te lang in een richting geduwd die ik niet wilde. Zo blij dat ik het juk van me heb afgegooid, want die keuze heb je gelukkig wel,…je kan kiezen of je het slachtoffer blijft of je leven in eigen handen nemen,…..

    Liked by 1 persoon

  6. Ik krijg al veel minder zin om mijn dochter naar de scouts of een sportclub te sturen. Ben zelf ook van het eerste leerjaar tot de laatste dag van het zesde middelbaar gepest geweest en pff zoiets lezen vind ik dan nog altijd heel moeilijk…. Er vroeg me ooit iemand op een soort reunie waarom ik geen contact meer met hen had. Toen heb ik heel droog gezegd dat ik nooit vergeet hoe ze iemand van 8 jaar zomaar konden pesten voor niks. Daar herinnerden ze zich natuurlijk niks van….

    Like

    1. Gelukkig hoor ik ook massa’s andere verhalen, van zalige herinneringen aan de jeugdbeweging en eeuwige vriendschappen. Zelf kan ik me er niks bij voorstellen, maar ik hoop dat de positieve verhalen de slechte overwinnen. Op één of andere lullige manier blijf je geboekstaafd als “degene die gepest kan worden” en komt dit weer terug, met een totaal andere groep mensen. Hoe ouder je wordt, hoe meer je dat inziet en je er tegen wapent natuurlijk.

      Like

      1. Mijn vader en oudste broer zijn scout in hart en nieren. Mijn oudste broer gaat nog elk jaar mee op kamp en zijn vriendenkring draait op oudscouts…. Dus het kan inderdaad 🙂

        Like

  7. heartbreaking. dat je dat nog weet. elke dag zelfs :-O. gek dat de levendigste herinneringen van de kindertijd vaak die zijn van gepest worden en sip zijn. goed dat ze er vandaag vanalles aan doen inderdaad, maar ik weet niet hoe je dat onderhuidse kan zien als juf eigenlijk, ik denk dat ik veel mis.

    Like

    1. Het loopt allemaal wel een beetje door elkaar, de gebeurtenissen kan ik me levendig herinneren, maar het is wellicht niet allemaal op hetzelfde kamp. Het jaar nadien zat ik in de scouts en had ik dezelfde rotzooi. En nee als juf is het niet simpel om dit te herkennen. Het enige wat je kan doen, volgens mij, is regelmatig tegen de kinderen zeggen dat ze gerust eens met jou alléén mogen praten. Of dat ze het eens mogen opschrijven als ze het niet gezegd krijgen.

      Like

      1. ja inderdaad. ik sta natuurlijk in het hoge middelbaar, dus daar zijn het vaak andere dynamieken dan bij de kleintjes. ik geef geschiedenis dus dat gebruik ik ook wel vaak om pleidooien af te steken voor radicale tolerantie.

        Liked by 1 persoon

  8. oh nee! Ik ben van plan om mijn oudste in de jeugdbeweging te laten gaan, zelf ging ik van mijn 6e tot mijn 22e mee op kamp en wekelijks activiteit. Maar als ik zoiets lees krijg ik al schrik! Je zou het jou alleszins niet aangeven dat je gepest werd vroeger! Nu zo’n krachtige madame!

    Liked by 1 persoon

  9. Kinderen kunnen echt ronduit wreed zijn… Wat een vreselijke week moet dat voor je geweest zijn. Ik ben ook nooit op zo’n soort kampen geweest en achteraf gezien misschien maar goed ook 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s