Tiny’s herinneringen aan Sint-Jozef

Brugge bestaat uit een aantal deelgemeenten: Assebroek, Sint-Michiels, Sint-Kruis, Zeebrugge, Dudzele, Koolkerke en Sint-Andries. Sint-Jozef behoort tot Brugge zelf, maar is eigenlijk een parochie op zich en valt nét buiten het stadscentrum. Het is waar ik ben opgegroeid.

@Beeldbank Brugge

Bovenstaande foto is de straat waar ik ben opgegroeid, waar ik heb gewoond tot ik 21 was. Op de voorgrond de fiets van de buurvrouw, die toen nog leefde (ze stierf aan kanker eind jaren tachtig), iets verderop de Mercedes van de fotograaf uit nummer 17. Verder bijna geen auto’s te bespeuren in dit deeltje, ik schat dus dat de foto begin jaren tachtig is genomen, of zelfs iets eerder.

Uren badminton gespeeld op dat voetpad, met mijn vriendin die twee huizen verder woonde.

Een beetje verder, voorbij de kerk, ging ik naar school, er was een kleuter- en lagere school naast het klooster van de zusters Maria van Pittem. Toen ik er school liep was Zuster X er directrice. Haar naam ontschiet mij nu even, maar ik kom er nog wel op. Telkens als zij de klas binnen kwam, moest iedereen recht springen, naast de bank gaan staan en in koor zeggen: “Dag Zuster Directrice”.

Uren en uren heb ik in dit gebouw gespendeerd: de bibliotheek in de Pannebekestraat, vijf minuten wandelen van mijn huis. Okee, niet in dit fancy gebouw wat je op de eerste foto ziet want het is een aantal jaar geleden volledig vernieuwd geweest. Toen ik er regelmatig binnenliep was het ook al “modern” vond ik – in tegenstelling tot de prachtige oude bibliotheek in het centrum, die vroeger aan het Jan Van Eyckplein lag.

Nog een weetje, toen ik een en ander opzocht over de bibliotheek. Toen die nog niet bestond, in juni 1944, stortte in de wei vlak naast de bib, een Amerikaanse bommenwerper neer! Van de tien inzittenden lieten er drie het leven, de zeven overige sloegen op de vlucht maar werden al snel door de Duitsers gevat en krijgsgevangen genomen. Allez zeg, en dat vlak achter mijn deur! Ergens in de buurt van de bibliotheek hangt hier zelfs een gedenkplaat van. Misschien een challenge voor Thomas P. om die eens te gaan zoeken?

Een paar straten verder begon “de nieuwe wijk”. Dan heb ik het over begin jaren tachtig toen Sint-Jozef een groeiende parochie was, veel arbeidersgezinnen kwamen af op de mooie nieuwe huizen en huisjes. Zowel toen en nu zijn dit vaak ‘sociale woningen’, klein maar gerieflijk en minder duur, voor mensen die het minder breed hadden, eenoudergezinnen en nu ook vaak migranten. In de jaren tachtig was de nieuwe wijk vanaf het Ghandiplein een beetje verboden terrein voor mij want “de gemene” zaten daar. Ik kwam er dus nooit rondhangen, tenzij één zomer toen ik toevallig een vriendje had uit die wijk. Het leek een ‘brave jongen’, maar drie weken later had ik mijn haar veranderd en maakte hij het af. Ik geef nog altijd de schuld aan de kapper.

Deze foto van het Ghandiplein nam ik vorige vrijdag.

Toen ik er overlaatst terug rondwandelde, viel me iets op. De bank is weg! Naast die vuilbak stond vroeger (jaren tachtig) honderd procent zeker een bankje. Ik ben daar zo zeker van omdat ik op dàt bankje zat met dat liefje en hij het ook op dàt bankje heeft uitgemaakt en dat ik een tijd niet voorbij dat bankje kon passeren zonder te huilen.

Op dit ‘wegeltje’ tussen de Pannebekestraat en de Jacob Van Maerlantstraat heb ik leren fietsen. Of ja, deed mijn vader duizend pogingen om mij te leren fietsen. Ik vond het niet leuk maar wel noodzakelijk en dat is tot op heden niet echt veranderd. Nu is er aan de linkerkant een terrein met volkstuintjes, dat wist ik niet. Schattig. Op het pleintje aan de rechterkant kon je voetballen (ik niet) maar daar kwam ik zelden want als je niet tot de ‘clan’ van Deprest behoorde, werd je er weggekeken, of uitgescholden, of erger.

Het stuk achter het Ghandiplein bestond vroeger grotendeels uit weiland, maar is nu volledig verkaveld en herschapen in een ware doolhof met cul de sac-jes, pijpenkoppen en voetgangersdoorsteekjes, waar het dus onbegonnen werk is om een simpele ziel zoals Thomas Pannenkoek te vinden. Niet dat ik er echt naar op zoek was (wat hij wel dacht), maar ik had een uurtje tijd en wou eens wandelen naar dat stuk Sint-Jozef dat ik niet goed ken en dat eigenlijk al tot de deelgemeente Koolkerke behoort. Wie denkt dat ik in volle Corona-periode aan zijn deur ging bellen en hem ging verrassen met een dikke knuffel en een warme handdruk: think again. De volgende keer zal ik wel een fanfare meebrengen en op gepaste afstand een vreugdelied ten gehore brengen voor zijn deur. Wie nog een tip heeft over wat ik dan moet meebrengen als geschenkje, zeg het maar, want ze eten daar nooit taartjes.

Tot zover mijn vrieswandelingetje door het stukje Brugge van mijn jeugd. Ik had te weinig tijd om nog het kerkplein te bekijken noch het spookhuis, noch de verzameling van garages waar ik elke ochtend met mijn vriendin naar toe wandelde en waar we elke ochtend een prettige verschijning achter een raam ontwaarden, die we Sherlock Holmes-gewijs zijn naam ontfutselden en na drie jaar toch maar hebben aangesproken. Maar dat verhaal is dan weer voor een andere keer.

10 comments

  1. Mijn docent Nederlands op de Middelbare school sprak ook altijd over het recht naast de tafel gaan staan als de rector het lokaal binnenkwam. Het was geen gewoonte en het werd ook iet verwacht van ons. Maar het werd wel telkens verteld na vertrek van de rector uit het lokaal.
    Gezagsverhoudingen en het tonen van respect is veranderd in de loop der tijden.

    Mooi om bij jou te lezen dat de Stad Brugge bestaat uit zoveel deelgemeenten.

    Nostalgische groet,

    Geliked door 1 persoon

  2. Een aardig stukje plaatselijke geschiedenis. Interessant om te lezen!
    Die gedenkplaat weet ik perfect hangen, niet ver van de wasserij. Ik zou er direct naartoe stappen om een foto te nemen, maar ik kan al twee dagen niet meer stappen, dankzij mijn neurologe die een nieuwe medicament wou uitproberen (en mij daarbij fysisch knock-out heeft gekregen).
    Wat je vernoemt van uitbreidingen is maar het topje van de ijsberg. Hele wijken zijn bijgekomen, waarvan één al meer dan vijf jaar onbewoond (spookappartementen, -huizen).

    Wat een ‘attentie’ betreft… hoeft nooit bij ons! Toch een kleine anekdote… Ooit was een klant in de bank zo tevreden van mijn service dat ze per sé een cadeautje wou geven. Voor mij hoefde dat helemaal niet, want ik deed gewoon mijn werk. Toen ze bleef aandringen antwoordde ik: ‘ Ewel, LInda, ’t is goed, dan een saucisse bloedworst graag’. Met brede glimlach in de hoop dat ze zou snappen dat dit een grapje was. ’s Anderendaags stond Linda aan mijn bureau met… jawel!

    Geliked door 4 people

  3. Nu ben ik heel nieuwsgierig naar dat nieuwe kapsel ten faveure van het liefje van de gemene, dus: picture please. (We weten toch al hoe je eruit ziet.)
    Enne, de pannenkoekjes lusten wel graag een reep chocola. Zomaar een weetje.

    Geliked door 1 persoon

  4. Terug naar je jeugd: het zou zowat verplichte blogkost moeten worden, want het leest heerlijk weg. Mogelijks waag ik er me ook eens aan.
    Och, en die schoolmentaliteit uit die jaren: daar kan ik heelder boeken over schrijven. Triestige boeken, weliswaar.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s