#WijOverdrijvenNiet

Tiny valt even van haar stoel

1 op de 5 Belgen vindt het normaal dat je seks hebt met iemand die dat eigenlijk niet wil, maar die dronken of stoned is. “Zwijgen is toestemmen.” 

geweld

PARDON?? Vrijdagochtend in de auto hoorde ik Linde Merckpoel bijna walgend een smsje voorlezen als reactie op dit nieuwsbericht. Iemand stuurde: “Pas op met het woord verkrachting te vlug te gebruiken.”

WABLIEF??

Mag ik even van mijn stoel vallen ja? Gelukkig zat ik in een autostoel en had ik mijn gordel aan.

Dat geloof je nu toch niet? En het erge is, ook vrouwen zijn deze mening toegedaan. Ah ja, als iemand nogal zat is en alleen maar wil slapen, dan is ’t niet erg dat manlief er even bovenop kruipt en zijn goesting doet. Hallooo!!

Doen wij vorig jaar al die moeite om met de hashtag wijoverdrijvenniet iedereen bewust te laten worden van het feit dat er nog steeds veel te veel seksueel geweld oogluikend wordt toegestaan en ondergaan, veel maakt het blijkbaar niet uit voor de gemiddelde Belg.

Beste lezer, ik hoop dat jij vooral niet gemiddeld bent. Want ik kan er met mijn kop niet bij. Vorig jaar schreef ik, net als zovele andere vrouwen, dat ik niet heb overdreven.  Veel jonge meisjes kleden zich graag eens sexy en luchtig, omdat ze graag mooi willen zijn, omdat ze graag complimentjes krijgen, omdat ze het gewoon leuk vinden. NIET omdat ze betast willen worden. En niet omdat ze vunzige opmerkingen willen krijgen.

Uitlokken van seksueel geweld bestaat niet. Niemand ‘verdient’ het om verkracht te worden. Daarbij kiezen verkrachters hun slachtoffer niet op basis van hun uiterlijk, maar zoeken ze naar een kwetsbaar iemand.
Als vrouw mag je je uitdagend kleden en mag je flirten. Bedenk dat een gezonde man dan hoogstens geprikkeld wordt en nooit zal overgaan tot verkrachting. (bron: http://www.seksueelgeweld.be/content/mythes-over-seksueel-geweld)

Verkrachting gaat nog een heel stuk verder. Ik las op mijn Facebook-tijdlijn een bericht van een Engelstalige vriend, die grappig wou zijn. Hij zette als status: “Wow, I’ve just saved a girl from getting raped! I just stopped chasing her.”  Ik verslikte me even in mijn koffie, maar relativeerde het. Hij is zo’n type knuffelbeer, dat graag en vaak ruwe, schunnige moppen maakt. Hij doet geen vlieg kwaad. Maar toch. De reacties op zijn bericht kwamen vooral van vrouwen, die dit ook niet konden smaken. Met verkrachting lach je niet. Hij reageerde: Ah ja, maar homofobie, oorlog en kindersterkte is ook verkeerd. Mogen we daar dan ook geen moppen meer over maken? Ik heb het er toch wat moeilijk mee. En jullie?

gew

 

 

Advertenties

Tiny overdrijft ook niet

We zijn op het oorlogspad. Niet omdat we willen vechten, maar omdat we willen gehoord worden, omdat er dringend iets moet veranderen. Ik ben het beu om ongemakkelijk te lopen als ik alleen op straat ben. Zelfs in het veilige stalen geraamte van mijn auto voel ik me soms niet op mijn gemak, als er weer een camionette passeert, met werkmannen die obscene bewegingen naar mij maken. In het gebouw waar ik werk, is er een man die mij al jaren elke keer weer met zijn ogen uitkleedt.

Wij overdrijven niet. Het is overal, in kranten, op sociale media, op de radio, de televisie,… Vrouwen komen op voor zichzelf en delen verhalen over de vernederingen die ze moeten ondergaan. Het is niet omdat je in een publieke ruimte loopt, dat ons lichaam ook publiek is. body Romina, Inke, Yasmine,… deelden hun ervaringen en frustraties. Ik weet honderd procent zeker dat al mijn vriendinnen hier urenlang over kunnen praten. Maar we doen het niet, omdat het ondertussen al bijna als ‘normaal’ wordt beschouwd. Maar het IS niet normaal, gasten!

Ik heb zin om met een hoop vrouwen op café te gaan en onze verhalen te delen. Het moet niet zo nodig op het wereldwijde web verspreid worden, en sommige verhalen zijn gewoon te aangrijpend om met iedereen te delen, niet alle vrouwen durven hierover spreken.

Natuurlijk kan ik een complimentje verdragen. Ik heb eerst jaren het tegendeel moeten ervaren: overal waar ik liep, fietste,… uitgescholden worden voor ‘lelijk schepsel’. Vanaf een jaar of zestien voel je je dan eindelijk beter in je lijf en dan krijg je totaal andere dingen te horen. Ineens ben je loslopend wild waarop gejaagd kan worden.

Ik ben al in de veertig als ik naast een klant iets zit uit te leggen over zijn softwareprogramma. Héél subtiel glijdt de nagel van zijn pink een paar centimeter langs mijn dijbeen. Ik schuif op en denk dat ik het me verbeeld. En dan voel ik het opnieuw. Te verbouwereerd om iets te zeggen.


Ik ben achttien en ga kamperen met nog een meisje en twee vrienden. We slapen allemaal in één tent en de jongen naast me zat me al heel de avond aan te staren. Ineens voel ik zijn hand in mijn slaapzak glijden en hij begint me te betasten. Ik duw hem weg. ‘Komaan, gewoon als vrienden’, fluistert hij. Ik geef hem zo’n harde duw dat hij een meter verder tegen de anderen rolt. De volgende dag doet hij alsof hij zich niets herinnert, ‘hij had een beetje veel gedronken’.


Ik ben zestien en op vakantie in Limburg. Als mijn vriendin en ik telkens worden nageroepen in een vreemde taal, ga ik thuis het woord opzoeken dat ze telkens opnieuw riepen: “Putana”. Ik weet nog altijd hoe enorm geschokt ik was. 


Ik ben twaalf en ga alleen winkelen. In een supermarkt sta ik te twijfelen over welk schriftje ik zou kopen. Er komt een oudere heer naast mij staan, en zonder iets te zeggen, zonder mij aan te kijken, legt hij zijn hand op mijn borst. Ik draai me weg, en ga wat verder staan. Hij doet het opnieuw. En nog eens. Dan zeg ik: “Maar mijnheer, stop dat nu een keer!” En ik loop weg. De hele middag loop ik nog te bibberen.

Detail: het was winter. Ik had een duffelcoat aan, kort haar, een bril en amper borstjes. Ik snap het nog altijd niet. 


Ik maakte nooit iets ergs mee. Er zijn vele anderen die minder geluk hadden. Meer lezen? Kijk op http://wijoverdrijvenniet.org/ en griezel mee. Deel je ervaringen, als je wil. Het is nodig. Praat er over. Sommigen onder ons hebben nog altijd moeite om die zogezegde overdrijvingen te verwerken.