vakantie

Tiny en de zomer van 2018

Blijkbaar is er hier op WordPress een opsporingsbericht verschenen:

Vermist: blogster Tiny uit Wevelgem (kuch kuch: uit Brugge!).

Zotjes. En iedereen maar denken dat ik het superdruk heb met massages en zo. In werkelijkheid zat ik deze zomer veel op mijn lui gat, ofwel lezend, ofwel kijkend naar Orange is the new black en andere Netflixjes. Tussendoor ging ik ook nog eens gewoon werken, en af en toe was er inderdaad een massage. Zelfs een massageparty, want ja, dat doe ik nu blijkbaar ook!

Wat deed ik nog? Eens lekker gaan eten met mijn ouders in de Waterweelde. Schaamteloos reclame maken, gewoon omdat ik het daar zo lekker vond. In september veranderen ze van naam en wordt het “To taste”. Vroeger was dit een gewone bistro, maar nu is de zoon de boel aan het overnemen en wordt het meer gastronomisch. En hoe!

IMG_8816

Carpaccio van coquille

Afspreken met vrienden? Bwa ja, een beetje. Onder andere met Ralf, de Duitser die ik tien jaar geleden via Couchsurfing leerde kennen, komt uit Frankfurt en is ondertussen getrouwd met een Fiji-aanse, of hoe zeg je dat, iemand uit Fiji? We spraken af in het Franse Lille en spraken een gezellige mengeling van Engels en Duits.

IMG_8814

Oh la! Tiny op foto, ’t gaat nog regenen vandaag!

Natuurlijk gingen we terug werken op Dranouter en moest ik na die vier dagen een tijdje afkicken. Ik geniet altijd van die sfeer, de muziek, de mensen,… en heb me rot geamuseerd. De mannen van Kartje Kilo waren hilarisch en de cocktails op een stokje super verfrissend. Het beste optreden vond ik Milow, heel verrassend. Oh en dikke fun bij de DJ-sets van De man van Atlantis aan de Sint-Bernardusbar en Goe vor in den otto in de biertent. De longen uit mijn lijf gezongen en gedanst like nobody’s watching.

Afgelopen weekend was er Alcatraz in Kortrijk. Voor wie Graspop heeft gemist (wij dus) is dit een goedkoper en voor ons dichter alternatief. Ik ging enkel de vrijdag, mijn lief het hele weekend. Status Quo wou ik al zien van mijn twaalfde dus daar heb ik achtendertig jaar op gewacht, stom want de knapste van de bende (Rick Parfitt) is ondertussen overleden. Toch heb ik genoten van de hits Whatever you want, Down down, Rocking all over the world, …

IMG_8858

Zaterdag ging ik nog eens de beentjes strekken op Benenwerk in Brugge, altijd dikke fun en gegarandeerd meer dan 20000 stappen op mijn stappenteller!

En nee, op mijn werk is er geen airco en hebben we maar DIY gezorgd voor een frisse sfeer: karton aan de ramen geplakt, een fles ijs voor de ventilator, ’s namiddags een ijsje eten en lunch in de tuin met zwembad van mijn collega. Alles onder controle!IMG_8846

Nog dingetjes op het programma? Een picknickje in het bos, een verjaardagsfeestje, een dagje Boombalfestival, en misschien een mini-reisje in september. Mini hé.

Verder zwoegen met de zoon, piekeren dat het geen naam heeft, migraine-aanvallen verdragen en wespen uitschelden omdat ze me steken zonder dat ik ze zag aankomen. Stoefen over mijn website en me tegelijk zorgen maken omdat ik er meer aan toesteek dan er aan verdien, me bedenken dat mijn leven eigenlijk supersaai is (met bovenstaande uitzonderingen, dat wel) en dat ik beter weer een beetje meer zou aan yoga doen.

Tiny aan zee – de klucht

Vandaag zou het de warmste dag van het jaar worden, afgelopen nacht was er zelfs 24 graden gemeten, wat het de warmste nacht maakte, sinds de eerste metingen. Dus, wat gaan we doen: we zoeken verkoeling aan zee. Welke zee? De Noordzee, dan maar en liefst niet veel meer dan twee uur rijden. En dat terwijl ik nòòit naar de zee ga, ik ben niet zo’n strandmens. Na wat advies in te winnen op Facebook, besloten we om naar Nederland te vertrekken, voorbij Cadzand naar Nieuwvliet of Groede. We passeerden Retranchement (Myriam, zonder problemen), een aantal molens en veel fietsers en parkeerden onze auto op het ruime terrein, voor 4€ voor 24 uur, want we zouden daar wel een hele tijd blijven. Koelbox vol drank en lekkere hapjes, gewapend met een klapstoeltje, handdoeken en badkleding aan. Daar gingen we van de parking over het duin, naar het strand.

2015-07-04 10.56.18

Het bleek trouwens nog niet Groede te zijn, maar Nieuwvliet. Plaats genoeg!

Er waait een stevige bries, maar dat is niet erg, dat doet wel deugd bij dertig graden en meer. Tot we ons neervlijen in het mulle zand. Héhé, vakantie, zegt mijn lief. En tien seconden laten brullen we het uit omdat we gezandstraald worden. Dus dààrom hebben al die mensen van die halve tentjes mee. Ok, dan gaan we wel een beetje verderop zitten, tussen twee van die strandcabines in. We pakken alles op en gaan een plekje zoeken. Uit de wind. Niet dus. Die strandcabines zijn amper een meter breed en die wind lijkt van overal te komen. Dus pakken we alles wéér op en gaan op het harde zand gaan zitten, dichter bij de zee, daar waait het zand niet zo op. Héhé, vakantie, zegt mijn lief.

2015-07-04 11.43.35-2

Slimmeriken met een halve tent mee…

We krijgen een beetje honger en eten alvast een deel van de picknick op: ik maakte wraps met roomkaas, rucola en komkommer, brochettes met mozzarella en tomaat, meloen met ham en Griekse salade op een stokje. 2015-07-04 11.53.02Het is alleen zo verdomd moeilijk eten als je haar steeds in je mond waait. Terwijl ik een vlecht heb gemaakt en zeventien speldjes in mijn haar heb zitten. Tien minuten later is ons buikje vol en liggen/zitten we wat voor ons uit te staren (lees: onze handdoek vast te houden met aan elke hoek een hand of een voet). Ik zeg: “En nu?”, en lach wat schaapachtig. We houden vol en ik ga zelfs pootje baden in de zee. Drie kwartier later zitten we al een beetje te bibberen, die noordwesterwind aan de zee is toch fris. Oei en kijk, wat een donkere wolk komt daar aan. Wat gaan we doen, schat? 2015-07-04 11.43.59Goh, hadden ze niet gezegd dat het kon regenen? Of onweren. Dus pakken we alles weer op en lopen weer het strand af, de duin over en naar de parking. Waar het snikheet is. En er vier dikke druppels vallen. Tegen dat alles terug in de auto zit, is de lucht hemelsblauw en de wind gevallen. Wat gaan we doen, schat? Daar gaan we weer van de parking over het duin, naar het strand. Oei. Hier waait het weer. Toch nog even proberen tussen die wat bredere strandcabines? We installeren ons opnieuw, mijn lief gaat liggen, draait zich om en brult: “Bwaaah, mijn oor vol zand!”. Dus lopen we terug naar het harde zand, dicht bij de zee. Ik beslis dat ik nu écht ga zwemmen, wind of geen wind, ik ga de zee in. Tot mijn knieën, dan komt er een golf aan rollen die me meteen volledig overspoelt waardoor ik met ogen en neus vol zout proestend lig te spartelen. Mijn lief ligt lekker op zijn handdoek, heeft niks gezien dus kom ik druipend naast hem liggen en zeg: “Héhé, vakantie.” Een half uur later komt de vloed op en moeten we weer honderd meter naar achter. Daar liggen we redelijk rustig, beetje mensjes kijken, beetje lezen, ik lig languit wat te soezen tot bàm de klapstoel recht op mijn hoofd waait. Au! “Zet er je tas op, schat, dan waait ie niet om.” Goed idee. Tot vijf minuten later dat kolereding met tas en al bovenop mijn kop valt. Aaauu! Ik heb het gehad. Mijn schat is er zo te zien ook niet rouwig om. Dus pakken we alles weer op en lopen weer het strand af, de duin over en naar de parking. We rijden naar huis, drinken een wit wijntje in de tuin en eten de rest van onze picknick op. Héhé, vakantie. kaart-tiny-aan-zee