sinaï

Tiny vertelt over wat de woestijn met je doet

En ik ga ook vertellen dat er een verschil is tussen Egypte als land en de regio Zuid-Sinaï. Want ik zeg altijd “Tiny gaat naar Egypte” maar eigenlijk maken mensen dan vaak de verkeerde voorstelling. Ze zien piramides, Caïro en Luxor en cruises op de Nijl, luxe resorts en toeristische aanslagen.

Sinaï is een aparte regio,

een schiereiland tussen Afrika en Azië. Geografisch gezien ligt de Sinaï dus in Azië. Het noordelijke deel van de Sinaï bestaat voornamelijk uit platte uitgestrekte zandvlakten en grenst ook aan de Gazastrook. Het zuidelijke gedeelte echter, waar ik telkens verblijf, grenst aan de golf van Aqaba, die gevuld is met koraalriffen en kleurrijke vissen (geen haaien!). Aan de westelijke kant ligt dan de golf van Suez.

Wat belangrijk is om te weten is dat de oorspronkelijke bevolking in Sinaï bestond/bestaat uit Bedoeïenen, met een eigen cultuur en gewoontes. Een groot verschil met de “gewone” Egyptenaar.

sinai

Sinds maandagavond ben ik terug in het land.

Ik ben er nu al drie keer geweest, in mijn paradijsje. Let op, het is niet voor iedereen, dat zei ik al in een vorige blogpost. Back to basics op alle vlakken. Slapen, wassen, weinig doen en leren creatief zijn in je alleen zijn. Ik bedoel: creativiteit ontstaat bij verveling. Zelf verveel ik me daar geen moment en is het zelfs alsof de dagen nog te kort zijn.

Wat doe je daar dan de hele dag,

is een vraag die vaak wordt gesteld. Als je de dag volledig wil benutten, dan raad ik het volgende uurschema aan (please, lach nu eens hartelijk bij de term ‘uurschema’ want ik draag daar niet eens een horloge en kijk amper op mijn gsm).IMG_0589

6u (wanneer het licht begint te worden in mijn hutje): ik sta op, wandel naar buiten, rek mij uit en ga mij installeren voor het schouwspel dat zonsopgang heet.

7u: ik verfris mij met koud water en ga wandelen langs het strand (je kan zeker een uur lang wandelen of meer zonder dat je iemand tegen komt – de occasionele hond of kameel niet meegeteld)IMG_0553

8u: ik haal een kopje koffie/thee en zeg “Sahab al cher” tegen Mohammed of Amir, die zegt “Sahab an nour” terug. (Ik heb nu goeiemorgen gezegd en hij zegt “ook veel licht voor jou” terug.) Ik lees wat, babbel met andere reisgenoten en wacht tot het belletje rinkelt.

9u: Ontbijt. Rijkelijk.

10u: Bikini aan, zwemmetje, liggen, rondlopen, lezen, luieren, naar muziek of podcast luisteren, schrijven, tekenen,…

13u: lunch als je wil en als je nog een hongertje begint te krijgen (soep, vers brood, salade, of een pizza, of wat spaghetti,…)

14-16u: idem als ’s morgens maar na 16u zakt de zon al achter de berg en moet je zorgen dat je gewapend bent tegen de opkomende muggen.

16u – 19u: beetje yoga, beetje mediteren, naar muziek luisteren, babbeltje doen, wandeling naar de buren, theetje drinken (en misschien ga ik de volgende keer tijdens deze uren een dansmomentje inlassen).

19u: Diner. Rijkelijk. Soms dessertje. Altijd koffie/thee. Denk in de richting “eten tot je niet meer kan en dan toch nog een goestingske hebben omdat het allemaal zo lekker is“.

20u: Kaarten, gezelschapsspel, zangstonde (hahaha), vuurcirkel, waterpijp,…

En rond 22u is het tijd voor Bed-lehem. Tenzij je wil nagenieten bij het vuur (als er niet te veel wind is tenminste).

Sleep. Repeat.

Hoe simpel kan het leven zijn.

En okee, we hebben twee uitstappen gemaakt. Daar later meer over.IMG_0616

Wat de woestijn met me deed?

Mij doen vertragen, dat vooral. Mijn horloge en idee van tijd achterwege laten. Terug zoeken naar wie ik werkelijk ben. Wat heb je écht nodig om te leven, om ergens op een vreemde plek toch gelukkig te zijn?

Nu ik de eerste keer een soort mini-groepje begeleidde, kwam ik tot het besef dat het zorgende echt wel in mij zit, ik was héél veel bezig met het welbevinden van mijn medereizigers. Een paar dagen later sprak ik dit ook uit en werd het duidelijk dat ze wel hun plan konden trekken en ik niet de rol van animator van dienst hoefde te spelen.

Hoe erg ik kan genieten van natuur: de zon, het water, de fantastisch mooie lucht en bergen, de duinen in de woestijn, de canyon, de sterrenhemel ’s nachts,… en dat op me in kan laten werken door er daadwerkelijk en letterlijk bij stil te staanDSC_0153

En hoe enorm graag ik eet, en wat gezond eten met je lichaam doet. Ik heb in deze acht dagen nul fysieke klachtjes gehad, geen rugpijn, geen maagklachten, geen hoofdpijn,…

Verder las ik ook nog een speciaal boek, iets over ademen, maar ook daar later meer over. Volgende week ga ik daar iets mee doen.

Ik had verwacht dat ik in een dipje zou vallen, maar ik zit nog altijd op een woestijn-roes, denk ik. Voel me super goed. De enige traantjes kwamen tijdens een liedje in de zumba, ik hoorde iets van “I want to see the sunrise…” en ik verlangde terug naar die schitterende zonsopgang. Maar ik ben ZO dankbaar dat ik dit weer heb mee mogen maken én kunnen delen met een paar fantàstische mensen.

Volgende Sinaï-reis: 16 tot 26 maart 2020.

 

Tiny op stiltereis en jij kan mee!

Wie mij al een tijdje volgt, weet dat ik al twee keer een heerlijke vakantie had in Egypte. Geen luxe resort, maar een basic verblijf in een hutje op een strand: voor je de zee, achter je de bergen van de Sinaï-woestijn. 

Ik was er al drie keer, de volgende keer wordt maart 2020.

Voor wie:

  • rustzoekers (de stilte daar is heerlijk, we kunnen ook meditatie en yoga doen, wandelen langs het strand,…)DSC_0011
  • als je graag in een zee zwemt zonder kwallen of duizend dikke Duitsers (niks tegen die mensen trouwens 🙂
  • mensen die even een weekje weg willen van alles
  • die graag eens dagen aan een stuk rustig willen lezen, wandelen, schrijven, niks doen,…
  • die graag lekker eten (want drie maaltijden per dag zijn inbegrepen, veggie is ook mogelijk, thee en koffie en water altijd beschikbaar)IMG_9560
  • als je tevreden bent met een simpele excursie naar een oase in de woestijn, naar een remote plek om de zonsondergang te zien,…
  • wie tevreden is met een eenvoudige hut met een matras op de grond + muskietennet + ventilatorhutjehut

 

 

 

  • mensen die genoeg hebben aan (schoon) sanitair op 20 meter van de hutjes (Simpele douches en toiletten, niet altijd warm water want we zijn in de woestijn.)
  • mensen die anders nooit alleen op reis zouden gaan maar wel mee willen met een klein groepje (we zijn maximum met 7)

Voor wie niet:

  • wie allergisch is aan honden (er zijn daar 2 heel lieve schatjes en er lopen nog wel honden rond in de andere kampen)
  • wie per se elke dag zijn portie alcohol/cola/ wil (dat kan, maar die breng je dan zelf mee – de dichtstbijzijnde winkel is een half uur rijden)
  • wie op zoek wil naar piramides of andere toeristische shizzle
  • wie per se op een stoel wil zitten om te eten (denk comfortabele kussens en lage tafels – hoewel er buiten ook stoeltjes zijn en we dan 2 tafels op elkaar zetten)
  • wie elke dag zijn haar wil föhnen/steilen/krullen (er is elektriciteit, maar op zonne-energie. Je gsm opladen is geen probleem)
  • wie ’s avonds wilde feestjes wil (een gezelschapsspel of een spontane drumsessie aan het kampvuur is daar al wild genoeg – of ik kan een zumbales geven, haha)
  • koppels of vriend(inn)enclubjes die vooral hele dagen willen kletsen en geen stilte kunnen verdragen
  • mensen die denken dat ze niet met mij zullen overeen komen 🙂

 

Je hebt wel een internationaal paspoort nodig.

Reageer hieronder als je meer info wil, dan spreken we wel af om eens te bellen.

Mijn reisverslag van vorig jaar vind je hier en dat van februari 2018 hier (7 opeenvolgende blogjes).

 

Tiny in Egypte, deel 7: Dahab

Om 7u ’s morgens loop ik alleen langs het strand. Wat heerlijk als jouw voetstappen de enige zijn in het zand.

egypte-603

Bij het ontbijt en tijdens de autorit naar Dahab ben ik eerder stil. Soms heb ik geen zin om te praten, wil ik gewoon kijken en genieten. Het is een uur rijden naar het stadje: links de zee en rechts de woestijn. Misschien saai, maar ik voel er van alles bij. Die energie van de woestijn… er is zeker iets van waar. Ik kan het niet uitleggen.

Dahab is een toeristisch stadje, maar toch nog heel rustig. Overal winkeltjes, mannen die je binnen roepen om toch vooral bij hém iets te kopen, vragen waar je vandaan komt. Ik zeg verschillende malen: “Là, shokran”, wat “Nee, dank u” betekent. In één winkel koop ik een nieuwe flodderbroek (want de mijne was gescheurd) en een paar souvenirtjes, armbandjes voor de kinderen, alles samen voor een 200 Egyptische Pond. Amper 9 euro.

egypte-452

Veel duikcentra hier, en een beetje verder is de ‘Blue Hole’, zowat het snorkelmekka van de omgeving. Allemaal voor een volgende keer… Ik vind het hier anders wel gezellig.

We eten in een restaurant waar Claudine al eerder was en ze spreekt voordien een prijs af met de eigenaar. Voor 700 EP (32€) krijgen we brood met dipsausjes, limoendrankjes, water, rijst, sla, verse vis, calamaris en scampi’s, maar ook thee en een shisha (waterpijp). Heerlijk zitten we daar. Ondertussen leggen we nog een kaartje.

Een minpuntje zijn de constant smekende kittens die hier rondhangen en de vele vliegen. “Vliegen?”, zegt Claudine, “Dit is niks. Als het warmer wordt, moet je constant je hand voor je mond doen als je aan het eten bent, of ze vliegen zo in je mond.” Hebben wij even geluk, zeg! 🙂

Samen met Claudine en Salem doen we de boodschappen voor het kamp. Het komt er op neer dat we twee winkels bijna leeg kopen, we onze ogen uitkijken naar hoe ze nog ouderwets de groenten afwegen, dat we de eigenaar van de supermarkt dolgelukkig maken want zijn hele week is in één keer geslaagd!

IMG_8221

Onze vaste chauffeur, Salem, kan ons niet terug brengen naar het kamp want hij moet nieuwe gasten ophalen in de luchthaven. Dus stuurt hij ons mee met zijn neef, die een minibusje heeft. We doen er een hele tijd over, het is ook al donker ondertussen en alle wegcontroles die Salem altijd in een wip passeert (door de mannen vriendelijk te begroeten en iets te zeggen over “Belgica”), zijn nu een stuk lastiger. We denken dat deze man niet zo vaak hier passeert en de mannen niet kent. Overal staan gewapende mannen, deze keer vragen ze ons paspoort, moet alles opgeschreven worden en dubbel gecheckt. Claudine vertelt dat het een hoop uiterlijk vertoon is. De één tegen de ander, een soort machtspelletje. Ze staan er telkens wel met een stuk of tien. En ze staan er de hele dag, hoe saai moet dit leven zijn.

De dag nadien is onze laatste volle dag. Opnieuw ga ik zwemmen en snorkelen, zit wat in de zon, lees mijn derde boek uit, schrijf ik wat in mijn dagboek. Het was te kort. Ik wil liever nog een week blijven. Dit was geen gewone vakantie, dit was speciaal.

Nu ik dit schrijf ben ik al meer dan een week thuis en de woestijn is nog altijd op me aan het inwerken. Het heeft me ontzettend veel deugd gedaan, zo even in de warmte en de kou kunnen vergeten, maar het heeft me ook een aantal inzichten bezorgd en een paar gevolgen die ik niet had zien aankomen.

Hier kom ik zeker nog terug. ‘Als de woestijn roept, moet je gaan‘, zei Claudine.

egypte-528