opvoeding

Tiny vraagt zich af…

Maandagavond ging er een reportage van Koppen XL over moeders, die overladen worden met werk en de combinatie met het gezinsleven amper aan kunnen. What else is new, dacht ik. Maar toch even gekeken.

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/koppen/2.38762

De reportage gaat over families in de Verenigde Staten en Canada, maar heeft natuurlijk veel gelijkenissen met het gezinsleven hier. Er viel me wel iets op. Geen enkele keer wordt er een voorbeeld gegeven van een alleenstaande moeder (of vader), geen enkele keer komt iemand aan het woord die gescheiden is en die nét hetzelfde moet doen, maar dan alléén.

Ik vraag me af: waar zitten die dan? Het antwoord is niet moeilijk: alleenstaande moeders met kind(eren) die ook nog eens fulltime werken, hebben hier helemaal geen tijd voor. Ze kunnen moeilijk een interview geven want ze leven constant onder de radar, ze vallen niet op.

Maar ze zijn er wel. Waarom wordt er zo weinig over gesproken? Waarom wordt er al tijden moord en brand geschreeuwd over jonge gezinnen die werk en huishouden amper kunnen organiseren, terwijl wij, zonder partner, net hetzelfde doen? Een gezin met pakweg twee kinderen, een mama en een papa die fulltime werken, dat zijn drie jobs: een job voor mama, een job voor papa en een job als huish/ouder.

Alleenstaande ouders doen twee fulltime jobs: werken en voor de kinderen zorgen.

De meesten onder jullie, lieve lezers, groeiden net als ik op in een redelijk normaal gezin. Papa gaat werken, mama doet het huishouden. Mama is er altijd als je uit school komt, mama zorgt voor het eten en papa helpt wel eens met huiswerk of zal samen met je met de LEGO spelen. De enige activiteiten die je deed als kind, buiten school, waren wellicht jeugdbeweging en een of andere sport. Waar je meestal zelf te voet of met de fiets naar toe ging. Het leven rond de kerktoren.

Scan 2

  Tiny en haar papa (nog in zijn werkschort)

Nu zijn jullie, lieve lezers, bijna allemaal aan het werk, velen hebben één of meerdere kinderen, en vele van die kinderen hebben een heleboel hobby’s. Jij als ouder, bent daar natuurlijk bij betrokken, natuurlijk wil je ze brengen naar de gitaarles, de judo, de jeugdbeweging aan de andere kant van de stad omdat daar hun vriendjes zitten,… Je neemt verlof om naar het oudercontact te kunnen gaan. Je vraagt recup-uren omdat je partner de laten heeft. Enzovoort.

Er zijn minder verschillen tussen de problemen die ploetermoeders hebben of die van ploetervaders. Fulltime werken en voor de kinderen zorgen: het is een half mirakel dat je het volhoudt.

alleenstaande-moeders-willen-meer-werken

De moeders en vaders die nét hetzelfde doen, maar dan ZONDER partner, worden vaak vergeten. Op het werk ben je ook gewoon een ouder, met dezelfde zorgen. Maar over die zorgen kun je niet praten met je partner, want die is er niet. Die zorgen kun je niet verdelen, tussen jou en je partner, want die is er niet. Schoolvakantie regelen, opvang voorzien, als ze nog geen twaalf zijn, het is een ramp. Zolang je nog grootouders kan inschakelen, lijkt het je nog net te lukken. En toch… die mensen worden ook ouder. De Standaard schreef enkele weken geleden al over ploeteroma’s.

Ondertussen is mijn ploeterleven al een stukje makkelijker geworden. De zorgen zijn er nog steeds, maar hebben andere vormen aangenomen. Toch vraag ik me af… hoe gaat dit evolueren?

Wij zeggen nu al: wij willen later geen ploetergrootouders worden. Maar wat zullen onze kinderen dan doen, als ze net als wij fulltime willen werken, kinderen krijgen, en als er geen opvang is? Waar gaan onze kleinkinderen naar toe als ze ziek zullen zijn? En in de schoolvakanties? Wij zullen op reis zijn. Naar dat verlaten strand, weet je wel… Met een héél groot schuldgevoel.


Ik link ook nog even naar de blog van een andere alleenstaande ouder, die nog maar recent alleen is, twee kleine kinderen heeft en fulltime werkt. Prinses op de kikkererwt.