blogboostnajaarschallenge

Tiny’s routine, deel 2 #blogboostnajaarschallenge

Deze keer vragen de dames wat mijn routines zijn, of ik er wel heb of juist niet, wat de voor- en nadelen van routines zijn. Laat ik daar nu ook al eens eerder over geschreven hebben, wel verdorie. Er zijn maar weinig onderwerpen die ik op deze pagina nog niet aangeraakt heb. Mijn routine midden de lockdown lees je hier.

Ik was toen reuze flink, met een fitness-routine en al. Dacht je nu echt dat ik dat volgehouden heb? Je kent me toch al wel wat beter hé? Niet dus.

Hoe ziet het er nu uit, op een weekdag:

6u45: de wekker van mijn man gaat, ik snooze nog even, maar ben toch wakker, dus ik zet de radio aan en luister naar het nieuws om 7 uur. Daarna sta ik op, ga ik douchen en doe iets makkelijks aan. De enige make-up routine is die van een cleanser om mijn gezicht ochtendfris te maken en een dagcrème om te hydrateren.

Stel, ik moet die dag toch naar buiten om producten te gaan leveren en/of opleidingen te geven, dan trek ik wel iets anders aan en gooi er een veegje mascara tegenaan. Hoewel ik soms denk: “Goh, waarom? Mijn klanten zien het toch niet.”

7u15: Koffie en morning pages. Ja, er zijn nog zekerheden in het leven, ik hou dit nu al meer dan een jaar vol. Drie bladzijden schrijven over wat er zich in mijn hoofd op dàt moment afspeelt. Het helpt mij enorm om minder te piekeren.

Geen ontbijt meer, dat is veranderd. Ik probeer Intermittent Fasting om mijn gewicht wat op peil te houden en dat lukt wonderwel. Het eerste wat ik dus in mijn mond stop, is iets gezonds en is pas na 11u30. Ongeveer. Ik probeer maar maximum 2 koppen koffie te drinken en zet een fles water naast mij, die probeer ik volledig leeg te drinken in de loop van de dag (twee liter).

7u45: Toen er nog daglicht was op dit uur, ging ik vaak eens wandelen of zelfs een toertje lopen (maar dat is al lang geleden). Nu doe ik wat huishoudklusjes, de vaatwas legen, de was opplooien, nog vlug eens stofzuigen, of ik durf al eens een blog lezen en door Facebook of Instagram scrollen.

8u30: ik zit al lang en breed voor mijn laptoppen (of zijn het laptops?) want officieel begint op dit uur mijn werkdag. Meestal, als de klusjes gedaan zijn, ben ik al een stuk eerder bezig. De telefoons komen maar binnen vanaf half negen, dus vaak heb ik al wat mails weggewerkt voor ik officieel begin te werken.

Sinds de lockdown ben ik wellicht maar een keer of zes naar kantoor gegaan om te werken. Leuk om de collega’s terug te zien, eens een praatje te kunnen maken, maar ik betrapte mezelf er op dat ik (1) minder werk gedaan kreeg en (2) mij minder kon concentreren met alle geluiden daar. Gepraat van andere collega’s (zelfs al zitten die een bureau verder), de radio, telefoons die rinkelen en niet voor mij zijn, de bel, bezoekers in de gang,… Het is bizar hoe ik daar al achttien jaar perfect mee omging, en er nu ineens veel moeite mee heb.

9u30: de Skype-vergadering wordt vanaf deze week terug ingevoerd. Een tijdje was ik bijna de enige die nog thuis werkte, maar nu zit de helft thuis en de helft op kantoor en is het wel belangrijk om afspraken te kunnen maken, en terug een beetje voeling te houden met de collega’s.

Tot 17u ben ik bezig met telefoons van klanten, apparaatjes testen, handleidingen schrijven, vertalingen, mails beantwoorden, en héél veel support op afstand met Teamviewer. Dat programma is nu al meer dan tien jaar in ons werkleven en het heeft ons al tal van kilometers bespaard. Heerlijk om mensen snel te kunnen helpen met vaak kleine probleempjes op hun computer.

Eten doe ik tussendoor, lunch met iets van een eitje of twee, rijstwafels, soms een boterham, of een slaatje, of een restje.

Om 17u doe ik redelijk stipt mijn computers dicht, tenzij ik nog een klant aan de lijn heb. Daarna ga ik soms nog eens wandelen in de buurt, een boodschap doen, maar meestal begin ik al snel met groenten snijden en eten maken zodat mijn man (en soms ook de plus-zoon) al snel kunnen eten. Op maandag, woensdag en vrijdag is er nog altijd baskettraining, al is dit nu zonder contact en minder leuk voor die gasten… Het is wat het is.

19u: Bijna elke avond kijken we naar het Journaal op Eén. Ik probeer overdag weinig nieuws te lezen en sinds ik terug ben van mijn vlucht uit Egypte volgen we redelijk stipt elke dag het nieuws op televisie.

Daarna is er nog tijd om af te ruimen, op te ruimen, weg te ruimen,…

Maandagavond ga ik naar de yoga. Al de rest is weggevallen. Ik ga niet meer naar de fitness, vind het te onveilig, ik ga niet meer naar de Zumba, al deed ik dit super graag: met 25 zwetende en dansende vrouwen in één onverluchte ruimte vind ik eigenlijk niet meer verantwoord. De yoga gaat heel erg corona-proef door: mondmasker tot op de mat, de matten liggen al zeker twee meter uit elkaar, want het is een immense ruimte die ook nog eens verlucht wordt op tijd en stond.

En weet je, dat ik ik vaak al tegen 22u half lig te slapen in de zetel? Dat ik blij ben dat de wijzers op de klok naar tienen draaien want dat ik dan eindelijk naar bed mag? Ik lees soms nog een paar bladzijden, maar ook dat lezen staat op een laag pitje tegenwoordig. De ‘druk’ van de leesclub is weggevallen: we zijn een vriendinnengroepje en de boeken zijn van minder belang. Ook het niet meer live kunnen afspreken doet een hoop af aan de motivatie om nog boeken uit te zoeken, raar genoeg.

Het wordt hier hoe langer hoe saaier. Eigenlijk is het al een mirakel dat ik nog een blogpost volgeschreven krijg. Benieuwd om andere routines te lezen, hoewel ik me er zéér van bewust ben dat het totaal anders is als er nog schoolgaande kindjes rondlopen in huis.

Tiny krijgt energie van…

… koffie! … masseren! … dansen! …de zon! … festivals! (oh, wait.)

Tot zover de saaie opties.

Ik krijg ook energie van… seks! Heb ik nu je aandacht? Lees dan even verder, want ik ga hier een taboe op tafel gooien.

De Najaarsblogchallenge vroeg mij waar ik energie vandaan haal, wat mijn kleine gelukjes zijn, mijn lievelingsplaten, mijn super-adviezen. Laat ik daar nu al eens genoeg over geschreven hebben. Vijf jaar geleden hadden we ook al zo’n uitdaging in blogland: de Boost-your-positivity en wat hebben we daar een hoop toffe contacten aan over gehouden!

Het ontbreekt sommige mensen (mij ook) wel eens aan inspiratie en dan is schrijven in opdracht wel eens leuk. Hoe makkelijk zou het zijn om even linkjes te leggen naar mijn voorbije blogschrijfsels over energiegevers:

In die antistress-lijst stond ook seks vermeld. Ik heb daar toen weinig woorden aan vuil gemaakt, maar het mag gezegd zijn als vijftigplusser: ik geniet (nog steeds) van seks. En nee, je moet niet blozen, ik ga niet uit bed klappen. Verwacht geen uitleg over standjes of plekjes of – spaar me daar van – foto’s en filmpjes!

Maar hé, dit is zo’n huizenhoog taboe, jongens! Wie oh wie kan mij een link bezorgen die niet pornografisch is, van iemand die blogt over vrijen en alles wat daar bij hoort? Dat zou ik nu eens graag lezen zie. Met wie prààt je over zo’n dingen? Wat als het niet meer zo lekker is tussen de lakens? Wat als je er nooit geen tijd meer voor lijkt te hebben? Wat als het pijn doet? Wat als het op één of andere manier gewoon niet meer lukt? Wat als je chronisch ziek bent?

Je bent nog steeds een koppel en je bent daar dankbaar voor. Het is je goed recht om dat te vieren met elkaar en ik wens iedereen uit de grond van mijn hart toe dat dit nog altijd met veel plezier en respect voor elkaar gebeurt. En néé, ik vraag geen uitleg, ik zit daar totaal niet op te wachten.

Toch mag je eerlijk toegeven dat je daar energie van krijgt. Allez ja, ik toch. Het heeft tot na mijn dertigste geduurd eer ik eindelijk eens complimentjes kreeg over mijn lichaam en eer ik op dat vlak ook wat zelfvertrouwen kreeg. Dan moet ik er geen tekeningetje bij maken om duidelijk te stellen dat het vanaf toen seksueel allemaal in stijgende lijn ging, zeker?

Mag ik hier dan en passant een lans breken om seksuele problemen meer bespreekbaar te maken? Een vriendin van mij is onlangs afgestudeerd als Master in de Seksuologie en is nu ook aan de slag bij een praktijk: huisartsen, kinesisten, psychologen én een seksuologe, ik hoop dat ze veel klanten over de vloer krijgt. Want hoe erg is het als je bij problemen op dit vlak niet DURFT te praten met je huisarts? Omdat die zo conservatief is, of je ouders kent, of je er geen klik mee hebt? Vaak is het dan net makkelijker om contact te zoeken met iemand die jou niet kent, om bepaalde problemen te bespreken.

Want als het eventjes niet goed gaat, dan zijn er zéker oplossingen. Ook op lange termijn. Een seksuologe kan met je mee denken, helpen zoeken naar andere manieren om intimiteit te beleven, zodat het weer fun wordt in plaats van een opgave.

Och, ik heb mijn roeping gemist, denk ik. Uren zou ik hierover kunnen schrijven én praten. Jullie delen wat je willen, en privé is privé – ik heb hier eigenlijk ook niks gezegd over mijn eigen ervaringen – maar laten we seks ook niet dood zwijgen. En voor wie single is: erken ook die behoefte, het is geen zonde.

(Foto’s hieronder komen uit mijn collectie van de cursus Straatfotografie die ik volgde in 2016)