Alpenradio

TIny op de radio

Iemand vroeg me ooit: “Ga je niet eens bloggen over de radio?”

Voor iemand die mij niet kent, lijkt dat een bizarre vraag. Bloggen over mijn favoriete radiozenders door de jaren heen, bwah ja, zo’n zot idee lijkt dat ook niet. Maar dat was niet wat men bedoelde.

Even terug in de tijd. Het was bijna zomer, ik was al zestien en eigenlijk wou ik geld verdienen. Nu ik de leeftijd had waarop ik officieel een vakantiebaantje kon nemen, zag ik dat volledig zitten. In de horeca, drankjes opdienen of broodjes smeren, was niet aan mij besteed. Gaan schoonmaken, ikke zeker? Haha. Niet dus.

Ik luisterde al tijden naar een vrije zender in Brugge en vond het de enige radio die muziek uitzond die mij aansprak. Dus ik dacht, zouden die ook geen jobstudenten aanvaarden? Plaatjes draaien, ja, dat deed ik graag! En ik kende wel wat van muziek! Mijn stoute schoenen stonden al klaar en op een vrije woensdagnamiddag viel ik onverwacht binnen in de studio.

alpenradio-eerste-logo

Spannend, meteen naar het kantoor van de grote baas! Hij vroeg me wat ik kwam doen en ik vertelde braaf dat ik een vakantiejob zocht, dat ik super veel interesse had in muziek en dat ik heel snel bijleerde. Ha, we kunnen altijd nieuwe mensen gebruiken, zei hij. Je krijgt een opleiding, en na een paar oefentapes mag je misschien over een paar weken al een radioprogramma presenteren. Je moet wel weten, zo zette hij even een domper op de vreugde, iedereen komt hier vrijwillig. We betalen niemand, alleen de conciërge en iemand die de reclame bijeen sprokkelt, maar al de andere presentatoren en techniekers werken hier puur op vrijwillige basis.

Oh? Aah? Al die mensen? Ik kende er al een paar van naam, Johan Van Straaten, Pol Meijer, Frans Vandermolen, Leo Thyssens… Wauw.

Ho, zei Pol. We zitten nog altijd een klein beetje in de illegaliteit, dus als je wil mag je een pseudoniem kiezen. Ik heet niet Pol, en Frans heet niet Frans, dus jij mag jezelf ook anders gaan noemen. Hier, het telefoonboek! Zoek maar een leuke naam. 🙂

De vorige zomer had ik mezelf op vakantie al Ellen genoemd, dus dat lag voor de hand. Een achternaam was lastiger en dat telefoonboek bracht me op ideeën. Iets Vlaams, makkelijk uit te spreken en passend bij Ellen. Op mijn Alpenradio-paspoort prijkte even later: “Ellen Seys, aspirant-Alpenist.

alpen

Niet mijn paspoort, daarop prijkte een pasfoto en een andere datum!

Meteen mocht ik al plaats nemen achter een microfoon om een stemtest te doen. Een wààt? Niks om me zenuwachtig over te maken, zei Pol. Gewoon wat zinnen voorlezen om te horen of ik niet sliste, of mijn g’s en h’s een beetje juist zaten en of mijn timbre “radioproof” was. Hihi.

Het mocht dan niks opbrengen, de ervaring was fan-tas-tisch. Ze vroegen of ik ook de techniek wou leren, dan kon ik volledig mijn eigen programma maken, en had ik geen technieker nodig als ik moest presenteren. Dus daar ben ik mee begonnen, in een studio leren hoe platen starten en stoppen, met een mengpaneel leren werken, tussen door de cassettes met jingles en reclamespotjes mixen. Intro’s leren vol spreken, timen hoe lang je zinnen zijn, alles noteren op een playlist, nummer, uitvoerder, jaartal,… En ik had een riante keuze uit honderden LP’s en singles.

alpen2

Eén van de eerste studio’s, gaandeweg werden die een stuk professioneler.

Presenteren, dat had ik nog nooit gedaan. Ik had ook geen dictie gevolgd of zo. Maar door intensief te luisteren naar anderen en mijn blijkbaar aangeboren talent om snel iets op te pikken, mocht ik al snel zelf een programma presenteren.

Die programma’s kon ik opnemen in het weekend of ’s avonds en werden dan tijdens de week uitgezonden. Ik kon dus zelden naar mijn eigen programma live luisteren, maar vroeg dan om het op te nemen. Die eerste uitzendingen waren verschrikkelijk! Ik haatte mijn eigen stem, maakte te veel fouten, maar gelukkig leerde ik snel en kreeg ik veel tips.

Ik ben dit in totaal tien jaar blijven doen, met veel plezier. Omdat we met véél vrijwilligers waren (vooral mannen trouwens), heb ik er echt vrienden gemaakt. Ooit deden we nog eens een reünie, erg leuk om iedereen terug te zien en veel toffer dan een schoolreünie.

Het waren onvergetelijke jaren, ik ben nog altijd zo dankbaar voor alles wat ik er geleerd heb, niet alleen over muziek, maar ook over werk-ethiek, collegialiteit, techniek,… Je mag zeker zeggen dat die radio-jaren me voor een groot stuk hebben ‘gevormd’. Ik denk dat vele ex-Alpinisten dezelfde mening zullen hebben.

 

PS: Wat deden jullie in een vorig leven als vakantiejob? ’t Is ook een leuk idee als blogpost hé. #mijnstudentenjob.