#40dagenbloggen

Tiny op haar vrije dag

Echt waar, ik ging van alles doen, er stond op mijn lijstje (dat ik maakte om 7u ’s morgens):

  • yoga met Adriene
  • bloggen
  • boodschappen doen
  • schoonmaken
  • koken voor ouders
  • gaan wandelen
  • kijken naar Waar is Mark, van Lidewij, op één.
  • bellen naar de CM

Ineens was het al elf uur en had ik wel al gestofzuigd, twee blogs geschreven en naar VrtNu gekeken. Waar was al die tijd naar toe? Heb ik dan toch weer zitten surfen op dat verdomde Internet? Ik herinner met dat ik stukjes heb gezien uit The Voice, dat ik keek naar hoe Phil Collins aan In the air tonight kwam, ik bekeek de folder van den Aldi, en bedacht dat ik mango’s wil kopen, ik zocht die Veerle op uit Het Hoge Noorden, die vanaf volgende zomer retraites aanbied in Noorwegen, voor vrouwen, ik heb ontbijt gemaakt voor mezelf, en dat was het zo ongeveer… Oh en ik ben in mijn oude foto’s gedoken om een vriendin een passende gelukkig verjaardag te wensen met een foto uit 1989.

Toen kwam de post. Mijn brievenbus is niet meer dichtgevroren dus ik ging meteen kijken wat er was gebracht. Een rekening, een bericht van het OCMW van Brugge om me te bedanken dat ik mantelzorger ben, en de nieuwe simkaart van mijn zoon. Die is namelijk zijn gsm kwijt, dus sprong moeder in de bres. Ik beloofde hem mijn oude telefoon, en ben die beginnen formatteren en herinstalleren, apps er op, simkaart er in en toen ben ik maar naar Brugge gereden om die te brengen. De ALDI in Brugge is even goed, beter zelfs dan die in Wevelgem want die is tijdelijk dicht, ha!

Terug thuis heb ik me nog een kwartiertje neergezet en wat gelezen in mijn nieuw (en veelbelovend!) boek:

Daarna ben ik beginnen koken: gevulde tomaten met gehakt, rijst en tomatensaus voor mijn ouders. Voor ons een gerechtje van ons Sandra (Bekkari), een kruidig stoofpotje met kikkererwten en zoete aardappel. Het groenteafval bracht ik naar buiten, in onze tuin staat een grote gft-bak. Het was al zes uur en de zon ging langzaam onder, zag ik. Mijn gsm is bij mij niet aan mijn hand geplakt dus sorry, geen foto. ’s Avonds keken we nog naar het nieuws en naar Iedereen Beroemd, verder geen gewone uitzending meer maar de vijfde aflevering van de Deense serie Borgen.

Helaas geen yoga gedaan vandaag, vergeten naar de CM te bellen en ook helemaal niet gaan wandelen. Ik heb amper duizend stappen gezet vandaag, treurig. Het dichtste bij een wandelactiviteit kwam ik toen ik de Bevergem-wandeling opzocht in Kooigem, vrijdag een volgende poging wagen?

Dit is het derde bericht in #40dagenbloggen

Tiny in the USA: the best of

Na mijn zaag logje van gisteren, is het tijd om eens op te noemen wat we zo fantastisch vonden tijdens onze Amerika-reis.

Het begon al met onze huurauto: we reden met een GMC Yukon XL, zes plaatsen en nog ruimte genoeg voor bagage. Handig was ook de gps-functie, die hadden we niet gevraagd maar kregen we er gratis bij. We huurden bij Alamo. Het enige minpunt (eerst) was dat ik maar niet vond hoe ik mijn zetel achteruit kon zetten. Stoel omhoog en omlaag, leuning naar achter en voor, zetelverwarming, maar mijn knieën zaten nog steeds tegen het dashboard. Tot ik op dag vijf ineens ontdekte dat één knopje ook vooruit en achteruit ging. Bingo!

2017-gmc-yukon-xl-denali-4wd-instrumented-test-review-car-and-driver-photo-671883-s-429x262

Free refills. Thank God voor free refills, of het nu voor koffie is of voor een softdrink, je kan altijd bijtanken of ze komen bijvullen. De koffie in de tankstations is trouwens super lekker en goedkoop. Dan heb ik het over minder dan een dollar voor een behoorlijk formaat beker.

Breakfast in America: we vergeten even ons 5:2 dieet of ons low-carb plan en hebben ons serieus tegoed gedaan aan pancakes, french toast, waffles en eitjes op toast.

IMG_6954

Natuurparken en de Annual Pass: voor 80$ koop je éénmaal een pass, per voertuig met inzittenden en daarmee kan je dan een heel jaar alle nationale parken bezoeken. Als je rekent dat één park meestal 25 à 30$ kost, dan heb je dit na drie parken al uitgespaard.

Wandelen: er zijn overal goed uitgestippelde trails, van makkelijk naar moeilijk, je bepaalt zelf wat je aan kan of niet.

De uitgestrektheid van het landschap. Ik kon er maar niet van over. Je rijdt op een weg, komt soms mijlenver niemand tegen, en kan 360° rond je kijken en alleen maar natuur zien. Ongelofelijk mooi. En overal anders.

Motels. Als je denkt, wow Tiny is wel een rijke bitch hé zeg, think again. We boekten alles via Booking.com en zochten altijd de goedkoopste optie. Wat vaak Motel 6 was, of Super 8 en soms een Days Inn. In Las Vegas krijg je de zotste deals op je dak, zo goedkoop dat je het amper kan geloven. Wij betaalden daar amper 50$ per kamer, tax en al inbegrepen. De buffetdeals zijn ook héél goed te doen. Ze rekenen er toch op dat je geld gaat besteden in het casino, maar dat bepaal je natuurlijk volledig zelf.

We hebben wel bedacht: als je ietsje meer uitgeeft aan een motel, waar ze ook een continental breakfast hebben, spaar je dat wel uit omdat je anders toch uitgebreid gaat ontbijten. Maar de afwisseling hierin zat prima.

Jullie reacties: vooral na de Bryce-ervaring hebben die enorm deugd gedaan. Dank je wel om mee te lezen en te reageren, hier en op Facebook. Jullie staken me een hart onder de riem en dat heeft echt geholpen om het beter te kunnen verwerken. Het reisgezelschap was nogal spaarzaam in het tonen en verwerken van emoties, elk zijn ding natuurlijk, maar de online knuffels die ik mocht ontvangen: DANK JE WEL.

Oh en ik heb dus meer dan 40 dagen na elkaar geblogd, trouwens. Dan is het nu even blog-vakantie, denk ik. Tot een beetje later.

 

Tiny vliegt naar Los Angeles

Als je dit leest, ben ik misschien nog aan het slapen in Amerika. Nu ik dit schrijf is het in België bijna zes uur ’s morgens en ik ben dus al 24 uur wakker.

De dag voor ons vertrek had ik nog tijd om last minute nog van alles in de koffer te proppen – of er weer uit te halen – en reden we ’s avonds naar een hotel vlakbij Schiphol. ’s Morgens konden we daar de shuttlebus nemen die ons naar de luchthaven ging brengen, maar we stonden er niet alléén. De eerste bus zagen we al propvol voor ons weer doorrijden, mét mijn lief er op, die nog nét mee was geraakt. Ik gilde als een overspannen kip: “Kom er af! We kunnen er niet op!”, maar hij gebaarde dat hij ons wel op de luchthaven zou zien. Nogal een chance dat hij al koffie was gaan halen voor mij. 🙂

Weet je, ik voorzie altijd rampscenario’s als er spannende dingen staan te gebeuren. Zo dacht ik dat ik nooit mijn Plechtige Communie zou doen, dat ik nooit zou trouwen, dat dat kind écht niet uit mij zou geraken, dat mijn langverwachte date sowieso nog zou afzeggen of mij niet meer terug zou bellen, en zo dacht ik dus ook dat we niet zouden vertrekken. Ik zou pas terug kalm worden, eenmaal we in de huurauto zaten. Want o jee, die vlucht kan afgelast worden, of ik kon nog de laatste dag voor vertrek van de trap vallen of met de auto een ongeluk krijgen, één van onze ouders zou nog in het ziekenhuis kunnen belandden, zou dat gedoe met die papieren en die auto wel goed komen…?

Maar kijk: het wonder is geschied. Huurauto, check. Iedereen gezond en wel méé.

Minpuntje was de file van Los Angeles naar Yucca Valley, waar we vier uur over deden (normaal een goeie twee uur), terwijl we na die tien uur durende vlucht echt al bekaf waren.

Pluspuntje is dan wel dat we deze nacht élk een kamer hebben (ik bedoel de kinderen, de schoonouders en wij) en dat het hier betrekkelijk rustig is. Slaapwel!

DSC_0333