zoon

Tiny en het knopje

… ja dàt knopje. Dat jij vast en zeker ook eens zoekt en dat de gedachten en de zorgen in je hoofd uitzet. Soms vind ik het:

  • als ik een nieuwe yogastijl volg en mij kan concentreren op de aangename Hollandse stem van de lerares die er niet uitziet alsof ze recht uit een modetijdschrift komt
  • als ik brainless televisie kijk: Sextape, Boer zkt vrouw, Pano,…
  • als ik mij enthousiast inschrijf voor een workation georganiseerd door deze toffe dame
  • als ik op het werk een moeilijk probleem kan oplossen en daar al mijn concentratie voor nodig heb

Afbeeldingsresultaat voor alles komt niet goed some ecards

Dat zijn jammer genoeg maar weinig momentjes. Dus het overgrote deel blijf ik me zorgen maken over:

  • de discussie over de huurwaarborg van het kot van mijn zoon (veel te lang om uit te leggen, maar dikke shit en ik die er zo rap mogelijk van af wil zijn en dus te lief ben – met het gevolg dat er niks op papier staat – met het gevolg dat ik mijn lief laat bellen en laat discussiëren – omdat ik zelf alleen maar kan bleiten en geen ruzie kan maken
  • de zoon en de zorg (ook al veel te lang om uit te leggen, en privacy shit)
  • dat zelfstandig zijn in bijberoep tot nu toe vooral héél veel kost en nog maar weinig opbrengt (genre: ik scheur mijn broek er aan)
  • dat ik steeds maar alles regel en afspreek terwijl het niet eens over mij gaat

Slapen of een boek lezen helpt dus al niet meer, oh ramp. Vanavond wel eens op stap met twee vrienden uit het middelbaar die ik al meer dan twintig jaar niet meer zag. Misschien dat zoiets ook helpt.

En mijn mantra: “This too shall pass” klinkt soms eerder als de quote uit Lord of the Rings:  “You shall not pass“.Afbeeldingsresultaat voor you shall not pass giphy

Maar echt, al die mensen die al vijf jaar zeggen, dat alles goed komt: als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik dit al heb gehoord, dan was die waarborg al terug betaald. Laat het.

 

Advertenties

Tiny en de trotse ouders

It’s that time of the year again…  Facebook, Instagram, maar ook “in real life” hoor en zie je overal trotse ouders die pronken met hun geslaagde kinderen.

Begrijpelijk. Héél normaal dat je blinkt als een kerstboom en dat je jezelf trots op de borst mag slaan als zoon of dochter weer een jaar doorgesparteld hebben en verder mogen naar een volgend schooljaar, de hogeschool, de universiteit en kunnen genieten van een zorgeloze vakantie. Als ouder heb je ook flink je best gedaan om ze daar in te begeleiden. Serieus én welgemeend: chapeau en proficiat.

Elk jaar opnieuw vraag ik om je soms toch een beetje in te houden. Elk jaar opnieuw zijn er méér dan genoeg mensen bij wie het allemaal niet van een leien dakje verloopt. Bij wie het kind na verschillende moeilijke jaren er al helemààl niet geraakt is. Die door gezondheid- of psychische problemen niet door die examens of die toetsen is geraakt. Die soms wel slim genoeg is, maar de druk en het studeren gewoon niet aankan. En die er het volgend jaar wellicht ook niet zal geraken. Bij wie er tijdens het oudercontact gesproken wordt over heroriëntering, deeltijds leren, studiebegeleiding, medicatie, psychotherapie,…

Stel je voor hoeveel pijn het telkens doet om wéér een bericht te lezen van “Hoera, Pietje is geslaagd!” of “Wat een mooi resultaat voor Mieke – fiere mama en papa!”. Terwijl je zelf in zak en as zit en niet weet waar gekropen van schaamte, verdriet en schuldgevoel.

Denk er eens over na.