zoon

Tiny blogt: hoe en waarom

De derde aflevering van deze challenge, de dames van Blogboost vragen ons waarom we bloggen, waar we dat doen, hoe en hoe lang, met wat, kortom: een blik achter de schermen.

Ik ben gestart met bloggen in augustus 2014, het lijkt een eeuwigheid geleden. Omdat ik al lang iets wou doen met schrijven en foto’s nemen, zocht ik een medium om mijn ei kwijt te kunnen. Instagram was nog niet van tel, en daar is de tekst sowieso van ondergeschikt belang, dus ik ben nog altijd van mening dat een blog (een long read) een meerwaarde biedt.

Heel blij was ik met het Blogboek van Kelly, dat ik bij haar persoonlijk ben gaan ophalen. Ik las haar blog al een tijdje en zij heeft me enorm geïnspireerd. Al snel ontdekte ik ook de blog van Liese, en die van Thomas Pannenkoek. Deze twee medebloggers doen nog steeds hun uiterste best en ik heb écht ALLES van hen gelezen. De eerste heb ik al vele malen in ’t echt ontmoet, de tweede niet, maar dat zou nog altijd wel eens zomaar kunnen gebeuren. Hij woont bij mijn ouders om de hoek, dus…

En ja, dat is voor mij een prettige meerwaarde: dat ik mensen ontmoet heb die ook enthousiast bloggen, op een blogmeeting, of privé,… en ik mag zeggen dat enkelen échte vriendinnen zijn geworden. Mijn wandelcontacten zijn (niet) toevallig allemaal bloggers.

Samen met Lieselotte (wie is wie?)

Ik heb geen moeite met schrijven. Hoe ontstaat bij mij een blogpost? Met een wild idee. En dan begin ik gewoon rechtstreeks in WordPress te typen, ik maak geen planning, geen schema, gewoon schrijven. Méér tijd heb ik nodig om de juiste foto er bij te vinden. Maar soms ben ik ook vertrokken met een foto, en vertel ik daar een verhaal over. Een hoop voorbeelden vind je als je zoekt op Reisfotochallenge op deze pagina.

Foto’s zijn voor mij belangrijk, ik volgde een hoop fotocursussen en heb daar regelmatig over geblogd, en ja dat is ook een beetje opscheppen hé.

Kijk. Een blog is toch een soort podium. Je wil iets vertellen zonder dat iemand je onderbreekt. Het internet is je theaterzaal. En er komen mensen kijken (lezen). Ze reageren ook vaak, zijn kritisch, of geven complimentjes. Er is dus interactie en dat maakt ook dat je als blogger blijft doorgaan, denk ik. Mensen die mij kennen buiten de blog, reageren ook vaak privé. Antwoorden op vragen die ik mij stel, geven achtergrondinformatie of hun mening. Dat is toch leuk? Dat is je applaus!

We zijn allemaal aandachtshoeren”, heb ik ooit op een blogmeeting gedropt. Maar dat is toch ook zo? Het is een uitlaatklep en een stille schreeuw naar aandacht. We moeten daar niet flauw over doen, daar is niks mis mee. Bloggen heeft me al vaak geholpen om iets te verwerken. Of om iets uit te leggen. Mijn meest gelezen blogpost was Tiny is het beu, over mijn onmacht om met mijn zoon om te gaan, hij was toen achttien. Dat verhaal heeft héél veel in gang gezet en zorgde voor véél meer begrip, zeker bij mensen die ik ken. (Mijn collega kwam mij de dag nadien zelfs knuffelen. Dat vergeet ik nooit.)

Al is er soms twijfel, of gebrek aan inspiratie, ik ga nog wel even door met bloggen. Ik nodig iedereen uit om op mijn hersenspinsels te reageren, fouten te verbeteren, opmerkingen te maken, herkenningspunten te zoeken, verschillen te bemerken, want dat maakt ons menselijk. Dat verbindt ons. Zelfs over het Internet.

Ik dank jullie!

Tiny is halfweg de zomervakantie

Niet dat ik zelf twee maanden vakantie heb, maar kom. Ik heb al een en ander overleefd:

  • peesonsteking en tandontsteking in Zwitserland
  • een hittegolf
  • een aanval van sinusitis

Ja want weet je nog, die vorige blog over hoe zielig ik daar zat boekjes te lezen in Zwitserland, terwijl ik wou wandelen (Tiny zit dan eens in Zwitserland)? Het is verbeterd hoor, na een dag of drie kon ik al weer wandelingen maken, niet te ver, niet te snel, niet te steil.

Een paar dagen later kreeg ik daar echter tandpijn. En nog méér tandpijn. En stond ik de volgende morgen op met een gezicht dat een soort kruising was tussen The Elephant Man en Donald Duck. Hup, weer ontstekingsremmers. Oei, slaan niet aan. Pijnstillers ook niet. Oei, dan maar antibiotica. Ondertussen had ik al een goeie relatie met die dokter in het hotel.

Eens thuisgekomen, na verschillende mailtjes en telefoontjes over en weer van mijn tandarts, mocht ik naar de endodontoloog, voor een wortelkanaalbehandeling. Die endodontoloog (een woord waar ik even op moest oefenen) doet niets anders dan tandzenuwbehandelingen.

Een paar weken kon ik minder goed eten, maar nu is ’t bijna over. Hoera.

Huh niks hoera. Mijn lichaam dacht, bwah het is lang geleden, laten we er nog eens een sinusitis tegen aan gooien. Ja maar, ja maar! Het is over enkele dagen Dranouter!! Op hoop van zegen hé.

De warmte. Goh, ik vond dat nog niet zo erg. We hebben ons Sofinesse-gewijs twee dagen in de living gelegd, omdat het daar frisser was. En ik ging naar de cinema, The Lion King, samen met mijn zoon en ik heb NIET geweend. Wat een prestatie!

Ook in Zeebrugge was het warm en super ver lopen naar de zee, maar ik wou per se mijn voeten in de Noordzee steken. Mission accomplished. Waarop het spontaan begon te bliksemen en te donderen, maar ach.

registration-3

Foto met gsm, niet zo’n goeie kwaliteit helaas

Dat super goed nieuws over mijn zoon van laatst, is trouwens al oud nieuws. Helaas. Gelukkig zijn daar heel wat (nieuwe) vrienden voor hem, muziek en hier en daar een mini-festival.

Tiny en het zomergevoel

Eventjes een open deur intrappen: de zomer is in het land. Meestal krijg ik al de eerste zomerkriebels in mei, vooral rond de eerste mei als ik naar de Red Rock Rally in Brugge ga. Shame on me, want dit jaar sloeg ik over.

Maar eenmaal de examens van de jongelui het einde naderen, komen de feestjes op gang. Er was een weekend met een Cactus-receptie, een tuinfeestje en een barbecue. Als dat allemaal kan onder een stralende zon, met vrienden die je al eventjes niet zag, kan dat niet mislukken. Terwijl ik dit schrijf, denk ik: goh dat klinkt nog leuker dan het eigenlijk was. Even duiden:

De Cactus-receptie: voor medewerkers van het Cactusfestival komend weekend. Iedereen werd uitgenodigd om zijn shifts te komen ophalen, en gratis een glas (of twee, drie) te komen drinken. Cactus is in Brugge, my sweet hometown. En al is het twintig jaar geleden dat ik nog werkte op dat festival, ik kwam behoorlijk wat mensen tegen die ik ken, die er dit jaar ook zullen werken. Super.

Het tuinfeestje: was ergens in een boerengehuchtje in de buurt van Brugge, waar ik samen met mijn lief naartoe ging. De sukkelaar kende enkel de gastvrouw en -heer, verder niemand. Ik kwam er oud-klasgenoten tegen en we lulden de ganse avond over oude koeien. Tot we gingen dansen in de schuur en mijn lief zielig aan de kant zat, want hij danst niet. Al vind hij dat niet erg en niet zielig, ik wel. Dus lang zijn we dan niet meer gebleven.

fullsizeoutput_46f

Foto @RT

De barbecue: was bij een baskettornooi waar ik niemand kende en er vooral veel zweterige mannen rondliepen. fullsizeoutput_46b

Ondertussen hebben we nog steeds drie kinderen samen, van de drie is er nu eentje geslaagd in het zesde middelbaar en hebben er twee sinds kort een vriendin. Ja, ja, ook mijn zoon en ik ben ZO blij met mijn ‘schoondochter‘. Ik hoop gewoon dat dit nu eindelijk eens een periode wordt met goed nieuws voor hem, dat hij gelukkiger is en blijft.

Ik ga regelmatig wandelen om mijn gewicht en conditie op peil te houden en doe dat het liefst in de natuur, laatst trok ik heel alleen naar de Gavers in Harelbeke:fullsizeoutput_46e

De plannen: zoals gezegd volgend weekend meewerken op het Cactusfestival (en kijken naar Joe Jackson, Oscar and the wolf, dEUS, Neneh Cherry, etc…). Daarna vertrekken we met één zoon naar Zwitserland (net zoals twee jaar geleden naar Zinal met Intersoc), tussendoor gewoon werken. Ook werken op Dranouter (dikke traditie) en tegen het einde van de zomer gaan we met ons twee naar de Balkan (Kroatië, Bosnië en Montenegro).

Gisteren was hier Grensrock, in het naburige Menen. Het was pokkewarm en ik wou alleen maar gaan voor K’s Choice, mijn favoriete groep. Blij als een kind want ik kon gewoon vooraan gaan staan en heb meer dan een uur staan dansen, springen, zingen en roepen. Dat was pas een zomergevoel. Nog van dat, alstublieft dank u wel.

fullsizeoutput_469

De enige foto die ik nam en op Instagram postte, voor de rest heb ik gewoon genoten.

In totaal zie je hier niet veel foto’s. Ik probeer meer te genieten en minder bezig te zijn met mijn smartphone en dat lijkt goed te lukken. Dus sorry, jullie moeten een beetje je fantasie gebruiken.

En inderdaad, ik blog wat minder, voor dezelfde reden maar ook omdat mijn leven grotendeels gewoon uit werken, boodschappen doen, koken, eten, wassen, strijken en slapen bestaat en alles wat hier boven staat beschreven maar 10 procent is. Schrijven blijft leuk, absoluut, maar vaak rijst de vraag: wat hebben de lezers hier eigenlijk aan? Is het wel interessant genoeg? Er zit ook minder drama in mijn leven (gelukkig maar), daar hoef ik ook niks over te schrijven. Maar drama verkoopt, en hoe gelukkiger een blog is, hoe minder lezers, denk ik soms.

Enfin, ik ga nog eens wat frambozen plukken uit eigen tuin (dank zij de tip van een andere blogger die het bijltje er bij neer legde).