yoga

Tiny gaf meditatieles in Ruiselede

In het najaar (september/oktober) was ik te gast in de gevangenis van Brugge om aan zowel vrouwelijke als mannelijke gedetineerden les te geven in meditatie en yoga. Ik schreef er al over hier. Dezelfde organisatie vroeg mij of ik hetzelfde wou doen in het PLC: het Penitentiair Landbouw Centrum in Ruiselede. Deze justitiële inrichting ontstond uit de hervormingsschool voor jongeren, één stuk ervan is een gevangenis/landbouwbedrijf geworden. De gevangenen zijn er dus verplicht tewerkgesteld in dat bedrijf, er is zero tolerance voor agressie en drugs en ze worden gestimuleerd tot integratie. De mannen (geen vrouwen) leven er in gemeenschap en slapen ook in chambrettes. Grote slaapzalen met enkel een gordijntje er tussen.

Reden te meer om op zoek te gaan naar een moment van rust en stilte, vooral in hun hoofd.

Enter Tiny.

Op maandagavonden ben ik zes keer langs gegaan, voor twee uur, voor de geïnteresseerden. Ik gaf een mengeling van ademhalingsoefeningen, zachte yin yoga, zonnegroeten, begeleide meditaties en een introductie tot mantra’s. Maar ik ging vooral uit van wat hen bezighield, want al vlug kwamen de vragen. Na een eerste kennismakingsles werden ze al snel minder verlegen en hadden ze door dat ik ook maar een gewoon mensje ben, met veel zelfspot en relativisme.

Eentje doet élke dag een yogaflow op zichzelf, gewoon zomaar, geleerd uit een boekje. Een ander zei van nooit te piekeren, altijd rustig te kunnen ademen maar veel te halen uit de yoga- en stretch oefeningen.

In plaats van een klein eng lokaaltje diep verscholen in een groot gevangenisgebouw, zitten we nu in een relatief gezellige, immens grote zaal: plaats genoeg voor social distancing. Als de gedetineerden op meer dan vijf meter van mij af zitten, mag zelfs het mondmasker af.

Ik heb van de week aan je gedacht“, zei er eentje vorige week: “als ik mijn reep chocolade op at, heb ik dat eens héél traag en bewust gedaan.” Oooooh!

Een ander zei: “Ik heb de laatste week zo vaak nekpijn, wat kan ik daar aan doen? Is dat door mijn oefeningen?” Blijkt dat die mens een hele week vooral slecht nieuws te slikken kreeg, dan moet je niet ver zoeken: emoties zoeken een uitweg en nekpijn is daar zo typisch voor. Al de oefeningen die ik daarna gaf, veranderde ik telkens lichtjes voor hem, om geen méér pijn te veroorzaken maar die eerder te verlichten.

Vorige week vroeg mijn HR-manager, die van mijn doordeweekse job, of ik een tekstje wou schrijven in het Engels over mijn bezigheden buiten mijn gewoon werk. Ik eindigde hiermee:

Working with people, helping them in several ways is my true passion. Be it people with vision loss, or people with back pain or stress. I am grateful to be able to combine all this, to make people happy, to give them back some self esteem and independence. 

Volgend jaar: méér van dat!

Schrijf je hier in voor het meditatieweekend in februari in de Ardennen. Lees er meer over bij Tiny op stilteweekend.

Tiny zal je leren…

… om te mediteren: op een simpele, realistische, niet-zweverige manier.

We organiseren op zaterdag 27 november een speciale dag om helemaal tot rust te komen. In deze opnieuw woelige tijden hebben ontzettend veel mensen hier nood aan, maar weten vaak niet hoe er aan te beginnen.

Hoe zet je al die pieker-gedachten stop? Hoe kun je proberen meer te voélen in plaats van steeds te denken? Wil je een duidelijke uitleg over wat mediteren nu precies is, zonder poespas en zonder dat je urenlang stil moet zitten met je benen gekruist?

Dan nodig ik je graag uit in Beernem, ze noemen de plek “De verdoken geite” – de naam alleen al. Vrienden van mij hebben naast hun huis een mooie ruime schuur omgebouwd tot een multifunctionele plek. Er zijn hoekjes en kantjes en stoelen en kussens en een warme stoof. Bij mooi weer kunnen we ook buiten genieten van de frisse lucht in hun ‘wilde’ tuin. Ze zorgen voor koffie en thee, ’s middags is er een warme lunch, het zal je aan niks ontbreken. Even nergens aan denken? Nee, dat lukt je niet, met je monkey mind, mij ook niet, en dat is volkomen normaal. Maar we gaan wel proberen om die gedachtes te erkennen en onder controle te houden.

Doen we alleen maar dat? Op een stoel of een kussen zitten en zwijgen? Nee zulle, we gaan ook een beetje bewegen. Ik zal je uitleggen hoe je yoga kan toepassen in je dagelijkse leven, hoe je dit kan gebruiken om de stijfheid uit je botten te verjagen. Wist je dat yoga van oorsprong gebruikt werd om te leren stilzitten?

Yoga is er voor iedereen. Ben je niet lenig? Ik ook niet, echt! Ik ben beginnen yoga doen omdat ik rugpijn had. Rugversterkende oefeningen, die je ook krijgt bij de kinesitherapeut, komen vaak rechtstreeks uit de yoga. Het grote verschil is vaak dat je bij yoga deze heel bewust doet én dat je leert je ademhaling onder controle te krijgen.

Zal het heel de dag stil zijn? Meestal wel, maar we organiseren ook een sessie met rustige muziek, geen klankschalensessie hé, maar onze huis-DJ zorgt voor een auditieve onderdompeling terwijl je rustig en warm kan relaxen. Je leest huis-dj en je denkt aan “boenke boenke“? Nee nee, ontspannende muziek hé, gastjes!

Wil je erbij zijn? Schrijf je dan in via deze link. Breng een matje, kussen en dekentje mee of laat weten als je er geen hebt. En nee, we vragen geen Covid-Safe-ticket maar wel het gezond verstand van iedereen: er is ook ruimte genoeg dat er een afstand van 1,5 meter kan behouden worden. Ik doe sowieso een zelftest, om op zeker te spelen.

Ik hoop je te zien op zaterdag 27 november!

Tiny vertrekt op stilteweekend

…naar de Ardennen. Morgen. En ze organiseert het gewoon zelf.

Ik vond nog nooit een stilteweekend naar mijn goesting. Ofwel waren de groepen te groot, ofwel zijn het slaapzalen waar je met vier oefent op een unisono snurkconcert, ofwel was het pokkeduur, ofwel was er gewoon quasi niks van organisatie, en moet je gewoon je plan trekken.

Dus nu ik zelf meditatiecoach ben, bijna yin-yoga lerares en ik een perfect huis vond in de Ardennen om iets dergelijks te organiseren, waar er vrijwilligers zijn die eten voor je klaarmaken, dacht ik “Poef, ik regel het gewoon zelf.” Groot was mijn verbazing en nog groter mijn dankbaarheid toen na één keer hierover bloggen mijn vooropgesteld weekend al meteen volzet was.

Want: klein groepje vooropgesteld, elk een eigen kamer – en door Covid-beperkingen hield ik het klein en fijn. Vorige maand bleek dat er iets meer mocht en dat er nog twee extra mee mochten, ook die twee extra waren in no-time geactiveerd en enthousiast.

Dus vertrek ik morgenmiddag, en gaan er zes vrouwen mee. Toevallig allemaal vrouwen ja, maar wel uit verschillende leeftijdscategorieën en dat is een goed begin.

Toevallig ook drie mensen die al te gast waren (of zullen zijn) in de podcast van Lieselotte.

Moeten ze nu een heel weekend zwijgen en pootjes geven? Maar ba neen. Ik geef ze de mogelijkheid om de zaterdag deel te nemen aan een stiltedag: no phone, no chit chat, no books. Waarom geen boeken??? Omdat je anders weer mee gaat in een verhaal van iemand anders, in plaats van in de stilte te duiken in je eigen hoofd. En ja, dat kan misschien eng lijken, maar daarom geef ik structuur: ze weten dat we op bepaalde uren gaan eten, mediteren, wat yoga doen, wandelen in stilte, weer wat eten, koffie of thee drinken, en dat gaat ZO’N deugd doen, ik ben daar nu al zeker van.

We hebben geluk met het weer want na een aantal dagen schijtregen en windvlagen, lijkt het op te klaren en wordt het weekend zelfs zonnig. Héérlijk.

Zeg je nu: ooooh ik wil ook eens mee, dat kan. Van 25 tot 27 februari organiseer ik het opnieuw, schrijf je in via deze link.