woestijn

Tiny mist de woestijn

Terug thuis. Meteen twaalf uur geslapen en wakker geworden zonder muskietennet, zonder geblaf van honden maar ook zonder uitzicht als ik mijn deur open doe.

Ik heb nog een pakje Egyptische koffie en de geur daarvan doet me meteen weer terug denken aan de afgelopen negen dagen. Als ik de filmpjes bekijk die ik maakte tijdens onze woestijntrip, komen de tranen in mijn ogen. Tranen van geluk, dat ik dit heb mogen meemaken, samen met deze heterogene groep. Al was het geen “groepsreis”, de toevallig samen reizende mensen kunnen een reis maken of kraken. Het was zeker geen ‘stiltereis’, want we hebben samen veel gepraat, gedanst, en vooral ongelofelijk veel gelachen. Er was spontane stilte wanneer het moment dat vroeg, maar we hebben samen in zee gedanst, domme liedjes gezongen (“… en de boom staat op de berg,… alle kleuren van de regenboog,…wij zijn samen onderweg, halleluja,…), gejuicht, ooh’s en aah’s en mmm’s bij het lekkere eten, gegild tijdens de jeeptocht door de duinen van de woestijn,…

Slapen in de woestijn

Kort na de middag vertrokken we uit ons kamp met een busje en een jeep, er waren drie mannelijke begeleiders mee (Bedoeïenen), acht Vlaamse vrouwen, één Israëlische, een Vlaamse man en een Vlaamse jongen van twaalf. Samen reden we eerst naar een hele speciale plek, waar ik al eerder was, op 1500m hoogte, waar je kan genieten van de stilte en een fantastisch zicht op de zon die ondergaat.

Midden in de Sinaï-woestijn is er geen geluid. Geen auto’s, geen ruisende golven, geen blaffende honden, niks. De stilte valt op je. Je zit daar te luisteren naar het ruisen van je bloed in je hoofd, je hartslag, en je kan je volledig concentreren op wat je ziet. De kleuren van de rotsen en de lucht veranderen elke minuut.

Eenmaal de zon volledig onder was, reden we nog een klein stukje verder waar we ons kamp voor de nacht maakten. De begeleiders hadden reeds een tent opgezet en een kampvuur gemaakt, waarop ze voor heel onze groep gingen koken. Tapijten en matrassen werden er rond gelegd, zodat iedereen comfortabel kon zitten en later liggen.

Wat een geluk hadden we met de weersomstandigheden: het was windstil en de temperatuur ging amper onder de twintig graden ’s nachts, dus perfect weer om ook buiten te kunnen slapen.

Na een gezellige avond met heerlijk eten, een Egyptische én een Vlaamse zangstonde, ging iedereen rond half tien al liggen onder een hele dikke deken. Voor de twee dames naast mij gaf ik nog een korte meditatie voor het slapen gaan, daarna ging ik zelf ook liggen en keek ik nog een tijdje naar de prachtige sterrenhemel boven mij.

In de woestijn zijn er ook geen muggen te bespeuren, is het super stil en we hadden nog het geluk dat er niemand snurkte.

Toch sliep ik niet zo diep, je waakt toch een beetje, maar de rust die je daar voelt is krachtig genoeg om volledig kalm en vredig te slapen.

En ’s morgens, wakker worden in deze omgeving, wat een geschenk:

Na nog een lekker ontbijt en vers gebakken broodjes maakten we nog een kleine roadtrip door de woestijnduinen. Gegierd van het lachen met deze gezellige bende.

Ach, ik kan blijven foto’s posten, maar je moet erbij zijn om de sfeer daar mee te maken. Op alle vlakken was ik zo gelukkig.

Het was een reis om nooit te vergeten. Zelfs al was mijn lief niet mee, het gezelschap was de max, het weer was fantastisch, ik heb elke dag gezwommen en veel gesnorkeld, heerlijk gegeten, geluierd gelijk zot, genoten,…

Nog wat geluksmomentjes:

  • de laatste keer snorkelen en een zeeschildpad gezien van wel 70cm doorsnee, prachtig!
  • zeven boeken mee en er maar eentje uitgelezen omdat er zoveel te doen was
  • zo vaak niks gedaan en genoten van het moment
  • zo in verbinding gegaan met mensen
  • mijn beste vriend nog beter leren kennen en nog meer gaan appreciëren
  • zo genoten van de liefde die ik zag tussen mensen (oma en haar kleinzoon, man en vrouw, vriendinnen, vreemden die vrienden werden,…)
  • spontaan beginnen zingen: “Van Afrika tot in Amerika, van op de Himalaya tot in de woestijn” in de woestijn en heel de bende in lachen doen uitbarsten
  • met uitzicht op het water een stukje huilen van geluk
  • tientallen gemeenschappelijke culinaire orgasmes
  • praten over piemels met een tachtigjarige
  • ultieme dankbaarheid voelen tijdens mijn meditatieve wandeling in het labyrint

Doodmoe maar enorm gelukkig ben ik thuisgekomen. En dankbaar. Voor deze groep, voor alle ervaringen en voor mijn lief die me deze reis liet maken zonder jaloezie en met veel vertrouwen.

Tiny vertelt over wat de woestijn met je doet

En ik ga ook vertellen dat er een verschil is tussen Egypte als land en de regio Zuid-Sinaï. Want ik zeg altijd “Tiny gaat naar Egypte” maar eigenlijk maken mensen dan vaak de verkeerde voorstelling. Ze zien piramides, Caïro en Luxor en cruises op de Nijl, luxe resorts en toeristische aanslagen.

Sinaï is een aparte regio,

een schiereiland tussen Afrika en Azië. Geografisch gezien ligt de Sinaï dus in Azië. Het noordelijke deel van de Sinaï bestaat voornamelijk uit platte uitgestrekte zandvlakten en grenst ook aan de Gazastrook. Het zuidelijke gedeelte echter, waar ik telkens verblijf, grenst aan de golf van Aqaba, die gevuld is met koraalriffen en kleurrijke vissen (geen haaien!). Aan de westelijke kant ligt dan de golf van Suez.

Wat belangrijk is om te weten is dat de oorspronkelijke bevolking in Sinaï bestond/bestaat uit Bedoeïenen, met een eigen cultuur en gewoontes. Een groot verschil met de “gewone” Egyptenaar.

sinai

Sinds maandagavond ben ik terug in het land.

Ik ben er nu al drie keer geweest, in mijn paradijsje. Let op, het is niet voor iedereen, dat zei ik al in een vorige blogpost. Back to basics op alle vlakken. Slapen, wassen, weinig doen en leren creatief zijn in je alleen zijn. Ik bedoel: creativiteit ontstaat bij verveling. Zelf verveel ik me daar geen moment en is het zelfs alsof de dagen nog te kort zijn.

Wat doe je daar dan de hele dag,

is een vraag die vaak wordt gesteld. Als je de dag volledig wil benutten, dan raad ik het volgende uurschema aan (please, lach nu eens hartelijk bij de term ‘uurschema’ want ik draag daar niet eens een horloge en kijk amper op mijn gsm).IMG_0589

6u (wanneer het licht begint te worden in mijn hutje): ik sta op, wandel naar buiten, rek mij uit en ga mij installeren voor het schouwspel dat zonsopgang heet.

7u: ik verfris mij met koud water en ga wandelen langs het strand (je kan zeker een uur lang wandelen of meer zonder dat je iemand tegen komt – de occasionele hond of kameel niet meegeteld)IMG_0553

8u: ik haal een kopje koffie/thee en zeg “Sahab al cher” tegen Mohammed of Amir, die zegt “Sahab an nour” terug. (Ik heb nu goeiemorgen gezegd en hij zegt “ook veel licht voor jou” terug.) Ik lees wat, babbel met andere reisgenoten en wacht tot het belletje rinkelt.

9u: Ontbijt. Rijkelijk.

10u: Bikini aan, zwemmetje, liggen, rondlopen, lezen, luieren, naar muziek of podcast luisteren, schrijven, tekenen,…

13u: lunch als je wil en als je nog een hongertje begint te krijgen (soep, vers brood, salade, of een pizza, of wat spaghetti,…)

14-16u: idem als ’s morgens maar na 16u zakt de zon al achter de berg en moet je zorgen dat je gewapend bent tegen de opkomende muggen.

16u – 19u: beetje yoga, beetje mediteren, naar muziek luisteren, babbeltje doen, wandeling naar de buren, theetje drinken (en misschien ga ik de volgende keer tijdens deze uren een dansmomentje inlassen).

19u: Diner. Rijkelijk. Soms dessertje. Altijd koffie/thee. Denk in de richting “eten tot je niet meer kan en dan toch nog een goestingske hebben omdat het allemaal zo lekker is“.

20u: Kaarten, gezelschapsspel, zangstonde (hahaha), vuurcirkel, waterpijp,…

En rond 22u is het tijd voor Bed-lehem. Tenzij je wil nagenieten bij het vuur (als er niet te veel wind is tenminste).

Sleep. Repeat.

Hoe simpel kan het leven zijn.

En okee, we hebben twee uitstappen gemaakt. Daar later meer over.IMG_0616

Wat de woestijn met me deed?

Mij doen vertragen, dat vooral. Mijn horloge en idee van tijd achterwege laten. Terug zoeken naar wie ik werkelijk ben. Wat heb je écht nodig om te leven, om ergens op een vreemde plek toch gelukkig te zijn?

Nu ik de eerste keer een soort mini-groepje begeleidde, kwam ik tot het besef dat het zorgende echt wel in mij zit, ik was héél veel bezig met het welbevinden van mijn medereizigers. Een paar dagen later sprak ik dit ook uit en werd het duidelijk dat ze wel hun plan konden trekken en ik niet de rol van animator van dienst hoefde te spelen.

Hoe erg ik kan genieten van natuur: de zon, het water, de fantastisch mooie lucht en bergen, de duinen in de woestijn, de canyon, de sterrenhemel ’s nachts,… en dat op me in kan laten werken door er daadwerkelijk en letterlijk bij stil te staanDSC_0153

En hoe enorm graag ik eet, en wat gezond eten met je lichaam doet. Ik heb in deze acht dagen nul fysieke klachtjes gehad, geen rugpijn, geen maagklachten, geen hoofdpijn,…

Verder las ik ook nog een speciaal boek, iets over ademen, maar ook daar later meer over. Volgende week ga ik daar iets mee doen.

Ik had verwacht dat ik in een dipje zou vallen, maar ik zit nog altijd op een woestijn-roes, denk ik. Voel me super goed. De enige traantjes kwamen tijdens een liedje in de zumba, ik hoorde iets van “I want to see the sunrise…” en ik verlangde terug naar die schitterende zonsopgang. Maar ik ben ZO dankbaar dat ik dit weer heb mee mogen maken én kunnen delen met een paar fantàstische mensen.

Volgende Sinaï-reis: 16 tot 26 maart 2020.

 

Tiny in Egypte, deel 5

Een echt goed bed moet je hier niet zoeken, het zijn gewoon matrasjes op de grond. Ik slaap redelijk goed, maar heb wel behoorlijk wat rugpijn. Vanavond krijg ik een massage van Claudine, ik verlang al!

’s Morgens is het ontbijt gevarieerd en vandaag krijgen we een soort pannenkoekjes met appel, of met kaas. Lekker.

Omdat ik me fysiek wat minder voel, en de woestijn blijkbaar op me in begint te werken, ben ik zeer emotioneel. Ik laat wat traantjes bij een sms van mijn vriend en ja, ik mis hem. Maar ik ben zò blij met hem, zò content dat ik dit van hem mag doen, dat hij mij laat zijn wie ik ben, met hem heb ik echt het groot lot gewonnen.

We gaan weer op woestijntocht, deze keer naar “Wizjewazje” – geen idee hoe je het schrijft, maar zo spreek je het uit. Het is een soort oase, een waterpoel, midden in de woestijn, een ferme klim, zo wordt ons gezegd, maar heel mooi. (Achteraf zoek ik het op en het gaat om Canyon Wishwashi.

Over de rotsen, door spleten en gaten, langs kloven, op richeltjes, Taha helpt ons vooruit als een echte gentleman, draagt zelfs mijn fles water. Tot we bij een klein meertje in de rotsen komen. We horen van ver al muziek, een soort trance, house, weet ik veel. Daar ter plekke zitten nog twee toeristen (Egyptenaren uit Caïro) en een gids, een Bedoeien. Ze bieden ons ook meteen thee aan – en een jointje, maar dat laat ik aan mij voorbijgaan (tournéé minerale hé).
Zonder een lokale gids vind je deze plek niet, er staan nergens aanduidingen, je moet het maar weten. Wél ligt er overal plastiek, flessen, verpakkingen,… want ook een vuilnisbak is nergens te bespeuren en het concept “Leave no trace, take your trash” kennen ze hier nog niet. Jammer.

We dalen na een tijdje terug af, keren terug naar de jeep waar Salem ons op wacht met… jawel, een vuurtje en thee. Maar hij roostert ook aubergines in het vuur, heeft een potje mee waar hij een soort tomatensaus met bonen en specerijen in maakt, Taha bakt weer zijn gekende broodje in de as en we krijgen een zalige maaltijd. Zo maar, floep, in de woestijn, tussen de rotsen. Vuurtje wordt gemaakt met wat gevonden hout. We eten en we praten wat, maar op een bepaald moment zegt Salem: “Be quiet for 5 minutes, please”. Niet dat we hem de oren van het hoofd kletsen, maar hij wou ons de stilte van de woestijn laten ervaren. Wauw. Je hoort hier echt niks. Er is geen wind. Je hoort je eigen ademhaling, dat is alles. Overweldigende stilte, nu snap ik het.

egypte-423

Wanneer we terug rijden naar het kamp, begint te regen. Er hangen donkere wolken en het begint zelfs te onweren. Dan maar vroeg gaan slapen, het regent een klein beetje binnen in mijn tent, maar gelukkig is het na een paar uur al over. De volgende morgen hoor ik dat het exact één jaar en twee maanden geleden was dat het daar nog zo geregend heeft.