werk

Tiny’s FAQ, deel 2: het bijberoep

Een vraag die ik regelmatig hoor terug komen: hoe is het met je bijberoep, je massages, loopt dat wat? Ik kreeg zelfs al vragen van mensen die ook als zelfstandige in bijberoep willen beginnen, of ik tips heb en zo. Wauw.

Want ik ben pas officieel bezig vanaf juni, maar heb me vooraf wel heel goed geïnformeerd. En hoe het gaat? Wel, goed eigenlijk. Zelfs toen het deze zomer pokkewarm was, ben ik een aantal keren gevraagd om te komen masseren. Er was een massageparty, er was een workshop voor koppels,… en een aantal nieuwe klanten via Google – dus niet via Facebook of Instagram. Leuk! Ondertussen zelfs enkele vaste klanten die me al meerdere malen boekten, goed hé?

Hoe ik het combineer? Ik doe niet meer dan 3 massages per week, dat is meer dan genoeg. En let op: vaak is het minder en dat is niet erg. Het is een bijberoep hé, ik werk vier dagen in de week normale kantooruren.

Heb ik dan nog wel energie genoeg, om dat ’s avonds of in het weekend erbij te nemen? Kijk, als je iets wil beginnen in bijberoep moet je dat niet voor het geld doen, maar vooral omdat het je passie is. Omdat je er energie van terugkrijgt – en dankbaarheid. Dus nee, ik word er niet moe van.

Of ik er iets mee verdien? Maar néé, gij. Het eerste jaar zal ik al blij zijn dat ik er geen geld aan toe steek. Je hebt je onkosten zoals je tafel, handdoeken, olie, accessoires, maar ook je opstartkosten van je website, je promoties, visitekaartjes, en niet te vergeten je sociale zekerheid, verzekering en boekhouder. Ik vraag, denk ik, een hele normale prijs, en kom aan huis, da’s ook al speciaal.

Kom ik ook buiten West-Vlaanderen? Jazeker, maar dan vraag ik wel een kilometervergoeding, tenzij ik het kan combineren met een andere activiteit of als je me boekt voor een massageparty of meerdere personen na elkaar. Alles is bespreekbaar.

Krijg ik ook enge mannen aan de lijn? Tot nu toe maar eentje, en die vallen snel door de mand. Ik vraag wel door hé. En ik zeg altijd aan mijn lief waar ik ben.

Als het verder goed blijft gaan, en ik blijf promotie maken via allerlei kanalen, dan hou ik er misschien volgend jaar ook iets aan over. Want er gaan inderdaad veel beginnende eenmanszaken snel over kop. Ze hebben het niet goed ingeschat, kunnen of willen geen reclame maken en blijven zitten met een schuldenlast. Je moet je, zeker als masseur, kunnen onderscheiden van de rest. Er zijn er zoveel die wat cursusjes volgen en zich massagetherapeut noemen, maar wat maakt hén beter dan een ander? Een specialisatie om te beginnen.
Dus daar ben ik hard mee bezig: ik wil mensen écht kunnen helpen, pijn verminderen, luisteren naar hun klachten en daarmee aan de slag gaan. Een echte massage op maat. Niet zoals in een wellness, waar je meteen mag gaan liggen en er geen vragen worden gesteld maar waar je hopakee een geut olie over je krijgt en er wat wordt gewreven en gekneed.

Ik volgde een cursus bij een gerenommeerde sportkinesist (je zag hem trouwens ook in Dancing with the stars op VIER!!) voor massage bij rug-, nek- en schouderklachten. Hij behandelt mensen op een holistische manier – exact wat ik ook doe – en gaat niet enkel één bepaalde zone manipuleren, maar wel het hele lichaam. Als je pijn hebt in je lage rug, dan gaat dat ook over je benen, je armen, je borstkas, je buik en zelfs je tenen. Zot! Maar wel waar.

Ga ik ooit mijn gewone job opgeven en fulltime massages doen? Op dit moment zeg ik néé. Want ik hou van mijn werk, van het contact met mijn klanten en van mijn collega’s. Als ik fulltime zelfstandig ben, zou ik een hele hoop missen. Plus de onzekerheid van een zelfstandig bestaan. Maar zeg nooit nooit.

 

Advertenties

Tiny’s eerste zeven bijbaantjes #firstsevenjobs

Weer iets ontdekt: Blijkbaar is dit ook een onderwerp om over te bloggen, een lijstje met je eerste zeven… bijbaantjes. Of er nog onderwerpen zijn over andere “eerste zeven…”, moet ik nog ontdekken, maar dat kan nog leuk worden.

Naast de tot nu toe drie officiële werkplekken die ik heb gehad, heb ik ook nog een hoop andere dingen gedaan (vooraf en tussendoor).

Babysitten

Mijn mama was een tijdje verantwoordelijke voor de regionale oppasdienst, nam dus alle telefoons aan van mensen die een babysit zochten en babysitters op zoek naar werk. Daardoor was dit mijn eerste idee toen ik de respectabele leeftijd van 15 jaar had en iets wou bijverdienen. Nochtans kan ik me slechts drie plekken herinneren waar ik effectief heb opgepast, twee maal bij kennissen van mijn ouders en éénmaal via de babysitdienst. Leuk werk, lieve kindjes en makkelijk verdiend. Waarom ik dit niet méér heb gedaan? Geen flauw idee!

Presenteren op de vrije radio

Oh, dat heb ik al eens verteld hé? Lees het hier. En nee, ik verdiende niks niemendal, maar ik werd betaald in levenservaring, dictielessen van mensen die wél mooi konden praten, een paar leuke mannen die evolueerden tot ‘vriendje’ en een uitgebreide muziekkennis. Misschien geen echte job, maar veel meer dan een hobby, dat was zeker.

Verkoopster in een kinderklerenwinkel

Ook dat heb ik al eens verteld. Lees dat verhaal hier. Ik begin mezelf te herhalen, vrees ik.

Copywriter

Of noem je dat typiste? Het kwam hier op neer: de ex-gitaarleraar van mijn moeder was ook leraar muziekgeschiedenis en had zijn eigen cursus geschreven. Dat wil zeggen, hij had die ingesproken op een bandje, want zelf kon hij niet typen (of had hij daar geen zin in). Hij zocht iemand om die volledig uit te schrijven. “Mijn dochter schrijft graag”, zei mijn moeder tegen hem. En daardoor ging ik een paar keer per week naar Gent, waar ik aan een bureautje zat met een Apple computer (begin jaren negentig had ik dat nog NOOIT gezien), waar ik ijverig de teksten uittikte. Ik werd betaald, denk ik, maar dat herinner ik me niet meer. Wel de moeilijke termen en de klassieke muziek die door het huis galmde, de componisten waar ik nog nooit van had gehoord (hedendaagse componisten dus) en de interessante materie; ik stak er heel wat van op.

serveimage

Camp Counselor

Ook al iets van verschenen op deze blog: Tiny in Amerika, deel 1 en deel 2.

Niks mee verdiend, tenzij een pietsie zakgeld, de reis heen en terug, en kost en inwoning. Dat moet je nu eens proberen, zeg! Je betaalt je blauw om ergens in het buitenland als vrijwilliger te ‘mogen’ werken.

Verkoopster van Porto

Je kent dat wel, die mensen die soms in de supermarkt staan met proevertjes. Wel, ik stond daar ooit ook, met flessen Porto (van een goed merk, zulle!) en kleine glaasjes, iedereen mocht komen proeven en ik mocht promotie maken voor dat merk. Jammer dat het maar voor twee dagen was, best een leuke job!

Horeca-medewerkster

Ken je Het dagelijks Brood of Le Pain Quotidien? Ze zitten een beetje overal, is voornamelijk een ontbijtzaak, maar ondertussen hebben ze flink uitgebreid. Af en toe ging ik in Knokke-Heist een zondag meedraaien. Ja hallo! Eeuwig respect voor iedereen die fulltime in de horeca werkt, wat een vermoeiende job zeg! Werken met een kassasysteem dat je nog nooit eerder zag, tafels afruimen, bestellingen opnemen, ook in het Frans, ik heb gezweet! Een hele ervaring, maar niks voor mij.

Wat voor zotte jobs hebben jullie al gedaan?

 

Tiny en de vragen 

De pluszoon van dertien stelt blijkbaar graag existentiële vragen.. Deze middag tijdens de lunch vroeg hij bijvoorbeeld wat ik de afgelopen 10 jaar van mijn leven zou willen veranderen, wat ik opnieuw zou willen doen. Ik vond het een super moeilijke vraag en toen ik er over nadacht, bedacht ik me dat in de afgelopen 10 jaar er niet zo heel veel dingen zijn geweest die ik opnieuw of anders zou doen.
De laatste 10 jaar waren eigenlijk wel goed. Ik heb mijn huidig lief ontmoet, ik ben behoorlijk veel op reis geweest, heb een hele hoop nieuwe mensen leren kennen en heb grotendeels mijn eigen ding kunnen doen. Een paar dingetjes rond de aanpak van mijn zoon zou ik misschien veranderen, maar ja…

Maar daar hield de vragenronde nog niet mee op. Hij vroeg verder wie ik eens zou willen ontmoeten, met wie ik een hele dag zou willen optrekken, iemand beroemd of iemand die al dood is. Hij dacht in mijn plaats aan iemand zoals zoals Brad Pitt of George Clooney, maar die zijn volgens mij saaie pieten, zoals volgens mij zoveel acteurs of actrices. Misschien dat zowel de looks als de brains van Viggo Mortensen mij wel een dagje bezig zouden kunnen houden. En nu ik er wat langer over nagedacht heb, misschien ook Meryl Streep, met haar zou ik best een leuke dag kunnen hebben. Of als het dan toch iemand mag zijn die al gestorven is dan wil ik graag nog eens een tasje koffie drinken met mijn grootvader en als het even kan allebei mijn grootvaders – en weet je wat doe er dan mijn grootmoeders ook maar bij. Dat wordt vast een gezellig koffiekransje.

Zijn volgende vraag was, als je nu een nieuw beroep zou mogen kiezen, wat zou dat dan zijn – om het even wat. Ook daar had ik wat tijd voor nodig. Ik zei, het zal wel iets moeten zijn met mensen, of in de zorg, bijvoorbeeld verpleegster of als ik slim genoeg zou zijn dokter. Of misschien wel fotograaf of journalist. Hij zei nog: of leerkracht, je legt toch graag iets uit en je kan dat goed? Wel ja, maar dan bij studenten of volwassenen. Niet bij kinderen. Daar word ik te nerveus van. 😉

Door naar de volgende, zonder stoppen. Waar zou je willen wonen, als geld geen probleem was en als ook onderhoud van je huis inbegrepen zou zijn? Meteen antwoordde ik: Brugge. Waar hij nogal van op keek. Waarom niet het zuiden van Frankrijk of Griekenland of Italië of zo? Die landen zijn wel leuk om een buitenverblijf te hebben, ja, maar om echt te wonen? Nee dank u. Mijn lievelingswoonplaats hangt samen met de mensen die er wonen, de herinneringen die er zijn en ja, ook de schoonheid kun je moeilijk ontkennen. Amsterdam zou wel op een tweede plaats komen.

DSC_0083

Hoe kom je toch op die vragen, vroeg ik hem? Heb je er iets over geleerd op school, heb je die zelf moeten beantwoorden of zo? Nee nee, zei hij, ik vind het leuk om moeilijke vragen te stellen aan mensen.

En jullie? Wat als je kind jou die vragen stelt? Of in dit geval, als ik je die vragen stel, wat zeg je dan?