werk

Tiny’s routine, deel 2 #blogboostnajaarschallenge

Deze keer vragen de dames wat mijn routines zijn, of ik er wel heb of juist niet, wat de voor- en nadelen van routines zijn. Laat ik daar nu ook al eens eerder over geschreven hebben, wel verdorie. Er zijn maar weinig onderwerpen die ik op deze pagina nog niet aangeraakt heb. Mijn routine midden de lockdown lees je hier.

Ik was toen reuze flink, met een fitness-routine en al. Dacht je nu echt dat ik dat volgehouden heb? Je kent me toch al wel wat beter hé? Niet dus.

Hoe ziet het er nu uit, op een weekdag:

6u45: de wekker van mijn man gaat, ik snooze nog even, maar ben toch wakker, dus ik zet de radio aan en luister naar het nieuws om 7 uur. Daarna sta ik op, ga ik douchen en doe iets makkelijks aan. De enige make-up routine is die van een cleanser om mijn gezicht ochtendfris te maken en een dagcrème om te hydrateren.

Stel, ik moet die dag toch naar buiten om producten te gaan leveren en/of opleidingen te geven, dan trek ik wel iets anders aan en gooi er een veegje mascara tegenaan. Hoewel ik soms denk: “Goh, waarom? Mijn klanten zien het toch niet.”

7u15: Koffie en morning pages. Ja, er zijn nog zekerheden in het leven, ik hou dit nu al meer dan een jaar vol. Drie bladzijden schrijven over wat er zich in mijn hoofd op dàt moment afspeelt. Het helpt mij enorm om minder te piekeren.

Geen ontbijt meer, dat is veranderd. Ik probeer Intermittent Fasting om mijn gewicht wat op peil te houden en dat lukt wonderwel. Het eerste wat ik dus in mijn mond stop, is iets gezonds en is pas na 11u30. Ongeveer. Ik probeer maar maximum 2 koppen koffie te drinken en zet een fles water naast mij, die probeer ik volledig leeg te drinken in de loop van de dag (twee liter).

7u45: Toen er nog daglicht was op dit uur, ging ik vaak eens wandelen of zelfs een toertje lopen (maar dat is al lang geleden). Nu doe ik wat huishoudklusjes, de vaatwas legen, de was opplooien, nog vlug eens stofzuigen, of ik durf al eens een blog lezen en door Facebook of Instagram scrollen.

8u30: ik zit al lang en breed voor mijn laptoppen (of zijn het laptops?) want officieel begint op dit uur mijn werkdag. Meestal, als de klusjes gedaan zijn, ben ik al een stuk eerder bezig. De telefoons komen maar binnen vanaf half negen, dus vaak heb ik al wat mails weggewerkt voor ik officieel begin te werken.

Sinds de lockdown ben ik wellicht maar een keer of zes naar kantoor gegaan om te werken. Leuk om de collega’s terug te zien, eens een praatje te kunnen maken, maar ik betrapte mezelf er op dat ik (1) minder werk gedaan kreeg en (2) mij minder kon concentreren met alle geluiden daar. Gepraat van andere collega’s (zelfs al zitten die een bureau verder), de radio, telefoons die rinkelen en niet voor mij zijn, de bel, bezoekers in de gang,… Het is bizar hoe ik daar al achttien jaar perfect mee omging, en er nu ineens veel moeite mee heb.

9u30: de Skype-vergadering wordt vanaf deze week terug ingevoerd. Een tijdje was ik bijna de enige die nog thuis werkte, maar nu zit de helft thuis en de helft op kantoor en is het wel belangrijk om afspraken te kunnen maken, en terug een beetje voeling te houden met de collega’s.

Tot 17u ben ik bezig met telefoons van klanten, apparaatjes testen, handleidingen schrijven, vertalingen, mails beantwoorden, en héél veel support op afstand met Teamviewer. Dat programma is nu al meer dan tien jaar in ons werkleven en het heeft ons al tal van kilometers bespaard. Heerlijk om mensen snel te kunnen helpen met vaak kleine probleempjes op hun computer.

Eten doe ik tussendoor, lunch met iets van een eitje of twee, rijstwafels, soms een boterham, of een slaatje, of een restje.

Om 17u doe ik redelijk stipt mijn computers dicht, tenzij ik nog een klant aan de lijn heb. Daarna ga ik soms nog eens wandelen in de buurt, een boodschap doen, maar meestal begin ik al snel met groenten snijden en eten maken zodat mijn man (en soms ook de plus-zoon) al snel kunnen eten. Op maandag, woensdag en vrijdag is er nog altijd baskettraining, al is dit nu zonder contact en minder leuk voor die gasten… Het is wat het is.

19u: Bijna elke avond kijken we naar het Journaal op Eén. Ik probeer overdag weinig nieuws te lezen en sinds ik terug ben van mijn vlucht uit Egypte volgen we redelijk stipt elke dag het nieuws op televisie.

Daarna is er nog tijd om af te ruimen, op te ruimen, weg te ruimen,…

Maandagavond ga ik naar de yoga. Al de rest is weggevallen. Ik ga niet meer naar de fitness, vind het te onveilig, ik ga niet meer naar de Zumba, al deed ik dit super graag: met 25 zwetende en dansende vrouwen in één onverluchte ruimte vind ik eigenlijk niet meer verantwoord. De yoga gaat heel erg corona-proef door: mondmasker tot op de mat, de matten liggen al zeker twee meter uit elkaar, want het is een immense ruimte die ook nog eens verlucht wordt op tijd en stond.

En weet je, dat ik ik vaak al tegen 22u half lig te slapen in de zetel? Dat ik blij ben dat de wijzers op de klok naar tienen draaien want dat ik dan eindelijk naar bed mag? Ik lees soms nog een paar bladzijden, maar ook dat lezen staat op een laag pitje tegenwoordig. De ‘druk’ van de leesclub is weggevallen: we zijn een vriendinnengroepje en de boeken zijn van minder belang. Ook het niet meer live kunnen afspreken doet een hoop af aan de motivatie om nog boeken uit te zoeken, raar genoeg.

Het wordt hier hoe langer hoe saaier. Eigenlijk is het al een mirakel dat ik nog een blogpost volgeschreven krijg. Benieuwd om andere routines te lezen, hoewel ik me er zéér van bewust ben dat het totaal anders is als er nog schoolgaande kindjes rondlopen in huis.

Tiny wordt gekeurd

Nee, ik niet. Wel mijn auto.

Toen ik daar stond te wachten, maakte ik enkele bedenkingen:

Hoe lang is dit geleden dat ik ooit nog met een auto naar de keuring moest? De voorbije drie auto’s waren er met een leasingcontract voor vier jaar. Daarna werd er een nieuwe aangekocht dus geen keuring nodig. Nu is het voor vijf jaar en vlieg ik zodoende met mijn bolide naar het dichtstbijzijnde keuringscentrum. Zou je geloven dat ik nerveus was? Ik weet weinig van autotechniek, dat ding moet gewoon rijden en dan ben ik tevreden. De garage moet tijdens het onderhoud er maar voor zorgen dat ik reglementair rijd. Toch?

Met welke auto ben ik vroeger naar zo’n keuringscentrum gereden? Wellicht wel met mijn eerste auto, een Mitsubishi Colt. De keuze voor dat merk was evident: mijn beste vriendin is opgegroeid in een Mitsubishi garage van haar ouders, of toch in het huis daarnaast… Zij gaven ons een mooie aanbieding en waarom zou ik als eerste auto dan iets anders willen?

Hoelang heb ik er mee gereden? Geen idee, een jaar of negen? Van 1987 tot… 1996 of zo? Zou best kunnen, want toen ik trouwde, reed ik met een Renault Mégane. Dat weet ik nog want ik zie mezelf nog in mijn eigen auto stappen, mét trouwkleed én zelf achter het stuur. Herlees mijn huwelijk/nachtmerrie hier.

Eigenlijk vond ik dat best een toffe auto. Helaas was er om de haverklap iets mis mee. Ik herinner me nog dat ik op de autosnelweg tussen Brugge en Oostende af en toe moest stilstaan en wachten tot de temperatuur van de motor weer gezakt was. Een politieagent op de motor kwam al snel vragen wat er aan de hand was.

Ik heb de auto ingeruild voor een kleiner model, een Clio, bij een andere garage. Dat was in… het jaar 2000 of 2001, vermoed ik.

In 2002 begon ik bij mijn huidige werkgever en ik denk dat ik, na een jaar of zo, mijn eerste dienstwagen kreeg. Opnieuw een Renault, maar nu iets groter want wij sleuren altijd verschillende GROTE dozen mee en die moeten wel in de koffer passen. Een Megane Break? Een Laguna? Al sla je me dood, maar het leek wel hierop:

Je ziet, ik weet geen bal van auto’s. Ik kan er goed mee rijden, al zeg ik het zelf, maar die modellen interesseren me nu voor geen meter. Momenteel is het een Citroën Grand Picasso, best tevreden van, maar het kan beter.

Want… deze morgen was ik niet geslaagd. “Madame, d’amortisseur rechts van voren is kapot. Dus je gaat nog e ki moeten were keren.” Ah. Okee dan.

Waarop ik sms-te naar mijn lief: “Schat wat is een amortisseur?” Waarop hij: “De vering! Ik had al gezegd dat er daar iets mis mee was, zie je nu wel!”

Waarop ik belde naar de garage met de uitslag en de mededeling: Los het op!

Tiny wil meer genderneutraliteit

Howla, gaat ze nu de politieke kant op? Is ze weer feministisch bezig ja? Of gaat ze gewoon weer een stukske zagen?

Ik vrees het laatste…

Kijk, voor mijn werk doe ik vaak zogezegd mannelijke dingen: met zware dozen sleuren, technische uitleg geven en reparaties, wat ICT-werk, en vaak sta ik met een grote doos of met een computer bij klanten voor de deur. “Oh bent u alleen?” of “Ik had een man verwacht!” of “Waar is uw collega?”, krijg ik heel vaak te horen. Vaak van vrouwen. Vaak van oudere vrouwen. Maar ook van mannen en die hebben dan in het begin totaal geen vertrouwen in de goeie afloop. Achteraf krijg ik gelukkig ook vaak: “Wij kunnen dat even goed als de mannen hé?” of “Dank u wel voor uw geduld”  en “U hebt mij dat héél goed uitgelegd”.

Ik ben altijd al bezig geweest met klusjes, hielp mijn vader vaak om dingen in en uit elkaar te schroeven, ik heb menig huis gerenoveerd, koten afgebroken, IKEA-kasten in elkaar gestoken, terug uit elkaar geschroefd en ergens anders weer opgesteld (want al acht keer verhuisd), gaten geboord, planken gezaagd en weet je wat: ik doe dat eigenlijk nog graag. ‘k Zou zelfs bij sommige dingen durven zeggen: ik kan dat beter dan een hoop mannen.

Vorige week trokken we eindelijk naar een zaak voor tuinmeubelen. Het begint dringend te worden want onze plastieken tafel valt bijna uit elkaar. En nu we eindelijk volwassen zijn willen we ook wel eens deftige tuinmeubelen. Nothing fancy, maar wel iets rechttoe rechtaan, lieft met een beetje hout en niet te veel tralala. IMG_1264

Mijn schat en ik hebben gelukkig dezelfde smaak, dus ’t was rap beslist. Wij naar de kassa, waar een vriendelijke verkoopster ons te woord stond. Ze had dezelfde voornaam als ik, goh, dat schept een band hé? Ze was volgens mij wel iets ouder, laat ons zeggen: een eind in de vijftig of misschien begin zestig. Ik kan er tien jaar naast zitten.

Op welke naam mag dat staan, mijnheer mevrouw? Op de mijne dus, wat al een rare blik op leverde? De Heer en Mevrouw Tiny Blogt? Ah ja, okee. Mag ik dan een voorschotje vragen, mijnheer?, zei ze tegen mijn liefWaarop ik mijn bankkaart boven haalde en met mijn ogen rolde.

De papierwinkel: een hoop leveringsbonnen en facturen, afspraken voor de leverdatum EN een instructiefolder over hoe we de tafel zouden moeten ineen schroeven. En ze zei letterlijk: “Kijk, da’s dan voor mijnheer: hier staat welke schroeven je moet gebruiken en stap voor stap staat het er op hoe je de tafel ineen moet steken.”

HOEZO DAT IS DAN VOOR MIJNHEER???

Ik grapte nog in de rapte: “Dat zijn dan MIJN blaadjes hé, schat, hahaha?”, maar ze ging vrolijk door tegen mijn lief.

Waarop mijn lief mij zacht doch redelijk direct wegleidde van de kassa en fluisterde: “Rustig, rustig, hou je in, ssst, kalm schat, kààààlm!”

Hij kent mij goed. Ik was net niet ontploft.

Vinden jullie dat normaal? Ik krijg daar dus de kriebels van, hé. We zijn al zoveel dagen later en ik ben nog altijd kwaad nu ik het opschrijf.

‘k Ga dan maar aan de strijk beginnen. 🙂