vrouwen

Tiny en de vrouwen

Eerst en vooral: ik schrijf dit stukje op 8 maart, vrouwendag. De meeste van mijn berichten, zo niet alle, schrijf ik enkele dagen of langer voordien. Ik had er gewoon niet op tijd aan gedacht, aan die vrouwendag. En toen ik het stukje las van Vief, over haar vrouwen, dacht ik: Potverdorie, ik schrijf altijd maar over die mannen, dat kan anders! Dus hup, meteen inspiratie.

De vrouwen in mijn leven:

  • Mijn moeder, madre, mama, is nog steeds héél belangrijk in mijn leven maar dan vooral omdat ik nu meer voor haar zorg, dan zij voor mij. Ze heeft me opgevoed tot de zelfstandige vrouw die ik ben, heeft me dikwijls op mijn plaats gezet en vaak ‘nee’ gezegd. Ze is nu nog altijd koppig en eigenwijs, maar ook lief en dankbaar. Ze is veel vergeten. Ze weet niet meer hoe ze altijd een pro was als het op nieuwe dingen leren aankwam. In heel veel geïnteresseerd, net als ik. Nu is ’t vooral: “Wanneer gaan we eten?” en “De tv staat te luid” of “De radio staat te stil” en ook heel vaak: “Dat licht is hier té fel.”
  • De twee beste vriendinnen die ik had, al sinds de lagere school, al zaten ze niet in mijn klas. De één was een jaar jonger en de ander twee jaar ouder. Maar ze hebben mij veel geleerd en ik hen. We maakten avonturen mee, spartelden door onze schoolloopbaan, trouwden en kregen kinderen. Zij elk twee meisjes en ik één jongen. We zijn wat uit elkaar gegroeid maar ik heb nog steeds wat contact met hen en al is het maar dat beetje, ik ben er toch dankbaar voor.
  • De vriendinnen die ik later op school leerde kennen en die beurtelings meer of minder in mijn leven zijn. Ze kennen me goed, weten hoe mijn verleden in elkaar zit en we hebben vaak aan één woord genoeg.
  • Vrouwen die ik leerde kennen door het Couchsurfen, zowel in mijn geboortestad als van overal ter wereld. In 2008 organiseerde ik samen met een Zweedse, een Canadese en een Griekse een Independent Women Meeting in Brugge. Heerlijke herinneringen aan en héél veel uit geleerd. Over de Canadese Anick-Marie heb ik al eerder geschreven, met de andere twee heb ik geen contact meer.
  • De vrouwen die ik leerde kennen via een simpele oproep op de blog van Kelly, toen ze het over het opstarten van een leesclub had. Wij wilden dat ook wel doen in Brugge en vonden al snel een aantal vrouwen die ook interesse hadden. We zijn nog steeds met de zeven starters, af en toe kwam er iemand bij of viel er iemand weg, maar deze zeven houden we bij elkaar. We willen het niemand aandoen om ons leesclubgroepje te komen vergezellen omdat het al làng niet meer over boeken gaat, maar over onszelf. Het zijn echte vriendinnen geworden, ik zie ze stuk voor stuk doodgraag en iedereen is ook altijd voor elkaar bezorgd. Toen er eentje COVID had + heel haar gezin in quarantaine zat, werd er door enkele van ons ook eten op de stoep gezet. Ik verlang al naar de tijd dat we (1) terug mogen samen komen om live te “vergaderen” en (2) als we terug een weekendje weg met ons zeven kunnen organiseren.
  • De vrouwen die ik leerde kennen via een blogmeeting, nu ook al weer zes jaar geleden. Enkele bleven plakken en we hielden vaker contact, allemaal lieve schatten die ook in West-Vlaanderen wonen. Vanaf de eerste lockdown spraken we met een kleine delegatie af om eens te gaan wandelen en we zijn dit blijven doen. Niet altijd met vier, maar vaak ook eens gewoon met twee, of met drie, soms met kindjes er bij, soms zonder. Ladies, wandelbitches, you know who you are. Mijn baken in donkere tijden, mijn reddingsvest als de boot dreigt te kantelen, mijn vuurtoren om terug het licht te zien. (Ik kijk te vaak naar Beau Séjour, valt het op? 😉

Dit is de drieëntwintigste dag in #40dagenbloggen

Tiny wil meer genderneutraliteit

Howla, gaat ze nu de politieke kant op? Is ze weer feministisch bezig ja? Of gaat ze gewoon weer een stukske zagen?

Ik vrees het laatste…

Kijk, voor mijn werk doe ik vaak zogezegd mannelijke dingen: met zware dozen sleuren, technische uitleg geven en reparaties, wat ICT-werk, en vaak sta ik met een grote doos of met een computer bij klanten voor de deur. “Oh bent u alleen?” of “Ik had een man verwacht!” of “Waar is uw collega?”, krijg ik heel vaak te horen. Vaak van vrouwen. Vaak van oudere vrouwen. Maar ook van mannen en die hebben dan in het begin totaal geen vertrouwen in de goeie afloop. Achteraf krijg ik gelukkig ook vaak: “Wij kunnen dat even goed als de mannen hé?” of “Dank u wel voor uw geduld”  en “U hebt mij dat héél goed uitgelegd”.

Ik ben altijd al bezig geweest met klusjes, hielp mijn vader vaak om dingen in en uit elkaar te schroeven, ik heb menig huis gerenoveerd, koten afgebroken, IKEA-kasten in elkaar gestoken, terug uit elkaar geschroefd en ergens anders weer opgesteld (want al acht keer verhuisd), gaten geboord, planken gezaagd en weet je wat: ik doe dat eigenlijk nog graag. ‘k Zou zelfs bij sommige dingen durven zeggen: ik kan dat beter dan een hoop mannen.

Vorige week trokken we eindelijk naar een zaak voor tuinmeubelen. Het begint dringend te worden want onze plastieken tafel valt bijna uit elkaar. En nu we eindelijk volwassen zijn willen we ook wel eens deftige tuinmeubelen. Nothing fancy, maar wel iets rechttoe rechtaan, lieft met een beetje hout en niet te veel tralala. IMG_1264

Mijn schat en ik hebben gelukkig dezelfde smaak, dus ’t was rap beslist. Wij naar de kassa, waar een vriendelijke verkoopster ons te woord stond. Ze had dezelfde voornaam als ik, goh, dat schept een band hé? Ze was volgens mij wel iets ouder, laat ons zeggen: een eind in de vijftig of misschien begin zestig. Ik kan er tien jaar naast zitten.

Op welke naam mag dat staan, mijnheer mevrouw? Op de mijne dus, wat al een rare blik op leverde? De Heer en Mevrouw Tiny Blogt? Ah ja, okee. Mag ik dan een voorschotje vragen, mijnheer?, zei ze tegen mijn liefWaarop ik mijn bankkaart boven haalde en met mijn ogen rolde.

De papierwinkel: een hoop leveringsbonnen en facturen, afspraken voor de leverdatum EN een instructiefolder over hoe we de tafel zouden moeten ineen schroeven. En ze zei letterlijk: “Kijk, da’s dan voor mijnheer: hier staat welke schroeven je moet gebruiken en stap voor stap staat het er op hoe je de tafel ineen moet steken.”

HOEZO DAT IS DAN VOOR MIJNHEER???

Ik grapte nog in de rapte: “Dat zijn dan MIJN blaadjes hé, schat, hahaha?”, maar ze ging vrolijk door tegen mijn lief.

Waarop mijn lief mij zacht doch redelijk direct wegleidde van de kassa en fluisterde: “Rustig, rustig, hou je in, ssst, kalm schat, kààààlm!”

Hij kent mij goed. Ik was net niet ontploft.

Vinden jullie dat normaal? Ik krijg daar dus de kriebels van, hé. We zijn al zoveel dagen later en ik ben nog altijd kwaad nu ik het opschrijf.

‘k Ga dan maar aan de strijk beginnen. 🙂

Tiny en sterke vrouw #4: Salma uit Soedan

In Egypte spendeerde ik een aantal dagen samen met een vrouw uit Soedan, zij kwam via een vriend in het kamp terecht en logeerde er ook.naamloos-19 (1)

Voordien schreef ik al over sterke vrouw Virginie, Anick-Marie en Liesbeth. Salma is wel even een heel ander verhaal. De andere vrouwen komen uit een cultureel en economisch welvarend land (België, Canada), Soedan daarentegen.

Omdat het vandaag ook Internationale Vrouwendag is, leek me dit wel toepasselijk. Soedan is het tweede laagste land op de lijst van gender-ongelijkheid. Er is sinds 2012 wel iets aan het veranderen, maar een aantal zaken zijn nog steeds tenenkrullend. Op zijn minst.

Salma is geboren en getogen in Khartoum, de hoofdstad. In een redelijk gemiddeld gezin, haar ouders zijn niet zo traditioneel en houden er emancipatie en gelijkheid behoorlijk hoog in het vaandel. Ze heeft enorm veel geluk, zegt ze, want de meerderheid van vrouwen die ze kent, leven in zeer bedenkelijke omstandigheden. Zelfs haar eigen zus, die onder de plak wordt gehouden door haar man, die zeer voorzichtig moet zijn met wat ze zegt en doet, die bang is om telkens weer geslagen te worden.

Salma wil niet trouwen zegt ze. Ze is nu al een beetje het zwart schaap van de familie (ondanks hun iets grote breeddenkendheid) want ze is al een serieus eind in de twintig en dus een oude vrijster. In Soedan welteverstaan.

Ze ging naar een privéschool, waar ze met veel meisjes uit het publieke leven werd gehouden en eigenlijk wel wat beschermd is opgevoed. Ze kent genoeg andere voorbeelden van meisjes die al moesten trouwen voor hun zestiende verjaardag.

Toen ze een jaar of 16 was, ging ze met een vriendin naar diens familie, er zaten nog broers, zussen, neven, nichten, vrienden, allemaal jonge gasten, die gezellig thee dronken en naar muziek luisterden. Tot de politie binnenviel en zij, samen met haar vriendin werd opgepakt. Waarom? Lees dit goed: omdat ze samen waren met jongens die geen familie waren van haar. Omdat ze er van overtuigd waren dat Salma zich daar aan jongens aanbood.

Gevolg: ze werd opgesloten in het politiebureau en de volgende ochtend veroordeeld tot 40 zweepslagen. Ze was 16. Zestien. De zweepslagen werden gegeven door een vrouw.

Stel je voor dat jouw dochter dit hier overkomt, het staat morgen in alle kranten. Salma had “geluk”, want haar ouders hebben haar enkel maar gewaarschuwd: ‘Wees in de toekomst wat voorzichtiger’. Nee, haar ouders protesteerden niet. Het is nu eenmaal de wet. Niemand kan er iets aan doen.

Gedwongen huwelijken, verkrachting binnen of buiten het huwelijk, genitale verminking,… is niet strafbaar. Zogezegd ongepast gekleed buiten komen is dat wel. Een blote knie is not done. Homoseksualiteit is strafbaar.

Salma’s broers vinden dat Salma moet luisteren naar wat zij zeggen. Zelfs al zegt haar mama iets anders. Zelfs al zijn ze in haar gezin ‘vrij’ opgevoed. De invloed van andere mannen is blijkbaar groot. Een vriendje? Nee nee, dat zou ze nooit zeggen, dat ze een vriendje heeft. Is er toch romantiek in het spel dan zegt ze dat het een “collega” is. Maar openlijk hand in hand lopen met iemand die niet je man is (of zelfs als die wel je man is, eigenlijk) kan niet. Publiek affectie tonen aan wie dan ook wordt niet gedaan.naamloos-20 (1)

Ik heb met open mond zitten luisteren naar haar verhaal. De #metoo en de #wijoverdrijvenniet verhalen klinken daar nog een behoorlijk stukje zwaarder.

Salma werkt als lerares Engels in Khartoum en geeft ook djembélessen. Ze verblijft momenteel tijdelijk in Egypte om muziek op te nemen, samen met haar partner die muzikant is – en is daar een stuk meer op haar gemak. Toch keert ze binnenkort weer terug naar haar job en haar familie in Khartoum, ondertussen de hoop niet opgevend voor beterschap in de rechten van de vrouw.

khartoum