vrouwen

Tiny en de Kwista-quiz

Vorig jaar deed ik voor het eerst van mijn leven mee met een quiz, en dan heb ik dat snel daarna zelfs nog eens herhaald. De eerste keer haalden we niet zoveel puntjes, maar de tweede was met de ladies van de leesclub en toen waren we toch al beter bezig.

Afgelopen vrijdag opnieuw, ze vroegen mij mee voor de Kwista-quiz van een atheneum hier in Brugge, vooral omdat ze zich vorig jaar gekelderd wisten na de muziekronde. Mijn reputatie ging mij voor, ze dachten dat ik nogal veel van muziek wist, dus had ik de taak om hun eer te redden. Spannend! Ik deed mijn subtitel van mijn blog alle eer aan: Tiny weet van alles iets en van niets alles. ’t Zal wel zijn.

Want wat bleek, deze sport-leek wist zelfs een sportvraag te beantwoorden:

nadia

Wat weet je over deze foto? Niet moeilijk, vond ik: Da’s Nadia Comaneci (WABLIEF, hoe schrijf je dat?? Awel, zo dus.), een Roemeense die een perfecte 10 scoorde bij het turnen tijdens de Olympische Spelen. Hoera!

We deden een paar wilde gokken, die dan ook nog eens juist bleken te zijn. En ik mocht bewijzen dat ik wat ken van de muziek van de jaren 80, want dat dit

Popstar Falco wäre 50

Falco was, de Oostenrijkse zanger van o.a. Jeanny en Rock me Amadeus, wist ik meteen.

En dat dit liedje gezongen werd door Suzi Quattro was ook poepsimpel (voor mij toch).

Wat het scheikundig element Z is, dat wisten we dan weer niet (we dachten Zink, maar het is Zirconium) en tot onze eigen grote schande herkenden we op foto niet eens Herman Koch. Zit er dan al eens een vraag in over boeken, verprutsen we het toch wel zeker!

herman

Serieus was het niet, we hebben enorm veel gelachen en ons heel erg geamuseerd. Als je vragen krijgt met songteksten die vertaald zijn naar het Brugs, en liedjes die gespeeld worden op een kazoo, kun je je wel indenken dat het een vrolijke avond was.

Maar kijk, totaal onverwacht staan we bij de eerste tussenstand vierde en bij de tweede tussenstand zelfs tweede! Op 47 ploegen, die wellicht al héél veel quiz-ervaring hebben.

De laatste alles of niets ronde kon ons kraken, maar we zijn geëindigd op een onverwachte welverdiende gedeelde derde plaats. Super. Nog een keer: mijn leesclub is fantastisch! Veel lezen maakt je slim, toch? Misschien zijn we gewoon heel compatibel: een psychologe, een aardrijkskunde-regentes, een juriste die Grieks-Latijn studeerde en ikke. Ik zat het hele weekend nog in een IQ-high en voelde me eventjes de slimste vrouw van Wevelgem. 😉

Advertenties

Tiny en sterke vrouw #2: Virginie

Ook Virginie heeft een blog, en zo leerde ik haar trouwens kennen: http://girlwithabellygift.blogspot.be

Een sterke vrouw is voor mij iemand die niet bij de pakken blijft neerzitten, die initiatief neemt, die door blijft gaan zelfs als het slecht gaat, die altijd weer een sprankeltje hoop ziet aan het einde van een lange tunnel, en die zich niet laat doen. Voila, definitie van Virginie. 🙂

DSC_0018-3

Ze werd geboren op 26 weken, had zuurstoftekort en was hierdoor half verlamd (Cerebrale Parese, spastische diplegie). Dat haar benen niet mee willen en ze hierdoor lang in een rolstoel leefde, is niet het enige. De zware spasticiteit van haar ledematen maakte dat ze op haar 24ste zo goed als aan bed gekluisterd was, en enkel nog in foetushouding kon liggen.

De naam van haar blog verklaart veel: ze kreeg een implantatie van een baclofenpomp (een soort plat bakje in haar buik) waardoor haar spasticiteit drastisch verminderde en ze zelfs een poging kon ondernemen om te leren lopen. Het feit dat ze pas als twintiger leerde lopen, met krukken en een looprekje, beschouwt ze als één van de strafste toeren die ze ooit deed. Met oneindig veel wilskracht en een kanjer van een kinesist, blééf ze er voor gaan. Na een tijd kon ze stappen, een trapje op gaan, zélf de ramen wassen, en zelfs fietsen.

Heel haar jeugd spendeerde ze in een rolstoel, al ging ze wel naar een gewone school en studeerde ze jarenlang. Haar moeder is haar altijd blijven pushen om alles te kunnen doen zoals andere kinderen. Autorijden, uitgaan, werk zoeken,… Net als ieder ander. Dat is misschien wat haar doorzettingsvermogen heeft bepaald: het was voor haar normaal om te doen wat iedereen deed. Of ze nu die beperking had of niet.

Ze leerde haar vriend kennen en was dolgelukkig dat hij een écht blijvertje was, ook op mindere dagen. Méér nog, na een tijdje beslisten ze om aan kinderen te beginnen, de artsen zagen er geen probleem in en zij ook niet. De omgeving echter wel: mensen begrepen er niks van, zìj zwànger? Hoe zou ze dat doen?

Maar kijk, er lopen twee super gezonde en lieve kinderen bij haar thuis, die het volstrekt normaal vinden dat mama in een rolstoel zit. En nee, daar is niks raars aan. Wat herkenbaar. Mensen vragen mij nu soms nog, of het niet moeilijk was om op te groeien bij blinde ouders? Hoezo, vraag ik dan. Waarom zou dat moeilijk zijn? Ook Virginie’s kinderen maken hier geen probleem van, ze zijn het zo gewoon. Niks aan de hand. Het is altijd maar weer de omgeving die van een mug een olifant maakt.

Ik kan blijven over Virginie schrijven, we hadden zo’n boeiend gesprek, en dat terwijl we elkaar nog nooit eerder hadden gezien. Toen ik foto’s van haar maakte, werd ze helemaal giechelig, vond het een bizarre gewaarwording dat ze in het middelpunt van de belangstelling stond, met die camera… Ze lacht voortdurend, ze heeft fantastisch mooie ogen en een stralende lach. Ze babbelt graag, zou dolgraag willen werken om te bewijzen dat ze dit echt wel kan, is graag onder de mensen en wil zich nuttig maken. Hopelijk komt dat er ooit nog van.

Maar nu heeft ze vaak slechte dagen, stappen lukt niet meer, ze is vaste klant in het ziekenhuis om behandelingen te ondergaan die haar kunnen helpen om de pijn te bestrijden en de spasmes tegen te houden. Ik raad je aan om haar blog eens te lezen en néé, het is bij lange na geen kommer en kwel wat de klok slaat, integendeel. Ze schrijft prettig en realistisch en ik vind het een verrijking om te lezen wat haar bezig houdt. In tegenstelling tot veel “joepiejey happy” blogs over drie keer niks.

Lang leve Virginie en haar gezin, ik ben blij dat ik ze heb leren kennen. 🙂

DSC_0021-3

 

Tiny en sterke vrouw #1: Anick-Marie

(You will find an English translation below)

Vandaag is het Internationale Vrouwendag. Daarom wil ik een paar vrouwen in de kijker zetten die bijzonder zijn.  

dsc_0011-3

In 2008 organiseerde ik samen met een Zweedse, een Griekse, een Australische en een Canadese vrouw een “Independent Women Meeting”, via Couchsurfing. Een heel weekend kwamen vrouwen van over de hele wereld samen in Brugge voor een hoop evenementen: een stadszoektocht (had ik gemaakt), karaoke, discussies, bier proeven,…

Zo leerde ik Anick-Marie kennen, zij was de Canadese van ons gezelschap. Tot dan toe hadden we elkaar enkel nog maar via het Internet gesproken en ik moet zeggen: de eerste indruk was verpletterend. Ze maakte een ongelofelijke indruk op mij met haar persoonlijkheid, haar uiterlijk en haar intelligentie, grappigheid en wereldwijsheid. Door de jaren heen zagen wij elkaar regelmatig, ze was een moderne nomade, had geen vaste woonplaats en voelde zich daar prima bij.

Nu woont ze in Chambéry in Frankrijk met haar man en vindt ze zichzelf al wat meer sedentair. Ik sprak haar afgelopen weekend in Lille, waar ze was uitgenodigd op het vakantiesalon Tourissima om te spreken over haar ervaringen met alternatief reizen.

Hitchhiker

Anick-Marie reist al alleen vanaf haar zestiende. Ze trok het huis uit en ging op stap, zo simpel was het. Ze ging liften omdat ze geen geld had voor de trein, de bus of wat dan ook, maar gaandeweg bleef ze liften, puur voor de fun. En voor de talloze sociale contacten, de vreemde ontmoetingen, de leerzame gesprekken en de (gelukkig) weinige slechte ervaringen. Ook van dat laatste heeft ze alleen maar geleerd en nee, ze is niet bang. Ze kreeg hierdoor haar op haar tanden, weet perfect hoe ze een gevaarlijke situatie moet vermijden of aanpakken en kan je hierover ook duizend tips geven. Ze geeft lezingen over solo reizen als vrouw, over liften als vrouw alleen, en ze schreef er zelfs een boek over. Ze beschrijft zichzelf als een neo-nomade en een vagebond. Neo-nomade wil zeggen dat ze op een vernieuwende manier op geen enkele plaats lang blijft, en vagebond omdat ze altijd reist met erg weinig bagage. Zelf heeft ze ook een blog en schrijft onder andere ook artikels over andere vrouwen die liften.

Sun-trip naar Kazachstan

In 2013 ondernam ze een reis van Frankrijk naar Kazachstan. Per fiets. Zo’n eco-fiets op zonne-energie. De organisatie heet Sun-trip en was eigenlijk een wedstrijd, maar Anick-Marie deed dit niet om de eerste te zijn, wel om de eindmeet te halen puur op eigen kracht, terwijl ze logeerde bij mensen thuis of kampeerde. Ze is geen sporter, had voordien nog maar zelden gefietst en heeft geen afgetraind lichaam. De meer dan 8400 kilometer legde ze af in tachtig dagen, exact wat ze zichzelf had voorgenomen. Ze fietste over de eindmeet in Astana met een rok aan, puur omdat ze wou duidelijk maken dat ook vrouwen dit aankunnen. Lees meer hier, over haar ervaring, er is ook een filmpje.

Poly-amory

Anick wil niet in een hokje geduwd worden. Ze zei me: “Je kan verliefd zijn op iemand, maar je kan niemand dwingen of controleren om dezelfde gevoelens te hebben. Als het wederzijds is, dan is dat een cadeau, maar als het niet zo is, dan vind ik dat niet erg.” 

Recent schoor ze de helft van haar haar en de verfde ze de andere helft paars. Ze zei: “Sindsdien word ik weer veel meer nagekeken door jonge vrouwen, die blijkbaar in mij geïnteresseerd zijn. Dan lach ik vriendelijk terug en voel me super.” 

Ze vindt het zalig om thuis te komen bij haar man (vorig jaar trouwde ze met een Fransman) en de eerste twintig minuten gewoon te liggen mediteren in zijn armen. Hij is mijn haven, mijn rustpunt, mijn rots als ik even niet meer verder kan zwemmen. Ik wil altijd gas geven, maar hij bedient de rem en zo geraken wij samen waar we willen zijn. 

Waarom zou je maar van één iemand kunnen houden tegelijkertijd? Dat is waar polyamory voor staat, maar dan nog zijn er veel verschillende relaties mogelijk. Anick-Marie vindt vooral dat je er over moet communiceren. Als het niet duidelijk is voor alle betrokken partijen, dan bedrieg je niet alleen je partner maar ook jezelf. Na verschillende relaties en relatievormen weet ze ondertussen heel goed wat werkt voor haar en wat niet. Maar ze dringt niemand iets op, dit is hààr waarheid en hààr leven. Ik veroordeel, noch beoordeel haar, ze heeft me al vele keren de ogen geopend en is op vele vlakken tien keer wijzer dan ik.

Wat was ik blij om haar terug te zien en vooral: om haar gelukkig te zien. Want door de jaren heen is ze ook al bij mij komen uithuilen, uitzieken, uitpraten en bijtanken. Nu stààt ze er weer en ik kijk er naar uit om haar gauw eens in de Savoie te gaan bezoeken.


Today we celebrate International Women’s day. This is why I would like to picture some women who are special. 

In 2008 I organised the Couchsurfing Independent Women Meeting, together with a Swedish, a Greek, an Australian and a Canadian woman. For an entire weekend women from all over the world came to Bruges for a lot of events: city scavenge hunt, karaoke, beertasting, discussions,…

This is how I met Anick-Marie, she was the Canadian. Till then we only met virtually, on the Internet and I have to say: the first impression of her struck me completely. She made a hell of an impression on me with her personality, her looks and her intelligence, wittiness and worldly wisdom. Through the years after this event we met regularly, she was a modern nomad, didn’t have a fixed address or home and was comfortable with that. 

Now she lives in Chambéry, France with her husband and thinks of herself a bit more sedentary. I have talked to her last weekend in Lille, where she was invited as a special guest to the Tourrissima holiday event, to talk about alternative travel.

Hitchhiker

Anick-Marie has been travelling alone since she was sixteen. She left home and got out there. She hitchhiked often because she didn’t have any money, but later on she kept doing this, for fun. And for the numerous social contacts, the strange encounters, the meaningful conversations and the very few bad experiences. She only learned from the latter and no, she’s not afraid. She got strong, she knows how to avoid and how to escape a dangerous situation and she can give you thousand good advices. She is giving lectures everywhere about solo travelling as a woman, about hitchhiking and she even wrote a book about it. She describes herself as a neo-nomad and a vagabond. Neo-nomad means that she never stays long in one place and has no real home address, vagabond means that she travels with very little luggage or resources. She is also a blogger and writes articles about other women hitchhiking solo. 

Sun-trip to Kazachstan

In 2013 she travelled from France to Astana, Kazachstan. On a solar bike. On her own. The Sun-trip was in fact a race but Anick-Marie just wanted to be able to finish it. In 80 days she biked more than 8400 kilometers, while staying with people along the road and asking them for food and a bed for the night. 

She is not a sportswoman, hardly ever drove a bike before and does not have a well trained body. She finished in Astana with a skirt, because she wanted to carry a strong message to women, to show that they can do this. 

Poly amory

Anick doesn’t fit in a box. She told me: „You can be in love with someone, but you can not force or control them to feel the same way. If they love you back, that’s great, that’s a gift, but if they don’t, that’s fine too.”

Recently she shaved half her head and dyed the other half purple. She told me: „I get a lot of looks from other young women lately. They seem to be interested in me, I smile back at them and I feel great.”

She loves to come home to her husband (she married a Frenchman last year)  and to lie down with him and meditate in his arms for twenty minutes. „He is my harbour, my resting point, my rock when I am tired of swimming. I always want to accelerate but he pushes the break gently and together we can drive wherever we want to be.”

Why would you love only one person at a time? This is what polyamory means but even then there’s a lot of different possibilities. Anick-Marie believes that the first and most important thing is communication. If you are not clear to all parties involved, then you cheat not only on your partner but also on yourself. After lots of relationships and different forms of relations she knows now very well what works for her and what does not. But she’s not forcing her views to anyone, this is hér truth and hér life. 

I don’t judge her in any way, she opened my eyes on many occasions and is so much wiser than I am in many ways. 

I was very happy to see her again and especially: to see her happy. Because through the years she came to me to cry, to get better, to talk and to get some fuel for living.  Now she is back on her feet and I look forward to visit her in the Savoie.