vrouwen

Tiny vertrekt op stilteweekend

…naar de Ardennen. Morgen. En ze organiseert het gewoon zelf.

Ik vond nog nooit een stilteweekend naar mijn goesting. Ofwel waren de groepen te groot, ofwel zijn het slaapzalen waar je met vier oefent op een unisono snurkconcert, ofwel was het pokkeduur, ofwel was er gewoon quasi niks van organisatie, en moet je gewoon je plan trekken.

Dus nu ik zelf meditatiecoach ben, bijna yin-yoga lerares en ik een perfect huis vond in de Ardennen om iets dergelijks te organiseren, waar er vrijwilligers zijn die eten voor je klaarmaken, dacht ik “Poef, ik regel het gewoon zelf.” Groot was mijn verbazing en nog groter mijn dankbaarheid toen na één keer hierover bloggen mijn vooropgesteld weekend al meteen volzet was.

Want: klein groepje vooropgesteld, elk een eigen kamer – en door Covid-beperkingen hield ik het klein en fijn. Vorige maand bleek dat er iets meer mocht en dat er nog twee extra mee mochten, ook die twee extra waren in no-time geactiveerd en enthousiast.

Dus vertrek ik morgenmiddag, en gaan er zes vrouwen mee. Toevallig allemaal vrouwen ja, maar wel uit verschillende leeftijdscategorieën en dat is een goed begin.

Toevallig ook drie mensen die al te gast waren (of zullen zijn) in de podcast van Lieselotte.

Moeten ze nu een heel weekend zwijgen en pootjes geven? Maar ba neen. Ik geef ze de mogelijkheid om de zaterdag deel te nemen aan een stiltedag: no phone, no chit chat, no books. Waarom geen boeken??? Omdat je anders weer mee gaat in een verhaal van iemand anders, in plaats van in de stilte te duiken in je eigen hoofd. En ja, dat kan misschien eng lijken, maar daarom geef ik structuur: ze weten dat we op bepaalde uren gaan eten, mediteren, wat yoga doen, wandelen in stilte, weer wat eten, koffie of thee drinken, en dat gaat ZO’N deugd doen, ik ben daar nu al zeker van.

We hebben geluk met het weer want na een aantal dagen schijtregen en windvlagen, lijkt het op te klaren en wordt het weekend zelfs zonnig. Héérlijk.

Zeg je nu: ooooh ik wil ook eens mee! Zet dan hieronder een reactie en ik hou je op de hoogte. Volgende keer wordt wellicht pas april, want ik heb geen zin in sneeuwwandelingen (sorry hé).

Maar! Maar! Voor wie een weekend misschien al direct veel is, organiseer ik ook een stiltedag. Of noem het een One Day Retreat.

Een stuk minder ver: Oedelem, op zaterdag 27 november van 10 tot 16u in een prachtig gerestaureerde warme schuur, waar je van mij heel de dag stil màg zijn (maar niets moet), waar ik je begeleid tijdens je eerste meditatiestapjes, en je leert wat zachte yin yoga voor jou kan doen (voor iedereen geschikt), met een lekkere versgemaakte warme lunch en onbeperkt koffie, thee en water. Meer info en inschrijven: klik hier.

Tiny in de gevangenis (3)

Even een update: vorige week was er staking in de gevangenis en kon zo mijn meditatieles niet doorgaan omdat er te weinig personeel aanwezig zou zijn om de gedetineerden te begeleiden, ze moeten dan allemaal in hun cel blijven.

In totaal ben ik er nu al vier keer geweest, ik weet er de weg, kan alleen binnen gaan (met een badge) en na en wandeling door de lange gangen arriveer ik in het lokaal van het educatief centrum. Er is op hetzelfde moment ook gitaarles in een ander lokaal, maar daar hebben we geen last van, we horen ze amper.

Bij de mannen waren er telkens drie afgekomen, maar de laatste keer, afgelopen vrijdag, slechts eentje. Veel zieken, mensen die andere afspraken hebben,… dus was het privé-les voor R, die dat helemaal niet erg vond. We hadden een goed gesprek over positief zijn en hoe een “power pose” je zelfbeeld kan verbeteren. Na mijn blog van vorige week had ik dat ook wel even nodig. Een Tedtalk bracht me op een idee, want hoe krachtig is lichaamstaal! Als je je eigen lichaamstaal aanpast, zelfs al voel je je zenuwachtig of angstig, ga voor twee minuten in een krachtige houding à la Superman of Wonderwoman staan, en je voelt je echt beter. Bekijk die Tedtalk van Amy Cuddy hier.

Elke sessie bereid ik iets anders voor. Deze keer had ik verse bloemen mee, omdat ik een meditatie wou doen met gericht aandacht, met je ogen open, staren, kijken naar een object: een bloem. Voor sommige mensen makkelijker dan met je ogen dicht omdat je je op “iets” kan concentreren.

Zo zoek ik voor elk wat wils. Na de pauze kwamen terug de vrouwen, ik ken ze ondertussen allemaal bij naam, ze zijn super lief en vriendelijk, eigenlijk echt schatjes. Ze blijven me ‘mevrouw’ noemen, zijn heel beleefd en gedienstig, rollen de matjes op na de les, wensen me prettig weekend en zeggen dat ze al verlangen naar de volgende keer.

Ik had niet alleen bloemen mee maar ook een geur. Die druppelde ik eventjes op hun polsen, ze mochten ruiken zonder te praten. Gewoon hun gedachten de vrije loop laten en kijken waar hen dit bracht. Want als je in groep bent, en één iemand zegt: dit doet me denken aan de duinen in Koksijde – dan is de rest van de wijs gebracht omdat zij de geur misschien met iets heel anders associëren. Met een persoon, een plek, een herinnering, een gebeurtenis.

Ik vind het zalig om deze lessen te geven en kijk net als hen, altijd weer uit naar de volgende les. En ik weet nu al dat ik het echt lastig zal hebben als het de laatste keer zal zijn.

Meer info over mijn meditatie projecten waarvoor je NIET in de gevangenis hoeft te zitten, vind je hier.

Tiny in de gevangenis deel 1 & deel 2.

Tiny in de podcast

Het gaat over vriendschap.

Lieselotte blogt net als ik al jarenlang en zo hebben we elkaar ook ontmoet. Door Corona – en vele wandelingen – zijn we dichter bij elkaar gekomen. Zij wou al een tijdje een podcast starten, gewoon voor haarzelf, om de kennis en de vrienden die ze nu heeft, te archiveren – als een soort tijdcapsule.

Ik was de eerste gast en hoewel ik me zeer vereerd voelde, heb ik de indruk dat ik véél te weinig heb gezegd en dat ik over die onderwerp – vriendschap – nog urenlang zou kunnen praten.

Luister de eerste aflevering hier, via Spotify: https://open.spotify.com/episode/79KqaYq3122W4TmR3SNMtw?si=8baa88293f954cc2

Terwijl we dit gesprek een beetje aan het voorbereiden waren, en we spraken over vrienden van toen en vrienden van nu, vertelde ze me dat ze ook graag gasten zou willen uitnodigen, die ze niet of amper kent – om ook met hen te spreken over vriendschap. Maar hoe vind je een gast die daar over wil praten én die niet bang is om het achterste van zijn tong te laten zien?

Ik dacht meteen aan Peter. Toen ik in het groepje zat dat destijds mee deed met HUMO’s rockrally, daar schreef ik al hier over), was Peter mijn gitarist. Hij was er toen achttien, en dat is ondertussen al bijna dertig jaar geleden. Maar door de jaren en de groepjes heen, zijn wij vrienden gebleven. Hij speelt nog steeds gitaar en is na een roemruchte carrière in de sales nu bijna zijn eigen baas én heeft ook zelf een podcast. Het wordt nog gekker, want op 7 september ben ik bij hem te gast, in zijn podcast PS Grow.

Zo heb ik Peter geïntroduceerd bij Lieselotte, ik wist meteen: als die twee samen gaan praten over een onderwerp als vriendschap, dan wordt dit een eerlijk en interessant gesprek. Het is ondertussen ook online gezet en dat gesprek vind je hier: https://open.spotify.com/episode/2olY0A8NAHj0131k2dC1R8?si=47212314ff6d4537

Bij het beluisteren van de derde aflevering van haar podcast, met Kelly Deriemaeker, bedacht ik me: Ja, inderdaad, het gaat op dit ogenblik behoorlijk goed met mijn mentale gezondheid en dat is volgens mij een rechtstreeks gevolg van de vriendschappen die ik momenteel heb.

Er zijn mensen in mijn leven, die ik eender welk moment, no questions asked, kan bellen om mij uit de shit te helpen. Die zijn er niet altijd geweest, jammer genoeg. Of ik zag het niet, dat kan ook.

Ik schreef al eens over mijn vrienden van weleer, en vraag me vaak af hoe dat toch komt, dat sommige mensen lijken te vervagen uit je leven. Maar méér nog denk ik: hoe heerlijk is het om te beseffen dat er iemand (of enkele mensen) er zullen zijn voor je. Die ik zou kunnen vragen als mijn ouders overlijden bijvoorbeeld, om me te steunen. Die me eten zouden brengen als ik zelf even niet meer kan. Die me ook in een ziekenhuis in Kortrijk zouden komen opzoeken. No matter what. Ze zijn er. En ik ben er zo dankbaar voor.