vrouwen

Tiny en Liesbeth, over Anti-Broodfok en geplaatste jongeren

In navolging van twee andere sterke vrouwen, Anick-Marie en Virginie, sprak ik ook met Liesbeth uit Lommel. Ik ken haar al een jaar of acht, we werkten samen voor Awel. Maar daar gaat het nu even niet over. Liesbeth is méér dan een dierenvriend en méér dan een opvoedster. Even schetsen.

DSC_0224

Toen Liesbeth nog klein was…

leefde ze samen met haar mama want haar ouders waren gescheiden. Toch zegt ze, de verstandhouding tussen beide ouders was altijd prima in orde als het haar opvoeding betrof. Ze zijn allebei ook heel sociaal en net als Liesbeth zijn ze ook echte gevers.

Vroeger had ze geen huisdieren, want dat mocht niet op het appartement. Pas later, toen ze ging samenwonen, kwam er een hondje in huis.

Liesbeth studeerde sociale readaptatiewetenschappen in Leuven, een algemeen sociale opleiding want ze wou overal wel van proeven. Toch was ze al van jongsaf aan geïntrigeerd door de gebouwen van de gemeenschapsinstelling in Mol, met die tralies en zo. Ze vroeg zich af wie daar ‘woonde’, of dat een gevangenis was. ‘Nee’, zei haar moeder, ‘daar zitten de stoute jongens!’. Ze kon zich daar niets bij voorstellen. (De tralies waren er nog bij de oude gebouwen, nu worden die gebouwen gebruikt door de Kunstacademie.) 

In het eerste jaar van haar opleiding kon ze daar al stage gaan doen, dit was precies wat ze wou. Al was het de eerste tijd vreselijk moeilijk, toch heeft ze daar drie jaar lang stage gedaan en meteen na het afstuderen kon ze daar ook aan het werk als opvoedster. Ondertussen werkt ze er al zestien jaar.

Liesbeth als opvoedster: 

Het eerste jaar van haar stage was ze zelf amper achttien jaar, de jongens (toen enkel jongens) waren zestien, zeventien en dat was enorm moeilijk, maar ze leerde bij als een sneltrein. Dat was best wel pittig. Liesbeth werkte toen bij ‘De Hutten’, een gesloten afdeling voor jongens die zware strafbare feiten hadden gepleegd. Als een volwassene dit had gedaan, dan krijgt die zeker 5 tot 10 jaar gevangenisstraf. Een zestienjarige wordt soms wel berecht als volwassene, maar komt dan niet in de reguliere gevangenis terecht. Dit heeft ze gedaan tot in 2008 en daarna wou ze even iets anders. Er konden vanaf toen ook meisjes terecht in de instelling en dit was iets wat ze wel wou proberen.

Werken met meisjes, daar krijgt ze veel meer voldoening van, maar het is honderd keer moeilijker. Terwijl jongens recht voor de raap zijn, maar bij meisjes blijft dat hangen. Conflictsituaties blijven ‘leven’, er zijn meer kliekjes… en zij zijn ook veel destructiever naar zichzelf toe. Dat doet wel iets met je, vertelt Liesbeth. Toch is ze ondertussen verantwoordelijke van haar leefgroep, de time-out, waar meisjes voor 14 dagen worden geplaatst om even uit hun oorspronkelijke instelling te zijn, om conflictsituaties te bespreken, daarna gaan ze weer terug. Het is heel afwisselend werk, omdat het telkens ook andere meisjes zijn. Al komen die soms nog wel eens terug…

Een sterke opvoedster

Zelf ben ik niet in de wieg gelegd om bij jongeren met problemen te werken. Daar heb ik geen geduld voor. Stuur mij met tien mentaal beperkten een week naar Lourdes, en ik leef op. Maar wat Liesbeth doet…

Ze heeft veel geduld met haar meisjes. Terwijl ze thuis niet echt een geduldig persoon is. Ze ziet in elke meid het goede. Zelfs al hebben ze van alles uitgespookt wat totaal niet door de beugel kan, ze is er van overtuigd dat elkeen een nieuwe kans verdient. Misschien is het dat. Zelf heeft ze geen kinderen en zo kan zij thuis wel volledig tot rust komen. Ze ziet zichzelf ook niks anders doen dan dit werk.

Haar slagzin: Je bent in elke omstandigheid vrij om te kiezen, maar je bent niet vrij van de gevolgen van jouw keuze.

DSC_0220-2

Liesbeth en de dieren

Ooit is ze begonnen op een dierenforum op het Internet. Ze las daar heel vaak over broodfokkers. Wat is dat nu precies, vroeg ze zich af? Een broodfokker is een hondenkweker die dieren kweekt ‘om den brode’, dus alleen maar voor het geld, waarbij geen rekening wordt gehouden met het welzijn van de dieren.

Ze leerde op dat forum iemand kennen, die zo’n ‘kweekteef’ in huis had genomen, een grote Sint-Bernard. Dat reuzegroot beest kon zelfs niet meer blaffen omdat de stembanden waren geëlektrocuteerd. Wablief? Ja want dan was er geen geluidsoverlast meer. Kun je je dat voorstellen?

Liesbeth ging ook eens samen wandelen met een groep, waar ze nog meer horrorverhalen hoorde: een hondje dat tien jaar lang in een broodfokkerij had gezeten, kende niks: geen buitenlucht, geen gras, geen regen, geen kiezelsteentjes, geen tapijt,… want het dier kende enkel maar ‘het hok’. Eerst werd Liesbeth steunend lid van de Anti-Broodfok Actie, maar gaandeweg wou ze méér doen. Een aantal jaar geleden werd in Oostkamp een broodfokkerij leeggehaald, die man was failliet gegaan. Daar zaten een stuk of honderdvijftig (150!!) teven en die honden gingen naar verschillende asielen. Eén hondje, Border Collie Tess, heeft Liesbeth geadopteerd. Zij was er het ergst aan toe: ze woog nog 12 kilo, had geen haar meer, schurft, schimmel, etterende wonden,… Ook zij had nog nooit op het gras gelopen, wist niet wat dat was.

Voorzitter van de Anti Broodfok actie

Sinds het opdoeken van de fokkerij in 2011 is Liesbeth in het bestuur gegaan van de vzw en sinds 2015 is ze voorzitter. Ze organiseren optochten, staan op evenementen met infostands, verkopen merchandise, geven info aan mensen die zich hebben laten vangen, of mensen die twijfelen bij hun aankoop van een pup. Ook op wetgevingsvlak probeert de vzw iets te veranderen, zowel bij het Ministerie van Landbouw (want ook honden zijn blijkbaar landbouwdieren) als bij het Ministerie van Dierenwelzijn.

Een fokker uit het Limburgse heeft onlangs een aanvraag gedaan voor een uitbreiding tot 150 honden. (Let op, eerst vroeg hij dit voor 480 honden.) Vooral teven dan, om mee te kweken. Let wel, die dieren zijn twee keer per jaar loops en krijgen dan steeds opnieuw een nestje pups. Al die pups zijn (volgens de wet) zolang ze geen zes maanden oud zijn, onbestaand. Begrijp je? Die. Zijn. Er. Niet. Kun je je enigszins voorstellen hoe zo’n fokbedrijf (want dit is echt een bedrijf!) er uit ziet, met honderd mama-hondjes en al de pups? Liesbeth heeft me foto’s getoond, vreselijk. Deze teefjes hebben zo goed als geen menselijk contact, zitten alleen maar in een hok, en worden behandeld als broedmachines. Als puppies hun hele jonge leven in een hokje zitten, worden ze niet gesocialiseerd, kennen ze geen stofzuiger of geluid van tv of een auto die passeert. Met als gevolg dat deze honden ‘angstbijters’ kunnen worden. Puppies zien er misschien schattig uit, maar denk eens verder na… Check hun website met tips om een goeie kweker te herkennen, als je dan toch per se een pup wil. Een iets oudere hond uit het asiel kan net zo lief zijn.

Liesbeth heeft nu drie honden, Tess (ex-kweekteef), James, een schattige mini Amerikaanse herder en Flor, een grappig mixje. En nog enkele lieve poezen!

Wil je ook iets betekenen voor de Anti-Broodfok? Je kan steunend lid worden, voor 15€ per jaar, klik dan hier. Of je kan een leuk gadget kopen om hen te steunen, klik hier. Alvast bedankt!

Advertenties

Tiny en de Kwista-quiz

Vorig jaar deed ik voor het eerst van mijn leven mee met een quiz, en dan heb ik dat snel daarna zelfs nog eens herhaald. De eerste keer haalden we niet zoveel puntjes, maar de tweede was met de ladies van de leesclub en toen waren we toch al beter bezig.

Afgelopen vrijdag opnieuw, ze vroegen mij mee voor de Kwista-quiz van een atheneum hier in Brugge, vooral omdat ze zich vorig jaar gekelderd wisten na de muziekronde. Mijn reputatie ging mij voor, ze dachten dat ik nogal veel van muziek wist, dus had ik de taak om hun eer te redden. Spannend! Ik deed mijn subtitel van mijn blog alle eer aan: Tiny weet van alles iets en van niets alles. ’t Zal wel zijn.

Want wat bleek, deze sport-leek wist zelfs een sportvraag te beantwoorden:

nadia

Wat weet je over deze foto? Niet moeilijk, vond ik: Da’s Nadia Comaneci (WABLIEF, hoe schrijf je dat?? Awel, zo dus.), een Roemeense die een perfecte 10 scoorde bij het turnen tijdens de Olympische Spelen. Hoera!

We deden een paar wilde gokken, die dan ook nog eens juist bleken te zijn. En ik mocht bewijzen dat ik wat ken van de muziek van de jaren 80, want dat dit

Popstar Falco wäre 50

Falco was, de Oostenrijkse zanger van o.a. Jeanny en Rock me Amadeus, wist ik meteen.

En dat dit liedje gezongen werd door Suzi Quattro was ook poepsimpel (voor mij toch).

Wat het scheikundig element Z is, dat wisten we dan weer niet (we dachten Zink, maar het is Zirconium) en tot onze eigen grote schande herkenden we op foto niet eens Herman Koch. Zit er dan al eens een vraag in over boeken, verprutsen we het toch wel zeker!

herman

Serieus was het niet, we hebben enorm veel gelachen en ons heel erg geamuseerd. Als je vragen krijgt met songteksten die vertaald zijn naar het Brugs, en liedjes die gespeeld worden op een kazoo, kun je je wel indenken dat het een vrolijke avond was.

Maar kijk, totaal onverwacht staan we bij de eerste tussenstand vierde en bij de tweede tussenstand zelfs tweede! Op 47 ploegen, die wellicht al héél veel quiz-ervaring hebben.

De laatste alles of niets ronde kon ons kraken, maar we zijn geëindigd op een onverwachte welverdiende gedeelde derde plaats. Super. Nog een keer: mijn leesclub is fantastisch! Veel lezen maakt je slim, toch? Misschien zijn we gewoon heel compatibel: een psychologe, een aardrijkskunde-regentes, een juriste die Grieks-Latijn studeerde en ikke. Ik zat het hele weekend nog in een IQ-high en voelde me eventjes de slimste vrouw van Wevelgem. 😉

Tiny en sterke vrouw #2: Virginie

Ook Virginie heeft een blog, en zo leerde ik haar trouwens kennen: http://girlwithabellygift.blogspot.be

Een sterke vrouw is voor mij iemand die niet bij de pakken blijft neerzitten, die initiatief neemt, die door blijft gaan zelfs als het slecht gaat, die altijd weer een sprankeltje hoop ziet aan het einde van een lange tunnel, en die zich niet laat doen. Voila, definitie van Virginie. 🙂

DSC_0018-3

Ze werd geboren op 26 weken, had zuurstoftekort en was hierdoor half verlamd (Cerebrale Parese, spastische diplegie). Dat haar benen niet mee willen en ze hierdoor lang in een rolstoel leefde, is niet het enige. De zware spasticiteit van haar ledematen maakte dat ze op haar 24ste zo goed als aan bed gekluisterd was, en enkel nog in foetushouding kon liggen.

De naam van haar blog verklaart veel: ze kreeg een implantatie van een baclofenpomp (een soort plat bakje in haar buik) waardoor haar spasticiteit drastisch verminderde en ze zelfs een poging kon ondernemen om te leren lopen. Het feit dat ze pas als twintiger leerde lopen, met krukken en een looprekje, beschouwt ze als één van de strafste toeren die ze ooit deed. Met oneindig veel wilskracht en een kanjer van een kinesist, blééf ze er voor gaan. Na een tijd kon ze stappen, een trapje op gaan, zélf de ramen wassen, en zelfs fietsen.

Heel haar jeugd spendeerde ze in een rolstoel, al ging ze wel naar een gewone school en studeerde ze jarenlang. Haar moeder is haar altijd blijven pushen om alles te kunnen doen zoals andere kinderen. Autorijden, uitgaan, werk zoeken,… Net als ieder ander. Dat is misschien wat haar doorzettingsvermogen heeft bepaald: het was voor haar normaal om te doen wat iedereen deed. Of ze nu die beperking had of niet.

Ze leerde haar vriend kennen en was dolgelukkig dat hij een écht blijvertje was, ook op mindere dagen. Méér nog, na een tijdje beslisten ze om aan kinderen te beginnen, de artsen zagen er geen probleem in en zij ook niet. De omgeving echter wel: mensen begrepen er niks van, zìj zwànger? Hoe zou ze dat doen?

Maar kijk, er lopen twee super gezonde en lieve kinderen bij haar thuis, die het volstrekt normaal vinden dat mama in een rolstoel zit. En nee, daar is niks raars aan. Wat herkenbaar. Mensen vragen mij nu soms nog, of het niet moeilijk was om op te groeien bij blinde ouders? Hoezo, vraag ik dan. Waarom zou dat moeilijk zijn? Ook Virginie’s kinderen maken hier geen probleem van, ze zijn het zo gewoon. Niks aan de hand. Het is altijd maar weer de omgeving die van een mug een olifant maakt.

Ik kan blijven over Virginie schrijven, we hadden zo’n boeiend gesprek, en dat terwijl we elkaar nog nooit eerder hadden gezien. Toen ik foto’s van haar maakte, werd ze helemaal giechelig, vond het een bizarre gewaarwording dat ze in het middelpunt van de belangstelling stond, met die camera… Ze lacht voortdurend, ze heeft fantastisch mooie ogen en een stralende lach. Ze babbelt graag, zou dolgraag willen werken om te bewijzen dat ze dit echt wel kan, is graag onder de mensen en wil zich nuttig maken. Hopelijk komt dat er ooit nog van.

Maar nu heeft ze vaak slechte dagen, stappen lukt niet meer, ze is vaste klant in het ziekenhuis om behandelingen te ondergaan die haar kunnen helpen om de pijn te bestrijden en de spasmes tegen te houden. Ik raad je aan om haar blog eens te lezen en néé, het is bij lange na geen kommer en kwel wat de klok slaat, integendeel. Ze schrijft prettig en realistisch en ik vind het een verrijking om te lezen wat haar bezig houdt. In tegenstelling tot veel “joepiejey happy” blogs over drie keer niks.

Lang leve Virginie en haar gezin, ik ben blij dat ik ze heb leren kennen. 🙂

DSC_0021-3