verhuizen

Tiny en de zeven hoofdzonden, deel 7: Hebzucht

Hebzucht of gierigheid

We hebben precies nooit genoeg. Ons consumptiegedrag tart soms alle verbeelding. Terwijl ik al vier bloesjes in de kast heb hangen, ga ik toch nog op zoek naar dat éne bloesje dat bij die éne nieuwe broek past. Hoe belachelijk. Vaak realiseer ik me dat dan toch ineens en koop ik helemaal niks. Ik hou niet eens van shoppen.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik ga nadenken over mijn koopgedrag. Dat heeft dan niet per se met gierigheid te maken, met wel met beseffen wat we nu eigenlijk echt nodig hebben. Je leest heel veel over consuminderen en minimaliseren, ik hoorde over mensen die een stufflist hanteren, zelfs toekomen met honderd (100) dingen in huis. Weggeven is fantastisch, daar ben ik al lang achter. Of het nu over kleren gaat, make up, boeken, eten, knuffels,… Je geeft iets weg maar krijgt er zoveel voor terug, dankbaarheid om maar één iets te noemen.

Verhuizen is ideaal om eens kritisch te bekijken wat je nu eigenlijk echt nodig hebt in je leven. Toen ik anderhalf jaar van Brugge naar Wevelgem verhuisde, heb ik enorm veel spullen weggegooid, weggegeven of verkocht. Ik had geen bed meer, geen zetel, geen tafel, geen stoelen, geen oven, geen potten en pannen, geen borden noch bestek. Veel ging naar mijn zoon die op kot ging, of naar vrienden of naar de kringloop. Ik heb nog niks gemist.

Ik heb ook geen eigen huis, ik woon samen met mijn vriend maar ben geen eigenaar. Kort door de bocht gezegd: als hij zegt, trap het maar af, sta ik gewoon op straat. Ik lig er niet zo wakker van, vertrouw er op dat dit niet zo snel gaat gebeuren.

Ik heb weinig geld op de bank, sparen doe ik amper (lukt ook niet met een zoon die op kot zit en de bijdrage die ik lever aan het samenwonen). Ik leef liever nu en ga dan eens uit eten of een keertje meer op reis. En zelfs dat doen we zéér zuinig. Gewoon, omdat die luxe niet nodig is. Ik voel mij daar nogal ambetant bij, lees mijn verslag maar over mijn luxueus verblijf in Griekenland destijds. 

Waar geef ik dan wel geld aan uit? Duurzame dingen. Ik heb nog geen seconde spijt van mijn Macbook-aankoop, of mijn dikke Jack Wolfskin winterjas. De dvd-reeks van Lord Of The Rings kostte wel wat, maar koester ik nog steeds. En nu mijn tanden, ook wel omdat het bijna de enige oplossing is. Lekker en gezond eten. Goeie wijn (hoewel zelden meer dan 15€ per fles). Boeken die ik écht in huis wil. Een goeie portretlens voor mijn camera.

En over bovenstaand lijstje heb ik echt lang moeten nadenken. Dat zegt genoeg zeker.

FullSizeRender (2)

Tiny is verhuisd (voltooid deelwoord)

Hé hé. Stak het ook zo tegen? Bij mij ook. Tiny verhuisde in drie delen, lees het in één, twee en drie. Daar is Marcel Marlier nooit in geslaagd hoor. Hij hield het bij één dun boekje ocharme.

tiny verhuist2

Goed, ik zit hier dus in Wevelgem. Alles waar ik voor vreesde, is effectief goed gekomen. De katten vonden een opvangadres in de buurt, dankzij de Facebookgroep van de regio in Brugge waar ik woonde. Ze zitten niet samen, maar Timmy zit bij de ouders van de nieuwe baasjes van Sammy.

DSC_0158

Mijn piano staat dankzij deze blog in Het huis van tante Alice. Zo kon ik ook nog eens een blogger in ’t echt leren kennen, zo leuk!

Zoonlief zit nu al meer dan een maand op kot en hoera, hij heeft een kotgenoot/lotgenoot met wie hij prima opschiet. Hij blijft naar school gaan (al is enige aansporing nog altijd nodig) en hij wordt er goed begeleid. Eten doet hij wel, bij de dokter was zijn bloed onderzocht en oh mirakel hij heeft alle vitamientjes en mineraaltjes die hij nodig heeft. Er zit wonderspul in cola en donuts, vermoed ik. Gelukkig eet hij af en toe ook een mandarijn. En als ik hem iets vraag, en het werkt op zijn zenuwen, stuurt hij: “Mand!” of “Je moeder is een plopkoek”. Maar ook daar mag ik niet van wakker liggen want dat is blijkbaar jongerentaal en niet zo denigrerend bedoeld als het lijkt. Zo zegt men.

2015-09-26 17.32.012015-09-27 18.12.03

Ik bracht een paar kleine details mee van Brugge naar Wevelgem: mijn Cupidootje, mijn klok,…

2015-09-28 22.05.23-2

…mijn oude boerenkast, knuffelbeer,…

En ik geniet. Van kleine dingen zoals elke morgen een zonsopgang zien boven de autostrade als ik vertrek vanuit Wevelgem:

2015-10-05 07.48.44-2

’s Morgens vroeg al een was kunnen ophangen in de tuin. Ik geniet van de frisse lucht, de wolken, de geur van frisgewassen spullen en het brengt me rust…

2015-10-02 08.05.38-2

Straks komt de wijkagent en kan ik mijn identiteitskaart laten aanpassen, dan is het helemaal officieel. Ik ben er. Oef.

Emo-Tiny

Ik heb in de afgelopen 48 uur nog maar een keer of zeventien geweend. Zit ik in een depressie? Neen. Is er iemand dood? Neen. Heb ik veel pijn? Totaal niet.

Toevallig keek ik nog eens naar The Color Purple. Ik heb die film al -tig keer gezien en élke keer hé, élke keer…. Als de zusjes van elkaar gescheiden worden,…. Als Shug Avery zingt voor Celie…. Als de zusjes weer bij elkaar komen… Snot ende kwijl.

Toen keek ik naar de online uitzending van Radio Gaga, al een paar weken geleden uitgezonden, maar nu pas gezien: ze maken een radiouitzending vanuit Huize Godtschalk, bejaardentehuis voor zeemanslieden. Zo mooi. Zo ontroerend, hoe een oude vrouw haar man moet achterlaten in het tehuis omdat ze het niet meer aan kan om er voor te zorgen, en hoeveel verdriet ze daarom heeft. Tranen met tuiten.

Dan zit ik bij een vriendin die haar verhaal doet over een moeilijke relatie in combinatie met het allèèn opvoeden van haar zoon. Zij wordt opnieuw kwaad terwijl ze vertelt, stopt ineens met praten en vraagt: “Awel, wat scheelt er??” omdat ik zit te sniffen. Ik ging zo mee met haar verhaal en vond het zo erg voor haar dat mijn oogjes begonnen te tranen.

Ik lees de blog van Liese over (serieus!) de autokeuring en hoe die mannen daar vertederd zijn door haar babyzoon. Ze kan niet alleen die stoere mannen doen smelten, maar mijn traanklieren ook want hupakee, daar ga ik weer. Wellicht omdat ik me bedenk dat mijn zoontjelief niet meer dat effect heeft op mensen en dat hij vroeger toch ook zo schattig was.

Als ik mijn zoon wakker probeer te maken via sms, géén antwoord krijg en gefrustreerd loop omdat ik niet zeker ben of hij wel naar school zal gaan.

Als ik het laatste item in mijn huis in Brugge van de muur af neem: een beschilderde Sint-Jacobschelp, gemaakt door mijn zoon toen hij zeven was.

Als ik voor de laatste keer mijn “Welkom-muur” bekijk in mijn huis, het niet over mijn hart krijg om alles er af te vegen en mijn huisbazin me zegt dat ze dat altijd al fantastisch mooi vond en dat ze het er ook niet zal af vegen!

2015-09-02 12.59.45-2

Als ik opnieuw kijk en zie dat mijn allerlaatste gast, gisterenavond, ook nog iets op de muur heeft geschreven. Ter afscheid.

2015-09-29 18.19.26-2

En nu nog net, terwijl ik iets voor mijn werk in elkaar wil prutsen en het al voor de vijfendertigste keer niet wil lukken, en ik bijt mijn vriend zijn neus er bijna af, en het lukt nog ALTIJD niet, dan bleit ik nog maar een keer. Uit frustratie.

Ben ik rijp voor psychiatrie? Of misschien moet ik gewoon ongesteld worden…