toerist

Tiny is thuis en blijft thuis.

Als men zegt, je moet verplicht twee weken in quarantaine, dan leg ik mij daar bij neer. Ik was dat zelfs al sowieso van plan, als ik terug ging komen uit Egypte, gewoon om zeker te zijn dat ik niemand zou besmetten. Zeker nu ik met mijn kop in het lokaal nieuws ben gekomen, kom ik geen bakker, supermarkt of apotheek binnen. Ik blijf in mijn kot.

Gelukkig: dat ik een grote tuin hier heb, om in te sporten, te helpen tuinieren (ja, ik!) en mijn zumba work-out buiten te doen in mijn pyjama.

Gelukkig: dat ik in Wevelgem op 100 meter van de boerenbuiten zit en lekker kan gaan wandelen zonder veel mensen tegen te komen. Wel beestjes!E4A5A27B-58C9-44A5-B84D-22C01FA93584

Gelukkig: dat ik van thuis uit kan werken en gewoon mijn dagelijkse routine kan plannen. Want dit heb ik wel nodig.

Gelukkig: dat er Skype is waarmee je video-vergaderingen kan organiseren of zelfs een avond met de leesclubmeisjes, wijn en chips inclusiefIMG_0977

 

Wel jammer: dat ik (nog) niet kan gaan lopen. In heel mijn “Uittocht uit Egypte” verhaal heb ik nog niet verteld dat ik op dag 3 in Egypte van een 20 centimeter hoog trapje ben gedonderd en mijn voet heb verstuikt. IMG_7823

Wel jammer: dat ik nu bruin ben en dat niemand het ziet buiten mijn huisgenoten.

Wel jammer: dat ik Brugge meer dan ooit mis. Dat ik zo graag nu eens door de straten was gaan wandelen, zo zonder toeristen. Maar ik mag niet.

Wel jammer: dat ik niet kan gaan winkelen. Heel raar dat ik dit zo aanvoel, ik ga eigenlijk best wel graag naar de supermarkt. Maar ik mag niet.

Wel doodjammer: dat ik niet naar mijn ouders kan voor een lange tijd. Ik hoor ze elke dag (soms meerdere keren) aan de telefoon en ik help ze zo waar ik kan. Zelfs al frietjes online besteld voor hen en die laten leveren. Maar het feit dat ik niet naar hen kan, heeft niks met mijn egoïstische reis te maken. (Haters zijn er altijd en ja, ik werd daarvan beschuldigd). Ik mag niet onnodig naar Brugge rijden of ouders bezoeken vanwege de algemene maatregelen, zoals iedereen ondertussen weet.

Wisten jullie trouwens dat er een achttienjarige hedendaagse Nostradamus bestaat? Hij heet Hannes en deed mee met dat programma “100 dagen”. In een HUMO van januari verkondigde hij het volgende:IMG_8067

Ferm hé!

Tiny’s uittocht uit Egypte (2)

  • zou ik echt mee kunnen op de vlucht naar Brussel? Want daar moest ik ook een formulier voor invullen en ondertekenen! En ik had daar geen printer!
  • waar moet ik dan slapen in Cairo? Of blijf ik in de luchthaven?
  • Ga ik wel in Sharm geraken met al die politieposten onder de baan?
  • Gaan ze mij nog binnen laten op Zaventem?

Dat formulier stuurde ik door naar mijn vriend in België, hij heeft het afgeprint en ingevuld (en sssht niemand zeggen, mijn handtekening gezet), daarop stond dat ik wel 300€ zal moeten betalen achteraf. Buitenlandse Zaken betaalt ook 300€ per persoon. Dat heeft hij gefotografeerd en mij doorgestuurd, zo had ik het staan op mijn gsm.

Via booking vond ik een hotel, het Novotel Airport in Caïro, zo zou ik vlak bij de luchthaven kunnen slapen. Ik stuurde ze nog een apart bericht, dat ik geen Corona had, geen symptomen of zo, dat ik al 14 dagen in quarantaine zat, en of ze wilden bevestigen dat ze open waren. De volgende dag kreeg ik inderdaad in een privé bericht die bevestiging. Mooi zo.

Ik belde nog maar eens naar de Belgische  Ambassade in Caïro, met de consul was ik ondertussen al op een first name basis, dus ik mocht Michel zeggen. Je moet je geen zorgen maken, zei hij (toen ik zei dat ik niet ging kunnen slapen van de stress). Hij had het formulier goed ontvangen en hij zou mij een officieel formulier sturen als “laisser passer” zodat ik bij de politieposten en op de luchthaven geen miserie zou hebben.
Want: bijkomend probleem. Bij het binnenkomen in Sharm op de luchthaven krijg je een (gratis) visum voor 14 dagen in de Sinaï-regio te mogen verblijven. Ik heb géén visum voor de rest van Egypte en dus ook niet voor Cairo. Michel zei, met dat officieel document zul je geen probleem hebben, hij gaf me ook nog het rechtstreeks nummer van de consul in Sharm El Sjeik, voor als er iets zou mislopen. Mooi zo.

Dan hoorde ik het nieuws dat buitenlandse reizigers een papier zullen krijgen dat ze verplicht 14 dagen in quarantaine moeten blijven. Maar dat was ik sowieso al van plan, daar ging ik van uit. Als ik België binnen mag, ben ik al lang blij, dus geen probleem. Mooi zo.

IMG_0994

Nu die zorgen al een beetje van de baan waren, kon ik toch terug eten (want dinsdag overdag kreeg ik bijna geen hap door mijn keel van de zenuwen) en genoot ik nog van het laatste avondmaal en mijn gezelschap. Zij gingen in Egypte blijven, ze zijn samen als familie en kunnen in België toch niks doen. Dat ze gelijk hebben.

Woensdagochtend. De privé taxi komt mij halen (dat was al afgesproken, ze hebben hun vaste chauffeurs daar) en we vertrekken naar Sharm El Sjeik. Na een paar traantjes en een hartelijk afscheid van mijn gastgezin. Natuurlijk ga ik ze ook missen. De vakantie was niet zoals anders, met veel ongerustheid en onzekerheid. Dus al heb ik wel genoten, heb ik een mooi kleurtje en heb ik goed gegeten, ik was zelden helemaal op mijn gemak.

Aan de eerste politiepost al meteen miserie. Hoezo, een toerist naar de luchthaven brengen? Er zijn geen vluchten! Maar mijnheer, ik heb een speciaal papier. No English, Arabic only. Veel van die gasten kunnen zelfs geen Engels lezen daar. Ze moesten bellen naar de luchthaven om zeker te weten dat het klopte. Na een kwartier mochten we toch doorrijden en gelukkig ging de tam tam snel, want bij de andere controleposten mochten we vlot door. Oef.

Luchthaven Sharm El Sheik. Er zitten welgeteld zes mensen te wachten. Druppelsgewijs komen er nog een aantal binnen en ik hoor een mevrouw praten in het Engels met een overduidelijk Vlaams accent. Dus we houden anderhalve meter afstand en we maken contact. We doen elk ons verhaal en blijven de rest van de reis met elkaar in contact, want zij zal ook op dezelfde vlucht naar België vertrekken de volgende dag.

Dan de check in. Ticket okee. You don’t have a visa, madam. Ah nee mijnheer, maar wel een mooi document, kijk. De Vlaamse mevrouw (Karine) had het zelfs kunnen afprinten, kijk kijk!!

Come with me. To the office please. Passport please. Wait here. 

Ze vergaderen in een kantoortje, bellen met mensen, kijken naar ons formulier en ons paspoort. Komen na tien minuten terug.

No madam. You need Visa for Cairo. But we will do it. Visa costs 25 dollars or euros. Money please.

En ja, dat klopt inderdaad die prijs. Dus wij (zijn ondertussen met zes, 2 Vlamingen en 4 Italianen) geven het geld aan een man, die loopt er mee weg. Blijkbaar loopt die naar een auto, rijdt met de auto naar een bank vijf kilometer verder, koopt er zes VISA-blaadjes en keert dan terug. Ondertussen staan wij daar doodnerveus, nagelbijtend te ijsberen: geraken we nog wel op die vlucht? Komt het wel in orde? Wanneer komt die man terug?

Dan zien we hem verschijnen. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een dom blaadje papier. IMG_2851

We hebben nog net de tijd om in te checken, een watertje en een muffin te kopen, en naar ’t toilet te gaan. En kijk, dat was fantastisch: je gaat binnen in het toilet, er staat een dame in schoonmaakuniform, met mondkapje, handschoenen, spuitbus en doekjes. Ze maakt het toilet schoon, de klinken, de bril en je mag gaan zitten. Je komt terug uit het toilet, ze DOET DE KRAAN OPEN VOOR JE, en ze geeft je zelf de papiertjes aan. En ’t was dan nog voor niks ook.

En kijk eens: IMG_8608

we mochten het vliegtuig op naar Caïro. Het steeg zelfs op, het vloog en het is geland. Morgen het vervolg wat er gebeurde in Caïro. Ik verzeker je, als dit al spannend was, er komt nog meer spanning aan!!

(wordt vervolgd)

Tiny’s uittocht uit Egypte (1)

Twee weken geleden wou ik per se naar Egypte. Niets of niemand zou tussen mij en mijn rustvakantie komen. “Maar wat als je dan geen terugvlucht hebt?”, vroeg men. Stoer antwoordde ik: “Allemaal niet erg, ik zit daar goed.”

En in mijn vorig blogbericht was dat zeker nog zo. In Sinaï Shambalah zitten we in the middle of nowhere, ver van alle steden, leven in open lucht en komen met amper iemand in contact. Maar hoe erger de berichten werden, hoe meer er sprake was van een totale sluiting van het luchtruim, hoe banger ik toch werd. De touroperator, Tuifly, was onbereikbaar. Uren heeft mijn lief aan de telefoon gehangen, ik stuurde berichten via Facebook, Twitter, mail,… zelfs rechtstreeks naar kennissen die bij Tuifly werken. Het mocht allemaal niet baten.

Registreer je bij Travellers Online, hoorde ik. Regel het met Buitenlandse Zaken. Dit heb ik meteen gedaan. Zo wist de Belgische Ambassade dat ik vast zat en waar precies. Via een kennis kreeg ik ook het noodnummer te pakken van de Belgische Ambassade in Caïro. Ik had een Egyptische simkaart, dus kon ik bellen in Egypte. Dat noodnummer bleek GOUD waard. Ik kreeg meteen een héél vriendelijke dame aan de lijn, die me vertelde dat ze druk aan het zetten waren op Tuifly, om hun reizigers zo snel mogelijk te verwittigen. Toen wisten ze nog niet of mijn oorspronkelijke terugvlucht op 26 maart wel ging doorgaan. Tui liet NIETS weten.

Toen kwam het bericht via hun website (niet persoonlijk!!) dat alle vluchten vanaf 23 maart zouden geschrapt worden. Oeps. En nu? Lichte paniek maakte zich van mij meester. Hoe lang gaat dit duren? Hoe lang zit ik hier nu in mijn fantastische mooie omgeving met hele lieve mensen en prachtig weer? Net een gevangenis waar je wel buiten leeft maar waar je ook niet weg kan. IMG_8269

Opnieuw bellen met de Belgische Ambassade. Terug direct vriendelijk contact. Ze maanden mij aan om een mail te sturen met mijn gegevens, kopie van mijn paspoort, adres van mijn verblijf (haha, er zijn hier zelfs geen straatnamen) en mijn telefoonnummers. Ze gingen mij verwittigen als er nieuws was om terug te kunnen keren. Maar dat het misschien niet via België zou zijn, maar bv via Oostenrijk, Duitsland of een ander buurland. Whatever, dacht ik. Regel het maar.

Mijn gastgezin stelde mij gerust. Het komt goed, ze gaan wel iets regelen, we gaan voor je zorgen, we maken lekker eten voor je, je mag hier blijven zolang je wil,… Super lief natuurlijk, maar eigenlijk wou ik vanaf dan zo snel mogelijk terug naar België. Want al zat ik daar zo mooi, ik wou bij mijn lief zijn. Ik wou mijn ouders kunnen gerust stellen.

Hen heb ik verschillende keren gebeld, gezegd dat ik okee ben, en dat het wel goed kwam. Er werd voor hen gezorgd, ze geraken nog steeds aan eten, medicatie wordt gebracht, en ze bellen met veel mensen.

Ik ben ook ZO DANKBAAR voor vele vrienden en kennissen die mij via WhatsApp, Messenger berichtjes hebben gestuurd en die bezorgd waren. Mijn lijntje met het thuisfront! Dat deed zo veel deugd, echt waar.

24 maart, dinsdag kreeg ik dan uiteindelijk het verlossend telefoontje van de Belgische Ambassade. Ik kon mee – als ik wou – met de repatriëringsvlucht vanuit Cairo naar Brussel op 26 maart. Joepie! Eh, joepie? Want euh… Caïro??? Ik zit op 3 uur rijden van Sharm El Sjeik, en op 8 uur rijden van Caîro. Er rijden geen bussen meer. Je kan een privé taxi regelen, maar die mogen alleen maar overdag meer rijden en kosten natuurlijk super veel geld. En hoe geraak je via al die politieposten? Al die simpele (ja sorry!) Egyptische politieagenten en militairen gaan er nu vanuit dat er toch geen vluchten zijn, dus dat iedereen moet blijven zitten waar hij zit.

En nu? Ah, zei mijn lief, misschien zijn er nog binnenlandse vluchten. Van Sharm El Sjeik naar Cairo is een uur vliegen. En ja: er waren nog vluchten. Nogal een geluk dat hij die dag thuis was, en zo alles kon regelen zodat ik de dag er op (de woensdag) een vlucht had naar Caïro. Dan was ik er al de woensdagavond en klaar om op donderdagmorgen in de luchthaven van Cairo te staan.

Maar:

  • zou ik echt mee kunnen op de vlucht naar Brussel? Want daar moest ik ook een formulier voor invullen en ondertekenen! En ik had daar geen printer!
  • waar moet ik dan slapen in Cairo? Of blijf ik in de luchthaven?
  • Ga ik wel in Sharm geraken met al die politieposten onder de baan?
  • Gaan ze mij nog binnen laten op Zaventem?

De hele dinsdag was het stralend weer, 28 graden, ik heb geen voet in de zee gezet, maar steeds bezig geweest op mijn gsm, contact met het thuisfront, de ambassade en allerlei websites om van alles te regelen. En om iedereen op de hoogte te brengen die bezorgd was en bleef.

(wordt vervolgd)