tips

Tiny in the USA: the best of

Na mijn zaag logje van gisteren, is het tijd om eens op te noemen wat we zo fantastisch vonden tijdens onze Amerika-reis.

Het begon al met onze huurauto: we reden met een GMC Yukon XL, zes plaatsen en nog ruimte genoeg voor bagage. Handig was ook de gps-functie, die hadden we niet gevraagd maar kregen we er gratis bij. We huurden bij Alamo. Het enige minpunt (eerst) was dat ik maar niet vond hoe ik mijn zetel achteruit kon zetten. Stoel omhoog en omlaag, leuning naar achter en voor, zetelverwarming, maar mijn knieën zaten nog steeds tegen het dashboard. Tot ik op dag vijf ineens ontdekte dat één knopje ook vooruit en achteruit ging. Bingo!

2017-gmc-yukon-xl-denali-4wd-instrumented-test-review-car-and-driver-photo-671883-s-429x262

Free refills. Thank God voor free refills, of het nu voor koffie is of voor een softdrink, je kan altijd bijtanken of ze komen bijvullen. De koffie in de tankstations is trouwens super lekker en goedkoop. Dan heb ik het over minder dan een dollar voor een behoorlijk formaat beker.

Breakfast in America: we vergeten even ons 5:2 dieet of ons low-carb plan en hebben ons serieus tegoed gedaan aan pancakes, french toast, waffles en eitjes op toast.

IMG_6954

Natuurparken en de Annual Pass: voor 80$ koop je éénmaal een pass, per voertuig met inzittenden en daarmee kan je dan een heel jaar alle nationale parken bezoeken. Als je rekent dat één park meestal 25 à 30$ kost, dan heb je dit na drie parken al uitgespaard.

Wandelen: er zijn overal goed uitgestippelde trails, van makkelijk naar moeilijk, je bepaalt zelf wat je aan kan of niet.

De uitgestrektheid van het landschap. Ik kon er maar niet van over. Je rijdt op een weg, komt soms mijlenver niemand tegen, en kan 360° rond je kijken en alleen maar natuur zien. Ongelofelijk mooi. En overal anders.

Motels. Als je denkt, wow Tiny is wel een rijke bitch hé zeg, think again. We boekten alles via Booking.com en zochten altijd de goedkoopste optie. Wat vaak Motel 6 was, of Super 8 en soms een Days Inn. In Las Vegas krijg je de zotste deals op je dak, zo goedkoop dat je het amper kan geloven. Wij betaalden daar amper 50$ per kamer, tax en al inbegrepen. De buffetdeals zijn ook héél goed te doen. Ze rekenen er toch op dat je geld gaat besteden in het casino, maar dat bepaal je natuurlijk volledig zelf.

We hebben wel bedacht: als je ietsje meer uitgeeft aan een motel, waar ze ook een continental breakfast hebben, spaar je dat wel uit omdat je anders toch uitgebreid gaat ontbijten. Maar de afwisseling hierin zat prima.

Jullie reacties: vooral na de Bryce-ervaring hebben die enorm deugd gedaan. Dank je wel om mee te lezen en te reageren, hier en op Facebook. Jullie staken me een hart onder de riem en dat heeft echt geholpen om het beter te kunnen verwerken. Het reisgezelschap was nogal spaarzaam in het tonen en verwerken van emoties, elk zijn ding natuurlijk, maar de online knuffels die ik mocht ontvangen: DANK JE WEL.

Oh en ik heb dus meer dan 40 dagen na elkaar geblogd, trouwens. Dan is het nu even blog-vakantie, denk ik. Tot een beetje later.

 

Tiny in Zion Canyon

Na alle commotie van gisteren, was vandaag een kalme dag. We arriveerden rijkelijk laat (na 11u) in Zion Canyon, waar alle parkings volzet waren, uitgezonderd de betaalparking. 20 Dollar per dag, ja hallo. Maar ja, terug weg rijden was ook geen optie.

Omdat het zondag was, én een mooie zonnige dag, kon je de drukte vergelijken met Blankenberge – ik hoor dat het in België ook een prachtige dag was. Zion Canyon kun je niet in met de auto, dus je moét een shuttle bus nemen (gratis). Bijna een uur wachten, net als in een pretpark, eer we er eindelijk op konden en door reden naar het startpunt van enkele trails. Mijn lief en de kinderen kozen de moeilijkste: de Angels Landing trail, en ik ging samen met de grootouders op stap, iets makkelijker maar ook mooi: de Kayenta trail naar de Emerald pools.

DSC_0843

DSC_0838

Ja, de cactussen zijn hier ook al iets groter. 🙂

Het was vandaag ideaal wandelweer, 14° stond er op de thermometer, maar het voelde aan als 20° omdat we natuurlijk op een hoogte van meer dan 1000m zitten. Geen wind, en niet té warm.

Na de wandeling genoten we nog op het terras van de Zion Lodge van een drankje in de zon.

Morgen: Op naar Las Vegas!

Tips voor Zion Canyon:

  • kom tijdens de week en buiten het seizoen als je kan
  • zo niet: kom vroeg, liefst voor 10u of de parkings geraken volzet
  • spreek goed af met elkaar als je met een groep bent: omdat je tussen de rotsen zit, heb je nergens telefoonbereik
  • en zoals altijd: neem water en snacks mee voor onderweg
  • doe die Angels Landing trail niet op teenslippers, breng geen al te jonge kinderen mee, en blijf weg als je bang bent van hoogtes (zoals ik). Ik hoorde van mijn vriend dat er tal van mensen belachelijk dom deden door onvoorbereid aan die wandeling te beginnen.

Tiny en de zeven hoofdzonden, deel 7: Hebzucht

Hebzucht of gierigheid

We hebben precies nooit genoeg. Ons consumptiegedrag tart soms alle verbeelding. Terwijl ik al vier bloesjes in de kast heb hangen, ga ik toch nog op zoek naar dat éne bloesje dat bij die éne nieuwe broek past. Hoe belachelijk. Vaak realiseer ik me dat dan toch ineens en koop ik helemaal niks. Ik hou niet eens van shoppen.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik ga nadenken over mijn koopgedrag. Dat heeft dan niet per se met gierigheid te maken, met wel met beseffen wat we nu eigenlijk echt nodig hebben. Je leest heel veel over consuminderen en minimaliseren, ik hoorde over mensen die een stufflist hanteren, zelfs toekomen met honderd (100) dingen in huis. Weggeven is fantastisch, daar ben ik al lang achter. Of het nu over kleren gaat, make up, boeken, eten, knuffels,… Je geeft iets weg maar krijgt er zoveel voor terug, dankbaarheid om maar één iets te noemen.

Verhuizen is ideaal om eens kritisch te bekijken wat je nu eigenlijk echt nodig hebt in je leven. Toen ik anderhalf jaar van Brugge naar Wevelgem verhuisde, heb ik enorm veel spullen weggegooid, weggegeven of verkocht. Ik had geen bed meer, geen zetel, geen tafel, geen stoelen, geen oven, geen potten en pannen, geen borden noch bestek. Veel ging naar mijn zoon die op kot ging, of naar vrienden of naar de kringloop. Ik heb nog niks gemist.

Ik heb ook geen eigen huis, ik woon samen met mijn vriend maar ben geen eigenaar. Kort door de bocht gezegd: als hij zegt, trap het maar af, sta ik gewoon op straat. Ik lig er niet zo wakker van, vertrouw er op dat dit niet zo snel gaat gebeuren.

Ik heb weinig geld op de bank, sparen doe ik amper (lukt ook niet met een zoon die op kot zit en de bijdrage die ik lever aan het samenwonen). Ik leef liever nu en ga dan eens uit eten of een keertje meer op reis. En zelfs dat doen we zéér zuinig. Gewoon, omdat die luxe niet nodig is. Ik voel mij daar nogal ambetant bij, lees mijn verslag maar over mijn luxueus verblijf in Griekenland destijds. 

Waar geef ik dan wel geld aan uit? Duurzame dingen. Ik heb nog geen seconde spijt van mijn Macbook-aankoop, of mijn dikke Jack Wolfskin winterjas. De dvd-reeks van Lord Of The Rings kostte wel wat, maar koester ik nog steeds. En nu mijn tanden, ook wel omdat het bijna de enige oplossing is. Lekker en gezond eten. Goeie wijn (hoewel zelden meer dan 15€ per fles). Boeken die ik écht in huis wil. Een goeie portretlens voor mijn camera.

En over bovenstaand lijstje heb ik echt lang moeten nadenken. Dat zegt genoeg zeker.

FullSizeRender (2)