tips

Tiny heeft een oven…

…as we speak zijn ze het beest aan het installeren. Het kan me niet schelen hoeveel knopjes er op staan dat ik nog niet ken, hoeveel duizenden pagina’s gebruiksaanwijzing ik moet doorploegen, of hoe hij er uit ziet, maar het is féést! Er zullen ovenhapjes op het boodschappenlijstje staan, en nog een heleboel andere dingen.

Want weet je, we hebben al sinds juni geen oven meer. In juni gooiden we heel onze keuken in een container en werd er een nieuwe geïnstalleerd. Minus de oven, want die kwam maar niet binnen. Zij maken onze keuken, alsof hij voor hun zelf was, maar de oven, die moest van ergens anders komen. Tot vandaag heeft dat geduurd, dus ons weekmenu was vaak improvisatie, en voorstellen voor recepten botsten keer op keer op teleurstelling, want: “geen oven”.

Dus nu, ik ga volop voor ovenschotels, pizza’s, quiche, hapjes, taart, cake,… en dan sport ik wel een beetje extra. Wat is jullie favoriet recept om klaar te maken in de oven?

Wie wil komen proeven de komende dagen, spring maar binnen. Geen idee wat er op het menu zal staan, maar ’t zal WARM zijn! Joepie!

Tiny schiet in actie

Het is genoeg geweest, met stilzitten, aperitieven door de week, chips bij de tv en meteen terug in de zetel kruipen bij de gedàchte aan sport. Mijn goeie voornemens heel in het begin van de eerste lockdown, met een ochtendroutine van fitness-oefeningen, zijn geen lang leven beschoren geweest. De kilo’s vliegen erbij en dat is niet alleen de schuld van de “blokjaren”. Maar vooral de schuld van mijn levenslang gebrek aan discipline.

Als ik volgend jaar in Tenerife de Yoga Teacher Training wil volgen, wil ik dit niet doen met een uitgezakt lijf dat al doodmoe wordt van het kijken naar een trap. Ik ga mij niet compleet belachelijk maken tussen twintigers als ik al de eerste les niet zou meekunnen met het niveau en als een hijgend boerenpaard moet meedoen.

Tijd voor actie. En het mag iets kosten. En néé geen dom fitness center waar ze begeleiding beloven maar dat toch nooit doen, en waar je na een tijdje gewoon wat staat te wandelen op een loopband, ik heb het daar wel gezien. Dus zocht ik op (hou je vast) Personal Trainer in Wevelgem op Google en vond iets interessants.

Er is vlak bij mijn huis een soort fitnesscentrum maar er staan maar weinig toestellen. De coach is een voormalig wielrenner die nu bewegingsdeskundige is, en mensen begeleidt naar een gezondere levensstijl, ofwel 1 op 1, ofwel in kleine groepjes. Maar je wordt dus continu persoonlijk begeleid en dat is een groot verschil met zo’n fitnesscentrum waar je eigenlijk vooral aan je lot wordt overgelaten en je dus maar ‘wat’ doet – met alle gevolgen vandien.

Falko van The Flock in Wevelgem

Ondertussen ben ik eerst gaan kennismaken, en ben ik nu bezig met drie opstartsessies (één op één) waarin hij me test om te zien wat ik aan kan. Dan word ik ingedeeld in een bepaald niveau zodat ik telkens kan zien welke oefeningen ik mag/kan doen. ’t Is met kleurtjes en ’t begint met wit, dan geel, dan oranje, rood,… enzovoort. Ik vreesde al dat ik om te beginnen gewoon onzichtbaar zou zijn van kleur, maar groot was mijn verbazing toen het met mijn kracht in mijn armen nog wel leek mee te vallen. Voor sommige oefeningen kreeg ik dus geel!

Dat zal wel komen van twintig jaar lang met dozen met beeldschermloepen te sleuren én van veel te masseren, denk ik.

De cardio was pittig, maar niet onoverkoombaar en dat is wel motiverend. Ook werd mij wat meer uitgelegd over het belang van gezonde voeding voor een gezond en fit lichaam, maar daar ben ik wel redelijk mee vertrouwd. Ik ga gewoon mijn gebruik van koolhydraten weer verder serieus verminderen, meer vis en véél meer groenten eten en oh ja, ik drink geen alcohol meer tijdens de week. Er is al een kilo af.

We zien wel hoe het loopt, maar ik ben begonnen en dat is al het halve werk. Hoe is ’t met jullie fysieke toestand?

Tiny hing de toerist uit in Villers-la-ville

Hoewel West-Vlaanderen ongelofelijk mooie plekjes heeft, heb ik het meeste ondertussen al wel gezien, Corona-gewijs. We hadden een weekend vrij en omdat hotels in steden zonder horeca nu niet meteen aanlokkelijk lijken, kozen we er voor om ’s morgens al vroeg te vertrekken, ontbijt en koffie mee te nemen, broodje halen onderweg en hopla, weg waren wij.

Op de site Walloniebelgietoerisme staan een twintigtal leuke wandelingen voorgesteld en daar hadden we eentje uitgekozen, niet de verste, maar wel een leuke. Laatst zagen we nog in het journaal dat er gewerkt wordt aan de spoorweg die dwars door de abdij loopt van Villers-la-ville en we zeiden nog: Daar zijn we nog nooit geweest!

De wandeling was echt leuk, een stil natuurgebied, veel bos, veel omhoog en omlaag maar niet té, en op het einde zie je de abdij weer liggen van op een hoogte.

We waren er al aangekomen voòr 10 uur en hadden toen nog plaats genoeg op de (gratis) parking. Dat is echt wel een tip, want als je pas na de middag arriveert, begin maar te zoeken – en zeker in het weekend.

Nu we hier toch zijn, dachten we, laten we dan maar meteen ook die abdij bezoeken ook. Verwoest ten tijde van de Franse Revolutie, maar al gebouwd in de twaalfde eeuw. Een imposant bouwwerk waar nog veel van overeind staat, het spreekt enorm tot de verbeelding. Interessant was ook de fototentoonstelling die er momenteel loopt.

Je betaalt 9€ per persoon om “binnen” te mogen, maar eigenlijk is alles gewoon buiten. Het domein is erg uitgebreid, dus al is er behoorlijk was publiek aanwezig, je hebt niet de indruk dat er een massa volk is. Corona-proof dus. Omdat het buiten is, hoef je ook niet te reserveren.

Raar genoeg hoorden wij wel tien verschillende talen spreken door de bezoekers, we zagen een groot aantal Japanners (wel in hun eigen bubbel) en hoorden ook verschillende Amerikanen. Ik durfde niet vragen of het toevallig expats waren of écht toeristen. Bizar, momenteel toch.

De abdij van Villers-la-ville is ook erg gekend als typische trekpleister voor fotografen die er een reportage komen maken, huwelijksfotografen, modefotografen, je ziet er van alles.

Zeker aan te raden met kinderen (maar niet met kinderwagens want hier en daar wel moeilijke trappen). Ook de wandeling die we eerst deden is met stapgrage kinderen zeker goed te doen.

Zo waren we nog eens toerist in eigen land, we namen niet onze frigobox maar wel onze koffie zelf mee en hadden een écht leuke dag. Dikke aanrader.