Tenerife

Tiny is een officiële yogalerares

Ja ja, met een diploma en al. De 200uur YTTC (Yoga Teacher Training Certificate) is in the pocket.

Na 24 intense dagen in Tenerife (zonder zon) ben ik weer thuis. De veertig dagen bloggen challenge heb ik de laatste week schaamtelijk verwaarloosd: amper tijd, veel lesvoorbereidingen moeten maken, oefenen, nog verder de lessen volgen, en tussendoor vooral rusten. Soms was het emotioneel ook zwaar, waardoor de puf om te bloggen er wat uit is gegaan.

En nee, als je dacht dat ik alle dagen met mijn gat in de zon heb gelegen: die zon was ver te zoeken achter alle wolken – al was het de laatste dagen daar wel tien graden warmer dan hier, geen zwembadweer. Gedurende de hele periode hebben we welgeteld vier dagen les buiten gekregen, echt een uitzondering en gewoon bad luck.

Soms hadden we ’s morgens wel een zonnetje om te kunnen ontbijten op het terras. Maar vaak was dat uur tussen 9 en 10 echt te kort om er ten volle van te genieten. Om 9u heb ik dan al een meditatie van een half uur én een anderhalf uur durende yogales achter de kiezen, en na het ontbijt was er meteen weer les om 10u.

Op foto: Duitse Maren (25), Oostenrijkse Nina (29) en Britse Emily (28).

Zoals ik al eerder zei: de groep deed ons het mindere weer vergeten. Zoveel warmte ervaren, zoveel troost, steun, vriendschap, en nu het allemaal voorbij is, willen we zeker contact houden en maandelijks online een yogales aan elkaar geven. Ik weet het, zo’n dingen verwateren en dat zal in dit geval ook wel zo zijn, maar ondertussen hebben we toch een onvergetelijke ervaring meegemaakt samen en dat schept een band.

Toen ik meer dan 30 jaar geleden in de USA was voor drie maanden vrijwilligerswerk heb ik ook mensen leren kennen met wie ik nu nog steeds contact heb.

De laatste dagen van de cursus heeft iedereen een volle yogales gegeven aan de rest van de klas, en het is niet omdat ik al eerder les heb gegeven dat het voor mij zo simpel was. Je moet een goeie voorbereiding hebben, alle houdingen kunnen tonen én uitleggen én aanpassingen kunnen geven, je moet het goed kunnen zeggen zodat het voor iedereen duidelijk is en al is mijn Engels heel goed en heel vertrouwd, soms moet je toch eventjes zoeken. Grappig was, dat ook de Engelstaligen moesten zoeken naar woorden. Vaak kreeg je dan zinnen te horen zoals: “Put your right foot between your feet…” of “Bring your left back to your front hand…” – maar iedereen is menselijk, ook de leraren en er werd heel vaak uitgebreid gelachen.

Dat zijn de momenten die ik me zal herinneren: de uitgebreide lachpartijen, de stomme foutjes die het weer grappig maakten, de kleine gewoontes van elk persoon die ervoor zorgen dat je ze nog liever vindt, maar ook de emotionele momenten, niet alleen ik had nu en dan een huilbui, maar iedereen ging door zo’n moment of zo’n dag waarop het even minder ging.

Heimwee hadden we nooit. Raar hé. Omdat we er ons zo thuis voelden, vreesden we al het moment waarop we afscheid gingen moeten nemen. Maar daar ging nog een diploma uitreiking aan vooraf:

Je weet, ik plaats zelden herkenbare foto’s van mensen, maar we zijn allemaal zo trots, dat het voor één keer wel mag. En ja, iedereen werd op voorhand gevraagd om iets wits mee te nemen voor de ceremonie, mooi hé? De twee jonge meisjes vooraan het midden doen wat men noemt een “mermaid pose” – niet voor iedereen mogelijk en dat hoeft ook helemaal niet. In yoga doe je gewoon wat je kan, wat je lichaam toe laat.

Al heb ik ontdekt dat het soms mijn verstand is dat zegt dat ik iets niet kan, terwijl mijn lichaam het na een beetje oefenen wél kan. Dat is wat ik écht heb leren accepteren en waar ik nog verder aan kan werken.

Ik kijk er al naar uit om hier weer les te geven, ook aan huis voor wie dat wenst. Soms voel je je beter als je gewoon één op één yogales krijgt, omdat je jezelf niet wil vergelijken met een groep andere onbekenden, als de schroom te groot is of als je gewoon nog niet zeker genoeg bent voor een groepsles. Dus laat maar weten als je eens wil proberen.

Mijn diploma zegt dat ik een Vinyasa yogateacher ben (dat is één stroming) maar ik geef ook Yin Yoga (werkt meer op het bindweefsel en is meer stretchen en houdingen langer vast houden, grotendeels op de grond) én meditatie. Ook ademhalingsoefeningen zijn altijd een deel van een yogales en even belangrijk.

Dag 30/40dagenbloggen (dus voor Pasen denk ik niet dat ik rond geraak)

Tiny is het even kwijt

Dag 24/40 dagen bloggen

Gisteren zat ik aan het ontbijt en dacht ik: “Jà, dàt is een fantastisch onderwerp om een blog over te schrijven.” Daarna hadden we yogales, en daarna gingen we eten maken en daarna hadden we theorie en daarna moesten we een yogales voorbereiden en daarna ging ik schrijven.

En toen was ik het kwijt. Geen idee meer waarover ik ging schrijven.

Dus om het toch maar over iets te hebben, een antwoord op de meest gestelde vraag: “Hoe stel je het ondertussen?”

Even kijken, ik ben hier nu 11 dagen, dus bijna in de helft. Fysiek voel ik me super: ik voel me sterker, heb meer evenwicht (belangrijk in sommige houdingen) en heb weinig klachten. Natuurlijk is het soms lastig om tijdens de theorieles op de grond te zitten, maar we zijn er ondertussen aan gewend dat iedereen varieert tussen gewoon zitten, half tegen de muur hangen of bijna helemaal plat op de grond liggen met een dekentje onder je poep en je hoofd op een kussen. En toch geconcentreerd blijven hé. Op die manier is het best uit te houden.

Ik heb de indruk dat mijn horeca-buikje al serieus geslonken is, mijn leggings voelen niet meer zo spannend rond mijn buik. De hoofdpijn van de eerste dagen is volledig weg, dat zal aan de koffie- en suikerafkickverschijnselen liggen. ’s Nachts heb ik zelfs geen neusspray meer nodig om te kunnen slapen en dat is pas een doorbraak (lees er mijn neusperikelen maar op na). Ook slapen doe ik prima. Zo blij dat mijn roommate niet snurkt!

Mentaal gaat het ook heel goed. Ik ben geconcentreerd, kan me focussen, en het is niet zo dat ik heel wanhopig mijn lief mis. We hebben alle dagen contact en dat is vertrouwd en aangenaam. Regelmatig neem ik tijd voor mezelf, trek me terug op mijn kamer of op het terras en dat doet iedereen hier wel voor zichzelf – en dat wordt zelfs aangemoedigd. Heerlijk.

De lessen zijn nog altijd pittig, intens, maar ik geniet er meer en meer van. Daarover later eens meer.

En ik blijf het zeggen: deze warme groep mààkt gewoon het hele gebeuren. Hadden we niet zo’n vertrouwen in elkaar en respect voor elkaar, dan zou het veel lastiger zijn.

Zicht vanuit de badkamer

Het weer viel de afgelopen dagen redelijk mee, vooral ’s morgens is het lekker zonnig en hebben we al vaak les gehad in de tuin. Vanaf zondag komt er weer een hoop regen aan, maar de laatste week hier zou het schitterend weer worden. Fingers crossed.

Tiny op wandel in Anaga natuurpark

Dag 21/40dagenbloggen

Hoera, zondag is onze vrije dag! En we konden uitslapen (dus was ik al blij dat ik tot na 7u kon blijven liggen!). En er was een beetje zon deze morgen!

We hadden afgesproken om met een groot deel van onze groep te gaan wandelen. De eigenaar, Ronny, bracht ons met de minibus 45 minuten verderop naar het Anaga gebergte. In het noorden van Tenerife regent het dus merkelijk meer, wat er voor zorgt dat de natuur een stuk groener en vruchtbaarder is dan in het zuiden.

Wat hadden we geluk met het weer! Zon en af en toe een wolkje, een licht briesje, ideaal wandelweer.

Natuurlijk was het voor mij behoorlijk uitdagend: eerst een heel steil stuk naar beneden, af en toe behoorlijk glad en rotsig, maar ik kreeg wandelstokken van Ronny en die hielpen me wel. Ook kreeg ik weer last van een oude blessure aan mijn knie, maar tijdens het omhoog klimmen had ik daar dan weer geen pijn meer in.

Maar dan moest ik af en toe stoppen om op adem te komen. De groep ging soms een stuk sneller, maar ofwel was iemand bij mij, ofwel wachtten ze regelmatig op mij én gaven mij ook tijd om een beetje te bekomen. ’t Zijn zulke schatjes, echt waar.