televisie

Tiny heeft ge…

Gevloekt. Maar dat ga ik nu niet meer doen, beloofd.

Geplant.

En dat is een groot woord want ik heb gewoon kruidenplantjes gekocht zoals ik al had voorgesteld. En dit is nog maar het begin: ik heb nu tijm, oregano en rozemarijn, maar ik wil ook nog basilicum en peterselie. Ze staan voorlopig nog binnen want ik vind ze wel mooi staan, en zo kan ik er regelmatig stukjes van knippen om in mijn gerechten te voegen.

Gewandeld.

Onder andere met Lieselotte en lieftallige Linus in Kruiseke, dat ligt maar een kwartiertje rijden van onze woonplaats. Toch wel mooi daar!

Foto @liese

Vorig weekend was het stralend weer op zaterdag en gingen we de tip van Lieselotte uitproberen, in Ellezelles: Het pad van het vreemde. Hele mooie wandeling, zeker ook aan te raden om met (niet al te kleine) kinderen te doen. Nadien ook een pakje friet op het marktplein, lekker in het zonnetje.

Gekeken.

Ik netflix me te pletter. We kijken samen naar het laatste seizoen van “Borgen”, een Deense serie over een politica, waarvan ik eerst dacht dat het saai zou zijn omwille van te veel politiek gezwets maar het is eigenlijk best wel boeiend. In dezelfde linie ligt denk ik “Years and Years”, met onder andere Emma Thompson, die serie staat nu op de planning om te kijken.
Vorig weekend keken we ook samen naar “News of the world” met Tom Hanks, dat speelt zich af in het Wilde Westen van weleer en die beelden spreken toch enorm tot de verbeelding. Hele mooie film, echt van genoten.

Ik keek ook naar Moxie, zalige film over tienerproblemen, emancipatie en je mannetje staan als vrouw.

Ook naar Anne Plus, een Amsterdamse serie (met hele korte afleveringen) die je een inkijk bieden op het LGBTQ-leven in Nederland. Mooi gebracht.

En naar Ginny & Georgia, over moeder en dochter (beetje Gilmore girls-stijl maar donkerder) en je zou verwachten dat het zeemzoeterig is maar er zitten toch wel wat laagjes in en dat maakte het echt boeiend om te zien.

Ik keek een tijdje geleden ook naar Behind her eyes (thriller-serie met een beetje dwaas einde) en Firefly Lane (feelgood serie).

Tips genoeg zeker voorlopig?

Gelezen

Beetje minder dan anders, want… netflix. Maar toch:

Ik las er dit jaar al tien en dat zouden er eigenlijk wel wat meer mogen worden. De onsterfelijken heb ik héél graag gelezen, van Chloe Benjamin. De andere boeken die ik las krijgen niet meer dan een zes op tien, dus daar gaan we niet over uitweiden. Verder lees ik terug de HUMO, digitaal. Handig omdat ik zo enkel de artikels lees die ik zelf interessant vind en dat zijn er tegenwoordig weer meer dan vroeger.

Blogs lees ik elke dag, maar niet iedereen schrijft elke dag, dus dat wisselt af. Het liefst lees ik berichten uit het dagelijks leven, maar met een hoek af. Mensen die niet verlegen zijn om te tonen dat ze niet perfect zijn en die daar open en eerlijk over zijn, al is het soms echt dikke shit. Die ook nog steeds het gouden randje zien achter de dikke donkere wolk. Mensen van wie het duidelijk is dat ze ook begaan zijn met hun medemens. Jullie weten wel wie jullie zijn, want jullie komen hier ook lezen. Bedankt daarvoor.

Dit is de zesendertigste dag in #40dagenbloggen

Tiny’s woensdag (en drie series die ik aanraad)

’t Is woensdag, lummel-dag voor mij.

Ik heb maar weinig op mijn to-do lijstje: boodschappen doen, soep maken (wil ik zelf) en mexicaanse lasagne maken voor vanavond. De geplande wandeling gaat niet door wegens te koud, te nat, te veel modder.

Voor de rest hang ik rond in mijn joggingbroek en mijn slippers en kijk ik naar fantastische series. Recent heb ik de eer gekregen om een tijdje Apple TV uit te proberen (op mijn laptop want ik héb geen appeltv, en neen ik word niet gesponsord). Een van de eerste series die ik daar op wou uitproberen is “The morning show”, met Jennifer Aniston en Reese Whitherspoon. Ik heb al meermaals luidkeels gelachen, ik val niet in slaap dus het mag als ‘spannend’ genoteerd worden.

De vorige dagen (dat wil zeggen vòòr ik met The Morning Show begon), keek ik dolenthousiast naar de Noorse serie Hjem til Jul. De allereerste aflevering vond ik nog maar zo zo, maar daarna ben ik compleet gevallen voor de fantastische Johanne, die altijd lijkt te lachen, maar verder ook weinig een blad voor de mond neemt. Ik vind de Noorse taal ontzettend schattig, en het lijkt zelfs niet eens zo moeilijk, maar daar kan ik me schromelijk in vergissen. Na het eerste seizoen was ik zelfs zò geïnspireerd dat ik op de App DuoLingo meteen ben begonnen met Noorse lesjes. Mijn lief zit mij dan af en toe schaamteloos uit te lachen omdat ik ook zélf zinnen moet uitspreken die dan beoordeeld worden. Ik vind het super. En natuurlijk begon ik al te mijmeren over een vakantie in Noorwegen deze zomer. Nu ja. Daar gaan we nog niet al te veel over opzoeken, denk ik.

En wie heeft mij ook al weer gezegd dat ik écht écht naar Bridgerton moest kijken? Iemand uit de leesclub? Iemand van mijn wandelmaatjes? Geen idee meer, maar DANK U WEL. Ik heb die serie gebingewatched gelijk een malle, en zit nu met een soort post-Bridgerton depressie. The Duke of Hastings. Hij mag van ons meteen opduiken in Castle Earthrycke, en zou daar nog passen bovendien. Vinden ook Lieselotte, Josefien en Kelly.

Sommigen doet het denken aan Downton Abbey, of aan Sense & Sensibility of iets anders à la Jane Austen, maar het is schaamtelozer en sexyer dan dat. Steek de kindjes in bed vooraleer je aan aflevering zes begint. Of zet een koptelefoon op. En hou een slabbetje binnen handbereik. You can thank me later.

Is ’t ook iets voor mannen? Geen flauw idee. Ik vrees het een beetje…

Eigenlijk zegt de trailer niks. En eerlijk gezegd: ik had het eerst afgeschoven als een slap drama, met véél te véél balzalen en over the top jurken, héll was I wrong.

Sorry voor de extra Engelse bewoordingen hier, mijn Noors is nog niet zo goed.

Takk og vi sees.

Tiny en Martine

Voor de gelegenheid heb ik deze HUMO uit begin 1985 in twee geknipt.

Er stond wekelijks een dagboek in van Martine Tanghe, een nieuwslezeres die mij wel was opgevallen terwijl ik eens héél toevallig als zestienjarige bij mijn ouders in de zetel zat, terwijl het Journaal opstond op televisie. Toen nog op BRT1, er was nog geen afstandsbediening, dus je moest rechtstaan en aan een knop draaien om de zender te verzetten.

Het nieuws interesseerde mij die tijd maar matig, maar die reis die Martine en haar man Jos gingen maken (zeilen, voor een jaar, vanuit Noorwegen naar Madeira, via de Canarische eilanden naar de Kaapverdische eilanden,… leek me enorm spannend en ik denk dat ik vanaf dan een abonnement op de HUMO heb genomen, puur alleen voor deze verslagen.

Martine Tanghe 27/09/84
Beeld Pascal Nackaerts

Toen ze eenmaal terug was, keek ik wel wat vaker naar het nieuws. Ik volgde Moderne Talen, was vooral heel erg geïnteresseerd in de richting Germaanse Filologie (wat Martine Tanghe destijds ook had gevolgd) en zag wel graten in de journalistiek. Ik werkte toen ook voor een lokale radio en las zelf ook vaak het nieuws voor. Mijn grote voorbeeld op vlak van dictie en intonatie was ook diezelfde Martine Tanghe. Ik heb nooit officieel dictie gevolgd, tenzij enkele sporadische lessen, maar ik was voor mezelf én voor anderen zéér streng over de uitspraak. Ik wou totààl niet versleten worden voor de zoveelste West-Vlaamse die een g niet van een h kon onderscheiden. En ik heb – wellicht tot grote frustratie van velen – daar ook collega’s op gewezen.

Zij was voor mij wel het boegbeeld van de VRT, hét nieuwsanker bij uitstek, al zal ze wel geen katje om zonder handschoenen aan te pakken zijn (geweest). Maar ze is iemand bij wie het juist moet zijn. Veel mensen denken, och, da’s maar voorlezen wat er op de autocue voorbij komt. Maar weinigen beseffen dat zij eerst en vooral journaliste is: ze maakt zelf de teksten, zoekt informatie en duiding, zorgt dat alles wat ze voorleest duidelijk en juist is. “Mijn norm is mémé, mijn grootmoeder moet het kunnen begrijpen“, zei ze in 1984 in HUMO.

In 2011 kreeg ze borstkanker. Een hele tijd was ze niet op het scherm te zien, maar na de behandeling keerde ze terug. Martine is er eentje die zich niet laat doen, ook niet door dat K-monster.

Eind deze week gaat ze met pensioen. Verplicht, want dat is zo bij de openbare omroep. Op je vijfenzestigste ben je klaar. Salut en daar is de deur.

Ik hoop dat ze een waardig en mooi afscheid krijgt en ik gok nu al dat ik een traantje zal wegpinken als ik haar de laatste keer het nieuws zal zien presenteren.