stress

Tiny is weer aan ’t flippen (11/40dagenbloggen)

Zoals altijd als ik een spannende reis maak, heb ik weer last van doemscenario’s in mijn hoofd. Net zoals bij mijn vorige reis naar Egypte (lees Tiny en de rampscenario’s) ben ik er weer zeker van dat er van alles zal mislopen of dat mijn reis gewoon helemaal niet zal doorgaan.

Als alles goed gaat (ha ha, dat is het hem juist!) vertrek ik volgende dinsdag naar Tenerife voor 24 dagen om een Yoga Teacher Training te volgen. Vergis je niet, dat is geen vakantie, maar acht uur per dag les (en zelf les geven). Dat is met een klein groepje (maximum zeven studenten) mensen die ik niet ken, samen leven, eten en studeren.

Het ziet er allemaal zalig uit, heerlijke omgeving, lekker vers eten, een gezellige bende… op foto. Natuurlijk ken ik die mensen niet en weet ik niet hoe het zal zijn.

Ik ben al even aan het wachten op een last minute mailtje met laatste instructies en tips, hoewel ik eigenlijk alles al weet, maar toch. Bevestiging of er iemand zal staan wachten aan de luchthaven om me op te pikken, zekerheid over al dan niet een pcr-test laten uitvoeren (niet per se voor Tenerife, maar om zeker te zijn in de school daar ter plekke, omdat je toch dicht op elkaar leeft).

Om het kwartier check ik mijn telefoon voor nieuwe berichten. Die komen er om de haverklap, maar nooit met afzender Tenerife. Dus in mijn gedachten zijn die mensen failliet, is een sterfgeval, moeten ze mij niet meer hebben daar, zijn ze het vergeten, is er brand geweest, geven ze volop onderdak aan vluchtelingen,… of een combinatie van dat alles. Ik stuurde zelf al eens een mail en ook een WhatsApp maar ik moet die mensen natuurlijk niet gaan stalken…

Ik heb slapeloze nachten.

Ik mediteer me te pletter om rustig en kalm te worden, om vertrouwen te hebben en de ene keer lukt dat al beter dan de andere keer.

Maar wat vind ik het telkens moeilijk om los te laten en er zeker van te zijn dat alles goed komt.

Elke. keer. opnieuw. Ik ben zò vermoeiend…

PS: ik schreef dit op dinsdag, de mail kwam op woensdag maar zat in mijn Spam, en ik vond hem donderdag. Alles ok, so far so good.

Tiny en de rampscenario’s

Waarom ik al een tijdje niet meer schreef? Omdat ik denk dat het gaat vervelen, mijn gezeur over mijn plannen, reizen, mediteren, masseren,… precies of ik denk aan niks anders meer.

En weet je wat: je zou nog gelijk hebben ook.

Nu ben ik vooral weer bezig met mijn volgende trip naar de Sinaï-woestijn, over een week vertrek ik. En daar gaan we weer: zoals gewoonlijk voorzie ik weer tientallen rampen die gaan gebeuren waardoor het niet door zal gaan. Ik schreef er al over bij mijn reis naar Spanje en naar Amerika

Als ik écht naar iets verlang, een gebeurtenis, een reis, iets spannends,… denk ik steeds dat het tòch niet zal doorgaan. Dat er onverwachte zaken gaan gebeuren, buiten mijn controle om: ouders die ziek worden, vlucht die wordt afgeschaft, ik die té ziek ben, noem maar op en ik vrees er voor. Ik heb dat al jaren. Mijn goeie vriendin Kelly vroeg me: “Maar, is er ooit al eens iets dergelijks gebeurd misschien, dat er iets waar je naar verlangde niet is doorgegaan wegens een ramp?”

En da’s het gekke. Moest dat al eens eerder voorgekomen zijn, dan had ik daar misschien een trauma van opgelopen en dat zou mijn angst verklaren; Maar nee. Alles is al altijd goed gegaan. Okee, niet 100% misschien, met een paar beperkingen en moeilijkheden. Maar ik nam zowat altijd het heft in eigen handen en zorgde ervoor dat alles in orde was: dingen die ik kàn controleren werk ik tot in de puntjes uit, zodat daar toch al niks onvoorzien kan gebeuren. Voorbereiding is het halve werk.

Dus: mijn rugzak en valies zijn al half gemaakt (of toch in elk geval het lijstje met wat ik mee ga nemen), ook mijn reisgenoten kregen een lijst met inpaktips, het covid-certificaat is afgeprint, mijn paspoort ligt klaar, vlucht en verblijf en transfer heb ik allemaal al lang geregeld, het wordt er mooi weer (dus geen storm zoals vorige keer), wat kan ik nog méér doen hé?

Dat ik mijn enkel verzwikte ter plekke vond ik dan weer niet zo’n ramp.

Ik denk dus steeds: het zal me niet worden gegund. Karma is a bitch. Maar ik ga me nu proberen te focussen op het hier en nu. Voorbereiden is prima, maar het moet niet mijn hele denken overnemen. Ik heb nog stuff to do vandaag en de komende dagen en daar ga ik ook mijn kleine geluksmomentjes in vinden.

Hoe ging die quote al weer? Iets over dat je niet moet verlangen naar het verleden en angst hebben voor de toekomst? Ik ben niet goed in quotes onthouden.

When you stop worrying about the things you can’t control, you have the time to change the things you can control, and that changes everything.

En deze (komt die niet uit het tekstboek van de AA?:

Verander wat je niet kan accepteren en accepteer wat je niet kan veranderen. Ontwikkel de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.

Tiny en het stilteweekend

“Hoe was het op meditatieweekend?”, vroegen veel mensen mij.

Deze zes dames gingen met me mee. De groep was divers in leeftijd, achtergrond en nood aan stilte. Waarmee ik bedoel dat de één een enorme behoefte had aan stilte en de ander minder, maar allemaal waren ze enthousiast, leergierig en ‘volgzaam’. Als begeleider heb ik natuurlijk wel gepraat, omdat ik ook de meditaties en de yoga heb begeleid, en wat opdrachten gaf tijdens onze stiltewandeling. En ik moet zeggen: toen ze op zaterdagavond gezamenlijk de stilte verbraken, was ik blij dat ik dan zelf minder moest praten. Na een dag stilte had iedereen wel een beetje behoefte aan ventileren, en dat was ze dan ook van harte gegund.

Wat heb ik er zelf uit geleerd?

  • dat ik niet zenuwachtig was maar vol vertrouwen omdat ik goed voorbereid was en omdat ik ook snel aanvoelde dat elk individu daar volledig op haar plaats was en met volle goesting
  • dat het geapprecieerd werd dat niets “moest” en dat iedereen vrij werd gelaten om mee te doen of niet met een bepaalde activiteit
  • dat meditaties begeleiden en yogalesjes geven mij zelf ongelofelijk veel deugd doet en me energie geeft. Herkenbaar en gelijklopend met de massages die ik nu al een tijd geef in bijberoep: het maakt me rustig en ik ben totaal niet uitgeput achteraf.
  • dat ik wel een probleem blijk te hebben met mijn stem. Na een dag begeleiden en uitleg geven was ik hees, voelde mijn keel als schuurpapier en nochtans dronk ik veel water en kruidenthee. Volgende week heb ik een afspraak bij een stemcoach want daar zit volgens mij nog ruimte voor mogelijkheden en ik weet zeker dat ik hier nog veel kan over bijleren. Grappig, want ik werk al jaren met mijn stem. Dat moet wel als je werkt met blinden en slechtzienden, maar daarvoor werkte ik ook op een lokale radio als presentatrice, heb ik in rockgroepjes en koren gezongen en speelde ik in verschillende toneelstukken. Mijn stem is dus wel wat gewoon, maar toch….
  • dat ik toch nog snel bang ben dat het niet goed genoeg is. Eén opmerking deed me twijfelen. Ik vroeg me af of iedereen zich er goed bij voelde. Ik was onzeker over mijn begeleiding, mijn houding, mijn capaciteiten als organisator. Al kreeg ik nadien lovende evaluaties, ergens blijft er toch een stemmetje fluisteren dat het nog veel beter moet, of dat ik maar wat aanmodder.

En ja, ik kijk al uit naar een volgende keer, met een andere groep wellicht, dat wordt ook weer boeiend. Eerst was ik sceptisch over een winterweekend, maar misschien kan ik het toch al opnieuw in februari organiseren. Er is een heerlijke houtkachel en de ruimtes worden allemaal zalig warm, dus dat is al een opgelost probleem. Als er sneeuw ligt: niemand zegt dat ik zelf in de sneeuw moet gaan lopen (ik hààt sneeuw) – of misschien ontdek ik weer iets nieuws bij mezelf. En ga ik van de winter houden.

(Ha ha ha, lacht dat stemmetje nu luid. Tiny toch.)