stress

Tiny en de rampscenario’s

Waarom ik al een tijdje niet meer schreef? Omdat ik denk dat het gaat vervelen, mijn gezeur over mijn plannen, reizen, mediteren, masseren,… precies of ik denk aan niks anders meer.

En weet je wat: je zou nog gelijk hebben ook.

Nu ben ik vooral weer bezig met mijn volgende trip naar de Sinaï-woestijn, over een week vertrek ik. En daar gaan we weer: zoals gewoonlijk voorzie ik weer tientallen rampen die gaan gebeuren waardoor het niet door zal gaan. Ik schreef er al over bij mijn reis naar Spanje en naar Amerika

Als ik écht naar iets verlang, een gebeurtenis, een reis, iets spannends,… denk ik steeds dat het tòch niet zal doorgaan. Dat er onverwachte zaken gaan gebeuren, buiten mijn controle om: ouders die ziek worden, vlucht die wordt afgeschaft, ik die té ziek ben, noem maar op en ik vrees er voor. Ik heb dat al jaren. Mijn goeie vriendin Kelly vroeg me: “Maar, is er ooit al eens iets dergelijks gebeurd misschien, dat er iets waar je naar verlangde niet is doorgegaan wegens een ramp?”

En da’s het gekke. Moest dat al eens eerder voorgekomen zijn, dan had ik daar misschien een trauma van opgelopen en dat zou mijn angst verklaren; Maar nee. Alles is al altijd goed gegaan. Okee, niet 100% misschien, met een paar beperkingen en moeilijkheden. Maar ik nam zowat altijd het heft in eigen handen en zorgde ervoor dat alles in orde was: dingen die ik kàn controleren werk ik tot in de puntjes uit, zodat daar toch al niks onvoorzien kan gebeuren. Voorbereiding is het halve werk.

Dus: mijn rugzak en valies zijn al half gemaakt (of toch in elk geval het lijstje met wat ik mee ga nemen), ook mijn reisgenoten kregen een lijst met inpaktips, het covid-certificaat is afgeprint, mijn paspoort ligt klaar, vlucht en verblijf en transfer heb ik allemaal al lang geregeld, het wordt er mooi weer (dus geen storm zoals vorige keer), wat kan ik nog méér doen hé?

Dat ik mijn enkel verzwikte ter plekke vond ik dan weer niet zo’n ramp.

Ik denk dus steeds: het zal me niet worden gegund. Karma is a bitch. Maar ik ga me nu proberen te focussen op het hier en nu. Voorbereiden is prima, maar het moet niet mijn hele denken overnemen. Ik heb nog stuff to do vandaag en de komende dagen en daar ga ik ook mijn kleine geluksmomentjes in vinden.

Hoe ging die quote al weer? Iets over dat je niet moet verlangen naar het verleden en angst hebben voor de toekomst? Ik ben niet goed in quotes onthouden.

When you stop worrying about the things you can’t control, you have the time to change the things you can control, and that changes everything.

En deze (komt die niet uit het tekstboek van de AA?:

Verander wat je niet kan accepteren en accepteer wat je niet kan veranderen. Ontwikkel de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.

Tiny en het stilteweekend

“Hoe was het op meditatieweekend?”, vroegen veel mensen mij.

Deze zes dames gingen met me mee. De groep was divers in leeftijd, achtergrond en nood aan stilte. Waarmee ik bedoel dat de één een enorme behoefte had aan stilte en de ander minder, maar allemaal waren ze enthousiast, leergierig en ‘volgzaam’. Als begeleider heb ik natuurlijk wel gepraat, omdat ik ook de meditaties en de yoga heb begeleid, en wat opdrachten gaf tijdens onze stiltewandeling. En ik moet zeggen: toen ze op zaterdagavond gezamenlijk de stilte verbraken, was ik blij dat ik dan zelf minder moest praten. Na een dag stilte had iedereen wel een beetje behoefte aan ventileren, en dat was ze dan ook van harte gegund.

Wat heb ik er zelf uit geleerd?

  • dat ik niet zenuwachtig was maar vol vertrouwen omdat ik goed voorbereid was en omdat ik ook snel aanvoelde dat elk individu daar volledig op haar plaats was en met volle goesting
  • dat het geapprecieerd werd dat niets “moest” en dat iedereen vrij werd gelaten om mee te doen of niet met een bepaalde activiteit
  • dat meditaties begeleiden en yogalesjes geven mij zelf ongelofelijk veel deugd doet en me energie geeft. Herkenbaar en gelijklopend met de massages die ik nu al een tijd geef in bijberoep: het maakt me rustig en ik ben totaal niet uitgeput achteraf.
  • dat ik wel een probleem blijk te hebben met mijn stem. Na een dag begeleiden en uitleg geven was ik hees, voelde mijn keel als schuurpapier en nochtans dronk ik veel water en kruidenthee. Volgende week heb ik een afspraak bij een stemcoach want daar zit volgens mij nog ruimte voor mogelijkheden en ik weet zeker dat ik hier nog veel kan over bijleren. Grappig, want ik werk al jaren met mijn stem. Dat moet wel als je werkt met blinden en slechtzienden, maar daarvoor werkte ik ook op een lokale radio als presentatrice, heb ik in rockgroepjes en koren gezongen en speelde ik in verschillende toneelstukken. Mijn stem is dus wel wat gewoon, maar toch….
  • dat ik toch nog snel bang ben dat het niet goed genoeg is. Eén opmerking deed me twijfelen. Ik vroeg me af of iedereen zich er goed bij voelde. Ik was onzeker over mijn begeleiding, mijn houding, mijn capaciteiten als organisator. Al kreeg ik nadien lovende evaluaties, ergens blijft er toch een stemmetje fluisteren dat het nog veel beter moet, of dat ik maar wat aanmodder.

En ja, ik kijk al uit naar een volgende keer, met een andere groep wellicht, dat wordt ook weer boeiend. Eerst was ik sceptisch over een winterweekend, maar misschien kan ik het toch al opnieuw in februari organiseren. Er is een heerlijke houtkachel en de ruimtes worden allemaal zalig warm, dus dat is al een opgelost probleem. Als er sneeuw ligt: niemand zegt dat ik zelf in de sneeuw moet gaan lopen (ik hààt sneeuw) – of misschien ontdek ik weer iets nieuws bij mezelf. En ga ik van de winter houden.

(Ha ha ha, lacht dat stemmetje nu luid. Tiny toch.)

Tiny vertrekt op stilteweekend

…naar de Ardennen. Morgen. En ze organiseert het gewoon zelf.

Ik vond nog nooit een stilteweekend naar mijn goesting. Ofwel waren de groepen te groot, ofwel zijn het slaapzalen waar je met vier oefent op een unisono snurkconcert, ofwel was het pokkeduur, ofwel was er gewoon quasi niks van organisatie, en moet je gewoon je plan trekken.

Dus nu ik zelf meditatiecoach ben, bijna yin-yoga lerares en ik een perfect huis vond in de Ardennen om iets dergelijks te organiseren, waar er vrijwilligers zijn die eten voor je klaarmaken, dacht ik “Poef, ik regel het gewoon zelf.” Groot was mijn verbazing en nog groter mijn dankbaarheid toen na één keer hierover bloggen mijn vooropgesteld weekend al meteen volzet was.

Want: klein groepje vooropgesteld, elk een eigen kamer – en door Covid-beperkingen hield ik het klein en fijn. Vorige maand bleek dat er iets meer mocht en dat er nog twee extra mee mochten, ook die twee extra waren in no-time geactiveerd en enthousiast.

Dus vertrek ik morgenmiddag, en gaan er zes vrouwen mee. Toevallig allemaal vrouwen ja, maar wel uit verschillende leeftijdscategorieën en dat is een goed begin.

Toevallig ook drie mensen die al te gast waren (of zullen zijn) in de podcast van Lieselotte.

Moeten ze nu een heel weekend zwijgen en pootjes geven? Maar ba neen. Ik geef ze de mogelijkheid om de zaterdag deel te nemen aan een stiltedag: no phone, no chit chat, no books. Waarom geen boeken??? Omdat je anders weer mee gaat in een verhaal van iemand anders, in plaats van in de stilte te duiken in je eigen hoofd. En ja, dat kan misschien eng lijken, maar daarom geef ik structuur: ze weten dat we op bepaalde uren gaan eten, mediteren, wat yoga doen, wandelen in stilte, weer wat eten, koffie of thee drinken, en dat gaat ZO’N deugd doen, ik ben daar nu al zeker van.

We hebben geluk met het weer want na een aantal dagen schijtregen en windvlagen, lijkt het op te klaren en wordt het weekend zelfs zonnig. Héérlijk.

Zeg je nu: ooooh ik wil ook eens mee! Zet dan hieronder een reactie en ik hou je op de hoogte. Volgende keer wordt wellicht pas april, want ik heb geen zin in sneeuwwandelingen (sorry hé).

Maar! Maar! Voor wie een weekend misschien al direct veel is, organiseer ik ook een stiltedag. Of noem het een One Day Retreat.

Een stuk minder ver: Oedelem, op zaterdag 27 november van 10 tot 16u in een prachtig gerestaureerde warme schuur, waar je van mij heel de dag stil màg zijn (maar niets moet), waar ik je begeleid tijdens je eerste meditatiestapjes, en je leert wat zachte yin yoga voor jou kan doen (voor iedereen geschikt), met een lekkere versgemaakte warme lunch en onbeperkt koffie, thee en water. Meer info en inschrijven: klik hier.