strand

Tiny’s reis naar Albanië

Waarom ga je in ’s hemelsnaam naar Albanië? Ik zal het je vertellen en dan zal je wellicht meteen boeken. 

– Heerlijk mooi weer

Albanië is gezegend met een mediterraan klimaat. Wat wil zeggen dat het in de maand mei al mooi warm is en er al eens een dag met dertig graden passeert. Wij gingen voor vijf dagen in de laatste week van mei en hadden elke dag zon – toen we in de bergen reden, kregen we twee keer een kort regenbuitje (voor het stof, zeg maar) en dat was het. Jas: niet nodig. Trui: bleef in de koffer. Sokken: welke sokken?

– Prachtige natuur

Wil je een strandvakantie en niet overspoeld worden door massa’s toeristen? Boek een tripje naar Albanië. Wij hebben twee keer overnacht aan het strand, bijna letterlijk. De eerste nacht in Dhermi was fantastisch. Hotel met restaurantje op het einde van het strand, en als je 2 minuten verder door het gat in de rots wandelde, zat je op een volledig verlaten strandje. Kiezelstrand en helder water en geen mens te bekennen.

Ook andere kuststadjes (of eerder dorpjes) zijn de moeite waard: Vlore, Sarande, Himare, Ksamil,… Aan de overkant zie je het Griekse eiland Corfu liggen en op de achtergrond het Albanese berglandschap.

We kwamen er amper toeristen tegen, eigenlijk zo goed als geen één. In het hoogseizoen komen er vooral Kosovaren, die geen eigen kustlijn hebben. Maar nu in mei: heerlijk rustig. Je merkt ook dat ze niet gewend zijn aan veel toeristen: er wordt weinig Engels (of andere talen) gesproken, dus af en toe druk je je uit in gebarentaal. Wijzen op een item op de menukaart of cijfers tekenen in het zand om aan te duiden hoeveel iets kost, makkelijk.

Het binnenland is ook de max. Je waant je in Zwitserland of Oostenrijk, maar denk dan aan geiten en schapen in plaats van koeien. DSC_0167

Omdat ik het in een boekje had gelezen, reden we vanuit Përmët naar een natuurgebied waar een thermale bron zou zijn. Na wat hopsen over een landweg wandelden we de rotsen over en zagen we als het ware een soort jacuzzi tussen bergen en de rivier. Met lauwwarm water en néé, de zwavelgeur viel reuze mee. Ook hier weer: enkele Albanese omaatjes die kwamen zwemmen, verder geen kat. Toegangsprijs? Hoezo? Er stond wel een roestige bareel met wat aanduidingen dat het 100 Lek was om je auto er te parkeren, maar er was verder niemand. (100 Lek is 80 eurocent) DSC_0188

DSC_0191

– Cultuur en archeologie

We gingen onder andere naar Butrint: een oude Griekse stad en archeologische vindplaats. Om 9u waren wij er al, betaalden 700 Lek en liepen meer dan een uur rond tussen een bijna intact amfitheater, resten van een oude basiliek, stadspoorten en omwallingen, een Middeleeuws Venetiaans kasteel, Romeinse baden,… met misschien nog zes andere toeristen die we af en toe eens tegenkwamen. Toen we rond half elf weer naar de uitgang liepen, kwam er wel net een toeristenbus aan. Blijkbaar doet Ionian Cruises ook Albanië aan en spuwt de boot dan hele groepen uit die gezamenlijk dit stukje kwamen verkennen. Blij dat we vroeg waren, ook omdat het om 9u ’s ochtends al 26 graden was.

– Altijd spannende dingen te zien

Vooral op de wegen. Oh en de wegen zelf, daar had men ons voor gewaarschuwd. Maar eigenlijk viel dat best mee. In die zin dat er bijna (!) overal asfaltwegen liggen. Dat er hier en daar een put in zit of dat er grote spleten zijn ontstaan door de warmte, of dat er tijdens een bergrit ineens een stuk van de weg is weggespoeld/afgebrokkeld,… daar gaan we toch niet moeilijk over doen zeker?

De eerste dag keken we onze ogen uit. Vanuit onze huurauto trok ik om de haverklap foto’s want wat je allemaal tegenkomt op de weg, daar kon ik bijna een volledige blogpost mee vullen. Fietsers en ezels op de autostrade, een kudde geiten, ezeltjes overal, paarden, brommertjes met een laadbak,… Te veel om op te noemen. Een bloemlezing van foto’s dan maar.

– Albanië is goedkoop

Echt waar, je geeft er amper geld uit. Om te beginnen de vlucht. Als je het een beetje in de gaten houdt, betaal je nog geen 200 € heen en terug per persoon. Tuifly vliegt vier keer per week vanuit Zaventem naar Tirana.

We huurden voor vijf dagen een auto en betaalden 125€ met verzekering en al inbegrepen. Onbeperkt aantal kilometers. De Diesel was ietsje goedkoper dan in België. We hebben zo’n 800 kilometer gereden en elke nacht ergens anders overnacht.

Elk verblijf had ik op voorhand geboekt via booking punt com, we betaalden tussen de 25 en 30€ voor kamer mét ontbijt voor twee personen. Zeezicht inbegrepen. De ontbijtjes zijn simpel, maar lekker. En altijd een eitje er bij en zelfgemaakte confituur.

Drink je een koffie op een terras, dan krijg je er altijd een glas water bij en daarvoor betaal je 50 Lek. Dat is veertig eurocent. Een pintje (vaak een halve liter) kost een euro. Vraag lokaal bier, zoals Elbar, Tirana of Kojca. En glas wijn: anderhalve euro en ze zijn altijd goedgevuld en lekker. Een cola of limonade, ook daar betaal je amper een euro voor. Uit eten gaan, naar de nummer één of twee op Tripadvisor bijvoorbeeld, en je lacht je krom bij de rekening. Nooit meer dan twintig euro betaald met twee: een slaatje vooraf, wijn erbij, water, een vers visje, risotto of pasta, of iets van vlees (lam, kalf,..), gevulde paprika’s, soms verse frietjes erbij en een koffie achteraf.

Langs de weg staan er vaak fruitkraampjes, gewoon de boer en zijn vrouw die hun producten staat te verkopen. Zo stopten wij op de baan tussen Ksamil en Përmët bij een man die onder een parasol op een stoel kersen zat te verkopen. Het enige wat er nog stond was een weegschaal. In handgebaren maakte hij duidelijk dat hij voor een kilo kersen 200 Lek vroeg. Ik maakte een soort deelgebaar voor een halve kilo en 100 Lek. Lekker dat ze waren! Voor 80 cent een halve kilo kersen, dat moet ik hier nog zien gebeuren.

– Lekker eten

Wij zijn van die Bourgondiërs die graag eten en alles lusten. In Albanië ben je dan op een goeie plek: verse seizoensgroenten en fruit, verse vis (zeker aan de kust) en zeevruchten, maar ook lekkere snacks en pizza’s. Bijna overal is er wel een Byrekeri, waar ze byrek verkopen, vaak verschillende soorten. Dit is een soort gevulde taart, gemaakt van filodeeg met verschillende soorten vulling: gehakt, spinazie, champignons, kaas… Ook dit hapje kost weer amper een euro of zo.

Omdat er veel Italiaanse invloeden zijn vind je overal wel een ‘Piceri’ (een pizzeria) waar je heerlijke pizza’s kan eten voor pakweg 3 à 4€. En néé, ze zijn niet kleiner dan een authentieke Italiaanse pizza.  Ook pasta (tagliatelle, spaghetti, macaroni) is overal te vinden. De Albanese keuken is ook erg Grieks geïnspireerd: tzatziki, Griekse salade, olijven, pasticio (macaroni met gehakt), moussaka, souvlaki,…

Vanwege het zomerse klimaat verbouwen ze ook wijn. We dronken vaak een lokaal wijntje, erg lekker en altijd in een groot glas. Glimlach tot achter mijn oren.

De koffie is Italiaanse espresso, of Turks (met veel suiker) maar je kan ook een cappuccino vragen, dat kennen ze ook allemaal. IMG_8575

– Veilig in Albanië

Criminaliteit? Albanese maffia? Niemendal. Ik liep alleen over straat in een drukke wijk en werd nergens aangesproken of lastig gevallen. Ze zien wel dat je een toerist bent, maar zolang je geen hulp vraagt, zal niemand je naroepen of aanspreken. Vrouwen worden er met respect behandeld.

In de grotere steden zijn er wel enkele bedelaars (meestal mama’s met kindjes) maar erg weinig en buiten hun handje opsteken doen ze niks verkeerd.

– Opvallend

In het straatbeeld zie je vooral veel mannen. Of ze drinken in groepjes koffie op een terras, of ze (doen alsof ze) werken aan de weg, of ze flaneren langs de boulevard en roken doen ze ook nog allemaal. De vrouwen zitten wellicht thuis om schoon te maken of zijn boodschappen aan het doen. Want alle huizen zijn krààknet! Er is heel veel werkloosheid. Albanië is trouwens één van de armste landen van Europa. In 1992 viel het communistische regime, de grote staatsbedrijven werden opgeheven waardoor veel Albanezen werkeloos thuis kwamen te zitten – en dat zie je.massage-202.jpg

’s Avonds als de zon bijna ondergaat, komt iedereen op straat voor de Xhiro. Op de boulevard of in de hoofdstraat van het dorp, loopt iedereen wat rond, met elkaar te keuvelen, in zijn of haar mooiste kleren. Flaneren is uitgevonden door een Albanees, denk ik.

– Puntjes van kritiek?

Als ik dan toch zou moeten muggenziften: bijna niemand spreekt Engels. Ook in restaurants is het vaak beperkt tot ‘menu’ en ‘pay?’. Op straat of in een bar maak je wellicht gemakkelijk een praatje – als je Albanees kent. Mensen zijn super vriendelijk maar je snapt er geen bal van. Ik probeer altijd iets te leren van de lokale taal, maar Albanees is fucking moeilijk, pardon my language. Gewoon ‘dank u’ leren zeggen: ‘Faleminderit’ is al een lastige. Water vragen kan ik wel als de beste: ‘Ujë’ spreek je gewoon uit als ‘oei’. Me gaz of pa gaz. Even opletten als je ja of nee wil zeggen: Ja is ‘po’ en nee is ‘jo‘. Je ziet ook op heel veel huizen ‘Shitet’ staan. Terwijl je eerst denkt aan een scheldwoord, zie je het ineens ook op een auto, of een brommer en bedenk je dat het ‘te koop’ betekent.

Huur je een auto, dan zou ik net als wij Tirana vermijden: razend druk en als je de Albanese rijstijl niet kent, schrik je je een ongeluk. De eerste dag zijn we vaak geschrokken van hoe ze de verkeersregels aan hun laars lappen. Richtingaanwijzers? Daar hebben ze nog nooit van gehoord. Of ze rijden rond met hun vier pinkers aan zodat je nog altijd niet weet welke kant ze opgaan.

Opeens stoppen op de autoweg? De autostrade gewoon te voet oversteken omdat je aan de andere kant moet zijn? Op een rond punt je goesting doen? Rechts inhalen? Inhalen in een bocht? Het kan allemaal. Ga er dus niet autorijden als je in België ook al een schijtluis bent, want in Albanië doe je in een uur al in je broek. massage-119

Als je gaat eten op restaurant, moet je weten dat niet altijd alles tegelijk komt. En dat je bij een vlees- of visgerecht de groenten of de aardappels apart moet bestellen. Wat het daarom niet duurder maakt. Mensen die een koolhydraat-arm dieet volgen, genre Pascale Naessens, easy peasy! Dus eigenlijk geen kritiek.

Veel leegstand, of onafgewerkte huizen. Of van mensen die weggetrokken zijn. Veel kapot ook, waterleidingen, straten, soms ook de elektriciteit. In Dhermi was na het ontbijt de elektriciteit uitgevallen en toen we een paar uur later in Himare op een terras zaten, was het nog steeds niet hersteld. Blijkbaar had een heel stuk van de kustlijn er last van. Naar het schijnt is dit niet erg ongewoon. Tegen 15u zou het opgelost zijn, vertelde de ober. DSC_0138

Vervuiling. Al had ik het erger verwacht. Vooral in de grotere steden, dan zie je ineens een hoop bouwafval liggen. Veel plastiek zakjes ook. Wel veel open containers langs de weg waar iedereen zijn afval kan in deponeren. Selectieve ophaling in Albanië, dat zal nog wel even duren.

Vroeg licht, vroeg donker. De zon komt eind mei al op om 5u30, en gaat onder rond 20u. Toch wel telkens de zonsondergang gemist zeker!

Al wie naar Albanië wil: doe het niet!!! Blijf thuis! Want alles is nu nog ongerept en mooi en als iedereen er nu ineens naartoe gaat, ga je het vast verpesten. En ik wil er nog een keer naartoe. Als je dan toch zou gaan: neem me mee! En vraag me gerust naar mijn ervaringen. 

Advertenties

Tiny in Los Angeles

Acht jaar geleden was ik voor de eerste keer in Los Angeles. Samen met mijn zoon trok ik een paar weken heel Californië door, al couchsurfend. We leerden een pak toffe Amerikanen kennen en kregen tips uit de eerste hand.

Acht jaar later is Los Angeles nog drukker dan toen. Het verkeer is vreselijk. Het openbaar vervoer is niet goed geregeld dus iedereen neemt gewoon de auto. Je zit sowieso altijd in de file.

Parkeren lukt op sommige plaatsen wonderwel (Santa Monica Pier, twee uur geparkeerd voor 1,25$), op andere plaatsen is het moeilijk of gewoon duurder (8$ voor een hele dag aan Venice Beach) en soms moet je slim zijn en in een zijstraat parkeren (2$ voor 2 uur dichtbij Hollywood Boulevard).

We hadden een goedkoop motel geboekt, maar dit was toch zo ongeveer het duurste van heel de reis. Helemaal niet dicht bij de bekende plaatsen en in een achteraf buurtje, waar we blijkbaar de enige blanken waren. Alle winkels hebben tralies voor de ramen. Maar de kamer was schoon, de bedden prima en de WiFi werkte. En geen kakkerlak te bespeuren.

Onze eerste stop was het Hollywood sign. Als je Canyon Lake Drive ingeeft in je gps, dan kom je op een heuvel uit die rechtstreeks leidt naar het dichtste uitkijkpunt. Ideaal dus.

DSC_1003

’s Morgens gingen we op aanraden van mijnheer Google een halve mijl verderop ontbijten, bij een jonge Aretha Franklin in een café waar we ook de enige blanken waren. Als je naar het toilet ging, moest je even je ogen dichtknijpen, maar het eten was erg lekker, de bediening vriendelijk en we aten nog nooit zo goedkoop.

De Santa Monica Pier is een must, het was er zoals altijd gezellig druk.

DSC_1006

We waren ook mooi op tijd voor de zonsondergang daar:

DSC_1014

De volgende dag slenterden we rond op Hollywood Boulevard, bij de walk of fame. Het is dan altijd een wedstrijdje: wie kent er de meeste sterren? Je mag eens raden… 🙂

En ’s namiddags (na opnieuw een uur rijden) liepen we op de dijk aan Venice Beach, kraampjes, bodybuilders, basket in openlucht, en ook even met onze voetjes in de Pacific Ocean.

DSC_1027

Als jullie dit lezen, zitten we wellicht in het vliegtuig terug naar huis.

Morgen post ik een mens-erger-je-niet logje. U weze gewaarschuwd.

Tiny aan zee – de klucht

Vandaag zou het de warmste dag van het jaar worden, afgelopen nacht was er zelfs 24 graden gemeten, wat het de warmste nacht maakte, sinds de eerste metingen. Dus, wat gaan we doen: we zoeken verkoeling aan zee. Welke zee? De Noordzee, dan maar en liefst niet veel meer dan twee uur rijden. En dat terwijl ik nòòit naar de zee ga, ik ben niet zo’n strandmens. Na wat advies in te winnen op Facebook, besloten we om naar Nederland te vertrekken, voorbij Cadzand naar Nieuwvliet of Groede. We passeerden Retranchement (Myriam, zonder problemen), een aantal molens en veel fietsers en parkeerden onze auto op het ruime terrein, voor 4€ voor 24 uur, want we zouden daar wel een hele tijd blijven. Koelbox vol drank en lekkere hapjes, gewapend met een klapstoeltje, handdoeken en badkleding aan. Daar gingen we van de parking over het duin, naar het strand.

2015-07-04 10.56.18

Het bleek trouwens nog niet Groede te zijn, maar Nieuwvliet. Plaats genoeg!

Er waait een stevige bries, maar dat is niet erg, dat doet wel deugd bij dertig graden en meer. Tot we ons neervlijen in het mulle zand. Héhé, vakantie, zegt mijn lief. En tien seconden laten brullen we het uit omdat we gezandstraald worden. Dus dààrom hebben al die mensen van die halve tentjes mee. Ok, dan gaan we wel een beetje verderop zitten, tussen twee van die strandcabines in. We pakken alles op en gaan een plekje zoeken. Uit de wind. Niet dus. Die strandcabines zijn amper een meter breed en die wind lijkt van overal te komen. Dus pakken we alles wéér op en gaan op het harde zand gaan zitten, dichter bij de zee, daar waait het zand niet zo op. Héhé, vakantie, zegt mijn lief.

2015-07-04 11.43.35-2

Slimmeriken met een halve tent mee…

We krijgen een beetje honger en eten alvast een deel van de picknick op: ik maakte wraps met roomkaas, rucola en komkommer, brochettes met mozzarella en tomaat, meloen met ham en Griekse salade op een stokje. 2015-07-04 11.53.02Het is alleen zo verdomd moeilijk eten als je haar steeds in je mond waait. Terwijl ik een vlecht heb gemaakt en zeventien speldjes in mijn haar heb zitten. Tien minuten later is ons buikje vol en liggen/zitten we wat voor ons uit te staren (lees: onze handdoek vast te houden met aan elke hoek een hand of een voet). Ik zeg: “En nu?”, en lach wat schaapachtig. We houden vol en ik ga zelfs pootje baden in de zee. Drie kwartier later zitten we al een beetje te bibberen, die noordwesterwind aan de zee is toch fris. Oei en kijk, wat een donkere wolk komt daar aan. Wat gaan we doen, schat? 2015-07-04 11.43.59Goh, hadden ze niet gezegd dat het kon regenen? Of onweren. Dus pakken we alles weer op en lopen weer het strand af, de duin over en naar de parking. Waar het snikheet is. En er vier dikke druppels vallen. Tegen dat alles terug in de auto zit, is de lucht hemelsblauw en de wind gevallen. Wat gaan we doen, schat? Daar gaan we weer van de parking over het duin, naar het strand. Oei. Hier waait het weer. Toch nog even proberen tussen die wat bredere strandcabines? We installeren ons opnieuw, mijn lief gaat liggen, draait zich om en brult: “Bwaaah, mijn oor vol zand!”. Dus lopen we terug naar het harde zand, dicht bij de zee. Ik beslis dat ik nu écht ga zwemmen, wind of geen wind, ik ga de zee in. Tot mijn knieën, dan komt er een golf aan rollen die me meteen volledig overspoelt waardoor ik met ogen en neus vol zout proestend lig te spartelen. Mijn lief ligt lekker op zijn handdoek, heeft niks gezien dus kom ik druipend naast hem liggen en zeg: “Héhé, vakantie.” Een half uur later komt de vloed op en moeten we weer honderd meter naar achter. Daar liggen we redelijk rustig, beetje mensjes kijken, beetje lezen, ik lig languit wat te soezen tot bàm de klapstoel recht op mijn hoofd waait. Au! “Zet er je tas op, schat, dan waait ie niet om.” Goed idee. Tot vijf minuten later dat kolereding met tas en al bovenop mijn kop valt. Aaauu! Ik heb het gehad. Mijn schat is er zo te zien ook niet rouwig om. Dus pakken we alles weer op en lopen weer het strand af, de duin over en naar de parking. We rijden naar huis, drinken een wit wijntje in de tuin en eten de rest van onze picknick op. Héhé, vakantie. kaart-tiny-aan-zee