strand

Tiny in de zon

Wat ben ik blij als ik ’s morgens de keukendeur openschuif en ik gewoon mijn morning pages op het terras kan schrijven. Of als ik in onze tuin om acht uur ’s morgens al mijn matje kan uitrollen en een échte zonnegroet doen. Hello sunshine!

Ik fleur echt op, bijna letterlijk: mijn huid is dankbaar voor wat warmte, mijn gemoed begint lichter en lichter te worden. Hoe heerlijk zou het zijn om dag in dag uit buiten te kunnen leven – maar daarvoor wonen we in het verkeerde land.

Toch ben ik geen zonneklopper. Al neem ik graag een boek vast om in een makkelijke zetel te lezen in de tuin, of ga ik graag wandelen met de zon op mijn bol, dit hou ik nooit langer dan een uur vol. Dan wil ik terug schaduw, of variatie en voel ik: het is té veel.
Want al smeer ik me te pletter met zonnecrème en ben ik een gemakkelijke bruiner, ik ben hemelste bang voor huidkanker. Sinds een goeie vriend hieraan is overleden, nu al enkele jaren geleden, ben ik geducht voor alle rare vlekjes en bubbeltjes die niet normaal ogen.

Goedele Liekens zei het ook: “Ik word al bruin als het weerbericht goed is, dus ik hoorde niet tot de risicogroep.” Maar ook zij kreeg die diagnose. Luister even naar een interview met haar in De Zevende Dag: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/06/06/goedele-liekens-huidkanker/

Er worden zonnige momentjes gepland: gezellig uit eten met ouders, terrasje doen met de wandelbitches, ijsje gaan eten met mijn lief,…

Maar ook verder vooruit plannen: een Yoga Teacher Training gaan volgen in zonnig Tenerife, maar dan wel pas volgende lente (als het niet té warm is) en wie weet toch ook terug naar de Sinaï-woestijn, liefst als het hier koud is.

Mijn lief en ik groeiden op in de jaren zeventig: we speelden heel veel buiten en kunnen ons niet herinneren dat er op onze jonge velletjes zonnecrème werd gesmeerd. Misschien een likje van de blauwe doos van Nivea – alsof we klaar waren voor de barbecue.

Acht jaar was ik, toen ik met mijn ouders naar Benidorm ging en we alledrie wél smeerden, maar toch verbrandden.

Mijn lief had trouwens pas zijn eerste zonnebril rond zijn dertigste, kun je dat geloven?

Hoe jonger je huid is blootgesteld aan de zon en hoe vaker je al verbrand bent geweest in je leven, hoe groter de kans op huidkanker. Geen wonder dat we nu méér dan ooit opletten, zelfs al genieten we héél hard van de zon.

Reizen doen we ook liefst naar zonnige bestemmingen maar ook daar zijn we geen zwembadliggers (the horror) of strandgangers. Al is een tripje naar een buitenlands strand nooit verkeerd, maar dan liefst ’s morgens of ’s avonds als de zon bijna ondergaat. Niet alleen omdat je best de uren mijdt tussen 12 en 3 om in de zon te zitten, maar ook omdat er dan minder volk rondloopt, alles veel rustiger is en de foto’s mooier.

Tiny heeft ook een mening

Terwijl ik dit schrijf met alle vensters dicht, rolluiken naar beneden en een glas fris water naast mij, hoor ik de buren in hun zwemvijver plonzen. Gelijk hebben ze.

’t Is warm ja. Vorig jaar in Dranouter was het ook warm en waren wij geschokt van de vele agressieve opstootjes onder jongeren en minder-jongeren die gewoon veel te veel alcohol hadden gedronken in plaats van water. Je moet veel drinken bij warm weer, zeggen ze, maar vaak vergeet men dat dit best geen grote hoeveelheid alcohol zou zijn.

We waren even geschokt van de vele niet-agressieve jongeren (bijna kinderen nog) die laveloos op het gras lagen en geen stap meer konden zetten. Alcohol.

Maar dat mag allemaal, dat kan gewoon overal. Alcoholverbruik zit in ons Belgisch DNA, ik schreef er al vaker over en ja, ik drink ook graag eens een wijntje.

Maar nu. Vorige week ging ik naar de zee, ik schreef er over, en het viel allemaal wel mee want het was nog op een weekdag en op een relatief kalm strand. Enkele dagen later gebeurde er van alles in Blankenberge: de vloed kwam op, wat blijkbaar velen verraste, en er was ineens bijna geen plaats meer op het strand. Mondkapjesplicht bleek voor een hoop mensen ineens té veel gevraagd, beleefdheid ook en er werd gevochten dat het niet mooi meer was. Alcohol. Hittegolf. Drukte. Een mens zou van minder agressief worden, maar ik zal het totaal niet goed praten.

Vervolg.

Op mijn Facebook tijdlijn staat het ook vol met “Sound of silence”. Niet het schitterende nummer van Simon & Garfunkel, maar een statement om de cultuursector te steunen. Ik sta er volledig achter maar ik vrees dat mijn profielfoto veranderen weinig nut zal hebben. Maar doe gerust.

Helaas heb ik blijkbaar ook een aantal “vrienden”, noem het “kennissen” of mensen die ik in de loop van mijn leven al eens tegen het lijf liep. Sommigen heb ik een periode redelijk goed gekend, anderen maar kort. Sommigen lezen hier mee, anderen hebben geen idee van deze blog. Van sommigen weet ik dat hun politieke voorkeur linea recta indruist tegen mijn persoonlijke normen en waarden, maar weet je: ik ben vooral een humanist, elk mens is evenwaardig en heeft recht op zijn mening. Zij dus ook.

Maar jongens (en meisjes!!), ik heb het gehad hoor. Met jullie ongezouten en soms ongenuanceerde mening over de gebeurtenissen in Blankenberge. Met jullie uitspraken als “Ik ben geen racist maar…”.  Ik heb het gehad met domme foto’s en cartoons die ronduit wél racistisch zijn. Ik word er soms onpasselijk van, en neem dat gerust letterlijk, die kotsneigingen.

Ik reageer er niet op. Ik verwijder jullie niet als vriend. Want gek genoeg, en dat is hetgeen wat ik soms totaal niet begrijp: zijn jullie eigenlijk echt wel lief en aardig en grappig en niet eens zo dom. Jullie hebben een gezin en tonen vaak hoeveel jullie van ze houden. Jullie hebben ook al zwarte sneeuw gezien. Sommigen hebben mij al vaak eens geholpen met iets. Of steun betuigd. Dus jullie zijn geen on-mensen.

Maar op één vlak komen we niet overeen. Als je nog een Netflix-tip wil, kijk eens naar Stateless. Opgepast, ’t gaat over asielzoekers. Maar ook over vooroordelen. EN over menselijkheid. En ook over psychische ziektes.

Ik heb een achternichtje in de Antwerpse Kempen, zij heeft net een kindje gekregen. Ze is samen met een (enorm knappe) donkere man. Ik citeer even haar cartoon van gisteren (want daar komt het in de praktijk vaak wel op neer – wie wordt er geviseerd?):

Schermafbeelding 2020-08-11 om 16.43.35

De West-Vlamingen zullen het ook wel verstaan zeker?

Die “vrienden”, ik ga ze eerst eens 30 dagen snoozen op Facebook, dan zie ik het niet meer en ga ik me minder ergeren. En dan zien we wel weer verder.

Tiny aan zee, de Coronaversie

Nadat ik Kelly in Ieper ging masseren, bedacht ik dat ik dan net zo goed eens door kon rijden naar de zee. De Panne, dacht ik. Nee, zei Kelly, doe maar Koksijde en ze gaf me een goeie tip om te parkeren.

Nu weten jullie nog van in 2015 dat Tiny en de Noordzeekust, zelfs al is het in Nederland, geen al te goeie combinatie is. Lees de klucht van destijds er nog maar eens op na.

Helemaal alleen, gewapend met een handdoek, bikini, zonnecrème en een boek wandel ik van de parking naar zee. Eveneens voorzien van een mondmasker, tegen al die vliegende vieze beestjes die in het rond dartelen tegenwoordig. Want ja, ook Koksijde is ‘gezellig druk’, vooral in de winkelstraten en op de dijk en ik begrijp wel dat een mondkapje hier verplicht is. Als het 36 graden is echter… Ik zweet me te pletter, maar niemand die het ziet.

Hup de trapjes af naar het strand, schoenen af én mondmasker af want hier hoef je dit niet te dragen op het strand. In Oostende wel, zo las ik. Het is eb dus ook nu loop ik weer een heel eind vooraleer ik mijn handdoek uitspreid.

IMG_4138

Respect ook voor de redders, die hier zo heel de dag staan te inspecteren!

Gisteren zei Frank Deboosere nog: “Aan de kust waait een aangenaam briesje…” Zit ik aan de verkeerde kust misschien?? Briesje? Misschien als een voorbij vliegende meeuw met zijn vleugels flappert, dat ik dan iets voel. Niks wind. Ook geen golven. Wel veel mensen maar het strand is zo breed en wijd dat je makkelijk honderd meter uit elkaar kan gaan zitten.

Ik ga om het half uur een kwartier of zo de zee in, drijven op de (niet bestaande) golven doet ongelofelijk veel deugd want het water is heerlijk. Dan ben ik blij dat ik naar hier ben gereden. Maar ik ben alleen, dus ik lees wat in mijn boek, lig een beetje te soezen, duik nog eens de (vergeten) golven in en herhaal dit een paar keer. Dan heb ik het wel gehad.

E863A594-89DB-4ECE-8CFB-5134DA57DC21

Hoe mensen zo een hele dag aan het strand kunnen liggen, ik snap er nog altijd niks van. En ik miste het heldere water van Kroatië of de Golf van Aqaba, ik vind zo’n troebel zanderig water altijd een beetje eng. Maar ja. Hier moet ik het maar mee doen. Want nee, ik heb geen nieuwe reis gepland. (Waarom denkt iedereen dat altijd van mij? Hmm.)