single parenting

Tiny en de trotse ouders

It’s that time of the year again…  Facebook, Instagram, maar ook “in real life” hoor en zie je overal trotse ouders die pronken met hun geslaagde kinderen.

Begrijpelijk. Héél normaal dat je blinkt als een kerstboom en dat je jezelf trots op de borst mag slaan als zoon of dochter weer een jaar doorgesparteld hebben en verder mogen naar een volgend schooljaar, de hogeschool, de universiteit en kunnen genieten van een zorgeloze vakantie. Als ouder heb je ook flink je best gedaan om ze daar in te begeleiden. Serieus én welgemeend: chapeau en proficiat.

Elk jaar opnieuw vraag ik om je soms toch een beetje in te houden. Elk jaar opnieuw zijn er méér dan genoeg mensen bij wie het allemaal niet van een leien dakje verloopt. Bij wie het kind na verschillende moeilijke jaren er al helemààl niet geraakt is. Die door gezondheid- of psychische problemen niet door die examens of die toetsen is geraakt. Die soms wel slim genoeg is, maar de druk en het studeren gewoon niet aankan. En die er het volgend jaar wellicht ook niet zal geraken. Bij wie er tijdens het oudercontact gesproken wordt over heroriëntering, deeltijds leren, studiebegeleiding, medicatie, psychotherapie,…

Stel je voor hoeveel pijn het telkens doet om wéér een bericht te lezen van “Hoera, Pietje is geslaagd!” of “Wat een mooi resultaat voor Mieke – fiere mama en papa!”. Terwijl je zelf in zak en as zit en niet weet waar gekropen van schaamte, verdriet en schuldgevoel.

Denk er eens over na.

 

Tiny is geen huishoudwonder

Omdat ik mezelf heb opgelegd mee te doen aan #boostyourpositivity ben ik deze week een beetje verplicht om iets te schrijven over “mijn grote trukendoos”. De trucjes van de ploetermoeders, de lijstjes van de jonge werkende mama’s, de tips van de huishoudprinsessen,… Ze zijn nuttig en ze zijn vooral voor mij véél te laat. tiny doet boodschappen2 Toen mijn zoon acht was, werd ik een alleenstaande mama met een (bijna) fulltime job. Geen idee waar die lijstjes toen waren, of de boeken over time-management in het huishouden, of de blogs over single parenting. Ik ploeterde en foeterde met af en toe een huilbui en een paniekaanval als gevolg, en toch heb ik het overleefd. We zijn tien jaar verder en ik zit nog altijd niet in de dagbesteding van de psychiatrie. Al heeft het soms niet veel gescheeld.

Op mijn vorig werk noemden ze mij stressless Tiny. Ok, niet letterlijk, maar ik hoorde vaak zeggen dat ik zo geduldig was en nooit in paniek raakte. Dat is ondertussen ook al meer dan twaalf jaar geleden, en er is dus een en ander veranderd.

Ik heb nog altijd geen trukendoos, ik doe maar wat. Gelukkig ben ik niet de enige, ook Liese (jonge mama met een tweede op komst) en Eilish (van mijn leeftijd met twee kinderen en een nieuwe man) doen maar wat zonder al te veel lijstjes en schriftjes en apps.

Hoe run ik mijn huishouden, met twee katten die constant lijken te ruiven en een zoon die constant lui is? Ik vraag het mij soms af. Ik stofzuig elke dag en dweil elke week. Ramen lappen doe ik pas als ik er bijna niet meer door kan kijken. Ik heb geen afwasmachine maar doe meestal al de helft van de afwas terwijl ik nog aan het koken ben. De rest laat ik nu al vaker staan en beveel mijn zoon deze taak te doen. tiny wast2 Ik doe de was voor vijf personen. Mijn lief heeft geen wasmachine en tot nu toe is het handiger dat ik ook zijn was doe (en die van zijn twee kinderen in de week dat ze bij hem zijn). Strijken doe ik dus ook voor vijf. Of nee, voor vier want sinds een maand beveel ik mijn zoon zijn eigen strijk te doen (hoera!). En eigenlijk vind ik dat strijken niet erg. Mijn lief poetst zijn huis ook volledig zelf van boven naar onder, dus als wij gaan samenwonen, ben ik er gerust in dat de taken mooi verdeeld zullen zijn.

Eén dag in de week ben ik thuis en dat is een zegen. Al veertien jaar lang werk ik niet meer voltijds maar vier vijfden en blijf ik op woensdag thuis om voor mijn zoon te zorgen. Nu hoef ik niet meer zo veel voor hem te zorgen, maar kan ik die dag gebruiken om boodschappen te doen, bankzaken te regelen, te dweilen, op te ruimen en soms eens gewoon voor mezelf wat tijd te nemen.

Jammer genoeg heb ik geen knopje aan mijn hoofd met on/off. Ik pieker veel, maar dat piekeren gebruik ik ook om vooraf dingen te regelen, te bedenken wat ik wanneer en tegen wie zal zeggen, en dit maal twee. Mijn zoon is ook gezegend met een stressloos karakter, dus bedenk ik in zijn plaats hoe zijn agenda er zou moeten uit zien. Vermoeiend ja, en een groot werkpuntje voor mezelf.

sound_hd_041

En bloggen? Dat doe ik ook een beetje zoef zoef tussendoor, soms letterlijk tussen de soep en de patatten. Vaak in het weekend en op woensdag als ik thuis ben. Maar soms zit ik in de auto al te denken wat ik wil schrijven en dan vloeit het er allemaal in tien minuten uit. Zoals nu. Alstublieft dank u wel.