schrijven

Tiny’s hoofd wordt leger

Dag 22/40dagenbloggen

Al een week hier. Mijn hoofd wordt leger. Ik slaap beter. Bijna de hele nacht door in één ruk geslapen. Nu pas zijn mijn kuiten echt stijf, nog van de hike?

De korte tocht naar het winkelcentrum gisteren voelde bijna als een aanslag op mijn zintuigen. Ik wou wel graag eens mee, vooral om een yogadoek te zoeken, maar ik vond alleen sokken – de overvloed van winkels, kleuren, geuren, muziek, geluiden stoorde me mateloos en de anderen ook. Als je al een week een heerlijk rustige omgeving gewoon bent, is het normale leven meteen als een stuk abnormaler en zelfs schrikwekkend.

De theorie is nu al een stuk verder, nu komt anatomie en meer inzicht in de houdingen én lesgeven. Het enige wat ik minder vind is het tegelijk lesgeven in kleine groepjes. Als we met enkelen tegelijk praten, is dat storend. Maar misschien kunnen we van nu voort ook af en toe buiten zitten en ons opsplitsen. De shala is anders wel tof, ik ben er graag. En ik zei nog tegen Emily, dat ik me hier zo relaxed voel omdat ik niet constant dingetjes moet regelen: geen boodschappen, zelden denken aan eten klaarmaken, weinig beslissingen nemen, gewoon mee met de flow. De groep is zo compatibel, ieder doet wel iets om het de ander comfortabel te maken. Steeds is iemand een stapje voor om te helpen. Ik hoef het niet altijd te zien of te doen, er zijn genoeg anderen zoals ik en nog veel beter.

Mijn lichaam voelt goed. De extractie, haha, gaat ook verbazend goed. Alle dagen verse groenten en fruit en geen shit in mijn lijf. Ik ga dat zo missen. Of ik ga toch op zijn minst proberen om dat vol te houden, hoeveel keer ga ik dat nog zeggen!

Bijna tijd weer voor de meditatie om 7 uur, ook daarin heb ik mijn houding (terug) gevonden en elke dag lukt het beter. We zien wel weer wat vandaag brengt, maar het wordt positief.

Tiny gaat NIET op vakantie

15/40dagenbloggen

Ja, ik ga wel op vakantie, maar pas in juli. Vandaag vertrek ik voor 24 dagen naar Tenerife en iedereen veel mensen wensten mij “prettige vakantie”. Maar néé! Ik ga voor een opleiding. En het wordt pittig. En néé, het is niet eens zeker dat het steeds mooi weer zal zijn, de vooruitzichten zien er niet fantastisch uit. Soms denk ik dat het zelfs in België nog iets zonniger zal zijn.

Ik zal een kamer delen met ene Emily (meer dan haar naam weet ik nog niet van haar), waarvan ik dus vermoed dat ze Engelstalig zal zijn en de grote vraag: Snurkt ze? zal pas morgen opgelost worden…

Alle lessen worden in het Engels gegeven (al een geluk dat het niet in het Spaans is) en daar zit ik nu eens geen beetje mee in. Mijn voorbije cursussen (mediatiecoach, yin yoga) waren ook in het Engels, dus dat hele vakjargon zit wel in mijn hoofd. Ik heb al gewerkt in Engelstalige landen en dénk soms gewoon in die taal. Goed mogelijk dat een van de volgende dagen ik in het Engels zal beginnen bloggen. Als dat zo is, heeft daar iemand een probleem mee trouwens?

Elke morgen sta ik wellicht al rond 6u op, om mijn morning pages te kunnen schrijven en rustig een kopje koffie te drinken, want om 7u begint ons programma al.

Als ik dat allemaal optel, dan kom ik aan acht uur effectieve lessen PER DAG! Da’s al de moeite denk ik dan. Dus nee, vakantie zal het niet worden. Gelukkig mag er tussendoor ook gegeten worden, alle fruit en groenten komen van finca’s in de buurt en zullen zo super vers zijn, daar kijk ik wel naar uit.

Als je dit leest, ben ik op weg – of ben ik er al. Eens zien of ik tussendoor tijd zal hebben om nu en dan een verslagje te typen en foto’s te posten. Bij voorbaat sorry als dit maar halfslachtig zou zijn….

Tiny 20 jaar geleden

Dit lijkt een hele tijd, hé. Wat is er massa’s veel veranderd in die twintig jaar: ik was gescheiden, had een zoon van bijna zes, een nieuw lief, en was op zoek naar ander werk. Een dagboek bijhouden heb ik een hele periode niet gedaan. Dit boekje begon ik vol te krabbelen vanaf augustus 1995, maar er zaten hele grote hiaten in. Na januari 1996 begon ik opnieuw in 1999 om er na drie bladzijden weer mee op te houden. Volgende datum: juni 2002. Daarna pas weer iets in 2008. Zo jammer vind ik dit, want hele lappen herinneringen heb ik niet opgeschreven en beginnen zo langzaamaan te vervagen.

26 juni 2002

Wauw, die romantiek van het schrijven met een pen was ik al heel lang kwijt. Ik wou met mijn eigen pen schrijven, mijn Parkertje, maar ik had er geen vullingen meer voor, dus werd het J’s pen.

Als ik zie dat dit dagboekje zeven jaar geleden begon en het nog niet eens halfvol is, dan heb ik er niet veel aan gedaan hé. Als ik ooit nog eens een boek wil schrijven gebaseerd op mijn dagboeken, dan zal het moeten vooruit gaan. Ik denk wel ik iets interessants te vertellen heb, over mijn levenservaringen, heb toch al veel rare emotionele dingen meegemaakt, maar hoe je dit allemaal zou moeten uitleggen!

Sedert de PC veel van ons leven heeft overgenomen, hoeft een mens veel minder te schrijven. Echt te schrijven, bedoel ik. Ik mail enorm veel, heb ook veel meer contact met bepaalde mensen zo, dus het is zeker positief. Ik bestel boeken, zoek alles op, vraag info op sites,… Mijn ouders verwachten er nu ook wonderen van, vooral om een beetje uit hun isolement te geraken.

Ik ben regelmatig aan het solliciteren, soms zelfs heel andere sectoren. Hoewel ik de gastenen de collega’s wel erg zou missen. Je weet nooit dat er een andere soort job vrij komt. Doordat ik nu een cursus Arbeidspsychologie volg, komen er allerlei wegen open te liggen.

Op relatievlak ga ik allesbehalve klagen. J is een schat, hoewel hij nog steeds soms rottige buien heeft, maar ik kan die al veel beter plaatsen dan vroeger. Hij heeft er zelf ook veel meer inzicht in. We zijn net terug van een veertiendaagse reis in Frankrijk en het was zalig.

Ook met M (mijn zoon) alles goed. In september start hij het eerste leerjaar in Sint-Andreas. Het zal hem goed doen, ik hoop op beleefdere kindjes én ouders.

———————————————————

Er is natuurlijk snel van alles beginnen veranderen, na dit geschreven te hebben. Enkele maanden later had ik effectief een nieuwe job, in inderdaad een compleet andere sector en eigenlijk dankzij de wens van mijn ouders om met de pc te leren werken. Mijn moeder heeft van 2002 tot pakweg drie jaar geleden de computer ontdekt, gemaild en geyoutubed gelijk zot. Dat is nu wel voorbij, alles met knopjes is een no-go voor haar.

Nog twee jaar later was die zogezegde goeie relatie ook voorbij.

Ik vind het wel grappig om te lezen dat ik toen al zogezegd zoveel levenservaring had en dat ik al zoveel rare emotionele dingen had meegemaakt, nu denk ik bij mezelf: Maar meisje toch, de raarste dingen moeten nog komen. ’t Is de moeite geweest de voorbije twintig jaar. Hoe je toch nog zo onschuldig kan zijn…

Het internet is gebleven, het schrijven is pas de laatste jaren weer in gang geschoten, laten we eerlijk zijn: vooral door deze blog.

Waar zaten jullie in 2002, waar waren jullie mee bezig? Twintig jaar, een hele tijd….