schrijven

Tiny’s taalgevoel

Als je hier regelmatig meeleest, dan verdenk ik je ervan om ook een goed taalgevoel te hebben. Je leest graag – en dat hoeven niet altijd dikke boeken te zijn. Een punt extra als je zélf ook graag schrijft: brieven, mails, dagboeken, gedichten, verhalen voor jezelf, bloggen, wat dan ook.

Kun je makkelijk een andere taal lezen of begrijpen? Frans of Engels wellicht, want zeker in België wordt er heel wat gedaan met talen in het onderwijs. Een tweede taal, Frans, is tegenwoordig al verplicht te volgen in het basisonderwijs.

Toch hangt veel af van de mate waarin je word ondergedompeld in die vreemde taal: kijk je naar programma’s op televisie in een andere taal? Luister je vaak naar liedjes in een andere taal?

Er is hier in Vlaanderen een groot probleem met het Frans onderwijzen. Het wordt gedaan omdat het moét, niet omdat de kinderen dat leuk vinden of er voor kiezen. Zelden hoor je Frans in een modaal huisgezin, tenzij een ouder of grootouder dit zélf heeft meegekregen van thuis uit en er bijvoorbeeld vaak naar de franstalige zenders wordt gekeken of geluisterd.

Engels daarentegen, je hoort het sowieso op elk radiostation waar popmuziek wordt gespeeld.

Duits, anyone? Misschien ken je de tekst van 99 Luftballons van Nena wel uit je hoofd maar heb je geen flauw idee wat je zingt. Of woon je dicht tegen de taalgrens en sluipen er Duitse woordjes of zegswijzen in je taal? Veel Limburgers zeggen ich in plaats van ik. Om maar een voorbeeld te noemen.

Wie spreekt er nog iets anders? Een mondje Spaans of Italiaans? Een vleugje Zweeds? Enkele woorden Arabisch misschien?

Ik ben benieuwd. Ik ga jullie de volgende weken regelmatig vertellen over wat ik héb met taal en de verschillende talen die ik machtig ben of die ik nog wil leren. Morgen heb ik het over het Nederlands.

Een beetje hilarisch (Heb je zin?) en een beetje tenenkruillend.

Tiny’s brief aan een jarige

Dag X,

vandaag ben je jarig, even tellen, je moet nu 53 worden, denk ik.

Wat is er gebeurd tussen onze eerste ontmoeting, nu al 23 jaar geleden, en nu? Hoeveel zijn we veranderd? En in welke richting? Ik heb zoveel vragen die ik wil stellen aan jou, zoveel antwoorden die ik nooit ga krijgen. Ik zou zo graag die cirkel rond willen maken, kunnen afsluiten, ik kan dat met bijna alles maar niet met jou. Je negeert me, doet alsof ik niet besta en ik vraag me af wat dat voor nut heeft. Okee, ik heb je pijn gedaan maar er was al pijn voordien. Lang voordat je definitief zei dat wij twee voorbij waren, heb ik veel om jou gehuild, maar altijd opnieuw voor jou gekozen. Als ik terugkijk, lijkt dat op een soort zelfpijniging. Er was vaak ruzie, er waren veel geheimen, van beide kanten weet ik nu. Maar er was ook romantiek, er waren complimentjes en er was aandacht. Maar die waren er vaak op verkeerde momenten en vaak niet genoeg. Hoe ben jij geëvolueerd van iemand die wagenwijd openstond voor nieuwe ideeën, experimenten en verrassingen, naar zo’n gesloten boek die niemand meer toe laat en die lijkt tevreden te zijn met wat er is. Niet dat dat verkeerd is, maar jij wou altijd méér, wou dingen verbeteren of aanpassen.

Zorg je voor jezelf, of zorgt er iemand voor jou? Zou jij nu openstaan voor zaken als yoga, meditatie, schrijven in een flow? Jouw vroegere ik zeker, dat weet ik. Wie ben je nu? Wat heb ik daar aan bijgedragen? Ben je nu een beter mens of niet? Want ik ben dat wel. En nee, jij hebt me dat niet geleerd. De breuk met jou deed dat, bracht me uit een vertrouwde cirkel, die ik eerst miste, maar die ik daarna enorm heb vergroot. Tot aan de andere kant van de wereld toe, zelfs zonder te reizen.

Dus ja, ook dank u, X. Dank u, om van mij, van ons, weg te gaan en mij zo te forceren om nieuwe mensen te leren kennen. Ook bedankt om mij stapsgewijs met een pc te leren werken en met Internet, toen dat nog niet vanzelfsprekend was. Om mij te laten ontdekken dat je zo een virtuele wereld binnenstapt waar je mensen leert kennen die ik anders nooit had gevonden.

En dat ik je ergens nog mis, maar dan je vroegere ik van 20 jaar geleden. De spring in ’t veld, de enthousiasteling, de man met de wilde plannen, de man die een hele nacht kon feesten en dansen, de man van de tango en de kreeft in de pot, de computer in de oven. De man die ook wilde vragen stelde, onverwachte vragen, diepere vragen, die benieuwd was om mij te leren kennen, niet alleen in het begin maar ook vijf jaar later.

Ja, ik heb nachtenlang gehuild om jou. Om de fouten die ik heb gemaakt maar ook om die fouten die we samen maakten. Ik weet niet of we hadden kunnen samen blijven. Wellicht niet, want er ging nog te veel op ons afkomen. De storm zou wellicht te groot geweest zijn.


Ik heb geen einde voor deze brief. Ze ontstond tijdens een schrijfworkshop in het bos, waar ik al eerder over blogde. De brief zal nooit gelezen worden door X, want ik kan ze niet opsturen naar een adres dat ik niet ken. En zou dat kunnen, dan werd die vast verscheurd. Maar het moest er nog eens uit.

Tiny ging schrijven in het bos

In het landelijke, heuvelachtige Brakel ligt een plek verscholen in het bos. Een thuispraktijk, waar mijn vriendin Lien woont en werkt en regelmatig een workshop organiseert. Zij is zelf schrijfster, noemt zichzelf verhalenvroedvrouw – wat een mooi woord trouwens – en helpt andere mensen om hun verhaal te schrijven. Woods of Wonder, zo heet hun plek en hun website. Schermafdruk 2020-06-26 18.37.24

Al lang had ik al zin om meer te doen met dat schrijven van mij: er is niet alleen deze blog, maar al een jaar zit ik elke ochtend bewust morning pages te schrijven. Soms dacht ik, er is ruimte voor verbetering. Soms dacht ik, wat kun je toch veel bereiken voor jezelf door te schrijven. En ik schreef me in voor de workshop “Writing in the woods”: Een dag lang schrijven in verbinding met onszelf en met de natuur die ons omringt. 

We waren met een kleine, aangename groep. Lien gaf ons af en toe tips en opdrachtjes mee en liet ons dan los in het bos. Met een kussentje of yogamatje, aan een tafeltje of gewoon tegen een boom, met pen en papier. Papier is zoveel rustiger, je laat je gedachten de vrije loop en wat komt, dat komt er.

Nu ben ik al wel gewoon om te schrijven in een flow, het stroomt altijd, ik hoef er zelden iets voor te doen. Maar de tips van Lien deden me verder gaan.

En ineens vroeg ik aan het water: hoe je die rust als een regelmaat in je dagelijkse leven krijgt. Al schrijvend bij het beekje kwam ik tot inzichten, maar werd ik ook mee geleid naar iets diepers. Misschien voeding voor een blogje, later.

  • We werden op verrassende manier uitgenodigd om woorden te kiezen, en we werden vrij gelaten om daar mee aan de slag te gaan. Ook hier ontsproot een verhaal dat er anders nooit was gekomen.
  • Inspiratiestarters: hoe geraak je aan een begin van een tekst, waar of met wat start je? Wat doe je als je even vast zit?
  • Het verschil tussen schrijven op papier en digitaal schrijven, waarom is dat van belang?

Zo waren er nog een heleboel tips: Laat de natuur tot je spreken. Nestel je in dit moment. 

Klinkt het te wollig? Ik garandeer je, je maakt het zo realistisch of natuurlijk als je zelf wil. Je schrijft toch op wat je denkt? Gooi eens die regels overboord, maak er geen mooi schrijfseltje van, bewerk het niet, maar laat de woorden stromen. Een zalig gevoel.

Deze dag kwam voor mij op een ideaal moment: na een drukke werkweek, met veel gedoe thuis (die vloer en zo), tussen de vakantieplannen door.

Over die plannen later meer. Maar hier mijn intentie voor de volgende tijd, iets wat ik vandaag heb geleerd:

Laat ik voor mezelf wat meer tijd en ruimte scheppen voor creativiteit in al zijn vormen. Ik hoef de wereld niet beter te maken, ik hoef niet per se nog van alles te doen voor andere mensen. Het is nu tijd voor mij, want als ik beter met mezelf overeen kom, als ik mezelf meer rust gun, en mezelf dat ook echt cadeau doe, dan word ik sowieso kalmer en een betere versie van mezelf. Een dag als deze is een wonderlijk geschenk.”