school

Tiny is het even kwijt

Dag 24/40 dagen bloggen

Gisteren zat ik aan het ontbijt en dacht ik: “Jà, dàt is een fantastisch onderwerp om een blog over te schrijven.” Daarna hadden we yogales, en daarna gingen we eten maken en daarna hadden we theorie en daarna moesten we een yogales voorbereiden en daarna ging ik schrijven.

En toen was ik het kwijt. Geen idee meer waarover ik ging schrijven.

Dus om het toch maar over iets te hebben, een antwoord op de meest gestelde vraag: “Hoe stel je het ondertussen?”

Even kijken, ik ben hier nu 11 dagen, dus bijna in de helft. Fysiek voel ik me super: ik voel me sterker, heb meer evenwicht (belangrijk in sommige houdingen) en heb weinig klachten. Natuurlijk is het soms lastig om tijdens de theorieles op de grond te zitten, maar we zijn er ondertussen aan gewend dat iedereen varieert tussen gewoon zitten, half tegen de muur hangen of bijna helemaal plat op de grond liggen met een dekentje onder je poep en je hoofd op een kussen. En toch geconcentreerd blijven hé. Op die manier is het best uit te houden.

Ik heb de indruk dat mijn horeca-buikje al serieus geslonken is, mijn leggings voelen niet meer zo spannend rond mijn buik. De hoofdpijn van de eerste dagen is volledig weg, dat zal aan de koffie- en suikerafkickverschijnselen liggen. ’s Nachts heb ik zelfs geen neusspray meer nodig om te kunnen slapen en dat is pas een doorbraak (lees er mijn neusperikelen maar op na). Ook slapen doe ik prima. Zo blij dat mijn roommate niet snurkt!

Mentaal gaat het ook heel goed. Ik ben geconcentreerd, kan me focussen, en het is niet zo dat ik heel wanhopig mijn lief mis. We hebben alle dagen contact en dat is vertrouwd en aangenaam. Regelmatig neem ik tijd voor mezelf, trek me terug op mijn kamer of op het terras en dat doet iedereen hier wel voor zichzelf – en dat wordt zelfs aangemoedigd. Heerlijk.

De lessen zijn nog altijd pittig, intens, maar ik geniet er meer en meer van. Daarover later eens meer.

En ik blijf het zeggen: deze warme groep mààkt gewoon het hele gebeuren. Hadden we niet zo’n vertrouwen in elkaar en respect voor elkaar, dan zou het veel lastiger zijn.

Zicht vanuit de badkamer

Het weer viel de afgelopen dagen redelijk mee, vooral ’s morgens is het lekker zonnig en hebben we al vaak les gehad in de tuin. Vanaf zondag komt er weer een hoop regen aan, maar de laatste week hier zou het schitterend weer worden. Fingers crossed.

Tiny mist de zon?

dag 19/40dagenbloggen

Het is slecht weer hier. Ik denk dat er in België de laatste dagen meer zon te zien was dan hier in Tenerife. We zitten wel in het Noorden en dat is bekend voor minder goed weer dan het zuiden, maar dit is nu toch wel echt extreem. Amper vijftien graden, veel wolken, mist, met heel veel moeite komt er heel soms een flard van een zonnetje piepen, vaak regen,… Voor het weer had ik net zo goed thuis kunnen blijven.

Dit had ik niet verwacht. Ik heb veel topjes en shortjes mee, maar veel te weinig warme kleren, ik draag steeds dezelfde twee truien boven mijn t-shirt en mijn yogaleggings zijn maar nét warm genoeg. Er is ook nergens verwarming, want daar zijn ze niet op voorzien.

Maar weet je, we zeiden hier al tegen elkaar, eigenlijk is het niet zo erg. We hebben echt geen tijd om in de zon te zitten, er is dat vast dagelijks schema en soms moet je gewoon echt een uur slapen in de lunchpauze omdat je zo moe bent. Wat doet Tiny dan? Bloggen. Haha.

Het zou natuurlijk leuker zijn om ons ontbijtje of onze lunch buiten op te eten, maar ach, dat is nu ook geen drama. In de keuken is het lekker warm (niet omdat er verwarming is, maar omdat we er koken en allemaal samen zijn), dus blijven we vaker wat hangen in de keuken. In onze kamer is het echt koud!

En nogmaals: al is er hier geen zon en is het koud, er is de warmte van de groep en dat maakt alles zo veel makkelijker.

Tiny en de medestudenten

Dag 17/40dagenbloggen

Daar zit ik dan, samen met zeven andere enthousiaste yoga-leerlingen in Tenerife.

Samen een een jong Iers meisje, Fenella, werd ik opgepikt aan de luchthaven door onze gastvrouw en lerares Andrea. Eenmaal aangekomen was er nog één andere student aanwezig: Nina, een Oostenrijkse. Met ons drie spraken we af om eventjes naar het dorp te lopen voor een koffietje, zo leerden we elkaar wat kennen. Leuke meiden, Nina werkte de afgelopen tijd in een hostel op Las Palmas en vertelde ook over de vulkaanuitbarsting daar en de gevolgen ervan. Ze is een tijdje terug naar huis geweest, maar kreeg nu op Tenerife een werkaanbieding om in een duikcentrum te komen werken.

Fenella is nog maar 24 maar ik vind haar zo wijs, ze kan over allerlei uiteenlopende zaken meepraten en is een boeiende persoonlijkheid. Ze lacht ook graag, en heeft nu al inzichten die ik nog maar heb ingezien de laatste paar jaar.

Eenmaal terug in de school, leerden we meteen de ene man kennen van de cursus: de Italiaan Alessio. Hij heeft zeven jaar in Australië gewerkt als sportinstructeur en massagetherapeut, en is nu een tijdje terug in Italië maar kan daar niet meer aarden. Hij was wel blij om de Italiaanse keuken van zijn mama terug te proeven en vreest dat hij het moeilijk zal hebben om nu drie weken vegetarisch te eten.

Later kwamen ook twee Duitse meisjes erbij, Lisa en Maren, ze kennen elkaar niet maar reisden toevallig samen naar hier. De ene lijkt op Sinead O’Connor in haar jonge jaren en studeert/werkt als marinebiologe, en de ander is bezig met een Phd in ‘environmental politics’ – als ik het goed heb onthouden.

Ilona is een Poolse maar ze woont al vier jaar in Tenerife, hier vlakbij. Zij blijft dus niet slapen maar gaat elke dag naar huis. Ze werkte al een hele tijd (ook al) als massagetherapeute in een hotel hier.

Pas toen het al bijna acht uur ’s avonds was, kwam mijn roommate aan. Ik wist dus al dat ze Emily heette, ze leek heel verlegen (maar wellicht overweldigd door de hele groep én moe van de reis). Ze is Brits, woont in Wales (maar spreekt geen Welsch, oef!) en is afgestudeerd als psychologe, met als specialisatie ‘hoe het milieu ons zijn beïnvloedt”.

De andere lerares is Vicky, een Belgische, maar franstalig, ze komt uit Brussel maar heeft al bijna heel haar leven gereisd en woont de laatste jaren in Italië.

Kortom, een heel internationaal en gevarieerd én interessant gezelschap. Wat me ook al meteen de eerste avond opviel: er is bij iedereen ‘een hoek af’. Er zal nog veel gelachen worden, da’s al zeker.

De yogazaal met enkel studenten en Andrea, de lerares