school

Tiny op school: Frans en wiskunde

Vanaf het vierde of vijfde middelbaar ging ik ietsje liever naar school. Het pesten begon te minderen en ik had wat meer zelfvertrouwen.

Frans en wiskunde ging nog altijd slecht en ook die andere wetenschappelijke vakken waren een noodzakelijk kwaad. Nog altijd snap ik niet waarom ik per se scheikunde en fysica moest studeren als ik in een richting Moderne Talen zat. Ik had gelukkig kunnen kiezen voor “slechts” twee uur wiskunde, het minste van al. Maar ook hier, zeg maar Wiskunde voor dummies snapte ik er nog altijd niks van.

DERTIG jaar later zie ik dezelfde stomme leerstof terug keren bij de plusdochter die Toerisme studeert. Ik snap het nog altijd niet en kon haar dus niet helpen bij haar herexamen. Mijn lief, haar vader, studeerde ooit Wetenschappen in het secundair en later boekhouden. Denk je dat hij er iets van begreep? Wiskunde in het vijfde jaar is nog steeds zo theoretisch en van de pot gerukt als vroeger.

Leer die jongeren berekeningen maken die ze nodig hebben, die nuttig zijn. Logisch redeneren kun je ook leren op andere manieren. Nu is het gevolg enkel een grote hekel aan alles wat ook maar naar wiskunde ruikt.

wis

Frans dan. Het is een feit dat achttienjarigen amper Frans kunnen spreken. Méér nog: ze durven het amper. Terwijl ze wel al Frans hebben geleerd vanaf hun tien of elf jaar. Ook ik: vanaf het vierde jaar in de lagere school tot in het zesde secundair. Omdat ik Moderne Talen volgde zelfs vijf uur per week. En in een Waals restaurant durfde ik amper iets in het Frans te bestellen, laat staan dat ik de weg zou durven vragen. Ik kon wel alle regeltjes van de participe passé opnoemen en vertellen wanneer je de subjonctif nodig hebt. Of vertellen wat Madeleine-koekjes en thee te maken hebben met het boek van Marcel Proust.

DERTIG jaar later hoor ik hoe ze geen stage durft doen in een hotel omdat ze dan Frans zou moeten spreken. Hoe ze zonder problemen Engelse series zonder ondertiteling kan volgen, maar een Frans weerbericht gewoonweg niet begrijpt.

Ik begrijp echt niks van het onderwijssysteem. Waarom is dit DERTIG jaar later nog steeds niet veranderd? Mensen die dit lezen en zelf Franse les of Wiskunde geven, spreek mij gerust tegen. Maar blijkbaar ligt het ook niet aan de leerkrachten, hoor. Ik had best een goeie lerares Frans, maar zij ging ook maar verder met de leerlingen die wél konden converseren.

 

Et maintenant: quelque chose complètement différent. De winnaar van de giveaway (Smartphoto-wedstrijd) is geworden: Nele! De kortingscode zit binnenkort in haar mailbox. 

Advertenties

Tiny en de trotse ouders

It’s that time of the year again…  Facebook, Instagram, maar ook “in real life” hoor en zie je overal trotse ouders die pronken met hun geslaagde kinderen.

Begrijpelijk. Héél normaal dat je blinkt als een kerstboom en dat je jezelf trots op de borst mag slaan als zoon of dochter weer een jaar doorgesparteld hebben en verder mogen naar een volgend schooljaar, de hogeschool, de universiteit en kunnen genieten van een zorgeloze vakantie. Als ouder heb je ook flink je best gedaan om ze daar in te begeleiden. Serieus én welgemeend: chapeau en proficiat.

Elk jaar opnieuw vraag ik om je soms toch een beetje in te houden. Elk jaar opnieuw zijn er méér dan genoeg mensen bij wie het allemaal niet van een leien dakje verloopt. Bij wie het kind na verschillende moeilijke jaren er al helemààl niet geraakt is. Die door gezondheid- of psychische problemen niet door die examens of die toetsen is geraakt. Die soms wel slim genoeg is, maar de druk en het studeren gewoon niet aankan. En die er het volgend jaar wellicht ook niet zal geraken. Bij wie er tijdens het oudercontact gesproken wordt over heroriëntering, deeltijds leren, studiebegeleiding, medicatie, psychotherapie,…

Stel je voor hoeveel pijn het telkens doet om wéér een bericht te lezen van “Hoera, Pietje is geslaagd!” of “Wat een mooi resultaat voor Mieke – fiere mama en papa!”. Terwijl je zelf in zak en as zit en niet weet waar gekropen van schaamte, verdriet en schuldgevoel.

Denk er eens over na.

 

Tiny volgt massageles

Vorig jaar in augustus volgde ik een vierdaagse cursus Yoga en Holistische Massage. Bizar genoeg bleek het vooral de massagecursus te zijn waar ik erg van heb genoten en waar ik ook verder mee wilde. Daar zeiden ze dat ik ‘talent‘ had. Ahum.

Ondertussen ben ik sinds januari een cursus Massagetherapeut gestart, bij Syntra West.  Hoe dat gaat?

Wel, er zit natuurlijk een behoorlijk stuk theorie in: anatomie (botjes en spieren van buiten leren, ook de Latijnse namen…), leer over etherische en basisoliën, leer en pathologie van de huid,… In juni krijgen we hier ook een examen over en ik ben nu al regelmatig aan het studeren. Nogal ongelofelijk want ik ben nooit zo’n strevertje geweest – nu wil ik zoveel mogelijk punten scoren, haha!

Het gedeelte praktijk is natuurlijk leuker: we oefenen op elkaar tijdens de les en de dagen er na mogen al mijn huisgenoten er aan geloven. Tot nu toe nog maar een eerste basiscontact en gezicht- en hoofdmassage. Mijn massagetafel thuis ga ik al snel ruilen voor een beter exemplaar, ik was een beetje voorbarig en koos voor een goedkoper, smaller model, maar dat ligt niet zo lekker. Een tafel van minimum 65 centimeter breed is toch wel aangenamer.

Spiekbriefje nodig… 🙂

Vergis je niet, ik zal nooit een kinesist worden of pretenderen iemands pijn te kunnen wegnemen, het is geen sportmassage maar  enkel een relaxerende massage. Wat wel mogelijk is: dat je juist door stress of spanning vol blokkades zit en dat zo’n massage je wel kan helpen ontspannen, met als gevolg dat die blokkades minder worden. Maar dan is één keer niet genoeg, volgens mij… 😉

In de les zijn we met een stuk of zestien mensen, voornamelijk vrouwen en slechts twee mannen.  Onze leerkracht raadt ons telkens aan zo veel mogelijk te switchen van partner, maar enkele babbelkousen zien dat niet altijd zitten. Jammer en vooral pech voor hen. Elk lichaam is anders, iedere persoon masseert ook anders, en dan is het net interessant om zoveel mogelijk verschillen te ontdekken. De feedback die je van elkaar krijgt, is even belangrijk als wat de leerkracht zegt.

Wat de toekomst brengt, zullen we nog wel zien. Als het fantastisch gaat, is er altijd de mogelijkheid tot zelfstandige in bijberoep, maar dat zal nog wel even duren.

Een paar vraagjes voor jullie: Hebben jullie al eens een échte massage gekregen? Wat vond je er goed of minder goed aan? Wat is voor jou een goede relaxerende massage? Wat ben je bereid om er voor te betalen?

Touch the body,

calm the mind,

heal the spirit