school

Tiny volgt massageles

Vorig jaar in augustus volgde ik een vierdaagse cursus Yoga en Holistische Massage. Bizar genoeg bleek het vooral de massagecursus te zijn waar ik erg van heb genoten en waar ik ook verder mee wilde. Daar zeiden ze dat ik ‘talent‘ had. Ahum.

Ondertussen ben ik sinds januari een cursus Massagetherapeut gestart, bij Syntra West.  Hoe dat gaat?

Wel, er zit natuurlijk een behoorlijk stuk theorie in: anatomie (botjes en spieren van buiten leren, ook de Latijnse namen…), leer over etherische en basisoliën, leer en pathologie van de huid,… In juni krijgen we hier ook een examen over en ik ben nu al regelmatig aan het studeren. Nogal ongelofelijk want ik ben nooit zo’n strevertje geweest – nu wil ik zoveel mogelijk punten scoren, haha!

Het gedeelte praktijk is natuurlijk leuker: we oefenen op elkaar tijdens de les en de dagen er na mogen al mijn huisgenoten er aan geloven. Tot nu toe nog maar een eerste basiscontact en gezicht- en hoofdmassage. Mijn massagetafel thuis ga ik al snel ruilen voor een beter exemplaar, ik was een beetje voorbarig en koos voor een goedkoper, smaller model, maar dat ligt niet zo lekker. Een tafel van minimum 65 centimeter breed is toch wel aangenamer.

Spiekbriefje nodig… 🙂

Vergis je niet, ik zal nooit een kinesist worden of pretenderen iemands pijn te kunnen wegnemen, het is geen sportmassage maar  enkel een relaxerende massage. Wat wel mogelijk is: dat je juist door stress of spanning vol blokkades zit en dat zo’n massage je wel kan helpen ontspannen, met als gevolg dat die blokkades minder worden. Maar dan is één keer niet genoeg, volgens mij… 😉

In de les zijn we met een stuk of zestien mensen, voornamelijk vrouwen en slechts twee mannen.  Onze leerkracht raadt ons telkens aan zo veel mogelijk te switchen van partner, maar enkele babbelkousen zien dat niet altijd zitten. Jammer en vooral pech voor hen. Elk lichaam is anders, iedere persoon masseert ook anders, en dan is het net interessant om zoveel mogelijk verschillen te ontdekken. De feedback die je van elkaar krijgt, is even belangrijk als wat de leerkracht zegt.

Wat de toekomst brengt, zullen we nog wel zien. Als het fantastisch gaat, is er altijd de mogelijkheid tot zelfstandige in bijberoep, maar dat zal nog wel even duren.

Een paar vraagjes voor jullie: Hebben jullie al eens een échte massage gekregen? Wat vond je er goed of minder goed aan? Wat is voor jou een goede relaxerende massage? Wat ben je bereid om er voor te betalen?

Touch the body,

calm the mind,

heal the spirit

Advertenties

Tiny en de cursus zwart-wit

Het einde van het schooljaar en ook mijn cursus kwam weer tot een einde. Dit laatste halfjaar volgde ik opnieuw een fotocursus aan het SNT: zwart-witfotografie.

Voordien kwamen al de basis aan bod, daarna Straatfotografie, Product, Portret en Lightroom. De links tonen je mijn voorbije resultaten.
Ook nu weer wil ik graag de (volgens mij) beste foto’s met jullie delen, ik ben benieuwd naar de reacties. Best niet mobiel bekijken, vrees ik, foto’s in hoge resolutie.

1 en 2: Brugge is altijd een heerlijk onderwerp

DSC_0037-bewerkt

DSC_1183-HDR

3. Tyne Cot Cemetery (beetje overdreven in mijn bewerking?)

DSC_1061-bewerkt

4. Opdracht: detail

DSC_0129

5. Opdracht: schaduw (en ik hou van tegenlicht)

DSC_0034-3-bewerkt-2

6. Opdracht: abstract oftewel doe eens iets met groensels

DSC_0194-bewerkt

7. In Kortrijk aan de Budabrug

DSC_0027-bewerkt

8 en 9. Uitstap naar Cap Gris Nez

B3

 

A7

10. Model in galajurkje (door hen zelf gemaakt!)

DSC_0256

11. Model met long dress

7

12. Bezoek aan brouwerij Bourgogne des Flandres

DSC_0252

Volgend schooljaar ga ik opnieuw een cursus Portret doen, maar het grote verschil zal zijn dat ik deze keer naar Kortrijk ga en dus in een andere school ga les volgen. Waarom? Omdat het de enige cursus is die ik kàn doen op een moment dat voor mij past. En nog eens Portret volgen met een andere leerkracht lijkt mij echt leerrijk. Benieuwd!

Tiny en de 13 redenen #13reasonswhy

Of je nu ouder bent van een tiener, of je bent over tien jaar ouder van een tiener, of je was zelf ooit een tiener, dan kom/kwam je in aanraking met pesten. En als het helemaal niet mee zit, met zelfmoordgedachten.

Ga maar na: in je nabije omgeving heb je er zeker al mee te maken gehad, van dicht of van ver. De cijfers in België liegen er niet om, vooral jongeren hier in dit land zijn erg kwetsbaar. Hoe komt dit nu? En waarom zijn wij Belgen daar zoveel gevoeliger aan dan in onze buurlanden?

Als we alleen maar vergelijken met Nederland bijvoorbeeld, is het duidelijk dat wij Vlamingen enorme binnenvetters zijn. We spreken zelden over onze emoties. Jongeren zien altijd leuke foto’s op Instagram, Snapchat, Facebook maar er wordt amper gepraat over wat er zich écht afspeelt in hun hoofd. Eén op de drie mensen in België van 15 jaar en ouder voelt zich ongelukkig of heeft psychische problemen, zo blijkt uit de meest recente gegevens van de Gezondheidsenquête. Mensen klagen over slaaptekort door zorgen, ze hebben het gevoel voortdurend onder druk te staan en voelen zich mistroostig.

Pesten en zelfmoord wordt meer en meer bespreekbaar en dat is goed. Maar kinderen en jongeren krijgen amper houvast als het gaat om emotionele ondersteuning. Er moet al een serieus steekje los zijn eer je ziet als ouder, leerkracht, begeleider dat er iets misgaat met iemand. Ze zijn zo’n kei in het wegsteken van emoties, mijnheer.

30-13-reasons-why.w710.h473.2x

De serie op Netflix 13 reasons why maakt deze onderwerpen nog meer bespreekbaar en ook duidelijker. Zelfmoord is inderdaad een zeer complex gegeven en je kan nooit zeggen dat één iets de aanleiding was. In deze serie somt het hoofdpersonage 13 redenen op waarom ze een eind aan haar leven wil maken. Ze is zo slim om dat niet op Internet te zetten, er geen mp3-bestand van te maken, maar old school cassettes op te nemen en deze te sturen naar de personen die er mee te maken hebben.

Pesten bij jongeren, ach er wordt al zoveel over gepraat, zou je denken. Er wordt al zoveel aan gedaan. Het Pest Actie Plan en wat nog meer. Maar véél gebeurt zo subtiel. Iets wat duidelijk wordt aangetoond in de serie en dat vind ik er zo goed aan. Een lijst die wordt doorgegeven bijvoorbeeld, als grapje: wie heeft het mooiste kontje, wie het lelijkste? Wie heeft de mooiste mond, wie de lelijkste? Oh zo bekend voor mij. In het eerste middelbaar vond ik toevallig zo’n lijst in de klas, toen ik weer eens langer in de klas bleef hangen (zogezegd om op te ruimen, maar eigenlijk om de speeltijd te vermijden). Een opgerolde prop papier, verkreukeld maar nog zeer leesbaar. Wie is het mooiste meisje van de klas? Wie het lelijkste? En dan een lijstje met namen en streepjes er naast, een lijst om op te stemmen blijkbaar. Aan mij was die lijst in elk geval niet doorgegeven, maar ik stond er wel op.

Lelijkste meisje: Tiny (met zo’n 15 streepjes er naast)

En nee, ik toonde dit niet aan de leerkracht. Ik zei het aan niemand. Tot nu.

Had Awel toen al maar bestaan, ik zou er misschien naar toe gebeld hebben.

Denk je aan zelfmoord, ken je iemand die er aan denkt, heb je al zoiets meegemaakt en geraak je er niet aan uit? Praat er over. Met een vriend, met je lief, met iemand die je vertrouwt. Heb je niemand om mee te praten? Bel dan naar Tele-Onthaal of de Zelfmoordlijn. Je kan ook met hen chatten als je liever niet praat. Doen.

Ik was eventjes niet goed van de serie en het is jammer en een gemiste kans dat Netflix enkel verwijst naar hun eigen site enkel voor Amerikaanse hulp. Er werd vanuit Awel gevraagd voor een Vlaamse verwijzing maar dit werd jammer genoeg afgeketst. Vandaar: het mag wel eens extra gezegd worden.

Zijn ze nu niet bang voor copycat-gedrag? Naar aanleiding van die serie is er ook een discussie losgebarsten: heeft dit niet het omgekeerde effect? Vooral voor jongeren die zelf aan zelfmoord denken en zich identificeren met het hoofdpersonage kan het bekijken van de serie een risico inhouden. Op de Zelfmoordlijn-site geven ze wel tips, ik ga ze niet opsommen maar lees ze even hier. Je weet nooit wanneer je het nodig hebt.

Nog een keer: doen.