romantiek

Tiny’s woensdag (en drie series die ik aanraad)

’t Is woensdag, lummel-dag voor mij.

Ik heb maar weinig op mijn to-do lijstje: boodschappen doen, soep maken (wil ik zelf) en mexicaanse lasagne maken voor vanavond. De geplande wandeling gaat niet door wegens te koud, te nat, te veel modder.

Voor de rest hang ik rond in mijn joggingbroek en mijn slippers en kijk ik naar fantastische series. Recent heb ik de eer gekregen om een tijdje Apple TV uit te proberen (op mijn laptop want ik héb geen appeltv, en neen ik word niet gesponsord). Een van de eerste series die ik daar op wou uitproberen is “The morning show”, met Jennifer Aniston en Reese Whitherspoon. Ik heb al meermaals luidkeels gelachen, ik val niet in slaap dus het mag als ‘spannend’ genoteerd worden.

De vorige dagen (dat wil zeggen vòòr ik met The Morning Show begon), keek ik dolenthousiast naar de Noorse serie Hjem til Jul. De allereerste aflevering vond ik nog maar zo zo, maar daarna ben ik compleet gevallen voor de fantastische Johanne, die altijd lijkt te lachen, maar verder ook weinig een blad voor de mond neemt. Ik vind de Noorse taal ontzettend schattig, en het lijkt zelfs niet eens zo moeilijk, maar daar kan ik me schromelijk in vergissen. Na het eerste seizoen was ik zelfs zò geïnspireerd dat ik op de App DuoLingo meteen ben begonnen met Noorse lesjes. Mijn lief zit mij dan af en toe schaamteloos uit te lachen omdat ik ook zélf zinnen moet uitspreken die dan beoordeeld worden. Ik vind het super. En natuurlijk begon ik al te mijmeren over een vakantie in Noorwegen deze zomer. Nu ja. Daar gaan we nog niet al te veel over opzoeken, denk ik.

En wie heeft mij ook al weer gezegd dat ik écht écht naar Bridgerton moest kijken? Iemand uit de leesclub? Iemand van mijn wandelmaatjes? Geen idee meer, maar DANK U WEL. Ik heb die serie gebingewatched gelijk een malle, en zit nu met een soort post-Bridgerton depressie. The Duke of Hastings. Hij mag van ons meteen opduiken in Castle Earthrycke, en zou daar nog passen bovendien. Vinden ook Lieselotte, Josefien en Kelly.

Sommigen doet het denken aan Downton Abbey, of aan Sense & Sensibility of iets anders à la Jane Austen, maar het is schaamtelozer en sexyer dan dat. Steek de kindjes in bed vooraleer je aan aflevering zes begint. Of zet een koptelefoon op. En hou een slabbetje binnen handbereik. You can thank me later.

Is ’t ook iets voor mannen? Geen flauw idee. Ik vrees het een beetje…

Eigenlijk zegt de trailer niks. En eerlijk gezegd: ik had het eerst afgeschoven als een slap drama, met véél te véél balzalen en over the top jurken, héll was I wrong.

Sorry voor de extra Engelse bewoordingen hier, mijn Noors is nog niet zo goed.

Takk og vi sees.

Tiny op jubileumweekend

Volgende week zijn we tien jaar samen. Normaal zouden we ergens ‘deftig’ gaan eten, maar ja. Iets afhalen doen we wel af en toe, maar het is toch hetzelfde niet. Ik wou graag eens weg van tussen mijn vier muren en ik zocht naar een plekje waar mijn man zou kunnen fietsen en we samen zouden wandelen. Hoe meer afgelegen, hoe beter. Via een vriendin kwamen we terecht op een zalig plekje in de Vlaamse Ardennen, in de buurt van Brakel.

Op zaterdag was er veel mist, maar het was droog en we deden de stiltewandeling (klik hier voor de route). Prachtig, zelfs al zagen we weinig in de verte. ENORM veel modder, want de paden zijn veldwegen of boerenwegen en in de herfst/winter zien die er dus uit zoals op de foto’s hierboven.

We hadden voor de eerste avond lekkere kaas mee van bij Mikaaza (schaamteloos reclame, want ze zijn gewoon goed!), soep voor de volgende dag en spaghetti + saus voor ’s avonds. Er blijkt een goeie bakker te zijn in de buurt en spek met eitjes is ook prima als ontbijt. Keep it simple.
Het is er stil. Maar écht stil. Er passeert amper een auto en het logeeradresje ligt ook weg van de weg, als je me begrijpt. Ideaal. Terug op onszelf. Glaasje cava erbij. Knabbeltje. Veel lachen. Of gewoon zwijgen. Lekker slapen. Rusten. Boekje lezen. Op zondagmorgen nog een wandeling. Enfin, als je de foto’s ziet, snap je het plaatje wel, een zalig weekend!

Tiny krijgt energie van…

… koffie! … masseren! … dansen! …de zon! … festivals! (oh, wait.)

Tot zover de saaie opties.

Ik krijg ook energie van… seks! Heb ik nu je aandacht? Lees dan even verder, want ik ga hier een taboe op tafel gooien.

De Najaarsblogchallenge vroeg mij waar ik energie vandaan haal, wat mijn kleine gelukjes zijn, mijn lievelingsplaten, mijn super-adviezen. Laat ik daar nu al eens genoeg over geschreven hebben. Vijf jaar geleden hadden we ook al zo’n uitdaging in blogland: de Boost-your-positivity en wat hebben we daar een hoop toffe contacten aan over gehouden!

Het ontbreekt sommige mensen (mij ook) wel eens aan inspiratie en dan is schrijven in opdracht wel eens leuk. Hoe makkelijk zou het zijn om even linkjes te leggen naar mijn voorbije blogschrijfsels over energiegevers:

In die antistress-lijst stond ook seks vermeld. Ik heb daar toen weinig woorden aan vuil gemaakt, maar het mag gezegd zijn als vijftigplusser: ik geniet (nog steeds) van seks. En nee, je moet niet blozen, ik ga niet uit bed klappen. Verwacht geen uitleg over standjes of plekjes of – spaar me daar van – foto’s en filmpjes!

Maar hé, dit is zo’n huizenhoog taboe, jongens! Wie oh wie kan mij een link bezorgen die niet pornografisch is, van iemand die blogt over vrijen en alles wat daar bij hoort? Dat zou ik nu eens graag lezen zie. Met wie prààt je over zo’n dingen? Wat als het niet meer zo lekker is tussen de lakens? Wat als je er nooit geen tijd meer voor lijkt te hebben? Wat als het pijn doet? Wat als het op één of andere manier gewoon niet meer lukt? Wat als je chronisch ziek bent?

Je bent nog steeds een koppel en je bent daar dankbaar voor. Het is je goed recht om dat te vieren met elkaar en ik wens iedereen uit de grond van mijn hart toe dat dit nog altijd met veel plezier en respect voor elkaar gebeurt. En néé, ik vraag geen uitleg, ik zit daar totaal niet op te wachten.

Toch mag je eerlijk toegeven dat je daar energie van krijgt. Allez ja, ik toch. Het heeft tot na mijn dertigste geduurd eer ik eindelijk eens complimentjes kreeg over mijn lichaam en eer ik op dat vlak ook wat zelfvertrouwen kreeg. Dan moet ik er geen tekeningetje bij maken om duidelijk te stellen dat het vanaf toen seksueel allemaal in stijgende lijn ging, zeker?

Mag ik hier dan en passant een lans breken om seksuele problemen meer bespreekbaar te maken? Een vriendin van mij is onlangs afgestudeerd als Master in de Seksuologie en is nu ook aan de slag bij een praktijk: huisartsen, kinesisten, psychologen én een seksuologe, ik hoop dat ze veel klanten over de vloer krijgt. Want hoe erg is het als je bij problemen op dit vlak niet DURFT te praten met je huisarts? Omdat die zo conservatief is, of je ouders kent, of je er geen klik mee hebt? Vaak is het dan net makkelijker om contact te zoeken met iemand die jou niet kent, om bepaalde problemen te bespreken.

Want als het eventjes niet goed gaat, dan zijn er zéker oplossingen. Ook op lange termijn. Een seksuologe kan met je mee denken, helpen zoeken naar andere manieren om intimiteit te beleven, zodat het weer fun wordt in plaats van een opgave.

Och, ik heb mijn roeping gemist, denk ik. Uren zou ik hierover kunnen schrijven én praten. Jullie delen wat je willen, en privé is privé – ik heb hier eigenlijk ook niks gezegd over mijn eigen ervaringen – maar laten we seks ook niet dood zwijgen. En voor wie single is: erken ook die behoefte, het is geen zonde.

(Foto’s hieronder komen uit mijn collectie van de cursus Straatfotografie die ik volgde in 2016)