romantiek

Tiny en de liefde

Op dit moment zijn we honderd jaar, ongeveer. En we zijn nu al meer dan zeven jaar samen.

Gitta (die – hopelijk maar voor even – verdwenen is uit blogland) vroeg een tijd geleden of ik eens wou bloggen over hoe ik hem leerde kennen. Eigenlijk kun je dat zeggen in twee zinnen, maar ik geef jullie toch de lange versie.

Lange tijd was ik single en behoorlijk happy. Ik ging veel op reis, korte tripjes hier en daar, organiseerde veel met en voor Couchsurfing, leerde zo allerlei mensen kennen en daar zat hier en daar ook wel eens iets interessants tussen – maar nooit voor lang. En als ’t dan een keer een echt leuke man was, dan ging hij na drie weken terug naar Australië. Bummer!

Dus ik gooide mijn profiel op datingsites en als hij leuk kon schrijven in de chat, en we leken beiden geïnteresseerd, durfde ik al eens afspreken. Na enkele rampen en een enkel drama hield ik het eigenlijk voor gezien. Nog één keer zou ik gaan vissen in die grote vijver maar als er na een week niks meer zou opduiken, dan zou ik dat hele datingsite verhaal sluiten. Foert, dacht ik.

Tot ik opeens wel een heel leuk profiel zag. Regio Kortrijk. Da’s toch al een pak dichter dan Australië, hé? Twee kinderen. Ach ja, da’s normaal op onze leeftijd. Sportief en er stond een ienie mienie fotootje bij waarop ik toch wel zag dat hij groot en slank was. We zijn een beetje beginnen chatten, dat was leuk, hij schreef ook zonder fouten en antwoordde snel. Na enkele weken spraken we af, in Brugge. Zijn kinderen waren een week bij de mama, mijn zoon was gewoon thuis, maar al 14 dus hij kon best een paar uur alleen.

Nog vòòr die afspraak vroeg ik hem om een wat duidelijker foto, zodat ik hem toch zou herkennen. Ik herinner me nog precies waar ik zat en hoe ik reageerde toen ik die foto opende op mijn computer. Zijn gezicht leek te stralen, en er was een soort herkenning, een aha-erlebnis bijna. Zo van: aha, daar is hij ! Héél raar, maar héél leuk. Achteraf bleek dat hij hetzelfde gevoel had toen hij mijn eerste portretfoto zag.

Enfin, we zouden elkaar voor het eerst zien in de Estaminet – mijn lievelingscafé. Het kon nog altijd slecht uitdraaien, want ik ben nogal kritisch. Ik stap die avond binnen in het vertrouwde café, en ik zie tegelijk hém én aan de andere kant een koppel dat ik al een jaar niet meer zag omdat ze op wereldreis waren geweest. Ouch – want wie moet ik nu eerst goeiedag zeggen? Ik zei sorry, ik kom zo, tegen hem en begroette het koppel pijlsnel. Daarna begon ik al meteen met hem uit te leggen waarom ik eerst naar hen was gegaan. Maar het ijs was al snel gebroken en hij vergaf me. 😉

We hebben een spaghetti gegeten en hij dronk een tarwebiertje – toevallig ook mijn favoriet bier, als ik al eens bier drink. We babbelden honderduit en een paar uur later opperde ik dat de datingsite misschien beter een soort Tripadvisor zou worden, waar je achteraf een review zou kunnen geven op de date, met sterren en al. Eigenlijk viste ik naar een evaluatie, we wilden gewoon van elkaar weten hoe we over elkaar dachten, op dat moment. Dat bleek zowel voor hem als voor mij positief – hoera – en we bezegelden dat met een kus, zo over de tafel.

De vijf sterren waren aan het fonkelen en aan het vermenigvuldigen, er klonken toeters en bellen en engelengezang, er was vuurwerk, die eerste kus was ongelofelijk. Maar echt hé, zonder overdrijven. Hij keek me aan en zei ook: wat was me dat? Hij had het ook gevoeld. Schitterend.

En dat was het begin van een mooi verhaal – met hier en daar wat putten en kasseien, lastige rotsblokken en vieze plassen, maar hij is er altijd en helpt me overal door. Zoals het moet zijn.

DSC_0973

Death Valley – maar wij zo levendig als ’t maar kan. Foto blijft er maar tijdelijk opstaan, dus geniet ervan. 😉

 

Advertenties

Tiny en de zeven hoofdzonden, deel 3: Lust

Lust, wellust, onkuisheid.

Onkuisheid heeft alles te maken met misbruik van macht.

Deze zonde is de moeilijkste van al om hier te beschrijven. Want ik wil niet te persoonlijk worden en ik wil niemand beledigen of kwetsen. Als je hier al een tijdje mee leest, dan kun je één en één ook wel optellen en weet je dat ik op relatiegebied wel al wat watertjes heb doorzwommen.

Wat is onkuis? Wat gaat te ver?

Seks met iemand die het niet wil. Ongewenste aanrakingen van iemand die niet snapt wanneer hij (of zij!) te ver gaat. Seks in een relatie omdat ze er vanuit gaan dat het dan àltijd mag. Als het pijn doet en als je dat niet wil (want sommige mensen kiezen wel voor pijn). Alle seksueel getinte handelingen met kinderen die niet ten volle snappen wat er gebeurt. Idem voor volwassenen die een mentale achterstand hebben en die niet in staat zijn om nee te zeggen.

De Goedele’s van deze wereld hebben inderdaad wel iets goeds gedaan: er wordt nu tenminste over gepraat. Of toch al tien keer meer dan pakweg vijftig jaar geleden. Maar er is nog altijd een serieus tekort aan communicatie over seks, zelfs in een relatie. Mannen én vrouwen zijn nog altijd zeer aarzelend en terughoudend om te zeggen wat ze leuk vinden, wat ze graag hebben, wat voor hen kan en niet kan. Meer nog, er zijn tal van mensen die gewoon zelf niet goed wéten wat ze leuk vinden omdat ze niet durven te experimenteren, of nog nooit die kans hebben gehad.

love-or-lust

Ik gun iedereen de kracht om te kunnen zeggen of uitdrukken wat je wil en niet wil. Ik gun iedereen een sekspartner die aandacht geeft aan wat JIJ wil. Ik gun iedereen het vermogen om niet stil te staan in een (seksuele) relatie maar om af en toe iets uit te proberen of iets aan te passen. Al is het maar een keer het licht aan laten (of net het licht uit doen!).

 

Tiny en de zeven hoofdzonden, deel 2: Jaloezie

‘Liefde is geen bezit, maar een afspraak’

Een tijdje geleden schreef ik al een blog over het monster dat Jaloezie heet. Ik bleef toen redelijk algemeen en had het vooral over voorbeelden uit mijn nabije omgeving.
Zelf ben ik wel wat jaloers, ja. In het begin van mijn relatie was ik vaak op mijn hoede als er andere vrouwen aanwezig waren, vroeg ik hem uit over zijn vrouwelijke collega en was pas op mijn gemak toen ik haar in het echt had gezien. Ondertussen weet ik wel dat ik hem kan vertrouwen, dus mijn jaloezie is zo goed als weggeëbd.
In een vorige relatie had ik wel redenen om jaloers te zijn. Dan bleek een vriendschappelijke relatie toch niet zo zuiver vriendschappelijk.

jal
Als puber was ik ook jaloers als mijn ‘beste’ vriendin ineens wel heel klef werd met een andere vriendin, die ze nog maar pas kende. Toen ik zag dat ze die elke morgen een zoentje gaf, had ik echt een WTF-moment. Al zeiden we toen nog helemaal niet WTF, maar kom. 🙂 Wij gaven elkaar nooit een hallo-zoentje, dus waar kwam dat ineens vandaan? Ik snapte er niks van.

Jaloers op iemand’s uiterlijk: natuurlijk! Maar dan op een gezonde manier, niet dat ik er constant mee bezig ben. Het is dan eerder bewondering en wensen dat ik er ook zo uit zag. Iemand die zijn best doet om slank, gezond en gespierd te blijven vind ik echt fantastisch. Iemand die langer en gezonder haar heeft dan ik, ben ik ook best jaloers op. Of mooiere tanden, of een betere stem, of rechte tenen. Noem maar op… 🙂