projectblogboek

Tiny zoekt schrijvers (m/v) voor Fleur

Beste schrijvers allerhande,

een vriendinnetje van mij is bezig met haar master Illustratie aan de Kunstacademie in Gent. Momenteel is ze bezig met haar masterproject. Deze gaat over de persoonlijke visie die ieder mens heeft op een kunstwerk. Als je een schilderij toont aan een groep van 20 man, dan is de kans groot dat iedereen daar een andere visie over heeft.

Omdat ze dit een interessant gegeven vindt, wil ze dat principe toepassen op haar eigen prenten. Ze zou jullie willen vragen om hier iets over te vertellen. Je mag kiezen welke. De illustraties zijn nog niet af, het zijn dus ruwe schetsen, zegt ze zelf. Ik vind ze al behoorlijk representatief, maar ja, wie ben ik?

De deadline is 25 mei. Het hoeft geen verhaal met een plot te zijn (al mag dat wel), het mag ook een beschrijving zijn, het is volledig vrij. Alle tekstjes zouden minimum 180 woorden en maximum 700 woorden lang moeten zijn.

Uit ervaring weet ik dat bloggers soms even zonder inspiratie zitten, dus misschien is dit wel iets verfrissends. Zelf maakte ik ook iets. Je kan het hieronder lezen. Het slaat op deze illustratie:

verzinnebeeld1

Onderaan zet ik de andere prenten. Wil je meedoen, dan mag je de prent die je uitkiest, kopiëren op je blog, en er dus iets bij schrijven. Maar stuur dan je verhaaltje ook even door naar Fleur: Natuurlijk kunnen niet-bloggers ook meedoen. Zet eventueel je verhaal hier onder, of stuur het rechtstreeks naar fleur16_17@hotmail.com

Natuurlijk mag je ook een ander verhaal schrijven bij de illustratie die ik had uitgekozen.

Alvast bedankt!


Lieve Tiny,

hier zit ik dan, op mijn appartementje in Brighton. Je oude moeder heeft het eindelijk voor elkaar. Het is een hele onderneming geweest om onze Bruce hier te krijgen. Ik moest door een hoop papierwerk, en hij ging verplicht een paar dagen in quarantaine. Maar maandag mocht ik hem ophalen bij de politie en zijn we eindelijk weer samen. 

De kamers zijn schoon, niet zo heel ver van het strand en vooral rustig. Dat heb ik wel nodig na alles wat we hebben meegemaakt. Het is zo’n hectische tijd geweest, dat hoef ik je niet te vertellen.

Ik weet nog niet wat voor andere mensen hier wonen, tot nu toe zag ik alleen maar de landlady, Mildred. Een naam die perfect bij haar past. Ze is een jaar of tien ouder dan ik, en lijkt een beetje op Hyancinth Bucket, weet je nog wel, van die oude serie die we zo vaak samen hebben bekeken. Zij woont op het gelijkvloers en ik dus op twee hoog. Gelukkig is er een lift, want trappen kan ik echt niet meer op. 

Toch probeer ik dagelijks een wandelingetje te maken. Bruce is net zo traag als ik, en blijft flink naast me wandelen. Af en toe houdt hij dan zijn koppetje schuin om naar me te kijken, alsof hij wil zeggen: „Red je het nog, oudje?”.

Gisteren zag ik toch zoiets geks. Volgens mij was het een wagen van een circus, maar die stond helemaal alleen op de dijk. Ik zag niemand in de buurt maar hoorde wel geluiden, van een beest of zo. Naast die wagen stond een kooi met een doek er over en ik denk dat daar een aap of een ander dier in zat. Ik ben er maar af gebleven en Bruce vertoonde ook weinig interesse. Gelukkig maar. Straks ga ik nog een wandelingetje maken, eens kijken of dat ding er nog staat. 

Nou meid, ik hoop dat je ondertussen ook al een beetje bent bekomen van het feest. Maak je maar geen zorgen over mij, ik red me wel alleen. Doe de groeten aan je lieve man.

Liefs, 

mam. 


verzinnebeeld6 verzinnebeeld5 verzinnebeeld4 verzinnebeeld3 verzinnebeeld2

Tiny zingt een liedje

In het kader van #projectblogboek: maak een post over “de laatste keer…”

 black-and-white-mic
De laatste keer dat ik een microfoon vast had, was zaterdagavond. Om alle vrijwillige medewerkers van Dranouter te bedanken, was er een feestje. En blíj dat ik was, toen ik in de uitnodiging las dat het met karaoke zou zijn.  Ik weet het, veel mensen krijgen spontaan stuiptrekkingen als ze het woord karaoke horen, maar ik word daar dolenthousiast van.
Toen ik het boek met alle beschikbare liedjes in handen kreeg, wou ik meteen al een avondvullend programma met songs voorzien, maar ik heb me wijselijk ingehouden en het beperkt tot twee nummers. Dus stond ik even later, tussen andere meezingers zoals “Laat de zon in je hart” en een zeer valse doch schattig ontroerende versie van “Ik mis je zo”, een beetje bibberig toch wel, wat lievelingsnummers te kwelen. Eentje van Patti Smith en eentje van Phil Collins. Daarzie.
Grappig, toen enkelen achteraf zeiden dat ik, amai zeg, verborgen talenten had. En dat ik daar zo op het gemak stond, en of ik dat al eerder had gedaan. Tja, ik moet dan eens lachen. Vrienden en kennissen die mij vooral kennen sinds Facebook, vanaf 2009 of zo, weten daar niets van. Toen was mijn *kuch kuch* zangcarrière al eventjes voorbij. Die mensen schrikken dan wel een beetje.
De laatste keer dat ik meezong met echte muzikanten was een jaar of drie geleden, toen ik spontaan werd gevraagd om “You’ve got a friend’ te komen meezingen met de Brugse halfgod in Brugs muzikantenland Stevie.
En de laatste keer echt op een podium was met de minder gekende (maar daarom niet mindere) covergroep Slowtrain.
Toch pakweg twintig jaar in totaal zat ik in wat men noemt de ‘musicscene’, maar ik had nooit aspiraties of goesting om er méér mee te doen. Goh ja, okee, ik kan een beetje zingen, maar ik ken ook zeer goed mijn beperkingen en weet dat velen mijn stem gewoon niet graag horen. Eerlijk gezegd hoor ik mezelf ook niet graag zingen, opnames vind ik vreselijk klinken. Talloze cassettes en een enkele cd heb ik in de kast liggen, ik durf ze nog niet weg te doen (nostalgisch ja) maar ik durf ze ook niet meer te beluisteren.
Ondertussen heb ik het een beetje gehad met repetities, compromissen tussen wat wel en wat niet, verplaatsingen, oefenen in rokerige ruimtes en studeren op teksten of zelf teksten schrijven. Ik hou het bij zingen in de auto, en af en toe een halve karaokesessie.
En toch, soms roept dat podium mij. Heel stilletjes. En heel soms antwoord ik dan: ‘Ja ja, ik kom. Heel eventjes.’
laatste

Tiny gidst je rond in Brugge

Vorige week had ik het beloofd hé?

Toen had ik mijn camera niet mee maar was het mooi weer. Vandaag was het natuurlijk herfstweer, maar ik ging vroeg op pad en heb anderhalf uur zonder regen rondgewandeld.

Ik start eigenlijk altijd met een rondwandeling in het Astridpark. Oftewel: de Botanieken hof. Toen mijn zoon nog veel kleiner was dan ik, en we nog in het centrum woonden, gingen we regelmatig naar dit speelpleintje. Uren heeft hij daar gespeeld, dus echt een aanrader voor de jonge ouders onder jullie.

01-DSC_0292Toen ik in het middelbaar zat, moesten we tijdens de turnles in dit park gaan lopen. Wat had ik daar een GLOEIENDE hekel aan. Blijkbaar wordt dit nog steeds gedaan, de gele stipjes op de volgende foto zijn de meisjes van de Frères.

02-DSC_0296

Aan de rand van het Astridpark vind je ook mijn favoriet café. Je moet er niet alleen gaan voor de sfeer, de ambiance, de altijd vriendelijke kelners en mijn favoriete cafébaas Ward, maar ook voor de beste spaghetti in de wereld. In de wereld, je leest het goed. Het recept wordt al meer dan dertig jaar geheim gehouden. In een andere post blog ik wel eens uitgebreid hierover. Lyrisch kan ik er over worden…

07-DSC_0304

Je kan dan naar links gaan en even passeren langs het vroegere Pandreitje, de mannengevangenis tot 1989. Daarna werd alles gesloopt, uitgenomen de voorgevel en heeft het plaats gemaakt voor een verkaveling met appartementen. Die schijteduur zijn, volgens mij. Maar mooi gelegen, dat wel.

09-DSC_0307

Loop je dan verder richting Rozenhoedkaai, dan zie je daar het meest gefotografeerde plekje van Brugge. Om 9 uur, op een woensdag in oktober, staat er gelukkig geen kat. Mooi hé.

10-DSC_0310Op een steenworp afstand ligt de Vismarkt. Heel veel mensen vragen mij dan: en wordt er hier dan ook nog vis verkocht? Jazeker: elke morgen, behalve de zondag. Je moet zelfs een nummertje trekken.

11-DSC_0312

Stinkt dat daar niet enorm? Ba neen. Verse vis stinkt niet. Okee, het ruikt naar vis, ja hallo!

Het brugje dat leidt naar de Blinde Ezelstraat en de Brug biedt een heel mooi zicht. Ook hier: normaal staan er hordes toeristen foto’s te nemen. De truuk is dus: buiten het seizoen komen en vroeg (voor 10u) of laat (na 19u) passeren. Ik zit hier graag een beetje te zitten. 13-DSC_0314Daarna kom je op de burg. Ook weer zalig deze morgen: niemand te zien. Behalve de koetsen die er nog werkloos bij staan. Normaal vind je deze op de Markt, maar ’t is woensdag en dan is er markt op de Markt. 😉 Is dat nu tof zo’n koetsritje? Wel, ik heb het ooit uitgeprobeerd en ik vond er niks aan. De meeste koetsiers rammelen hun babbeltje af, je verstaat er de helft van en je komt gewoon op de plekken die je net zo goed te voet kan doen. Wat betreft die koetsiers, daar kan ik ook al een post over schrijven. Voer voor later.

15-DSC_0317Eigenlijk zou ik je iets anders willen aanraden. Als je iets wil te weten komen over de echte geschiedenis van Brugge, over de vroegere Sint-Donaaskerk die hier stond, over oude vestingmuren,… dan moet je eens je stoute schoenen aantrekken en onderstaand hotel binnen stappen. De meesten vallen om van verbazing als ik aan de receptie daar vraag of ik even naar de kelder mag. Maar meestal mag dat. Geen toerist die dit weet – of ’t moeten hele slimme zijn. Meer uitleg? Contacteer mij gerust, maar ook dit is een ideetje voor een andere blogpost. Amai.

16-DSC_0318

Ge zijt toch nog niet moe hé? Kom dan gaan we naar de Markt. Waar er dus markt is, zie mijn vorige blogpost over de Kaas en zo. Er is natuurlijk een kippenkraam, maar wat vandaag zo schattig is, er loopt een kleuterklasje rond van Hemelsdaele, super schattig hé!

22-DSC_0328

Okee, wie heeft er hier dorst of moet er naar het toilet? Kom, we gaan een koffietje drinken. Er is een nieuwe koffiebar gesignaleerd in Brugge en ik wil daar eens naar toe. Die dingen schieten tegenwoordig als koffiebonen paddenstoelen uit de grond. I love coffee, heet het. Vlakbij de Markt, de Eiermarkt, in de Sint-Jacobsstraat. Als de markt achter je is, op je rechterkant. Man van dienst is Koen, die niet op de foto wil, maar graag babbelt met zijn klanten. Hij doet dat goed met een koppeltje die er al zat toen ik binnenkwam en van een grote Latte genoot. Ik bestel een cappuccino, lekker, mooi gepresenteerd, met een koekje maar mijn foto is niet goed voor publicatie. Vandaar: de ingang en kijk daar, een selfie, hihi. Jaja, ik keer nog wel eens terug hoor.

25-DSC_0334

Volgende keer deel twee. En ondertussen vele ideetjes voor nieuwe postjes:

  • Tiny gaat eten en drinken in Brugge
  • Tiny toont je een geheime kelder
  • Tiny is lyrisch en krijgt tranen in de ogen van de spaghetti in de Estaminet
  • Tiny interviewt een koetsier
  • Tiny interviewt een gewone Bruggeling
  • Tiny interviewt een toerist

En we gaan nog niet naar huis, bijlange nie, bijlange nie!

Deze post was eveneens in het kader van #projectblogboek.

31-DSC_0344