pesten

Tiny op school: Frans en wiskunde

Vanaf het vierde of vijfde middelbaar ging ik ietsje liever naar school. Het pesten begon te minderen en ik had wat meer zelfvertrouwen.

Frans en wiskunde ging nog altijd slecht en ook die andere wetenschappelijke vakken waren een noodzakelijk kwaad. Nog altijd snap ik niet waarom ik per se scheikunde en fysica moest studeren als ik in een richting Moderne Talen zat. Ik had gelukkig kunnen kiezen voor “slechts” twee uur wiskunde, het minste van al. Maar ook hier, zeg maar Wiskunde voor dummies snapte ik er nog altijd niks van.

DERTIG jaar later zie ik dezelfde stomme leerstof terug keren bij de plusdochter die Toerisme studeert. Ik snap het nog altijd niet en kon haar dus niet helpen bij haar herexamen. Mijn lief, haar vader, studeerde ooit Wetenschappen in het secundair en later boekhouden. Denk je dat hij er iets van begreep? Wiskunde in het vijfde jaar is nog steeds zo theoretisch en van de pot gerukt als vroeger.

Leer die jongeren berekeningen maken die ze nodig hebben, die nuttig zijn. Logisch redeneren kun je ook leren op andere manieren. Nu is het gevolg enkel een grote hekel aan alles wat ook maar naar wiskunde ruikt.

wis

Frans dan. Het is een feit dat achttienjarigen amper Frans kunnen spreken. Méér nog: ze durven het amper. Terwijl ze wel al Frans hebben geleerd vanaf hun tien of elf jaar. Ook ik: vanaf het vierde jaar in de lagere school tot in het zesde secundair. Omdat ik Moderne Talen volgde zelfs vijf uur per week. En in een Waals restaurant durfde ik amper iets in het Frans te bestellen, laat staan dat ik de weg zou durven vragen. Ik kon wel alle regeltjes van de participe passé opnoemen en vertellen wanneer je de subjonctif nodig hebt. Of vertellen wat Madeleine-koekjes en thee te maken hebben met het boek van Marcel Proust.

DERTIG jaar later hoor ik hoe ze geen stage durft doen in een hotel omdat ze dan Frans zou moeten spreken. Hoe ze zonder problemen Engelse series zonder ondertiteling kan volgen, maar een Frans weerbericht gewoonweg niet begrijpt.

Ik begrijp echt niks van het onderwijssysteem. Waarom is dit DERTIG jaar later nog steeds niet veranderd? Mensen die dit lezen en zelf Franse les of Wiskunde geven, spreek mij gerust tegen. Maar blijkbaar ligt het ook niet aan de leerkrachten, hoor. Ik had best een goeie lerares Frans, maar zij ging ook maar verder met de leerlingen die wél konden converseren.

 

Et maintenant: quelque chose complètement différent. De winnaar van de giveaway (Smartphoto-wedstrijd) is geworden: Nele! De kortingscode zit binnenkort in haar mailbox. 

Tiny en de 13 redenen #13reasonswhy

Of je nu ouder bent van een tiener, of je bent over tien jaar ouder van een tiener, of je was zelf ooit een tiener, dan kom/kwam je in aanraking met pesten. En als het helemaal niet mee zit, met zelfmoordgedachten.

Ga maar na: in je nabije omgeving heb je er zeker al mee te maken gehad, van dicht of van ver. De cijfers in België liegen er niet om, vooral jongeren hier in dit land zijn erg kwetsbaar. Hoe komt dit nu? En waarom zijn wij Belgen daar zoveel gevoeliger aan dan in onze buurlanden?

Als we alleen maar vergelijken met Nederland bijvoorbeeld, is het duidelijk dat wij Vlamingen enorme binnenvetters zijn. We spreken zelden over onze emoties. Jongeren zien altijd leuke foto’s op Instagram, Snapchat, Facebook maar er wordt amper gepraat over wat er zich écht afspeelt in hun hoofd. Eén op de drie mensen in België van 15 jaar en ouder voelt zich ongelukkig of heeft psychische problemen, zo blijkt uit de meest recente gegevens van de Gezondheidsenquête. Mensen klagen over slaaptekort door zorgen, ze hebben het gevoel voortdurend onder druk te staan en voelen zich mistroostig.

Pesten en zelfmoord wordt meer en meer bespreekbaar en dat is goed. Maar kinderen en jongeren krijgen amper houvast als het gaat om emotionele ondersteuning. Er moet al een serieus steekje los zijn eer je ziet als ouder, leerkracht, begeleider dat er iets misgaat met iemand. Ze zijn zo’n kei in het wegsteken van emoties, mijnheer.

30-13-reasons-why.w710.h473.2x

De serie op Netflix 13 reasons why maakt deze onderwerpen nog meer bespreekbaar en ook duidelijker. Zelfmoord is inderdaad een zeer complex gegeven en je kan nooit zeggen dat één iets de aanleiding was. In deze serie somt het hoofdpersonage 13 redenen op waarom ze een eind aan haar leven wil maken. Ze is zo slim om dat niet op Internet te zetten, er geen mp3-bestand van te maken, maar old school cassettes op te nemen en deze te sturen naar de personen die er mee te maken hebben.

Pesten bij jongeren, ach er wordt al zoveel over gepraat, zou je denken. Er wordt al zoveel aan gedaan. Het Pest Actie Plan en wat nog meer. Maar véél gebeurt zo subtiel. Iets wat duidelijk wordt aangetoond in de serie en dat vind ik er zo goed aan. Een lijst die wordt doorgegeven bijvoorbeeld, als grapje: wie heeft het mooiste kontje, wie het lelijkste? Wie heeft de mooiste mond, wie de lelijkste? Oh zo bekend voor mij. In het eerste middelbaar vond ik toevallig zo’n lijst in de klas, toen ik weer eens langer in de klas bleef hangen (zogezegd om op te ruimen, maar eigenlijk om de speeltijd te vermijden). Een opgerolde prop papier, verkreukeld maar nog zeer leesbaar. Wie is het mooiste meisje van de klas? Wie het lelijkste? En dan een lijstje met namen en streepjes er naast, een lijst om op te stemmen blijkbaar. Aan mij was die lijst in elk geval niet doorgegeven, maar ik stond er wel op.

Lelijkste meisje: Tiny (met zo’n 15 streepjes er naast)

En nee, ik toonde dit niet aan de leerkracht. Ik zei het aan niemand. Tot nu.

Had Awel toen al maar bestaan, ik zou er misschien naar toe gebeld hebben.

Denk je aan zelfmoord, ken je iemand die er aan denkt, heb je al zoiets meegemaakt en geraak je er niet aan uit? Praat er over. Met een vriend, met je lief, met iemand die je vertrouwt. Heb je niemand om mee te praten? Bel dan naar Tele-Onthaal of de Zelfmoordlijn. Je kan ook met hen chatten als je liever niet praat. Doen.

Ik was eventjes niet goed van de serie en het is jammer en een gemiste kans dat Netflix enkel verwijst naar hun eigen site enkel voor Amerikaanse hulp. Er werd vanuit Awel gevraagd voor een Vlaamse verwijzing maar dit werd jammer genoeg afgeketst. Vandaar: het mag wel eens extra gezegd worden.

Zijn ze nu niet bang voor copycat-gedrag? Naar aanleiding van die serie is er ook een discussie losgebarsten: heeft dit niet het omgekeerde effect? Vooral voor jongeren die zelf aan zelfmoord denken en zich identificeren met het hoofdpersonage kan het bekijken van de serie een risico inhouden. Op de Zelfmoordlijn-site geven ze wel tips, ik ga ze niet opsommen maar lees ze even hier. Je weet nooit wanneer je het nodig hebt.

Nog een keer: doen.