opvoeding

Tiny en de trotse ouders

It’s that time of the year again…  Facebook, Instagram, maar ook “in real life” hoor en zie je overal trotse ouders die pronken met hun geslaagde kinderen.

Begrijpelijk. Héél normaal dat je blinkt als een kerstboom en dat je jezelf trots op de borst mag slaan als zoon of dochter weer een jaar doorgesparteld hebben en verder mogen naar een volgend schooljaar, de hogeschool, de universiteit en kunnen genieten van een zorgeloze vakantie. Als ouder heb je ook flink je best gedaan om ze daar in te begeleiden. Serieus én welgemeend: chapeau en proficiat.

Elk jaar opnieuw vraag ik om je soms toch een beetje in te houden. Elk jaar opnieuw zijn er méér dan genoeg mensen bij wie het allemaal niet van een leien dakje verloopt. Bij wie het kind na verschillende moeilijke jaren er al helemààl niet geraakt is. Die door gezondheid- of psychische problemen niet door die examens of die toetsen is geraakt. Die soms wel slim genoeg is, maar de druk en het studeren gewoon niet aankan. En die er het volgend jaar wellicht ook niet zal geraken. Bij wie er tijdens het oudercontact gesproken wordt over heroriëntering, deeltijds leren, studiebegeleiding, medicatie, psychotherapie,…

Stel je voor hoeveel pijn het telkens doet om wéér een bericht te lezen van “Hoera, Pietje is geslaagd!” of “Wat een mooi resultaat voor Mieke – fiere mama en papa!”. Terwijl je zelf in zak en as zit en niet weet waar gekropen van schaamte, verdriet en schuldgevoel.

Denk er eens over na.

 

Advertenties

Tiny en Liesbeth, over Anti-Broodfok en geplaatste jongeren

In navolging van twee andere sterke vrouwen, Anick-Marie en Virginie, sprak ik ook met Liesbeth uit Lommel. Ik ken haar al een jaar of acht, we werkten samen voor Awel. Maar daar gaat het nu even niet over. Liesbeth is méér dan een dierenvriend en méér dan een opvoedster. Even schetsen.

DSC_0224

Toen Liesbeth nog klein was…

leefde ze samen met haar mama want haar ouders waren gescheiden. Toch zegt ze, de verstandhouding tussen beide ouders was altijd prima in orde als het haar opvoeding betrof. Ze zijn allebei ook heel sociaal en net als Liesbeth zijn ze ook echte gevers.

Vroeger had ze geen huisdieren, want dat mocht niet op het appartement. Pas later, toen ze ging samenwonen, kwam er een hondje in huis.

Liesbeth studeerde sociale readaptatiewetenschappen in Leuven, een algemeen sociale opleiding want ze wou overal wel van proeven. Toch was ze al van jongsaf aan geïntrigeerd door de gebouwen van de gemeenschapsinstelling in Mol, met die tralies en zo. Ze vroeg zich af wie daar ‘woonde’, of dat een gevangenis was. ‘Nee’, zei haar moeder, ‘daar zitten de stoute jongens!’. Ze kon zich daar niets bij voorstellen. (De tralies waren er nog bij de oude gebouwen, nu worden die gebouwen gebruikt door de Kunstacademie.) 

In het eerste jaar van haar opleiding kon ze daar al stage gaan doen, dit was precies wat ze wou. Al was het de eerste tijd vreselijk moeilijk, toch heeft ze daar drie jaar lang stage gedaan en meteen na het afstuderen kon ze daar ook aan het werk als opvoedster. Ondertussen werkt ze er al zestien jaar.

Liesbeth als opvoedster: 

Het eerste jaar van haar stage was ze zelf amper achttien jaar, de jongens (toen enkel jongens) waren zestien, zeventien en dat was enorm moeilijk, maar ze leerde bij als een sneltrein. Dat was best wel pittig. Liesbeth werkte toen bij ‘De Hutten’, een gesloten afdeling voor jongens die zware strafbare feiten hadden gepleegd. Als een volwassene dit had gedaan, dan krijgt die zeker 5 tot 10 jaar gevangenisstraf. Een zestienjarige wordt soms wel berecht als volwassene, maar komt dan niet in de reguliere gevangenis terecht. Dit heeft ze gedaan tot in 2008 en daarna wou ze even iets anders. Er konden vanaf toen ook meisjes terecht in de instelling en dit was iets wat ze wel wou proberen.

Werken met meisjes, daar krijgt ze veel meer voldoening van, maar het is honderd keer moeilijker. Terwijl jongens recht voor de raap zijn, maar bij meisjes blijft dat hangen. Conflictsituaties blijven ‘leven’, er zijn meer kliekjes… en zij zijn ook veel destructiever naar zichzelf toe. Dat doet wel iets met je, vertelt Liesbeth. Toch is ze ondertussen verantwoordelijke van haar leefgroep, de time-out, waar meisjes voor 14 dagen worden geplaatst om even uit hun oorspronkelijke instelling te zijn, om conflictsituaties te bespreken, daarna gaan ze weer terug. Het is heel afwisselend werk, omdat het telkens ook andere meisjes zijn. Al komen die soms nog wel eens terug…

Een sterke opvoedster

Zelf ben ik niet in de wieg gelegd om bij jongeren met problemen te werken. Daar heb ik geen geduld voor. Stuur mij met tien mentaal beperkten een week naar Lourdes, en ik leef op. Maar wat Liesbeth doet…

Ze heeft veel geduld met haar meisjes. Terwijl ze thuis niet echt een geduldig persoon is. Ze ziet in elke meid het goede. Zelfs al hebben ze van alles uitgespookt wat totaal niet door de beugel kan, ze is er van overtuigd dat elkeen een nieuwe kans verdient. Misschien is het dat. Zelf heeft ze geen kinderen en zo kan zij thuis wel volledig tot rust komen. Ze ziet zichzelf ook niks anders doen dan dit werk.

Haar slagzin: Je bent in elke omstandigheid vrij om te kiezen, maar je bent niet vrij van de gevolgen van jouw keuze.

DSC_0220-2

Liesbeth en de dieren

Ooit is ze begonnen op een dierenforum op het Internet. Ze las daar heel vaak over broodfokkers. Wat is dat nu precies, vroeg ze zich af? Een broodfokker is een hondenkweker die dieren kweekt ‘om den brode’, dus alleen maar voor het geld, waarbij geen rekening wordt gehouden met het welzijn van de dieren.

Ze leerde op dat forum iemand kennen, die zo’n ‘kweekteef’ in huis had genomen, een grote Sint-Bernard. Dat reuzegroot beest kon zelfs niet meer blaffen omdat de stembanden waren geëlektrocuteerd. Wablief? Ja want dan was er geen geluidsoverlast meer. Kun je je dat voorstellen?

Liesbeth ging ook eens samen wandelen met een groep, waar ze nog meer horrorverhalen hoorde: een hondje dat tien jaar lang in een broodfokkerij had gezeten, kende niks: geen buitenlucht, geen gras, geen regen, geen kiezelsteentjes, geen tapijt,… want het dier kende enkel maar ‘het hok’. Eerst werd Liesbeth steunend lid van de Anti-Broodfok Actie, maar gaandeweg wou ze méér doen. Een aantal jaar geleden werd in Oostkamp een broodfokkerij leeggehaald, die man was failliet gegaan. Daar zaten een stuk of honderdvijftig (150!!) teven en die honden gingen naar verschillende asielen. Eén hondje, Border Collie Tess, heeft Liesbeth geadopteerd. Zij was er het ergst aan toe: ze woog nog 12 kilo, had geen haar meer, schurft, schimmel, etterende wonden,… Ook zij had nog nooit op het gras gelopen, wist niet wat dat was.

Voorzitter van de Anti Broodfok actie

Sinds het opdoeken van de fokkerij in 2011 is Liesbeth in het bestuur gegaan van de vzw en sinds 2015 is ze voorzitter. Ze organiseren optochten, staan op evenementen met infostands, verkopen merchandise, geven info aan mensen die zich hebben laten vangen, of mensen die twijfelen bij hun aankoop van een pup. Ook op wetgevingsvlak probeert de vzw iets te veranderen, zowel bij het Ministerie van Landbouw (want ook honden zijn blijkbaar landbouwdieren) als bij het Ministerie van Dierenwelzijn.

Een fokker uit het Limburgse heeft onlangs een aanvraag gedaan voor een uitbreiding tot 150 honden. (Let op, eerst vroeg hij dit voor 480 honden.) Vooral teven dan, om mee te kweken. Let wel, die dieren zijn twee keer per jaar loops en krijgen dan steeds opnieuw een nestje pups. Al die pups zijn (volgens de wet) zolang ze geen zes maanden oud zijn, onbestaand. Begrijp je? Die. Zijn. Er. Niet. Kun je je enigszins voorstellen hoe zo’n fokbedrijf (want dit is echt een bedrijf!) er uit ziet, met honderd mama-hondjes en al de pups? Liesbeth heeft me foto’s getoond, vreselijk. Deze teefjes hebben zo goed als geen menselijk contact, zitten alleen maar in een hok, en worden behandeld als broedmachines. Als puppies hun hele jonge leven in een hokje zitten, worden ze niet gesocialiseerd, kennen ze geen stofzuiger of geluid van tv of een auto die passeert. Met als gevolg dat deze honden ‘angstbijters’ kunnen worden. Puppies zien er misschien schattig uit, maar denk eens verder na… Check hun website met tips om een goeie kweker te herkennen, als je dan toch per se een pup wil. Een iets oudere hond uit het asiel kan net zo lief zijn.

Liesbeth heeft nu drie honden, Tess (ex-kweekteef), James, een schattige mini Amerikaanse herder en Flor, een grappig mixje. En nog enkele lieve poezen!

Wil je ook iets betekenen voor de Anti-Broodfok? Je kan steunend lid worden, voor 15€ per jaar, klik dan hier. Of je kan een leuk gadget kopen om hen te steunen, klik hier. Alvast bedankt!

Tiny zoekt steun, voor Awel en Music For Life

Awel, weet je ’t nog niet? Samen met WISL doe ik mee aan de Warmste Week en wij steunen Awel, de Kinderen- en Jongerentelefoon. Omdat zij méér geld nodig hebben om vrijwilligers aan te trekken, hun werking uit te breiden en zo méér kinderen en jongeren kunnen te woord staan. Of dat nu via de telefoon is, of via een mailtje, de chatbox of het forum, nog altijd hebben ze helpende en luisterende oren te kort. Lees er meer over in mijn bericht Tiny zoekt vrijwilligers voor Awel.

Awel.jpg

Kun je niet komen naar onze Yogadag For Life, of vind je yoga niks voor jou, maar wil je toch steunen? Dat kan!!

Ofwel:

  • kun je storten wat je wil ten voordele van Awel op het rekeningnummer: BE58 3800 3310 6979
  • kom je langs op zaterdag 16 december in Tielt, tussen 9u en 17u voor een koffie, thee, soepje of iets lekkers en schenk je op die manier ook een bijdrage voor Awel. Adres: Stationsstraat 62 in Tielt bij WISL (eerste verdiep).

Tot dan? Alvast héél erg bedankt uit naam van alle vrijwilligers bij Awel én alle kinderen die een beroep doen op hun diensten.

affiche yogaa

En ja hoor, je kan je nog altijd inschrijven voor de yogasessies: Schrijf je hier in.