opruimen

Tiny en de zeven hoofdzonden, deel 7: Hebzucht

Hebzucht of gierigheid

We hebben precies nooit genoeg. Ons consumptiegedrag tart soms alle verbeelding. Terwijl ik al vier bloesjes in de kast heb hangen, ga ik toch nog op zoek naar dat éne bloesje dat bij die éne nieuwe broek past. Hoe belachelijk. Vaak realiseer ik me dat dan toch ineens en koop ik helemaal niks. Ik hou niet eens van shoppen.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik ga nadenken over mijn koopgedrag. Dat heeft dan niet per se met gierigheid te maken, met wel met beseffen wat we nu eigenlijk echt nodig hebben. Je leest heel veel over consuminderen en minimaliseren, ik hoorde over mensen die een stufflist hanteren, zelfs toekomen met honderd (100) dingen in huis. Weggeven is fantastisch, daar ben ik al lang achter. Of het nu over kleren gaat, make up, boeken, eten, knuffels,… Je geeft iets weg maar krijgt er zoveel voor terug, dankbaarheid om maar één iets te noemen.

Verhuizen is ideaal om eens kritisch te bekijken wat je nu eigenlijk echt nodig hebt in je leven. Toen ik anderhalf jaar van Brugge naar Wevelgem verhuisde, heb ik enorm veel spullen weggegooid, weggegeven of verkocht. Ik had geen bed meer, geen zetel, geen tafel, geen stoelen, geen oven, geen potten en pannen, geen borden noch bestek. Veel ging naar mijn zoon die op kot ging, of naar vrienden of naar de kringloop. Ik heb nog niks gemist.

Ik heb ook geen eigen huis, ik woon samen met mijn vriend maar ben geen eigenaar. Kort door de bocht gezegd: als hij zegt, trap het maar af, sta ik gewoon op straat. Ik lig er niet zo wakker van, vertrouw er op dat dit niet zo snel gaat gebeuren.

Ik heb weinig geld op de bank, sparen doe ik amper (lukt ook niet met een zoon die op kot zit en de bijdrage die ik lever aan het samenwonen). Ik leef liever nu en ga dan eens uit eten of een keertje meer op reis. En zelfs dat doen we zéér zuinig. Gewoon, omdat die luxe niet nodig is. Ik voel mij daar nogal ambetant bij, lees mijn verslag maar over mijn luxueus verblijf in Griekenland destijds. 

Waar geef ik dan wel geld aan uit? Duurzame dingen. Ik heb nog geen seconde spijt van mijn Macbook-aankoop, of mijn dikke Jack Wolfskin winterjas. De dvd-reeks van Lord Of The Rings kostte wel wat, maar koester ik nog steeds. En nu mijn tanden, ook wel omdat het bijna de enige oplossing is. Lekker en gezond eten. Goeie wijn (hoewel zelden meer dan 15€ per fles). Boeken die ik écht in huis wil. Een goeie portretlens voor mijn camera.

En over bovenstaand lijstje heb ik echt lang moeten nadenken. Dat zegt genoeg zeker.

FullSizeRender (2)

Tiny en de oude foto’s #opruimen

Als er één hype is dit jaar, op het internet, in blogland, in de media,… dan is het wel Marie Kondo. Ik schreef er al eerder over, bij Tiny en haar kleerkast. Ondertussen zit ik al een paar stappen verder en zijn mijn boekencollectie, cd- en dvdcollectie, make-up en papieren al een serieus stuk geminderd. De ideale periode om je opruimwoede te lijf te gaan is natuurlijk vlak voor een verhuis.

Een voorbeeld: zo sleep ik al zeven keer dozen vol fotoalbums mee. Zeven keer ja, want zoveel keer verhuisde ik in de afgelopen vijfentwintig jaar. Ik zei altijd dat ik nooit of nooit mijn foto’s zou wegdoen, en ik heb een grote neiging om veel te lang vast te houden aan herinneringen. Nu las ik dit  in het boek van Marie Kondo:

2015-07-20 08.22.25Koester wie je nu bent. Er is maar één manier om je foto’s te ordenen: de correcte methode is om al je foto’s uit de albums te halen en ze één voor één te bekijken. Foto’s bestaan alleen om een specifieke gebeurtenis of tijd te tonen. Zoals altijd: hou enkel die foto’s waar je blij van wordt. 

2015-07-19 19.30.45

Ik dacht: hier ga ik een paar dagen mee bezig zijn. Links op bovenstaande foto zie je nog een hoop enveloppen liggen, recht uit de PhotoHall of het Kruidvat of de Hema, die nooit in een album geraakt zijn. Je kan niet geloven hoeveel mislukte foto’s daar tussen zitten. Verder vond ik het redelijk eenvoudig: alle foto’s met gewoon ‘zichtjes’, gooide ik onverbiddelijk weg. Foto’s die onduidelijk of wazig waren, foto’s waar de gezichten niet eens groter zijn dan een speldenkop, foto’s van achterkanten, foto’s van mensen die ik liever niet meer zie, dubbele foto’s,… alles ging de afvalbak in.

Meerdere keren ben ik in de lach geschoten, of werd ik ontroerd, of was ik iets totaal vergeten. Er zaten ook een paar andere zaken tussen:

2015-07-19 19.38.55 2015-07-19 20.47.59

Ja je ziet het goed: dertig gulden had ik in de kast liggen. En een ticket van Rock Torhout uit 1989 toen dat nog maar 950 Belgische Frank kostte.

Een paar albums kan ik écht niet weggooien: mijn allereerste album, met mijn eigen geboortefoto’s. Mijn moeder moet daar uren mee bezig zijn geweest, nog allemaal in zwart/wit en keurig opgeplakt in hoekjes.

2015-07-20 09.27.56-2

Mijn zelfgemaakt album met mijn foto’s uit 1992, toen ik drie maanden vrijwilligerswerk deed in Amerika:

2015-07-20 08.18.17-2

Mijn zelfgemaakt album van mijn zoon, toen hij één jaar werd:

2015-07-20 08.19.01-2Verder gooide ik alle foto’s die ik wou sparen in twee dozen: eentje met alle leuke foto’s van mijn zoon, en eentje met alle foto’s die ik écht super vind, plus de negatieven, want die ga ik nog eens onder een lichtbak bekijken. De écht goeie uit lang vervlogen tijden, kan ik dan laten vergroten en ontwikkelen.

2015-07-20 08.57.48

Hoe lang ben ik hier nu mee bezig geweest, vijf dagen? Nee hoor, een uurtje of twee. Ik ga nog wat tijd nodig hebben om de ‘goeie’ foto’s in een album te plakken, maar dan ben ik er voor eens en altijd vanaf.

Tiny en haar kleerkast #opruimen

Soms laat ik mij een beetje meeslepen… door hypes, door mensen die het goed menen, en zo kwam ik reeds veelvuldig het fenomeen Marie Kondo tegen. Deze Japanse (voor wie er nog nooit van heeft gehoord) is een serieuze vijs kwijt, maar zal die vijs altijd terugvinden, omdat ze een perfect opgeruimd huis heeft. En ze heeft daar haar beroep van gemaakt.

Marie-Kondo-1024x884

Het principe dat ze hanteert, vond ik wel logisch klinken: ruim niet één ruimte op per keer, maar ruim op per categorie. Begin met al je kleren, dat is het makkelijkst. (Wablief? Makkelijk? Ik kom hier op terug…) Daarna doe je bijvoorbeeld boeken, keukenspullen, administratie en pas helemaal op het einde, als je de schwung te pakken hebt: je persoonlijke herinneringen. (Daar durf ik nu nog niet eens aan denken.)

Mijn kleerkast was al een hele tijd een doorn in mijn oog. En per uitbreiding heel mijn kamer: overal wasmanden of zakken met kleren die meegesleept worden naar Wevelgem en terug, gerief van het lief, gerief van de zoon, dingen die ik tijdelijk aan de kant had gelegd, verdwaalde sokken,…  Van het hele slagveld heb ik geen foto genomen. Wel van de kleerkast. Zie hier een voor en na.

P1020664  P1020676

Let vooral op de hoop onderaan die volledig verdwenen is en de hoeveelheid hangers die drastisch verminderd is.

Ik kom nu in mijn slaapkamer en ben meteen blij: ik heb terug ruimte, kan ademen en weet alles liggen. Het is waar: opruimen maakt automatisch ook plek vrij in je hoofd.

Even wat uitleg over het proces, want dat was niet niks. Ik had een serieus ‘flip-moment’ waarop ik het even niet meer zag zitten en waar ik vreesde ’s avonds niet meer te kunnen gaan slapen, wegens de reuzestapels op mijn bed. Ik deed het ook alleen, maar was zotcontent met de hulp van een vriendin die ’s avonds de laatste stukken hielp plooien.

  1. Breng al je kleren samen in één ruimte. Bij mij was dat op mijn bed. Gooi ze neer per categorie, dat maakt het overzichtelijk: dus stapeltjes truien, t-shirts met lange mouwen, korte mouwen, topjes, sportkledij, broeken, rokjes, shorts, enzovoort… Schrik niet van de stapels. Het komt goed. 2015-04-22 12.54.31
  2. Dan moet je gaan triëren: wat mag weg en wat niet. Het principe van Marie Kondo is: waar je niet blij van wordt, waar je geen gevoel bij hebt, gaat weg. Does it spark joy, vraagt ze zich af. Zo ging het heel snel: wat ik al meer dan twee jaar niet meer droeg, ging onverbiddelijk weg, waar ik niet meer in pas ook (als je dit blijft houden voor “ooit kan ik er in”, dan praat je jezelf een depressie aan. Quote van Jani Kazaltsis, ja ja!

    Alles uit één vak op een hoopje en dan sorteren.

    Alles uit één vak op een hoopje en dan sorteren.

  3. Ik ging er serieus door heen: alles bij elkaar gooide ik twaalf (12!) zakken weg. Gooi ze ook meteen weg, hup in de Oxfam-container, of naar de kringloopwinkel.

    2015-04-22 14.30.43

    Dit was de eerste koffer vol, hierna heb ik bijna dezelfde hoeveelheid nog eens weggedaan!

  4. Bedenk eens hoeveel je echt nodig hebt. Voorbeeldje: ik had wel zes zwarte spaghettiband-topjes. Niet nodig. En sportkledij: vier loopshirts heb ik weggegooid, want ik doe toch maar steeds dezelfde twee aan (één in de was, ééntje aan).
  5. Niet alles moet op hangers! Alleen kleedjes die erom vragen, bloezen en volumineuze truien heb ik opgehangen. Mijn wintergerief heb ik trouwens ingepakt, het moet maar zonnig worden, vanaf nu. Nèh. P1020669
  6. Van een paar kledingstukken kan ik niet scheiden. Emotionele waarde. Marie Kondo is niet zo van de emoties en de nostalgie, dus ik nam er alvast eens foto’s van, maar kon het toch niet over mijn hart te krijgen om weg te doen. Mijn oude stukken:
  7. Jasje van mijn moeder toen ze jong was, dus uit de jaren vijftig.

    Jasje van mijn moeder toen ze jong was, dus uit de jaren vijftig.

    Salopette van toen ik 15 was, die ik ook droeg toen ik zwanger was.

    Salopette van toen ik 15 was, die ik ook droeg toen ik zwanger was.

    Rokje die ik droeg tijdens ons optreden op Humo's Rock Rally, drie maanden zwanger en ZO dun!

    Rokje die ik droeg tijdens ons optreden op Humo’s Rock Rally, drie maanden zwanger en ZO dun!

    Hippiebloes van dertig jaar oud.

    Hippiebloes van dertig jaar oud.

    Okee, toen alles gesorteerd was en de hoopjes kleiner waren, moest alles terug in de kast. Marie Kondo heeft een eigen plooitechniek. Eerst dacht ik: da’s toch vràgen om kreuken? Maar nee, dat valt reuze mee. Ik heb een hoop van die ‘werpjurken’. Ik noem ze zo, naar analogie van de ‘werptent’. Gooi hem open, et voilà. Je snapt het wel, van die jurkjes die je zo in mekaar kunt froefelen en die nooit kreuken. Dus die zijn allemaal mooi geplooid. Kijk even naar het filmpje, zodat je ziet hoe je moet plooien, zodat je snel de print ziet. 

Zo drastisch als zij plooit, zo ver ben ik niet gegaan. Deze methode is handig als je vooral lades hebt waar alles in moet passen. Ik plooide wel smaller dan gewoonlijk, zodat je meer ruimte creëert in je kast.

Ik heb vier mooie ‘verdelers‘ waar ik al mijn ondergoed, zwemgerief en sokken in kwijt kan. Dat scheelt.

P1020667

Kortom, ik ben zotcontent en trots op mezelf. Was dat nu moeilijk? Eigenlijk viel het reuze mee. Het ergste was toen alles op mijn bed lag, maar daarna ging het goed vooruit. Alles bij elkaar duurde het hele proces vijf uur, over en weer naar kledingcontainer inbegrepen.

Die Marie Kondo, kun je die inhuren? Ja. Kost dat belachelijk veel geld? Ja. Kun je mij ook inhuren hiervoor? Ja. Kost dat belachelijk veel geld. Ba neen. Ik méén dat hé. Stuur mij gerust een bericht en we regelen dat.

Ja echt, ondertussen heb ik ook de kasten van mijn lief onder handen genomen en ik begin dat graag te doen, zeg. Hoe zot is dat? En nog iets over dat plooien: je moet dat met liefde doen. En ik ben zeker dat  het nu altijd mooi opgeruimd blijft. Nog een plus: ik kijk er nu al naar uit om mijn koffer te pakken: hoe gemakkelijk dat nu zal gaan!