ontbijt

Tiny’s reis naar Albanië

Waarom ga je in ’s hemelsnaam naar Albanië? Ik zal het je vertellen en dan zal je wellicht meteen boeken. 

– Heerlijk mooi weer

Albanië is gezegend met een mediterraan klimaat. Wat wil zeggen dat het in de maand mei al mooi warm is en er al eens een dag met dertig graden passeert. Wij gingen voor vijf dagen in de laatste week van mei en hadden elke dag zon – toen we in de bergen reden, kregen we twee keer een kort regenbuitje (voor het stof, zeg maar) en dat was het. Jas: niet nodig. Trui: bleef in de koffer. Sokken: welke sokken?

– Prachtige natuur

Wil je een strandvakantie en niet overspoeld worden door massa’s toeristen? Boek een tripje naar Albanië. Wij hebben twee keer overnacht aan het strand, bijna letterlijk. De eerste nacht in Dhermi was fantastisch. Hotel met restaurantje op het einde van het strand, en als je 2 minuten verder door het gat in de rots wandelde, zat je op een volledig verlaten strandje. Kiezelstrand en helder water en geen mens te bekennen.

Ook andere kuststadjes (of eerder dorpjes) zijn de moeite waard: Vlore, Sarande, Himare, Ksamil,… Aan de overkant zie je het Griekse eiland Corfu liggen en op de achtergrond het Albanese berglandschap.

We kwamen er amper toeristen tegen, eigenlijk zo goed als geen één. In het hoogseizoen komen er vooral Kosovaren, die geen eigen kustlijn hebben. Maar nu in mei: heerlijk rustig. Je merkt ook dat ze niet gewend zijn aan veel toeristen: er wordt weinig Engels (of andere talen) gesproken, dus af en toe druk je je uit in gebarentaal. Wijzen op een item op de menukaart of cijfers tekenen in het zand om aan te duiden hoeveel iets kost, makkelijk.

Het binnenland is ook de max. Je waant je in Zwitserland of Oostenrijk, maar denk dan aan geiten en schapen in plaats van koeien. DSC_0167

Omdat ik het in een boekje had gelezen, reden we vanuit Përmët naar een natuurgebied waar een thermale bron zou zijn. Na wat hopsen over een landweg wandelden we de rotsen over en zagen we als het ware een soort jacuzzi tussen bergen en de rivier. Met lauwwarm water en néé, de zwavelgeur viel reuze mee. Ook hier weer: enkele Albanese omaatjes die kwamen zwemmen, verder geen kat. Toegangsprijs? Hoezo? Er stond wel een roestige bareel met wat aanduidingen dat het 100 Lek was om je auto er te parkeren, maar er was verder niemand. (100 Lek is 80 eurocent) DSC_0188

DSC_0191

– Cultuur en archeologie

We gingen onder andere naar Butrint: een oude Griekse stad en archeologische vindplaats. Om 9u waren wij er al, betaalden 700 Lek en liepen meer dan een uur rond tussen een bijna intact amfitheater, resten van een oude basiliek, stadspoorten en omwallingen, een Middeleeuws Venetiaans kasteel, Romeinse baden,… met misschien nog zes andere toeristen die we af en toe eens tegenkwamen. Toen we rond half elf weer naar de uitgang liepen, kwam er wel net een toeristenbus aan. Blijkbaar doet Ionian Cruises ook Albanië aan en spuwt de boot dan hele groepen uit die gezamenlijk dit stukje kwamen verkennen. Blij dat we vroeg waren, ook omdat het om 9u ’s ochtends al 26 graden was.

– Altijd spannende dingen te zien

Vooral op de wegen. Oh en de wegen zelf, daar had men ons voor gewaarschuwd. Maar eigenlijk viel dat best mee. In die zin dat er bijna (!) overal asfaltwegen liggen. Dat er hier en daar een put in zit of dat er grote spleten zijn ontstaan door de warmte, of dat er tijdens een bergrit ineens een stuk van de weg is weggespoeld/afgebrokkeld,… daar gaan we toch niet moeilijk over doen zeker?

De eerste dag keken we onze ogen uit. Vanuit onze huurauto trok ik om de haverklap foto’s want wat je allemaal tegenkomt op de weg, daar kon ik bijna een volledige blogpost mee vullen. Fietsers en ezels op de autostrade, een kudde geiten, ezeltjes overal, paarden, brommertjes met een laadbak,… Te veel om op te noemen. Een bloemlezing van foto’s dan maar.

– Albanië is goedkoop

Echt waar, je geeft er amper geld uit. Om te beginnen de vlucht. Als je het een beetje in de gaten houdt, betaal je nog geen 200 € heen en terug per persoon. Tuifly vliegt vier keer per week vanuit Zaventem naar Tirana.

We huurden voor vijf dagen een auto en betaalden 125€ met verzekering en al inbegrepen. Onbeperkt aantal kilometers. De Diesel was ietsje goedkoper dan in België. We hebben zo’n 800 kilometer gereden en elke nacht ergens anders overnacht.

Elk verblijf had ik op voorhand geboekt via booking punt com, we betaalden tussen de 25 en 30€ voor kamer mét ontbijt voor twee personen. Zeezicht inbegrepen. De ontbijtjes zijn simpel, maar lekker. En altijd een eitje er bij en zelfgemaakte confituur.

Drink je een koffie op een terras, dan krijg je er altijd een glas water bij en daarvoor betaal je 50 Lek. Dat is veertig eurocent. Een pintje (vaak een halve liter) kost een euro. Vraag lokaal bier, zoals Elbar, Tirana of Kojca. En glas wijn: anderhalve euro en ze zijn altijd goedgevuld en lekker. Een cola of limonade, ook daar betaal je amper een euro voor. Uit eten gaan, naar de nummer één of twee op Tripadvisor bijvoorbeeld, en je lacht je krom bij de rekening. Nooit meer dan twintig euro betaald met twee: een slaatje vooraf, wijn erbij, water, een vers visje, risotto of pasta, of iets van vlees (lam, kalf,..), gevulde paprika’s, soms verse frietjes erbij en een koffie achteraf.

Langs de weg staan er vaak fruitkraampjes, gewoon de boer en zijn vrouw die hun producten staat te verkopen. Zo stopten wij op de baan tussen Ksamil en Përmët bij een man die onder een parasol op een stoel kersen zat te verkopen. Het enige wat er nog stond was een weegschaal. In handgebaren maakte hij duidelijk dat hij voor een kilo kersen 200 Lek vroeg. Ik maakte een soort deelgebaar voor een halve kilo en 100 Lek. Lekker dat ze waren! Voor 80 cent een halve kilo kersen, dat moet ik hier nog zien gebeuren.

– Lekker eten

Wij zijn van die Bourgondiërs die graag eten en alles lusten. In Albanië ben je dan op een goeie plek: verse seizoensgroenten en fruit, verse vis (zeker aan de kust) en zeevruchten, maar ook lekkere snacks en pizza’s. Bijna overal is er wel een Byrekeri, waar ze byrek verkopen, vaak verschillende soorten. Dit is een soort gevulde taart, gemaakt van filodeeg met verschillende soorten vulling: gehakt, spinazie, champignons, kaas… Ook dit hapje kost weer amper een euro of zo.

Omdat er veel Italiaanse invloeden zijn vind je overal wel een ‘Piceri’ (een pizzeria) waar je heerlijke pizza’s kan eten voor pakweg 3 à 4€. En néé, ze zijn niet kleiner dan een authentieke Italiaanse pizza.  Ook pasta (tagliatelle, spaghetti, macaroni) is overal te vinden. De Albanese keuken is ook erg Grieks geïnspireerd: tzatziki, Griekse salade, olijven, pasticio (macaroni met gehakt), moussaka, souvlaki,…

Vanwege het zomerse klimaat verbouwen ze ook wijn. We dronken vaak een lokaal wijntje, erg lekker en altijd in een groot glas. Glimlach tot achter mijn oren.

De koffie is Italiaanse espresso, of Turks (met veel suiker) maar je kan ook een cappuccino vragen, dat kennen ze ook allemaal. IMG_8575

– Veilig in Albanië

Criminaliteit? Albanese maffia? Niemendal. Ik liep alleen over straat in een drukke wijk en werd nergens aangesproken of lastig gevallen. Ze zien wel dat je een toerist bent, maar zolang je geen hulp vraagt, zal niemand je naroepen of aanspreken. Vrouwen worden er met respect behandeld.

In de grotere steden zijn er wel enkele bedelaars (meestal mama’s met kindjes) maar erg weinig en buiten hun handje opsteken doen ze niks verkeerd.

– Opvallend

In het straatbeeld zie je vooral veel mannen. Of ze drinken in groepjes koffie op een terras, of ze (doen alsof ze) werken aan de weg, of ze flaneren langs de boulevard en roken doen ze ook nog allemaal. De vrouwen zitten wellicht thuis om schoon te maken of zijn boodschappen aan het doen. Want alle huizen zijn krààknet! Er is heel veel werkloosheid. Albanië is trouwens één van de armste landen van Europa. In 1992 viel het communistische regime, de grote staatsbedrijven werden opgeheven waardoor veel Albanezen werkeloos thuis kwamen te zitten – en dat zie je.massage-202.jpg

’s Avonds als de zon bijna ondergaat, komt iedereen op straat voor de Xhiro. Op de boulevard of in de hoofdstraat van het dorp, loopt iedereen wat rond, met elkaar te keuvelen, in zijn of haar mooiste kleren. Flaneren is uitgevonden door een Albanees, denk ik.

– Puntjes van kritiek?

Als ik dan toch zou moeten muggenziften: bijna niemand spreekt Engels. Ook in restaurants is het vaak beperkt tot ‘menu’ en ‘pay?’. Op straat of in een bar maak je wellicht gemakkelijk een praatje – als je Albanees kent. Mensen zijn super vriendelijk maar je snapt er geen bal van. Ik probeer altijd iets te leren van de lokale taal, maar Albanees is fucking moeilijk, pardon my language. Gewoon ‘dank u’ leren zeggen: ‘Faleminderit’ is al een lastige. Water vragen kan ik wel als de beste: ‘Ujë’ spreek je gewoon uit als ‘oei’. Me gaz of pa gaz. Even opletten als je ja of nee wil zeggen: Ja is ‘po’ en nee is ‘jo‘. Je ziet ook op heel veel huizen ‘Shitet’ staan. Terwijl je eerst denkt aan een scheldwoord, zie je het ineens ook op een auto, of een brommer en bedenk je dat het ‘te koop’ betekent.

Huur je een auto, dan zou ik net als wij Tirana vermijden: razend druk en als je de Albanese rijstijl niet kent, schrik je je een ongeluk. De eerste dag zijn we vaak geschrokken van hoe ze de verkeersregels aan hun laars lappen. Richtingaanwijzers? Daar hebben ze nog nooit van gehoord. Of ze rijden rond met hun vier pinkers aan zodat je nog altijd niet weet welke kant ze opgaan.

Opeens stoppen op de autoweg? De autostrade gewoon te voet oversteken omdat je aan de andere kant moet zijn? Op een rond punt je goesting doen? Rechts inhalen? Inhalen in een bocht? Het kan allemaal. Ga er dus niet autorijden als je in België ook al een schijtluis bent, want in Albanië doe je in een uur al in je broek. massage-119

Als je gaat eten op restaurant, moet je weten dat niet altijd alles tegelijk komt. En dat je bij een vlees- of visgerecht de groenten of de aardappels apart moet bestellen. Wat het daarom niet duurder maakt. Mensen die een koolhydraat-arm dieet volgen, genre Pascale Naessens, easy peasy! Dus eigenlijk geen kritiek.

Veel leegstand, of onafgewerkte huizen. Of van mensen die weggetrokken zijn. Veel kapot ook, waterleidingen, straten, soms ook de elektriciteit. In Dhermi was na het ontbijt de elektriciteit uitgevallen en toen we een paar uur later in Himare op een terras zaten, was het nog steeds niet hersteld. Blijkbaar had een heel stuk van de kustlijn er last van. Naar het schijnt is dit niet erg ongewoon. Tegen 15u zou het opgelost zijn, vertelde de ober. DSC_0138

Vervuiling. Al had ik het erger verwacht. Vooral in de grotere steden, dan zie je ineens een hoop bouwafval liggen. Veel plastiek zakjes ook. Wel veel open containers langs de weg waar iedereen zijn afval kan in deponeren. Selectieve ophaling in Albanië, dat zal nog wel even duren.

Vroeg licht, vroeg donker. De zon komt eind mei al op om 5u30, en gaat onder rond 20u. Toch wel telkens de zonsondergang gemist zeker!

Al wie naar Albanië wil: doe het niet!!! Blijf thuis! Want alles is nu nog ongerept en mooi en als iedereen er nu ineens naartoe gaat, ga je het vast verpesten. En ik wil er nog een keer naartoe. Als je dan toch zou gaan: neem me mee! En vraag me gerust naar mijn ervaringen. 

Advertenties

Tiny en de uitdaging

Ergens had ik mezelf uitgedaagd, omdat ik zelden iets volhoud en toch iets wou proberen.

In december ging ik een volle maand elke dag een foto nemen en op Instagram zetten, in het kader van Decemberreflections. Het is bijna gelukt, ik denk dat ik een dag of drie geen inspiratie had. Check mijn instagram pagina hier.

Ik ben ook gestart met de 30 day challenge van Jillian Michaels. Dat ging een tijdje goed, toen brak mijn zoon zijn schouder en was het Kerst en Oudejaar. En het excuus van gisteren en vandaag is dat ik barstende hoofdpijn heb. En dat duurt bij mij drie dagen, dus met een beetje geluk ga ik er morgen weer tegenaan. 2016-01-02 12.57.54-2

In het nieuwe jaar ga ik een andere uitdaging aan. Mijn trouwe volger gaf me inspiratie: regelmatig ga ik grasduinen in mijn oude vakantiefoto’s en zal ik er hier eentje zwieren, met tekst en uitleg.

Om het maar meteen goed te doen, heb ik al een voorbeeldje klaar.

DSC_24441613-2

In 2011 gingen mijn vriend en ik naar Tsjechië: Pilsen, Cesky Krumlov, en ook een paar dagen Praag. We logeerden bij een Couchsurfer die op nog geen half uur wandelen van het oude centrum woonde. Aan ontbijt deed ie niet, dus gingen we elke ochtend zelf op zoek naar een broodje en een koffie. Daar is de fameuze uitspraak “Ik ga de brug niet over vooraleer ik koffie heb gekregen” ontstaan. Door mijn besluiteloosheid om een café te kiezen, zei mijn vriend dat we dan wel koffie gingen drinken aan de overkant, maar dat ging mooi niet door! Tja, ik ben zonder koffie ’s morgens ietsje minder te genieten… 😉

 

Tiny ’s morgens #boostyourpositivity

Je wordt tegenwoordig met ontbijtrituelen rond de oren geslagen. Het kan niet op, de havermout, de chiapudding, de bokes met choco en vooral: de koffie. #Boostyourpositivity van Danone en van Kelly is weer begonnen met een challenge en de vorige keer leidde dat vooral naar een supergezellige blogmeeting.

Zo jammer dat het vooral weer de madammen en mama’s aanspreekt en er geen enkele vent in the picture komt. Eten die geen yoghurt misschien?midden-oude-mens-die-yoghurt-eet-7875212

Bij ons is het trouwens omgekeerd: mijn lief eet meestal een bordje yoghurt met muesli en een banaan er door. Ik krijg dat niet binnen. Van yoghurt ben ik al geen fan, nog nooit geweest. In een toneelstuk moest ik ooit een potje yoghurt binnenspelen (stond zo in het script) en ik ben toen lang op zoek geweest naar een soort waarbij ik geen walgneigingen kreeg. En ja wie weet was het wel van Danone! 😉

Nee nee, ik heb het wel begrepen hoor. Ze vragen specifiek hoe wij, werkende vrouwen en mama’s, de boel draaiende houden tussen kinders, huishouden, werk en soms ook nog een man. Als je chance hebt. Dat is in mijn leven nogal een wirwar geweest. Laat ik Myriam een beetje volgen, mijn ontbijt door de eeuwen jaren heen.

Anno 1983 (goh ja want eerder terug keren is belachelijk – en ben ik toch vergeten…)

Om 7u gaat mijn radiowekker, ik luister even naar het nieuws op Alpenradio en lach een beetje met de struikelingen van de presentator en ik sta op. Mijn vader is al naar zijn werk en ik roep mijn moeder op. (Ok, lees dit maar even opnieuw. “…en ik roep mijn moeder op.” Echt waar hé!) Ik ga naar ’t toilet, was me en kleed me aan in de badkamer en ondertussen is moeder op en heeft ze brood en choco op tafel gezet. Ik drink nog melk want koffie lust ik (nog) niet. Daarna maak ik me op, luister nog wat naar de radio en kijk nog snel even mijn voorbereiding voor een toets na. Ik maak mijn boekentas en vertrek met de fiets naar school. alpenradio-eerste-logo

Anno 1989

Om 9u gaat mijn radiowekker. Niet vroeger want ik heb pas les om 10u. Maar ik ben al een uur op, heb mijn ontbijt al binnen en zit al weer te schrijven naar mijn lief/vriendin/pennenvriend of in mijn dagboek. Ik trek de deur van mijn kot in Kortrijk achter mij dicht en ga te voet naar de les.

Anno 1996

Om 5u30 gaat mijn radiowekker. Ik lig al een uur wakker want mijn zoon kreeg een uur geleden nog een voeding en ik kon niet meer slapen. Hij wordt wéér wakker en krijst. Hij kan toch nog geen honger hebben? Terwijl ik hem probeer te troosten en een verse pamper geef, kleed ik mij aan en maak me klaar om te vertrekken. Als ik weg moet, leg ik mijn zoon bij zijn vader die vloekt en zich nog eens omdraait. Met de auto rij ik naar Oostende waar ik koffie krijg en met de nachtploeg overleg, ik ontbijt een uur later samen met de bewoners.

Anno 2001

“Mamàààààà!!”, doet mijn levende wekker om 6u. Mijn zoon ligt nog in bed maar roept mij omdat hij samen met mij naar beneden wil. Ik zet pukkes (zijn naam voor cornflakes) voor hem klaar en melk. Ik eet een paar boterhammen en drink een tas koffie. Ik maak boterhammetjes voor hem klaar met samsonworst voor de lunch. Zijn kleertjes lagen al klaar gisterenavond en in de badkamer trekken we samen onze kleren aan. Ruzie omdat hij zijn tandjes niet wil poetsen. Ik breng hem met de auto naar school en vind het nog altijd erg dat ik geen knuffel krijg als ik afscheid neem. Hij is nu eenmaal niet zo knuffelig aangelegd.

Anno 2011

Om 7u gaat mijn iPhone-wekker. Ik zet de app van StuBru op en luister naar het nieuws. Als ik de kamer uitloop, roep ik naar boven: “Zooooohooon!! Opstaan!” en ik hoor een vaag gemompel. De komende dertig minuten herhaal ik dit nog gemiddeld zes maal. Ik drink een Senseo-koffie en eet een paar geroosterde boterhammen. Ik maak zijn sandwiches klaar met kaas en choco. Zoon komt beneden, eet nog vlug vijf cornflakes (Trésor) met een beker melk en doet tergend traag zijn schoenen aan. Net op tijd gaat hij de deur uit naar school en ik vertrek naar het werk.

2015-10-03 07.05.42 2015-10-03 07.03.32

Anno nu

Om 6u45 gaat de wekker van mijn vriend. Ik lig al minimum een kwartier wakker omdat mijn neus verstopt zit. Om 7u luister ik naar het nieuws op StuBru op de iPhone en ik sta op. We douchen, kleden ons aan en eten gezamenlijk een voedzaam ontbijt. Ik meestal havermout met blauwe bessen en soyamelk, maar soms gewoon ook twee boterhammen met choco. Of in ’t weekend zelfs met hagelslag.

2014-09-28 08.58.49 Ik stuur een sms naar mijn zoon. “Ben je op???” en hoop op een antwoord. Om 7u45 vertrek ik naar het werk en vervloek de files in Gullegem, en aan het station in Brugge. Morgen toch maar beter een kwartier vroeger.