nederlands

Tiny telt af, deel 2: 1973 – 1977

Over negen weken word ik vijftig. Ik kan het zelf bijna niet geloven dat ik al een halve eeuw hier mee draai, en dat ik al van alles overleefd en beleefd heb. De grote rode draad doorheen mijn leven is muziek, daarom deze reeks. Ik tel af (of op) per vijf levensjaren en deel voor elk jaar een nummer uit die tijd, die voor mij op een of andere manier iets heeft betekent.

Als je mij kende tijdens één of meerdere periodes, kom je misschien jezelf nog tegen. 🙂

Want muziek heeft voor mij erg veel te maken met mensen, en de herinneringen die er bij horen.

1973: Ria Valk, Moeder, wat ben ik bang

Oh ja, heel veel in het Nederlands. Als kind luister je toch liever naar liedjes in een taal die je verstaat en als het dan nog een beetje grappig was en je je kon inleven, dan was je al snel verkocht. Ergens heb ik nog een geluidsopname van een stuk of vijf jonge kindjes (mezelf incluis) die dit liedje meezingen. Ria Valk was samen met Corry Van Gorp de eerste vrouw die ik grappig vond op televisie. Het nummer werd trouwens geschreven door Peter Koelewijn.

 

1974: Koor van Hamelen, Gejaagd door de wind

Van 1972 tot 1976 liep op de Nederlandse televisie de kinderserie “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?“. De perfecte serie voor mij als kind, er was trouwens niet veel op tv voor kinderen in die tijd, alleen op zaterdagmiddag. Mijn moeder vond de serie ook fantastisch, niet in het minst omdat ze fan was van Rob De Nijs, één van de acteurs in de serie. We kochten de drie LP’s van de serie en tot op heden ken ik nog steeds elk liedje er van uit mijn hoofd. Dit is er eentje uit 1974, erg mooi en amper gekend.

1975: Alexander Curly, Guus 

Okee, ook dit is niet meteen een muzikale hoogvlieger maar als zevenjarige vond ik dit een schitterend en hilarisch nummer. Mijn opa had een boerderij en dat sprak nogal tot de verbeelding, denk ik. Ook het aparte dialect vond ik fantastisch en ik probeerde het zo goed mogelijk na te doen. Thuis luisterden wij vooral naar de Hollandse Hilversum 3, en keken naar muziekprogramma’s zoals ‘Op volle toeren’ en later ook TopPop natuurlijk.

 

1976: Brotherhood of man, Save your kisses for me

Wellicht mocht ik toen nog niet opblijven voor het Eurovisie Songfestival maar ik herinner mij nog heel goed, hoe we op de speelplaats de pasjes nadeden van het toen winnende liedje. Waarover het nummer ging, en de twist op het einde, dat ging volledig aan mij voorbij, maar iedereen die ik kende, zong het luidkeels mee.

 

 

1977: Rob De Nijs, Het werd zomer

Ondertussen weet iedereen dat ik als kind en prille tiener grote fan was van Rob De Nijs. Ik overtuigde mijn vriendin van zijn kunnen en samen kweelden we alle liedjes mee. We maakten zelfs een alternatieve versie van zijn grote hit ‘Het werd zomer’. 

… en ik at bloedworst, midden in de winter, en ik dronk er een pintje bier bij-ij-ij…

 

Lees hier deel 1: Tiny telt af 1968 – 1972

Advertenties

Wat Tiny vroeger las…

Ondertussen weten jullie wel dat ik veel lees. Altijd heb ik wel een boek bij de hand en het is het laatste wat ik doe voor ik ga slapen. Dat is eigenlijk nooit anders geweest.

De bibliotheek stond vroeger op 500 meter van ons huis en al meteen toen ik leerde lezen, had mijn moeder mij al wegwijs gemaakt. Zowat alle jeugdboeken heb ik daar verslonden, één of twee keer per week kon je mij in de bib vinden. Toen ik 12 was, begon ik al aan de volwassen romans, want die jeugdboeken waren zo kinderachtig. 🙂

Om één of andere duistere reden was ik wel gek op meisjesboeken uit “den ouden tijd”. Ik las Joop Ter Heul, Schoolidyllen, en Goud-Elsje. Vaak met een godsdienstige ondertoon, maar daar stoorde ik mij niet aan. Dat Goud-Elsje af en toe aan het bidden ging, opdat ze toch maar minder snel een grote bek zou opzetten, nam ik er maar bij – al rolde ik wat met mijn ogen.

Die serie werd al gepubliceerd in 1946 en bestond uit tien delen. Ik las ze allemaal en sommige zelfs meer dan één keer.

Joop Ter Heul, van Cissy Van Marxveldt, is nog ouder. Het eerste deel kwam uit in 1921 dus bijna honderd jaar geleden. Je kan het nog steeds bestellen bij bol.com trouwens. Joop, kort voor Josephine, is een bakvis in de jaren twintig in Nederland en het werd met veel humor geschreven, in tegenstelling tot de Goud-Elsje reeks, waar alles nogal saai en zoutloos leek. Ik vond Joop en haar vriendinnen hilarisch en vond het interessant om te lezen waarmee ze zich in die tijd zoal bezighielden.

Het boek Schoolidyllen, van Top Naeff, heb ik nog steeds. Gek hé. Even een fragmentje:

“Dààr,” zei Maud, terwijl zij de inhoud van zak: pralines, fondants, rozijnen en amandelen in Jets lessenaar stopte, “die heb ik voor je bewaard gisterenavond.”

“Ha, dank je, hoe aardig om aan mij te denken als je zelf middenin een fuif bent,” en Jet kreeg een kleur door dit bewijs van hartelijkheid. “Was ’t leuk?”

“Ja heel aardig”, wou Maud zeggen, maar Jeanne die juist binnentrad, voorkwam haar met een:

“O Jet, je hebt geen idee hoe dol ’t was! Verrukkelijk gewoon, ik heb de hele nacht geen oog dichtgedaan van de napret. Zeg, hoor eens…” en terwijl zij haar arm door die van Jet stak en haar een eindje meetrok, vertelde zij gauw, vol naïef geloof, al de flauwe onzinnige complimentjes die de heren het mooie ijdele gansje in de gretigluisterende oortjes hadden geblazen.

Toch schattig? Ze zijn al lang niet meer te vinden in de moderne bibliotheken. Té oubollig natuurlijk.

Toen ik twaalf was, las ik voor het eerst Anne Frank en was er helemaal ondersteboven van. Toen ik zestien was, las ik het opnieuw en ontdekte hele andere lagen in het dagboek. Toen ik achttien was, nog een keer, en opnieuw toen ik al moeder was. Het boek koester ik, doe ik nooit weg en blijft altijd een lievelingsboek. Niet alleen omdat het écht is, en een historisch document, maar omdat het ook verdomd goed geschreven is voor een 13-14-jarig meisje in die tijd. Ik heb ook een aantal boeken die ingaan op de details, ik heb de “Dagboeken van Anne Frank” met alle notities en verhaaltjes er bij, ik heb een boek met het verhaal van haar vriendin, die de Holocaust overleefde, ik heb de volledige biografie van Anne Frank en zo meer… Ik denk dat het ook door dit dagboek komt, dat ik zelf altijd ben blijven schrijven.

1001004007630763

Toen begon ik wat te puberen en ging ik met Konsalik aan de slag. De Duitse schrijver schreef honderden romans, met welluidende titels als  “Verloren in de Taïga“, “Vlucht uit het duister“, “Heet als de steppewind” en ja een heleboel “Liefde in...”-romans: in de Stille Zuidzee, in de groene hel, in de Caraiben, enzovoort… Laat ons zeggen dat ik de uitgebreide versie van mijn seksuele opvoedingsles dààr heb uitgehaald. heet als de steppewind

Het is al jaren geleden dat ik nog een Konsalik-roman in handen heb gehad. Misschien moet ik voor de volgende leesclub, als het mijn beurt is om boeken te kiezen, eens een paar van deze klassiekers voorstellen? De boeken lezen makkelijk, dat kan ik je wel vertellen. 🙂

Wie herkent hier boeken van? En wie durft er zijn hand op te steken en te zeggen dat hij/zij nog nooit het Dagboek van Anne Frank heeft gelezen? Ik kom het voorlezen bij je bed, als je daar niet snel verandering in brengt! 🙂

 

Tiny ontdekt… Yentl en De Boer

Mijn moeder zei: “Heb je geluisterd naar de top 100 van de Lage Landen?” Euh nee, wanneer was dat dan? Ah ja vorig weekend op radio 1, blijkbaar. Dat zoek ik wel eens even op, zei ik, en ik dacht: Spotify zal dat wel op een lijstje staan hebben. En ja hoor:

Dat is ‘m dus. De meeste liedjes ken ik wel, sommige ben ik zo beu als koude pap, maar ik herkende enkele nummers of uitvoerders hé-le-maal niet. In mijn auto shufflede ik de hele boel door elkaar en kwam toevallig terecht op een nummer van ene Yentl en De Boer. Zo te horen twee dames. De Nederlandse meelezers denken nu misschien: Jéétje, kent ze die niet? Heeft ze in put onder de grond geleefd of zo?

Blijkbaar heeft dit nummer zelfs de Annie M.G. Schmidt-prijs gewonnen en dat wil wel wat zeggen.

Het nummer past bij mij. Op een logische manier. Op een manier waarop mensen die mij kennen zullen zeggen: Aaah ja! 

Luisteren jullie even mee? En voor de handigheid kopieer ik de tekst er even onder. Ben benieuwd of jullie het al kenden, en wat jullie er van vinden.

 

Ik heb een man gekend
Die importeerde bio-ethanol
Dat is brandstof, maar dan milieubewust
Je kunt er ook mee racen
Daarvoor zijn speciale races
Milieubewust
Dat weet ik dus

Ik heb een man gekend
Die had een restaurant
Dat valt of staat bij goeie koks
Een mooi stukje vlees moet je niet te lang braden
En vis dat eet je bijna rauw
Dat weet ik nou

Ik heb een man gekend
Die recenseerde films
Er zijn zeven delen van The Fast and the Furious
Deel drie gaat over vriendschap
Dat is het beste deel
Zorg dat je die eens ziet
Dat wist ik niet

Ik heb een man gekend
Die dronk alleen maar goede whiskey
Alleen maar Ierse, Schotse dronk hij niet
Het verschil proef je dus
Door de rokerige afdronk
Dat noem je het boeket
Nu weet ik het

Ik heb een man gekend
Die hield van Camembert
Een witschimmel van rauwe koemelk
Dat komt dus ook uit Camembert
Daarom heet het Camembert
Het is absoluut niet hetzelfde als Brie
Dat wist ik nie

Ik heb een man gekend
Die zei dat yoga verbinding betekent
En of ik het weleens geprobeerd heb
Omdat dat goed voor jou zou zijn
Want je chakra’s zitten dicht
Vandaar je trage energie
Dat wist ik nie

Ik heb een man gekend
Die kon in één minuut
Alle Amerikaanse staten opnoemen
Hij kwam zelf uit Michigan
Dat ligt in het noordoosten
En is een soort van Indiaans voor groot meer
Weet ik dan weer

Ik heb een man gekend
Die zei dat het in Alabama
Verboden is om een valse snor te dragen
Je mag geen valse snor op naar de kerk
Dan maak je mensen aan het lachen
Dus die valse snor die mag niet meer
Weet ik dan weer

Ik heb een man gekend
Die zei dat Mozart eigelijk Theophilus heette
Dat is Grieks voor vriend van god
En in het Latijn is dat Amadeus
Dat heeft hij zelf vertaald
Maar hij zei liever Amadé
Dat neem ik mee

Ik heb een man gekend
Die zei dat Elvis nog leeft
In een dorpje ergens in Mexico
Hij treedt daar ook nog op
Voor een vaste schare fans
Hij leeft daar in een flat
Nu weet ik het

Ik heb een man gekend
Die heeft een hele avond
Over het woord Bed gepraat
Want het leuke aan het woord Bed
Is de vorm van een bed
Kijk het woord Bed
Heeft ook de vorm van een bed
Nu weet ik het

Ik heb een man gekend
Die noemde zichzelf Iron Man
Die was ook fan van Iron Man
Hij had ook een pop van Iron Man
Die heb ik uit de verpakking gehaald
Dan is zo’n pop dus niets meer waard
Wist ik niet uiteraard

En toen kwam jij
En eigenlijk hebben we niet eens zoveel gepraat
En toen kwam jij
En ik zei: Hoi! Ik schrijf liedjes, wat doe jij?
En jij zei: Hoi, ik ben ’m dan, die man die jij niet in één couplet vatten kan