nederlands

Tiny en de Hollanders

Afgelopen week moest ik voor het werk naar Nederland. Niet zo bijzonder als je weet dat ons hoofdkantoor in Nederland staat.

Maar ik wou het even hebben over mijn Nederlands gevoel. Als je hier al langer mee leest, dan is je dat misschien al opgevallen, ik heb het wel voor Hollanders. Eigenlijk is het een half mirakel dat ik nog nooit ‘iets heb gehad’ met een Nederlander. Zelf ben ik trouwens ook een achtste: toevallig ontdekte ik ooit dat mijn overgrootvader in Nederland is geboren, zodoende. Stiekem (of net niet) ben ik daar wel trots op.

Mensen die vervallen in cliché’s zoals daar zijn:

  • krijg je dan een glaasje karnemelk bij je lunch in Nederland?
  • zal er wel lunch zijn, gierige Hollanders die geen Bourgondiërs zijn zoals wij?
  • ik zie je al staan in je klompen, lol 🙂
  • zag je nog veel sleurhutten op weg naar de Ardennen? 🙂
  • praat je dan ook een mondje Hollands?
  • haal je een kroketje uit de muur?

… daar krijg ik een punthoofd van. Even antwoorden:

  • nee ik kreeg toevallig netjes de keuze tussen een hoop soorten koffie of thee, en lekker fruitsap van Appelsientje
  • ja er was lunch, lekkere broodjes allerhande
  • ik ken geen enkele Hollander die nog klompen heeft thuis staan, die dingen zijn al een tijdje uit de mode en trouwens f*cking onhandig
  • dat viel ontzettend mee, het is ’t seizoen nog niet, denk ik. En ook wij Belgen zijn sterk in caravans sleuren. (Lees: cèrèvèn)
  • ja (hierover straks meer)
  • nee en ook nog nooit gedaan, waarom zou ik als onze frituur ze veel  lekkerder maakt?

Het is allemaal de schuld van mijn ouders, Mies Bouwman en Jos Brink. Oh en ook van Rob De Nijs en Frits Spits.

Toen ik opgroeide in de jaren zeventig en tachtig luisterden wij voornamelijk naar Hilversum 3 en keken wij bijna alleen maar naar Nederland 1 en 2. Johan en de Alverman, move over. Zelfs het nieuws kende ik enkel van de Nederlandse zenders. Ik zal vast wel wat gemist hebben maar ik werd er ook veel rijker van, qua cultuur zeg maar.

Als kind begon het al: Tita Tovenaar, Swiebertje, De Fabeltjeskrant, De Bereboot, Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?, Pommetje Horlepiep, De show van Ome Willem, De grote mijnheer Cactus show,…

En muziekprogramma’s: Toppop, Countdown, de Top 50, de Avondspits, veel meer bestond er niet voor mij. Die ellendige BRT Top 30, ik vond het vreselijk. Op vrijdagmiddag luisterde ik samen met mijn moeder naar de Nederlandstalige top tien en ik dweepte niet alleen met Rob, maar ook met Frank Boeijen, Doe Maar, Normaal, Toontje Lager, en nog een aantal. Néé, ik was geen fan van Corry Konings, of André Hazes of (oh my god) Hepie en Hepie. Google it, baby. 🙂

Maar ook cabaret vond ik fantastisch: Wim Kan, Wim Sonneveld, Toon Hermans was mijn held, André Van Duin in vroeger jaren, de Mounties,… En toen zag je ook nog leuke toneelstukken op televisie, en musicals! Zo blijf ik nog wel even doorgaan.

Vind je ’t gek dat ik dan héél snel het Nederlandse accent oppikte? Dat ik het feilloos kon en kan spreken? Dat in Nederland geen kat vermoedt dat ik Vlaamse ben, zolang ik dat volhoudt?

Dat mijn lief mij kwaad aankijkt echter als ik in dat Hollands verval? En dat ik mij wat in houd als ik met mijn Nederlandse collega’s aan de telefoon zit, wanneer een Vlaming meeluistert? Omdat ik de rare blikken ondertussen al wat gewoon ben. Ja, sorry, ik spreek Hollands met de Hollanders, en Limburgs met de Limburgers. Lach mij maar uit. Aan Antwerps doe ik niet, zo ver ga ik nu ook weer niet – tegen mensen uit die provincie haal ik mijn gekuiste versie van het Vlaams boven. 😉

Stiekem supporter ik een beetje mee voor het Nederlands elftal bij het EK of WK. Tenzij het België-Nederland is, dan ben ik keihard gewoon Belg.

Tiny was smoorverliefd…

…op Ernst Jansz van Doe Maar.

Uit mijn dagboek van 1983…


En nu, op 4 augustus 2017, komt Ernst Jansz gewoon spelen in onze achtertuin. Of toch zo ongeveer, want Festival Dranouter is onze achtertuin geworden, nu we daar al zoveel jaar als vrijwilliger werken.

Toen mijn collega op woensdagmorgen zei: “Ha de eerste naam van Dranouter is bekend” en ik vroeg: “Wie dan?”, antwoordde hij “Doe Maar”. Ik kon het eerst niet geloven, kwam meekijken op zijn scherm en zag het daar staan zwart op wit:

doemaar

Wààààààhhh!!!

Ik slaakte een luide gil, begon op en neer te springen, huppelde naar het bureau naast ons om het nieuws aan de andere collega’s te vertellen, schiet in de lach, spring als een Duracell-konijntje naar nog een andere collega, die het natuurlijk al lang had gehoord… Nog iemand anders komt vragen of ik een pilleke nodig heb? 😀

Ohmygodohmygodohmygod!!!!

Ik ben er nog altijd niet goed van. Naar Dranouter!!!

Weet je wat dat betekent? Dat ik de uren vooraleer ze opkomen gewoon ga kamperen op de eerste rij. Dat ik ga proberen backstage te gaan. (Moet toch lukken, want ik ken wel wat mensen in de organisatie en ben zelf medewerker) Dat ik zoals een onnozele trien van vijftien een handtekening ga vragen. Op mijn arm of zo. En die dan laten tattooëren. Hm, misschien gaat dat iets te ver. Ik zie nog wel. Of vragen of ik een fotosessie mag doen met Ernst Jansz. En dan niet proberen flauw te vallen. (Ik val al bijna flauw bij de gedachte!)

Okee, okee, ’t zijn allemaal oude mannen geworden. Maar ik ben ook ouder. En het zijn prima muzikanten. En het is zo’n bak jeugdsentiment voor mij, dat geloof je niet.

Even nog een filmpje om te tonen hoe ze er vroeger uit zagen, zodat jullie snappen waarom ik er zo weg van was – let op Ernst Jansz, de toetsenist en donkerharige zanger. Zwijmel zwijmel…. (Ok, ‘De Bom’ vind ik nu één van hun mindere liedjes, maar de filmpjes die ik vond, met Ernst prominent op de voorgrond, zijn van bedenkelijke kwaliteit)

Tiny haalt de pod uit de cast

Dankzij deze mevrouw leerde ik niet alleen bloggen maar leerde ik ook bij over podcasts.

Ik had al wel eerder van die beestjes gehoord, maar wist totaal niet wat ik mij er bij moest voorstellen. Zoals ik al las bij Falderie, zijn er wel meer mensen die deze klok wel al horen luiden hebben, maar de klepel nog niet vonden. Vandaar, podcast voor beginners.

Wat is een podcast eigenlijk?

podcaster_fullEen podcast is een uitzending (kan audio of video zijn) op het internet. Een soort radioprogramma wat men op het wereldwijde web zwiert. Zo’n uitzending is voorzien van een soort code waarmee de computer dit kan downloaden.

Het woord podcast komt van ‘iPOD’ en ‘broadCAST’. Je kan ze beluisteren op de computer, maar ook op een mp3-speler, een smartphone, een iPad,… Makkelijk gaat het als je een speciaal podcastprogramma hebt, tegenwoordig staan die bijna altijd standaard op je smartphone, je iPad, enzovoort. Via zo’n programma kun je makkelijk uitzendingen toevoegen die je interesseren, je er op abonneren en ze beluisteren waar en wanneer je wil.

Wie met Apple werkt, kan dit makkelijk via iTunes, maar ook voor Android of pc zijn er toepassingen te vinden.

Je kan ook rechtstreeks naar de website gaan van een podcast uitzending en ze daar gewoon beluisteren. Ook een aantal radiozenders hebben hun eigen verzameling podcasts, bijvoorbeeld radio 1.

Zelf gebruik ik mijn podcast app op mijn iPhone om uitzendingen te zoeken, te downloaden, als het mij aanstaat mij er op te abonneren en natuurlijk ze te beluisteren. Als ik naar de fitness ga, luister ik altijd naar een podcast. Je vergeet de tijd, je bent bezig en soms doe ik zelfs nog wat langer verder omdat de aflevering nog niet gedaan is. Motivatie!

Ook in de auto, tijdens langere ritten of in de file, vind ik het heerlijk om naar die verhalen te luisteren. Het maakt alles toch wel een stuk aangenamer.

Hieronder vind je mijn favorietjes.

Engels of Nederlands?

Er zijn massa’s podcast in het Engels te vinden, voor wie de taal machtig is, vind ik de volgende erg leuk of interessant om naar te luisteren:

The Moth: Amerikaanse episodes van ongeveer drie kwartier, met meestal een verhaal of drie, vier. Echt gebeurde verhalen, door de mensen zelf verteld. Soms is het een student, die vertelt over zijn eerste keer op de dansvloer, een andere keer een arts die vertelt hoe hij Moeder Theresa heeft ‘genezen’, of een vrouw die na het overlijden van haar man leert dansen en ontdekt hoe ze zo even haar verdriet kan vergeten.

Desert island Discs: (heb ik overgenomen van Mr Brubeck) De BBC zend al sinds 1942 een programma uit met bekende gasten. Hen wordt gevraagd welke platen ze zouden meenemen op een onbewoond eiland. De gesprekken die hieruit volgen gaan niet alleen over de muziek, maar ook over hun leven.

The heart: nog maar net ontdekt. Ook weer verhalen uit het leven gegrepen.

Maar nu, de Nederlandstalige, hoe meer ik rondneus, hoe meer leuke ik ontdek. Tegenwoordig heb ik het helemaal voor storytelling, oftewel, hoe boeiend het is om verhalen te vertellen en te beluisteren. Er zijn er uit Nederland, en met stip op één zet ik daar:

Echt gebeurd: een idee van Paulien Cornelisse, Nederlands comédienne en verzamelaar van verhalen. Bij Echt Gebeurd vertellen mensen op een klein podium mooie, bijzondere of grappige verhalen over iets dat ze zelf hebben meegemaakt. Ook leest er maandelijks iemand voor uit zijn of haar puberdagboek. Soms echt hilarisch. Ik heb me trouwens zelf ook opgegeven om eens voor te komen lezen, in Amsterdam. Nog even afwachten of dat ook effectief gebeurt!

Op de website van de VPRO vind je nog een hele lijst met podcasts, ze kunnen er daar wat van.

Maar ook onze eigen podcast met waargebeurde verhalen, uit Gent, kan er zeker aan tippen qua niveau. De verhalen zijn misschien iets meer bescheiden, maar daarom niet minder sappig.

RelaasRelaas wil verhalen van alle soorten pluimage verzamelen, ook van mensen die van nature uit niet zo goed kunnen vertellen maar wel iets te vertellen hebben. Ze begeleiden de vertellers ook vooraf.

Als je met muziek begaan bent, is Mastertrack van radio 1 ook erg leuk. Bekende liedjes worden door de schrijvers zelf uitgelegd, hoe zijn ze op gekomen, hoe kwam de tekst tot stand, de opname? Bijvoorbeeld Eenzaam zonder jou, van Will Tura, maar ook iets van Kommil Foo, Noordkaap, Sioen en Toy.

Ook op Klara vind je leuke podcasts, het reisverhaal van en met Michiel Hendryckx bijvoorbeeld: “De vroolijke tocht” doorspekt met oude franse chansons.

Ken je nog andere podcasts die ik echt moet leren kennen? Ik ben benieuwd! 🙂