muziek

Tiny op weekend met de meisjes van de leesclub

Toen ik nog een bende vrienden had (hoest, hoest), gingen we wel eens op weekend naar de Ardennen met een aantal koppels. Meestal werd daar vooral (heel) veel gedronken, aten we veel vlees op de barbecue en gingen we wandelen en verdwalen in de bossen. Memories…

In onze leesclub hadden we al heel vaak het idee geopperd om er eens een weekend samen op uit te gaan, gewoon wij vrouwen, geen partners, geen kinderen, in alle rust. En na enig gedoodle, kwam er een datum, kwam er een huisje, kwam er een soort planning,… Afgelopen weekend trokken we met zeven naar West-Vleteren, in een gezellig huis. De eerste avond aperitief bij het haardvuur.

fullsizeoutput_3ce

We spraken vooraf al af wat we gingen eten, en maakten een lijstje voor de Collect and go. Ik kreeg bijna een hartaanval toen ik het lijstje zag, want – oh my god – wat een shitload aan eten en drank! Maar ja, beter te veel dan te weinig hé.

Geen kinderen mee, wil ook zeggen dat zo’n Tripp Trapp stoel voor iets anders kan gebruikt worden…fullsizeoutput_3cd

Wat hebben we allemaal gedaan? Eigenlijk heel weinig. We hadden wel een quiz georganiseerd, wij zijn allemaal amateurkwissers – iedereen stelde tien vragen op. Nu moet ik eerlijk zeggen, mijn quiz had ik vooraf uitgetest op mijn collega’s. En die vonden hem véél te moeilijk. ’t Was een muziekquiz, dus ja: sorry, ik ging er van uit dat het kennen van de voor- en achternaam van de leden van ABBA parate kennis was. Dus ik maakte een tweede quiz, een makkelijke – en voor de zekerheid ook nog een filmronde. (I have no live, I know!)

Iedereen kon een thema kiezen, en deed zijn goesting met de tien vragen. Resultaat: een heel gezellige, afwisselende en boeiende quiz! En soms ECHT niet gemakkelijk. (Thema’s: onze leesclub, Temptation Island, Blind getrouwd, actualiteit uit ons geboortejaar, gênante situaties en guilty pleasures, muziek en film,…)

We gingen (eventjes) gaan wandelen in de buurt, we konden in het huisje ook in de sauna (waar ik een meditatielesje gaf), we hebben uiterààrd veel gelezen, en we gingen op zondag brunchen in Ieper.

Mijn leesvriendinnen zijn echt de meest compatibele bende ooit, iedereen deed zijn deel, niemand zat op zijn lui gat, tenzij iedereen op zijn lui gat zat, er werd gekookt, opgeruimd, afgewassen, eten verdeeld, voor elkaar gezorgd,… Zàlig.

Zijn wij een bende saaie seutjes die alleen maar zitten te lezen en te koken? Nee, verre van. We vertelden elkaar onze meest geheime gênante verhalen, we ventileerden over oude vriendschappen en ex-lieven, aten en dronken zonder gène, maar het voornaamste: iedereen deed zijn goesting. Ons motto: alles kan, niks moet.

Kortom: I love mijn leesclub, maar dat hadden jullie al door hé? 😉

Wie ook denkt: “OH! Ik wil ook bij die leesclub!”, is er aan voor de moeite, vrees ik. We houden het voorlopig kleinschalig en aanvaarden geen nieuwe leden, omdat we zo’n hechte vriendinnenbende zijn geworden en daarom vrezen we dat iemand nieuw erbij dit niet zo leuk zou vinden en de vreemde eend in de bijt zou zijn. Sorry!

Advertenties

Tiny en de liedjes van de Côte d’Azur

Altijd als ik op vakantie ga, is er wel een themaliedje in mijn hoofd. Meestal zelfs meer dan eentje.

Toen we vorige week dinsdagochtend al vroeg in Marseille aankwamen, schoot het zot liedje van Rolling Stone Bill Wyman door mijn hoofd: “Je suis un rockstar“. De bassist van de Stones nam het op in 1981, meer als grap bedoeld, en eigenlijk is zijn Cockney French hilarisch. Hij woonde in de jaren zeventig in Saint-Paul-de-Vence, op een wipje van waar wij verbleven.

Tijdens onze wandeling over de rotsachtige kust aan Théoule-sur-mer liep ik zodoende met een zwaar Engels accent “Voulez-vous partir with me, and come and restez-là with me in France?”

DSC_0008

Toen ik op woensdag mijn ouders belde om te vertellen hoe het ging, en vertelde dat de Middellandse zee inderdaad blauw, zo blauw was, begon mijn moeder al meteen te zingen (het tweede liedje waar ik steeds mee in mijn hoofd zat):

Uit 1958, jawel! Heerlijk, toch?

Ondertussen dromen mijn lief en ik verder van een rustige oude dag, in het zuiden van Frankrijk, of in Italië of in Spanje. Voorlopig kunnen we nog niet kiezen en volgt mijn lief voor alle zekerheid toch al vast Spaanse les. Of ik dat liedje kende, vroeg hij me, dat in 1973 nét niet het songfestival had gewonnen “Eres tu?” En natuurlijk ken ik dat, duh! Ergens midden jaren tachtig was ik een halve songfestivalspecialist, dus ja. Hij had dat liedje moeten bestuderen in de les en kon dus meteen ook vertalen, erg interessant. Zodoende zat ik met dit Spaans liedje even erg in mijn hoofd als de vorige twee:

Past wonderwel tijdens een boottochtje over de baai van Cannes!

IMG_0342

Wat is het hier trouwens vreselijk koud geworden ondertussen! Meteen na thuiskomst haalde ik mijn winterpantoffels en dikke truien uit, en in plaats van een fris slaatje maakte ik een hutspot van spruitjes en spekjes! Ik vrees dat mijn winterdepressie extra hard zal toeslaan dit jaar.

Tiny’s eerste festival

Nog maar eens duiken in mijn herinneringen van dat magische jaar 1984.

Rock Werchter was toen nog Torhout/Werchter. Op zaterdag één podium in Torhout, op zondag één podium in Werchter. Al een aantal maanden droomde ik van het festival, mijn allereerste festival en dan nog niet eens zo ver weg. Kamperen was helemaal niet nodig, want Brugge-Torhout is een moeiteloos te overbruggen afstand. Zelfs met de fiets (al had ik een brommertje).

Het plan was oorspronkelijk met mijn toenmalig lief te gaan, die had een auto en was zelf ook muzikant, dus ik zou in goed gezelschap zijn. Helaas, hij had ineens aangekondigd dat hij tóch niet zou gaan. En een week later was het uit. Oei, en nu? Mijn vriendinnen mochten helemaal niet gaan, eigenlijk kende ik bitter weinig mensen in mijn omgeving die naar Rock Torhout gingen.

Een week voordien hoor ik op de schaatsbaan (ja, die van het Boudewijnpark) dat een vriend van een vriend (die ik eigenlijk amper kende, maar wel te vertrouwen leek) ook zou gaan en dat hij gerust samen met mij wou gaan. Hij was een paar jaar ouder, maar zou met de fiets komen en mij oppikken. Okee, da’s beter dan niks en de dag erna kocht ik mijn ticket in de Bilbo.

De dag zelf was ik meer bezig met mijn outfit, mijn make-up en mijn oorbellen dan met nadenken wat ik zou meenemen. Dus: ik nam niks mee buiten mijn ticket, mijn jeansjas , een beetje geld en mijn lippenstift. Geen water, geen frigobox, geen eten. De vriend kwam mij ophalen, en zei tegen mijn ouders: “Ik zal er goed voor zorgen”, waarop ik dubbel plooide van het lachen. Hij had sandwiches met kaas en hesp mee en verder ook niet veel meer dan ik.

Ik herinner mij hoe overdonderd ik was toen we aankwamen op de weide. Zoveel mensen samen had ik nog nooit gezien, het ging mijn verstand bijna te boven. We installeerden ons ergens in het midden en ik heb van – heel – de – dag niet verder dan twee meter gewandeld. Ik durfde niet. Was bang dat ik onze plek nooit meer zou terugvinden. Ik ben dus ook geen eten gaan halen, en toen ik zowat scheurde van de honger was ik reuze blij dat ik een sandwich kreeg aangeboden van G., die vriend. En af en toe een slok van zijn cola.

De muziek. Hét belangrijkste want daarvoor was ik vooral gekomen. 070784torhout

Vooral Paul Young en Joe Jackson waren mijn favorieten. En het zijn die twee optredens die ik me nu nog steeds herinner. Tegen dat Lou Reed aan zijn optreden begon, had ik het al een beetje gehad. Het gezelschap was namelijk niet zo spraakzaam. We hebben de hele dag misschien vijf zinnen gewisseld. Het klikte dus van geen meter.

En het is eigenlijk doodzonde maar ik ben niet gebleven voor de Simple Minds. Ik ben – alleen – terug naar Brugge getuft, en heb nog een uurtje staan dansen in dancing Limelight vooraleer ik mooi terug op tijd naar huis ging.

Voila, mijn reputatie van de geboren rockbitch is hiermee volledig verpest, in 1984 was ik op veel vlakken nog een subbedutje. 🙂