muziek

Tiny krijgt bezoek: Talitha

Vorige week mocht ik bij Talitha een stukje schrijven (klik hier voor haar gastblog) en deze week komt zij gewoon lekker bij mij.

Talitha is trouwens een naam uit het Aramees en betekent gewoon meisje. Het Aramees? Ook nog nooit van gehoord? Google en Wikipedia zijn uw vriendjes, maar om het makkelijk te maken: dat is een Semitische taal, ooit de taal van Syrië, maar wordt nu zelden nog gebruikt.

Buiten haar naam is ze zelf ook een coole griet, die het ooit aandurfde om moederziel alleen in Amsterdam te gaan studeren. Ondertussen woont en werkt ze daar ook. Waarom heb ik daar nooit zelf aan gedacht??

Ze heeft ook een vree toffe moeder, die fan is van Bryan en haar als kind mee nam naar de beste tekenfilm ever. Lees er hieronder alles over, en geniet van haar muziekjes. (Waarvan ik een derde niet eens ken, zelfs niet van naam. Erg hé. Wie is hier nu de oma?)

Hooggeëerd publiek, graag uw applaus voor…. Talitha!

Processed with VSCO with f2 preset

Niet alleen een coole griet, maar ook een razend knappe! 🙂




Voor deze gastblog kruip ik meteen even uit mijn comfort zone. Ik vind Tiny’s blogposts waarin ze met liedjes uit elk jaar van haar leven aftelt naar haar vijftigste verjaardag echt geweldig leuk. Nu is Tiny ook niks meer en niks minder dan een compleet muzikaal genie, natuurlijk, maar ik ben eerlijk gezegd amper bezig met muziek. Tijdens mijn tienerjaren wel, toen schuimde ik alle muziekfestivals van België af (behalve Rock Werchter, want dat was commerciële bullshit waar ze alleen maar artiesten met één populair hitje of net een nieuw album uitnodigden, ja, ik was er zo eentje) en kende ik heel erg veel indiebandjes. Vroeger was ik cool. Nu ben ik een 26-jarige oma die op vrijdag in bad ligt met een boek van Stephen King en daarna Netflix kijkt met haar Lief en haar kat en een dekentje. U dacht dat ik een hippe millennial was die rock ’n roll leeft in Amsterdam? U dacht verkeerd.

Anyway. Na de middelbare school ben ik de interesse in muziek een beetje verloren. Ik weet niet zo goed waarom. Ineens kwam ik in die fase terecht waar de meeste mensen pas vanaf hun veertigste of zo in belanden: ik stopte met nieuwe muziek zoeken, want ik wist al wat ik leuk vond. En dus luisterde ik dat. On repeat. Op mijn iPod Nano uit het gezegende jaar 2005. (Ja, ik heb die nog altijd. Ja, ik gebruik die nog altijd. Er kunnen maar 300 liedjes op of zo. Al mijn leeftijdsgenoten lachen me uit. I don’t care.)

Ik luister nu niet meer elke dag naar muziek, zoals de meeste mensen. Om die muziekliefde nog eens bij mezelf aan te wakkeren, heb ik mijn eigen verjaardagsmuzieklijstje samengesteld. Ik ben pas in oktober jarig, maar dat geeft niet. Voor het gemak tel ik af per twee jaar.

1991 – Bryan Adams – (Everything I Do) I Do It For You

Mijn moeder was vroeger een ontzettend grote fan van Bryan Adams (als in: de berichttoon op haar smartphone is anno 2018 nog steeds Summer of 69), dus ik neem aan dat ik dit nummer zowel in de buik als eenmaal in de wieg vaak genoeg gehoord heb.

1993 – Samson & Gert – Samsonrock

Mijn kindertijd wás Samson & Gert.

1995 – The Cranberries – Zombie

Zou ik graag zeggen, want ik heb het in mijn pubertijd vaak genoeg gedraaid. Maar als ik heel eerlijk ben, zal het als vierjarige eerder dit nummer-één-hitje geweest zijn: Kamiel Spiessens met Het isj nie moeilijk, het isj gemakkelijk! Ahhh, de Vlaamsche muziekcultuur. Topspul.

1997 – Wannabe – Spice Girls

By far dé soundtrack van mijn lagereschooltijd. Ik was geobsedeerd door de Spice Girls. Ik had alle cd’s en een slaapkamer waarvan elke cm bedekt was met posters, natuurlijk, maar ik had ook pennenzakken, rugzakken, kussens, kaftpapier, T-shirts, de film op VHS en zelfs een heus mintgroen tweedelig trainingspak (met naveltruitje, uiteraard) waar menig Amsterdamse hipster anno 2018 jaloers op zou zijn.

1999 – Phil Collins – Strangers Like Me

Kent Tiny ook wel 😉 Tarzan was een van de eerste films die ik ooit in de bioscoop zag, samen met mijn mama, toen Ieper nog een eigen bioscoopzaaltje had. Geweldig onder de indruk was ik daarvan.

2001 – Linkin Park – In the End

Ik was zo’n fervente fan van dit nummer (als tienjarige, best wel cool eigenlijk?) dat ik op een dag naar TMF belde om het aan te vragen in zo’n muziekaanvraagprogramma waar we vroeger de halve zaterdag aan besteedden. Superzenuwachtig en onder een valse naam, maar ik was wel bijzonder trots op mezelf.

2003 – Nelly ft. Kelly Rowland – Dilemma

My jam. So much my jam. Ik heb dit tot in den treure mee gekweeld. Ik, die als tienjarige van Linkin Park hield, ja. Geen idee hoe dat kwam, maar ik hield zo hard van dit nummer dat ik er nog steeds een beetje warm van word vanbinnen. Dit is de periode waarin ik mijn eerste crushes had en met een van die jongens zelfs mijn allereerste date: naar de film, meer bepaald 8 Mile met Eminem, met een seksscène die in mijn herinnering ongeveer een half uur duurde en echt veel te awkward was voor twee twaalfjarigen.

2005 – Babyshambles – Fuck Forever

Google voor de grap eens de Ultratop 50 van dit jaar. Wat. Een. Bagger. Het was o.a. het jaar van Schni Schna Schnappi. Enough said, zeker? Gelukkig was 2005 ook het jaar waarin Britse indiebandjes floreerden en laat dat nu eens helemaal mijn ding zijn. Ik luisterde naar Babyshambles, The Pigeon Detectives, The Futureheads, The Cribs, The Wombats, The Subways, Milburn, We Are Scientists,… Ik ging voor het eerst in mijn leven naar een concert: Suzanne Vega in de AB. En daarna nog eens, voor de hysterische tienermuziek van Panic! At The Disco, die toen ook nog hun handtekening op de ass van mijn skinny jeans zetten. Yep, dat waren tijden, vrienden. I used to be cool, kzei ’t u toch?

2007 – Arctic Monkeys – The View from the Afternoon

In 2006 ging ik als nog-net-niet-15-jarige voor het eerst naar een festival: Pukkelpop, samen met een vriendin. Ik luisterde er om 12 uur ’s middags samen met ongeveer 15 anderen bij Main Stage naar Arctic Monkeys, die op slag mijn favoriete band ter wereld werden en dat nu nog steeds zijn.

2009 – Editors – Smokers Outside the Hospital Doors

In 2009 verhuisde ik moederziel alleen naar Amsterdam. Alles was anders, maar één ding bleef hetzelfde: mijn muziek. Ik ging nog eens naar Arctic Monkeys kijken (inmiddels al immens populair, dus in de Heineken Music Hall) en reisde naar Tilburg voor Editors, mijn tweede favoriete band destijds. Dit liedje is mijn all time favourite en ik herinner me nog steeds hoe het was om daar in de 013 helemaal in mijn eentje te staan meeblèren op dit nummer.

2011 – Panic! At The Disco – The Ballad of Mona Lisa

Een single van het toen net herboren Panic! At The Disco. Een band waar ik om nostalgische redenen dat jaar op Pukkelpop nog wel eens heen wilde. En dus overtuigde ik mijn vriendinnen om de Château te verlaten en met mij mee te gaan wachten in de Marquee. De Marquee, die ons een half uur later beschermde tegen de storm, en vanwaar we de Château zagen instorten.

2013 – Bastille – Pompeii

In 2013 was ik mijn muziekliefde al een beetje kwijt. Van alle nieuwe muziek dat jaar kon alleen Bastille me echt boeien.

2015 – OMI – Cheerleader

Ja, een slecht nummer, ja. Maar het doet me denken aan een aantal memorabele avonden uit mijn studententijd. En aan de roadtrip in Florida met mijn Lief. Dit nummer in de auto op weg naar het prachtige Key West, met links en rechts alleen maar felblauw water en palmbomen in de verte… Vakantie-iger wordt het niet.

2017 – Catfish and the Bottlemen – Cocoon

Zoals ik al zei ben ik een saaie muziekseut geworden die enkel nog naar de muziek luistert die ze al kent. In 2016 leerde ik echter geheel toevallig Catfish and the Bottlemen kennen: een Britrock-bandje dat geheel mijn smaak is. Ik werd meteen verliefd op hun volledige eerste album en trok zelfs naar Liverpool Sound Festival met mijn Lief om hen live te zien.

Advertenties

Tiny telt af, deel 10: 2013 – 2017

Nog één week en ik ben vijftig. Hoe belachelijk is dat? Ach, het is maar een getal en ik ben zo jong als ik me voel, bla bla bla.

De afgelopen weken heb ik hier afgeteld en elk jaar van mijn leven voorzien van een gepast muziekje. Muziek was en is de rode draad door mijn leven en nog steeds enorm belangrijk. Hoewel… ik luister niet meer zo vaak naar recente nummers, grijp liever terug naar wat ik van vroeger ken. Toch doe ik mijn best om ook voor de laatste vijf jaar mooie nummers uit te kiezen.

2013: Bastille – Pompeï

Ben je het nummer al beu gehoord? Grote kans van wel, maar ik vind het nog steeds de max. Mijn lief niet, we zijn het niet altijd eens over muziek, maar meestal wel.

Luister toch eens naar deze versie, de jongens gingen even naar het British Museum en zongen daar a capella hun wereldhit.

 

2014: Hozier – Take me to church

Het nummer blijft me bij, maar de prachtige dans van balletdanser Sergei Polunin is er mee verweven. Eenmaal je deze choreografie hebt gezien, vergeet je het nummer nog minder. Er zit ook enorm veel betekenis in: het gaat eigenlijk over de hypocrisie van de katholieke kerk en hun houding tegenover homoseksualiteit. De kerk predikt liefde in het algemeen, maar leert iedereen dat je seksuele oriëntatie beschamend kan zijn en dat het zelfs zondig is. De zanger groeide op in Ierland en schreef dit nummer uit frustratie.

De balletdanser in deze clip werd op 13-jarige leeftijd gedwongen om naar de balletschool te gaan, en stapte ondanks zijn groot talent zelf op uit het Royal Ballet, vanwege zijn afkeer van de ijzeren discipline die wordt opgelegd. Hij danst hier zijn eigen persoonlijke verhaal, toont zijn talent in een beperkte ruimte, maar toont net zo goed zijn verschillende tattoos, eindelijk zichtbaar (want anders bedekt met stage make-up). In zijn dans komen de demonen uit zijn persoonlijk leven naar buiten.

2015: Jan Rot – Stel dat het zou kunnen

In de zomer van 2015 zat ik als een klein emotioneel wrakje in Dranouter. Een goeie vriend was net overleden en bij al die mooie muziek op het festival begon ik bij het minste gevoel al te huilen. Ook bij dit prachtig lied van Jan Rot:

 

2016: 7 years – Lukas Graham

De Deense groep met zanger Lukas Forchammer had in dit jaar een alom bekende hit. Op zich wordt het geen tijdloos nummer, maar toch wordt het qua sfeer ook vergeleken met “When I’m sixty four” van The Beatles. Ik vond het een passend nummer in deze lijst, ook hier blikt de zanger terug op zijn leven tot nu toe.

 

2017: Habibi – Tamino

Om te eindigen een nummer uit eigen land. Tamino (voluit Tamino-Amir Moharam Fouad) won de Nieuwe Lichting 2017 van Studio Brussel en met recht en rede, vind ik. Zijn stem doet denken aan Jeff Buckley, en wat hij schrijft, klinkt diep en donker. Hij is een maand jonger dan mijn zoon. Habibi is ongelofelijk krachtig en ingetogen tegelijk. Als je het niet kent, dan is het nu het moment.

Tiny en de Ecstatic Dance

Hij vroeg:

“Want to do something crazy? Something out of the ordinary?”

en mijn interesse was gewekt. Hij stelde al vaker iets speciaals voor. Tien jaar geleden was dat mijn eerste bezoek aan een publieke sauna, nu was dat ineens “Ecstatic dance”. WABLIEF? Wat is dat nu weer? Ik twijfelde want:

… dat is toch op van die boenkeboenke muziek, van die house of techno of andere dingen die ik écht niet graag hoor?

… dat is toch zo’n genre Tomorrowland-achtig gedoe?

… is dat met drugs of zo?

… ga ik daar niet de oudste zijn?

Maar zoals ik al eerder schreef, heb ik ergens een innerlijke hippie die op al zo’n dingen roept: “Jà! Jà! Doen gewoon!” Dus na enkele dagen zei ik dat ik mee zou gaan. Dit was het filmpje wat ik er van had gezien, méér wist ik niet:

 

 

Het ging door in een dansschool, ergens in Gent. Er zijn drie regels: no shoes, no booze, no chit-chat. Je danst dus blootsvoets, om meer de vibe en de aarde te voelen. Er is geen alcohol, er wordt eigenlijk niks geschonken, maar er is wel de hele avond gratis water. En je praat met niemand. Als je per se iets moet zeggen tegen iemand, geef dan een teken en ga even in de gang of zo. Je danst alleen of met twee, wat je maar wil. Okee, zo ver was ik dus.

Na de opwarming (gewoon een beetje dansend rondkijken…) gaf iemand uitleg. Eigenlijk leek het op het begin van een yogales: adem enkele keren diep in en uit, gebruik de volgende keer ook je armen en rek je uit,… Dan begon er lichte muziek en werd gevraagd om je ogen te sluiten en je langzaam verder te bewegen. Omdat het zo geleidelijk ging, met je ogen dicht, ga je automatisch intuïtief bewegen: ik deed wat stretch-oefeningen, rekte me uit, boog voorover, zwaaide mijn lichaam zacht van links naar rechts, stapte voorzichtig rond.

Gebruik al je zintuigen‘, hadden ze ook gezegd.

ik zag: mensen van àlle leeftijden, jonger en ouder dan ik, die dansten of bewogen zoals ze zelf op dat moment wilden. Ik zag veel dreadlocks, veel tattoos, maar evenveel secretaressen of ambtenaren of wat dan ook. Doet er ook niet toe.

ik hoorde: muziek die reuze mee viel en waar ik wel iets mee kon, vaak waren het meer geluiden, iets natuurlijks, zacht en zeker niet te luid. Dan ging het over naar een soort ritmische tribal (zo heet dat dan), die wat deden denken aan een cursus Afrikaanse dans, die ik ooit heb gevolgd. Mijn bewegingen werden wat extremer, wat wilder.

ik proefde: water want dat werd gratis beschikbaar gesteld en je werd ook aangemoedigd om veel te drinken. Na een tijdje ga je wel zweten.

ik rook: hier en daar een zweem patchoeli? Af en toe een zweetgeur, wat wil je ook met honderd mensen die zich staan uit te leven.

ik voelde: heel veel. Beweging in mezelf die ik probeerde tot uiting te brengen, ik voelde mezelf meer en meer ontspannen worden, ik danste niet, ik deed maar wat. Het leek misschien op dansen, ja. Ik voelde mijn voeten stampten op de vloer als ik daar zin in had, ik voelde de vibraties van de muziek, maar nooit storend.

Het was een bizarre ervaring, maar véél leuker dan ik zelf had gedacht. Ik had nooit verwacht dat ik me zo zou laten gaan, dat het meer een kruising was tussen een yogales en een fuif. Ik raad het iedereen aan die houdt van dansen en bewegen en die zin heeft in een uitdaging, zowel fysiek als emotioneel.

Kijk op Ecstatic Dance voor nog meer informatie – in het Engels.