muziek

Tiny en het magische jaar 1971

Kocht je in het voorbije jaar een nieuwe apple-product (iPhone, iPad, Mac-pc,…) dan kreeg je daar automatisch een jaar gratis abonnement bij op Apple-tv, hun streamingdienst. Laat ik nu daarop de fantastische documentaire 1971: The Year That Music Changed Everything ontdekt hebben. En ja, wat een MAGISCH jaar was dat, zeg. Ter info, ik heb er niet zo veel eigen herinneringen aan, want ik was pas drie. En vele lezers onder jullie waren ook nog kindjes of nog niet eens geboren.

De Vietnam-oorlog, het einde van The Beatles, het einde van een hippie-tijdperk, de opkomst van allerlei drugs, het begin van het toerisme, de massa-communicatie die op gang kwam, vooral door de opkomst van de televisie,…

Maar de muziek, jongens toch. Elton John zegt op een bepaald moment in die documentaire, “Het was een jaar waarin elke week tien platen uitkwamen die allemaal klassiekers werden.”

Mijn absolute favoriet is de LP Tapestry van Carole King. Dat mens is ZO getalenteerd. Die teksten zijn de max. Nooit van gehoord, zeg je? Ik geloof je niet. Onderstaande nummers mag je eens beluisteren en er zal er toch minimum eentje tussen zitten die je kent, misschien niet in die versie. Maar ZIJ schreef ze wel allemaal. Carole King is nog steeds very much alive en ondertussen 79, zo oud als mijn mama.

Ik zou een hele dag kunnen luisteren naar muziek uit dat ene jaar. Zowat alle nummers zijn fantastisch. Al is het niet allemaal pop en singer songwriting, ook Alice Cooper en T-Rex timmerden toen ijverig aan de weg. Heb je eens vijf minuten Youtube-tijd? Zoek dan zelf eens een nummer uit 1971 wat jou aanspreekt. Ik ben benieuwd.

It’s too late

Will you still love me tomorrow?

(You make me feel like a) natural woman

You’ve got a friend

Deze laatste is mijn favoriet, nog niet zo lang geleden opgenomen door Carole King, en als ik me niet vergis komt James Taylor er ook bij, nog zo’n kanjer, die het nummer tot een hit heeft gemaakt. Als ik ga kijken naar de Brugse muzieklegende “Stevie“, vraagt hij meestal mij er bij om dit nummer te zingen. Altijd een eer.

Tiny in de gevangenis

Soms vraag ik: “Heb ik al eens verteld over die keer in de gevangenis?” en ik denk dat ik dat hier op de blog nog nooit heb verteld. Ik moet ook héél diep in mijn geheugen graven. Mijn zoon was nog niet geboren, ik zong in één van mijn eerste groepjes als backing zangeres. Pushkin, zo heette de groep en die bestond uit een jonge toetsenist, een drummer, een bassist en een gitarist die ook zong.

Als ik het mij goed herinner, was het de bassist die connecties had met iemand die werkte in de gevangenis en hij vroeg ons ineens: “Zouden jullie willen optreden in de gevangenis?”

In 1991 werd het Pandreitje in het centrum van Brugge voorgoed verlaten door alle gevangenen en ging ook de oorspronkelijke vrouwengevangenis in Sint-Andries dicht. Het Penitentiair Complex aan de Legeweg in Sint-Andries was spiksplinternieuw en werd zo meteen een van de grootste in België. Ommuurd, met een gracht tussen en een hoop prikkeldraad. Van buitenaf ziet het er indrukwekkend uit.

Er is een aparte vrouwenafdeling en twee mannenafdelingen: de lang gestrafte mannen en de kortverblijvers, vaak in afwachting van een proces of voor korte straffen.

Wij mochten er drie avonden optreden, voor elke afdeling een apart optreden. We werden er voor betaald, al was dat niet veel, maar voor de ervaring alleen al zagen wij dat enorm goed zitten. Het was volgens mij in 1994.

Wij werden uitgebreid gescand, door de metaaldetector, al ons materiaal werd gecontroleerd, we werden gefouilleerd, en moesten dan vele lange gangen door, samen met een bewaker. Veel deuren en veel sleutels. In de eetzaal voor het personeel kregen we ook een warme maaltijd. De kleedkamers waren naar onze maatstaven fantastisch: spiegels met van die lampjes errond, kastjes en kapstokken en zelfs een douche! De concertzaal zag er ook erg professioneel uit: een echt podium, en zeker meer dan honderd zitplaatsen, net een theater.

Er zat veel verschil tussen de optredens. Wij deden steeds hetzelfde, maar het publiek was anders: de langgestrafte mannen mochten niets doen, die mochten niet rechtstaan, er waren meer bewakers, ze mochten wel klappen en meezingen, maar waren enthousiast doch kalm.

De mannen die er korter verbleven, mochten ook niet rechtstaan, maar waren dat even vergeten tijdens de voorstelling van de groepsleden. Zoals altijd kondigde de leadzanger tegen het einde van het optreden iedereen even aan, je kent dat wel: “Onze drummerrrrr: DIRK!” – Applaus! “Op de bas: HANS!” – Applaus! enzovoort. Tot hij bij mij kwam: “Onze zangeres: TINY!” Applaus??? Nee nee, die stoere mannen gingen volledig uit de bol! Klappen, fluiten, brullen, tot ze zelfs gingen scanderen: “TINY! TINY! TINY!” minutenlang. Ik krijg er nu nog altijd kippenvel van als ik het vertel, dat was ZO indrukwekkend. Begrijpelijk, want die gasten hadden al eventjes geen vrouw meer gezien, denk ik.

De vrouwen, die de laatste avond naar ons optreden kwamen, mochten rechtstaan en dansen. Stel je voor, meer dan honderd uitgelaten stoere vrouwen, die eindelijk een paar uur vertier kregen en dan vijf van die viriele jonge mannen op het podium. Er werd gegild, gefloten, geklapt, geroepen en getierd en volgens mij werd hier en daar ook geflasht (in de zin van t-shirt omhoog en tonen wat ze in huis hadden). Onze muzikanten waren over the moon van contentement, en wij hebben allemaal nog een paar dagen daarna in een soort roes van roem doorgebracht. Precies alsof we supersterren waren, zo’n gevoel gaven zij ons. Zalig.

Om af te sluiten: ik ga de komende weken terug de gevangenis in. Niet met een band, nee helemaal alleen. Ik ga daar telkens een groep mannen en een groep vrouwen meditatietraining geven. Blijkbaar is daar veel vraag naar en ik werd gecontacteerd met de vraag of ik dat zag zitten.

Nu vrijdag is de eerste keer, ik vind het erg spannend. Helaas niet in de concertzaal maar in een klein klaslokaaltje en ik denk ook niet dat ze deze keer mijn naam zullen scanderen. En nee, ik ben niet bang.

Tiny wil vrolijke liedjes

Afgelopen dinsdag reed ik nog eens naar kantoor, dat was lang geleden. Ik had na het zoveelste slecht-nieuws-bericht behoefte aan vrolijkheid, geen nieuws. Mijn radio stond op Nostalgie, want dat past vaak bij mijn stemming en ik had geluk want er werd de ene na de andere vrolijke plaat gespeeld.

Het is ondertussen eventjes genoeg met die slecht nieuws show, iedereen heeft behoefte aan iets leuks en muziek kan vaak wonderen doen voor je stemming. Dus ik zou zeggen, kies er hier eentje uit, klik er op, zet het wat luider en geniet. Doe een dansje, of als je dat niet lukt, beweeg eens met je hoofd of een vinger of een voetje, of zing mee, of niet, kortom: geniet even van dit moment en luister gewoon. Ik geef je een paar opties, er zal wel iets tussen zitten naar jouw smaak zeker?

Sta mij toe om het ook te koppelen met een herinnering, zeker deze eerste. Soul Man was het lijflied van de “Bende van Katoren”, het groepje leerlingen in het middelbaar dat na een repetitie of een opvoering nog eens los ging in een café en dan vooral op dit nummer. Dit zit gebeiteld in mijn geheugen en is onlosmakelijk verbonden met een fantastische sfeer en een goed gevoel. Wat zeg ik: zelfs lichte euforie!

Als na een lange periode van zwartgalligheid, depressie en een rothumeur het zonnetje weer doorbreekt en je weer licht begint te zien. Als je durft te dromen van een betere toekomst. Als je verlangt naar vrijheid en plezier. Dan is deze een goeie om mee te beginnen: Brand new day!

Als je doodcontent bent met je partner, of super happy als je samen met je kind iets doet, of je hond is in een dolle bui en jij meteen ook, als je terug denkt aan die leuke ontmoeting met je vriend of vriendin, als je blij bent dat je je collega nog eens ziet, zing dan luidkeels mee met de schildpadden (The turtles!)

Er is altijd wel tijd voor een stukje ABBA in deze wereld. Dit is zo’n positieve tekst, YOU can dance, YOU can jive en JIJ kunt nog veel meer. With a bit of rock music, everything is fine… Dans alsof je terug zeventien bent. Mijmer en glimlach.

Is het allemaal van te lang geleden, kindjes? Is mama een beetje blijven hangen in ’t verleden? Allez kom, een recent nummertje dan, om happy van te worden. En ik vond wat ze ermee uitgespookt hebben in de studio’s van de VRT ook wel heel grappig om te zien, dus van het filmpje word je ook vrolijk:

Sorry dat ik nog eens terug in de tijd ga, maar als dit geen hoopvolle song is, dan weet ik het niet meer. Het was om de apartheid aan te kaarten, ja, een shitty situatie maar er is HOOP, Johanna. En dan nog wel op een concert, pre corona en leutige danseressen op het podium en weet je wat? Als je de tekst niet kent, dan zing je toch van “Laat het gras maar groeien, laat het GRAS maar groeien, rij het nooit meer af?

En van Zuid-Afrika naar het continent Afrika, terwijl we daar zijn. Hoe zou ik Toto kunnen vergeten? Ik vergeef het mezelf nog altijd niet dat ik enkele jaren geleden niet naar hun live concert ben geweest, maar dat is een heel ander verhaal en we gingen voor positiviteit. Dit nummer geeft me een instant zomergevoel, ik verdrink bijna in de zwoele stem van de zanger en word blij van de harmonieën in het refrein.

Josefien heeft ook al eens een top dertig gepost van allemaal liedjes waar zij vrolijk van werd, er zat er eentje tussen waar ik helemaal mee akkoord ga: Footloose uit de gelijknamige film is fantastisch om op te dansen, maar ook als je gewoon stilzit en luistert word je er happy van – denk ik.

Ik kan nog dagenlang doorgaan. Geef mij een dansvloer en een computer en ik zorg wel dat je aan het dansen gaat. Zelfs al ben je helemaal alleen en is het gewoon in je living. Veel plezier ermee!

Dit is de zevenendertigste dag in #40dagenbloggen