muziek

Tiny zegt ja

 

Op een paar lijstjes voor 2020 zie ik soms staan als puntje “meer NEE zeggen”. Ik schrik daar eigenlijk van. Misschien gaat het om freelancers die véél te véél werk hebben, kleine kindjes en duizend vrienden en familieleden om dingen mee te doen?

Maar zelf snap ik het niet. Als je dreigt in een burn out terecht te komen, moet je inderdaad leren nee zeggen. Werk weigeren. Zorgen dat je tijd voor jezelf neemt.

Dat schreef ik ook in mijn Nieuwjaarsbrief op Facebook:

Lieve Facebookvrienden, voor 2020 wens ik jullie TIJD.
Tijd om voor jezelf te nemen wanneer je dat nodig hebt.
Tijd om af en toe naar een mooie zonsopgang of zonsondergang te kijken.
Tijd om echt te praten met de mensen die je graag ziet. En als dat niet (meer) lukt, tijd om te kunnen gaan praten met iemand anders. En de moed om dat te doen.
Tijd om te lezen of te genieten van jouw lievelingsmuziek.
Tijd waarin je bewust kiest om toch eens dat meisje uit Brugge, dat nu in Wevelgem woont, terug te zien. 
Tijd om bij te praten. Om eindelijk die kop koffie samen te drinken.
Maar ook tijd om oprecht blij te zijn om elkaar spontaan tegen het lijf te lopen.
Tijd om desnoods eens gewoon virtueel te chatten.
Bedankt. Omdat je tijd nam dit te lezen. 

Persoonlijk wil ik in 2020 vaker JA zeggen. JA tegen een wandeldate met een oude vriend. JA tegen een avond Ecstatic Dance. JA tegen een stilteweekend. JA tegen mijn lief die ergens samen naar toe wil reizen. JA tegen mensen die een massage willen boeken en mijn website hebben gezien. JA tegen koffie- en theedates. JA tegen pintjes drinken in Ieper. JA tegen mezelf om te gaan sporten.

Laat maar komen die afspraakjes, het leven is te kort om domme dingen te doen in je vrije tijd.

Dus ga ik minder op Instagram. Minder doelloos scrollen. Minder domme series kijken en meer leuke films en series die je doen nadenken. 1917 was daar gisteren al een mooi voorbeeld van, een aanrader. Ik ging met een gratis verjaardagsticket alleen met mezelf. Heerlijk.

Als je gaat kijken, of je hebt hem al gezien: op een gegeven moment wordt op beklijvende wijze het lied “Wayfaring stranger” gezongen. Misschien kende je het al uit de Broken Circle Breakdown  een film van een aantal jaren geleden. Wayfaring stranger is een hele oude folksong van al meer dan honderd jaar oud en ook al heel vaak gecoverd. Het nummer blijft in mijn hoofd spoken en ik wil het per se uit mijn hoofd kennen. Dus ik ga ook meer JA zeggen tegen liedjes van buiten leren. Vroeger deed ik dat super vaak en nu merk ik dat ik hele stukken tekst van nummers ineens kwijt ben, terwijl ik die vroeger van voor naar achter kon. Moest wel, als zangeres van een coverband.

Heb je nog tips voor mij, waar kan ik nog eens JA op zeggen?

I’m just a poor wayfaring stranger
Traveling through this world below
There is no sickness, no toil, nor danger
In that bright land to which I go
I’m going there to see my Father
And all my loved ones who’ve gone on
I’m just going over Jordan
I’m just going over home
I know dark clouds will gather ‘round me
I know my way is hard and steep
But beauteous fields arise before me
Where God’s redeemed, their vigils keep
I’m going there to see my Mother
She said she’d meet me when I come
So, I’m just going over Jordan
I’m just going over home
I’m just going over Jordan
I’m just going over home

Tiny is kalm, hé?

Blogdip?

Er heeft mij nog niemand gevraagd waarom ik niet meer blog, dus ik maak mij eigenlijk geen zorgen. Ik word niet gemist.

Of moet ik mij nu wel zorgen maken, want het is jullie wellicht gewoon om het even. Of ik hier nu wat schrijf of niet, geen haan die er naar kraait. Enfin, ik zal het mij maar niet te veel aantrekken.

Ben ik in een diep gat gevallen? Heb ik geen inspiratie meer? Valt er niet meer te beleven misschien? Ba neen. Maar soms heb ik het een beetje gehad met dat bloggen, instagrammen idem. Het is vaak heel veel ‘ons kent ons’, je draait een beetje in cirkeltjes en je ziet heel veel van hetzelfde. Soms doe ik er aan mee, en soms  denk ik ‘Bweurk’ en vind ik het belachelijk.

Wat staat er nog op mijn programma?

  • detoxen: binnenkort volg ik een kuur om mijn lichaam eens te resetten en ja, hopelijk ook wat te vermageren. Eens de vijftig gepasseerd komen de kilo’s er al bij als ik nog maar naar een zak chips KIJK.
  • ‘iets doen met de tuin’. Dus in plaats van veel weekendjes weg, gaan we een beetje flink zijn en onze tuin aanpakken. Mijn bijdrage zal wellicht zeer klein zijn, maar ik ben al begonnen en heb EINDELIJK frambozenplantjes gezet. Spannend!
  • toch ook op reis: Zwitserland in juli en een rondreis door de Balkan in augustus (Kroatië, Bosnië-Herzegovina, Montenegro).

    Waterfalls_Kravica_5,_Bosnia_and_Herzegovina

    Kravica Watervallen

  • meewerken op Cactusfestival en zoals gewoonlijk ook op Dranouter.

Verder ben ik al een yoga/meditatiereis aan het voorbereiden voor begin volgend jaar, terug naar Egypte, maar deze keer met een klein groepje.

Wat ben ik aan het lezen?

Ik doe niet echt mee met de Verbeelding Bookchallenge, dit jaar lees ik gewoon lekker mijn eigen gedacht. Al heel erg genoten van:

Nog een nieuwtje? Ik heb meegedaan aan Relaas! Het verhaal staat nog niet op de podcast, want ze maken elke maand een selectie en het zou ook best kunnen dat je mij gewoon niet zult horen, maar we zien wel. Het was een hele leuke ervaring om mijn verhaal te vertellen voor een groep mensen.

Wat valt er nog te zien?

Op tv volgde ik met een half oog Blind Getrouwd en Temptation Island, maar hoe saai was dit? De conversaties die we hierover in ons Leesclub-whatsapp groepje voeren zijn véél interessanter!

Wel interessant: Topdokters, De noodcentrale, Rond de Noordzee, en nu ook terug Liefde voor Muziek. Wat een zàlig programma. De eerste aflevering, dat eerste nummer van Jan Leyers die de Marie-Louise van Bart Kaëll covert, hallelujah. Tranen in mijn ogen, echt waar. Heerlijk.

Op Netflix zijn we volop bezig met Outlander en zagen we ook al You, Sex Education, The story of Anvil, Ozark…. en wachten we vol ongeduld op het volgende seizoen van Stranger Things, The crown en La casa de Papel.

Voor De Mol gaan we elke zondag met heel de familie om kwart na acht voor de tv zitten, om bijna rechtstreeks te kijken, zo kunnen we toch de reclame door spoelen. Gokje? Bas. Maar ik zit er elk jaar faliekant naast, dus die zal het wel niet zijn.

Zo. Iedereen weer mee. D’amuseleute!

 

 

Tiny op weekend met de meisjes van de leesclub

Toen ik nog een bende vrienden had (hoest, hoest), gingen we wel eens op weekend naar de Ardennen met een aantal koppels. Meestal werd daar vooral (heel) veel gedronken, aten we veel vlees op de barbecue en gingen we wandelen en verdwalen in de bossen. Memories…

In onze leesclub hadden we al heel vaak het idee geopperd om er eens een weekend samen op uit te gaan, gewoon wij vrouwen, geen partners, geen kinderen, in alle rust. En na enig gedoodle, kwam er een datum, kwam er een huisje, kwam er een soort planning,… Afgelopen weekend trokken we met zeven naar West-Vleteren, in een gezellig huis. De eerste avond aperitief bij het haardvuur.

fullsizeoutput_3ce

We spraken vooraf al af wat we gingen eten, en maakten een lijstje voor de Collect and go. Ik kreeg bijna een hartaanval toen ik het lijstje zag, want – oh my god – wat een shitload aan eten en drank! Maar ja, beter te veel dan te weinig hé.

Geen kinderen mee, wil ook zeggen dat zo’n Tripp Trapp stoel voor iets anders kan gebruikt worden…fullsizeoutput_3cd

Wat hebben we allemaal gedaan? Eigenlijk heel weinig. We hadden wel een quiz georganiseerd, wij zijn allemaal amateurkwissers – iedereen stelde tien vragen op. Nu moet ik eerlijk zeggen, mijn quiz had ik vooraf uitgetest op mijn collega’s. En die vonden hem véél te moeilijk. ’t Was een muziekquiz, dus ja: sorry, ik ging er van uit dat het kennen van de voor- en achternaam van de leden van ABBA parate kennis was. Dus ik maakte een tweede quiz, een makkelijke – en voor de zekerheid ook nog een filmronde. (I have no live, I know!)

Iedereen kon een thema kiezen, en deed zijn goesting met de tien vragen. Resultaat: een heel gezellige, afwisselende en boeiende quiz! En soms ECHT niet gemakkelijk. (Thema’s: onze leesclub, Temptation Island, Blind getrouwd, actualiteit uit ons geboortejaar, gênante situaties en guilty pleasures, muziek en film,…)

We gingen (eventjes) gaan wandelen in de buurt, we konden in het huisje ook in de sauna (waar ik een meditatielesje gaf), we hebben uiterààrd veel gelezen, en we gingen op zondag brunchen in Ieper.

Mijn leesvriendinnen zijn echt de meest compatibele bende ooit, iedereen deed zijn deel, niemand zat op zijn lui gat, tenzij iedereen op zijn lui gat zat, er werd gekookt, opgeruimd, afgewassen, eten verdeeld, voor elkaar gezorgd,… Zàlig.

Zijn wij een bende saaie seutjes die alleen maar zitten te lezen en te koken? Nee, verre van. We vertelden elkaar onze meest geheime gênante verhalen, we ventileerden over oude vriendschappen en ex-lieven, aten en dronken zonder gène, maar het voornaamste: iedereen deed zijn goesting. Ons motto: alles kan, niks moet.

Kortom: I love mijn leesclub, maar dat hadden jullie al door hé? 😉

Wie ook denkt: “OH! Ik wil ook bij die leesclub!”, is er aan voor de moeite, vrees ik. We houden het voorlopig kleinschalig en aanvaarden geen nieuwe leden, omdat we zo’n hechte vriendinnenbende zijn geworden en daarom vrezen we dat iemand nieuw erbij dit niet zo leuk zou vinden en de vreemde eend in de bijt zou zijn. Sorry!