muziek

Tiny’s eerste festival

Nog maar eens duiken in mijn herinneringen van dat magische jaar 1984.

Rock Werchter was toen nog Torhout/Werchter. Op zaterdag één podium in Torhout, op zondag één podium in Werchter. Al een aantal maanden droomde ik van het festival, mijn allereerste festival en dan nog niet eens zo ver weg. Kamperen was helemaal niet nodig, want Brugge-Torhout is een moeiteloos te overbruggen afstand. Zelfs met de fiets (al had ik een brommertje).

Het plan was oorspronkelijk met mijn toenmalig lief te gaan, die had een auto en was zelf ook muzikant, dus ik zou in goed gezelschap zijn. Helaas, hij had ineens aangekondigd dat hij tóch niet zou gaan. En een week later was het uit. Oei, en nu? Mijn vriendinnen mochten helemaal niet gaan, eigenlijk kende ik bitter weinig mensen in mijn omgeving die naar Rock Torhout gingen.

Een week voordien hoor ik op de schaatsbaan (ja, die van het Boudewijnpark) dat een vriend van een vriend (die ik eigenlijk amper kende, maar wel te vertrouwen leek) ook zou gaan en dat hij gerust samen met mij wou gaan. Hij was een paar jaar ouder, maar zou met de fiets komen en mij oppikken. Okee, da’s beter dan niks en de dag erna kocht ik mijn ticket in de Bilbo.

De dag zelf was ik meer bezig met mijn outfit, mijn make-up en mijn oorbellen dan met nadenken wat ik zou meenemen. Dus: ik nam niks mee buiten mijn ticket, mijn jeansjas , een beetje geld en mijn lippenstift. Geen water, geen frigobox, geen eten. De vriend kwam mij ophalen, en zei tegen mijn ouders: “Ik zal er goed voor zorgen”, waarop ik dubbel plooide van het lachen. Hij had sandwiches met kaas en hesp mee en verder ook niet veel meer dan ik.

Ik herinner mij hoe overdonderd ik was toen we aankwamen op de weide. Zoveel mensen samen had ik nog nooit gezien, het ging mijn verstand bijna te boven. We installeerden ons ergens in het midden en ik heb van – heel – de – dag niet verder dan twee meter gewandeld. Ik durfde niet. Was bang dat ik onze plek nooit meer zou terugvinden. Ik ben dus ook geen eten gaan halen, en toen ik zowat scheurde van de honger was ik reuze blij dat ik een sandwich kreeg aangeboden van G., die vriend. En af en toe een slok van zijn cola.

De muziek. Hét belangrijkste want daarvoor was ik vooral gekomen. 070784torhout

Vooral Paul Young en Joe Jackson waren mijn favorieten. En het zijn die twee optredens die ik me nu nog steeds herinner. Tegen dat Lou Reed aan zijn optreden begon, had ik het al een beetje gehad. Het gezelschap was namelijk niet zo spraakzaam. We hebben de hele dag misschien vijf zinnen gewisseld. Het klikte dus van geen meter.

En het is eigenlijk doodzonde maar ik ben niet gebleven voor de Simple Minds. Ik ben – alleen – terug naar Brugge getuft, en heb nog een uurtje staan dansen in dancing Limelight vooraleer ik mooi terug op tijd naar huis ging.

Voila, mijn reputatie van de geboren rockbitch is hiermee volledig verpest, in 1984 was ik op veel vlakken nog een subbedutje. 🙂

Advertenties

Tiny’s nachtmerrie

Op een ochtend in mei word ik wakker. Het regent. Op zich niet zo verwonderlijk, want dit is tenslotte België. Alleen jammer dat het vandaag ook net mijn trouwdag is. Het ziet er naar uit dat het de hele dag zal regenen, en dat het nog koud is bovendien.

Ik rij nog vlug naar de Steenstraat in Brugge waar een parapluwinkel zit, daar hebben ze vast een witte paraplu die zal passen bij mijn wit trouwkleed. En ja, ze hebben er eentje, zelfs een hele grote.

De hele dag hou ik mijn wit jasje aan, jammer dat niemand mijn trouwkleed volledig zal zien, het is véél te koud.

De openingsmuziek in de kerk wordt gespeeld door mijn gitarist, hij speelt de intro van Stairway to heaven, maar hij trekt het zò lang dat we al tien minuten voor de priester staan en hij nòg bezig is. Verder zingt het koor, dat moet wel, want zowel mijn moeder als ik zelf zingen daar ook in mee. Beetje saai. Saaie priester ook.

Ik rij met mijn eigen auto, geëmancipeerd als ik ben, van de kerk naar de feestzaal. Er werd geen rijst gegooid, één, omdat het regent en twéé, omdat ik toch al zwanger ben.

In de zaal is er blijkbaar geen verwarming en iedereen heeft het de hele avond koud.

De openingsdans is het verkeerde nummer. De DJ stuurt nog iemand achter de juiste cd en ’s avonds laat wordt dan wel het juiste nummer gespeeld, maar ja, het moment is weg natuurlijk.

Ik zing in een groepje en we hebben beslist om op onze trouwavond ook een optreden te geven. Alles mislukt. Het geluid is barslecht. Iedereen speelt slecht of verkeerd, misschien zijn ze dronken, oh en ik zing vals. Nog nooit zo’n slecht optreden gegeven. Niemand danst.

Als ik tijdens de fuif wil dansen op supergoeie muziek – want verder is het echt wel een goeie DJ – kan dat niet, want de eerste mensen komen al afscheid nemen en gaan naar huis. En zo gaat het heel de avond door.

De fotograaf van dienst is een collega van mijn man, die heeft aangeboden om gratis een trouwreportage te maken, dat zou dan zijn cadeau zijn aan ons. Achteraf zien we tachtig foto’s van onze ringen tussen bloemetjes en plantjes, tachtig foto’s van zijn collega’s, vijf foto’s van mijn familie, geen enkele foto van mijn vrienden (waren die er eigenlijk wel?), één domme foto van het optreden, en drie domme foto’s van ons als koppel. Niks bruikbaars.

Het eten was lekker. Denk ik. Er was een walking diner maar ik heb eigenlijk geen tijd gehad om iets in mijn mond te steken.

Dan bleek het ook nog de verkeerde man te zijn met wie ik was getrouwd.

En nee, het bleek geen droom.

Tiny krijgt bezoek: Talitha

Vorige week mocht ik bij Talitha een stukje schrijven (klik hier voor haar gastblog) en deze week komt zij gewoon lekker bij mij.

Talitha is trouwens een naam uit het Aramees en betekent gewoon meisje. Het Aramees? Ook nog nooit van gehoord? Google en Wikipedia zijn uw vriendjes, maar om het makkelijk te maken: dat is een Semitische taal, ooit de taal van Syrië, maar wordt nu zelden nog gebruikt.

Buiten haar naam is ze zelf ook een coole griet, die het ooit aandurfde om moederziel alleen in Amsterdam te gaan studeren. Ondertussen woont en werkt ze daar ook. Waarom heb ik daar nooit zelf aan gedacht??

Ze heeft ook een vree toffe moeder, die fan is van Bryan en haar als kind mee nam naar de beste tekenfilm ever. Lees er hieronder alles over, en geniet van haar muziekjes. (Waarvan ik een derde niet eens ken, zelfs niet van naam. Erg hé. Wie is hier nu de oma?)

Hooggeëerd publiek, graag uw applaus voor…. Talitha!

Processed with VSCO with f2 preset

Niet alleen een coole griet, maar ook een razend knappe! 🙂




Voor deze gastblog kruip ik meteen even uit mijn comfort zone. Ik vind Tiny’s blogposts waarin ze met liedjes uit elk jaar van haar leven aftelt naar haar vijftigste verjaardag echt geweldig leuk. Nu is Tiny ook niks meer en niks minder dan een compleet muzikaal genie, natuurlijk, maar ik ben eerlijk gezegd amper bezig met muziek. Tijdens mijn tienerjaren wel, toen schuimde ik alle muziekfestivals van België af (behalve Rock Werchter, want dat was commerciële bullshit waar ze alleen maar artiesten met één populair hitje of net een nieuw album uitnodigden, ja, ik was er zo eentje) en kende ik heel erg veel indiebandjes. Vroeger was ik cool. Nu ben ik een 26-jarige oma die op vrijdag in bad ligt met een boek van Stephen King en daarna Netflix kijkt met haar Lief en haar kat en een dekentje. U dacht dat ik een hippe millennial was die rock ’n roll leeft in Amsterdam? U dacht verkeerd.

Anyway. Na de middelbare school ben ik de interesse in muziek een beetje verloren. Ik weet niet zo goed waarom. Ineens kwam ik in die fase terecht waar de meeste mensen pas vanaf hun veertigste of zo in belanden: ik stopte met nieuwe muziek zoeken, want ik wist al wat ik leuk vond. En dus luisterde ik dat. On repeat. Op mijn iPod Nano uit het gezegende jaar 2005. (Ja, ik heb die nog altijd. Ja, ik gebruik die nog altijd. Er kunnen maar 300 liedjes op of zo. Al mijn leeftijdsgenoten lachen me uit. I don’t care.)

Ik luister nu niet meer elke dag naar muziek, zoals de meeste mensen. Om die muziekliefde nog eens bij mezelf aan te wakkeren, heb ik mijn eigen verjaardagsmuzieklijstje samengesteld. Ik ben pas in oktober jarig, maar dat geeft niet. Voor het gemak tel ik af per twee jaar.

1991 – Bryan Adams – (Everything I Do) I Do It For You

Mijn moeder was vroeger een ontzettend grote fan van Bryan Adams (als in: de berichttoon op haar smartphone is anno 2018 nog steeds Summer of 69), dus ik neem aan dat ik dit nummer zowel in de buik als eenmaal in de wieg vaak genoeg gehoord heb.

1993 – Samson & Gert – Samsonrock

Mijn kindertijd wás Samson & Gert.

1995 – The Cranberries – Zombie

Zou ik graag zeggen, want ik heb het in mijn pubertijd vaak genoeg gedraaid. Maar als ik heel eerlijk ben, zal het als vierjarige eerder dit nummer-één-hitje geweest zijn: Kamiel Spiessens met Het isj nie moeilijk, het isj gemakkelijk! Ahhh, de Vlaamsche muziekcultuur. Topspul.

1997 – Wannabe – Spice Girls

By far dé soundtrack van mijn lagereschooltijd. Ik was geobsedeerd door de Spice Girls. Ik had alle cd’s en een slaapkamer waarvan elke cm bedekt was met posters, natuurlijk, maar ik had ook pennenzakken, rugzakken, kussens, kaftpapier, T-shirts, de film op VHS en zelfs een heus mintgroen tweedelig trainingspak (met naveltruitje, uiteraard) waar menig Amsterdamse hipster anno 2018 jaloers op zou zijn.

1999 – Phil Collins – Strangers Like Me

Kent Tiny ook wel 😉 Tarzan was een van de eerste films die ik ooit in de bioscoop zag, samen met mijn mama, toen Ieper nog een eigen bioscoopzaaltje had. Geweldig onder de indruk was ik daarvan.

2001 – Linkin Park – In the End

Ik was zo’n fervente fan van dit nummer (als tienjarige, best wel cool eigenlijk?) dat ik op een dag naar TMF belde om het aan te vragen in zo’n muziekaanvraagprogramma waar we vroeger de halve zaterdag aan besteedden. Superzenuwachtig en onder een valse naam, maar ik was wel bijzonder trots op mezelf.

2003 – Nelly ft. Kelly Rowland – Dilemma

My jam. So much my jam. Ik heb dit tot in den treure mee gekweeld. Ik, die als tienjarige van Linkin Park hield, ja. Geen idee hoe dat kwam, maar ik hield zo hard van dit nummer dat ik er nog steeds een beetje warm van word vanbinnen. Dit is de periode waarin ik mijn eerste crushes had en met een van die jongens zelfs mijn allereerste date: naar de film, meer bepaald 8 Mile met Eminem, met een seksscène die in mijn herinnering ongeveer een half uur duurde en echt veel te awkward was voor twee twaalfjarigen.

2005 – Babyshambles – Fuck Forever

Google voor de grap eens de Ultratop 50 van dit jaar. Wat. Een. Bagger. Het was o.a. het jaar van Schni Schna Schnappi. Enough said, zeker? Gelukkig was 2005 ook het jaar waarin Britse indiebandjes floreerden en laat dat nu eens helemaal mijn ding zijn. Ik luisterde naar Babyshambles, The Pigeon Detectives, The Futureheads, The Cribs, The Wombats, The Subways, Milburn, We Are Scientists,… Ik ging voor het eerst in mijn leven naar een concert: Suzanne Vega in de AB. En daarna nog eens, voor de hysterische tienermuziek van Panic! At The Disco, die toen ook nog hun handtekening op de ass van mijn skinny jeans zetten. Yep, dat waren tijden, vrienden. I used to be cool, kzei ’t u toch?

2007 – Arctic Monkeys – The View from the Afternoon

In 2006 ging ik als nog-net-niet-15-jarige voor het eerst naar een festival: Pukkelpop, samen met een vriendin. Ik luisterde er om 12 uur ’s middags samen met ongeveer 15 anderen bij Main Stage naar Arctic Monkeys, die op slag mijn favoriete band ter wereld werden en dat nu nog steeds zijn.

2009 – Editors – Smokers Outside the Hospital Doors

In 2009 verhuisde ik moederziel alleen naar Amsterdam. Alles was anders, maar één ding bleef hetzelfde: mijn muziek. Ik ging nog eens naar Arctic Monkeys kijken (inmiddels al immens populair, dus in de Heineken Music Hall) en reisde naar Tilburg voor Editors, mijn tweede favoriete band destijds. Dit liedje is mijn all time favourite en ik herinner me nog steeds hoe het was om daar in de 013 helemaal in mijn eentje te staan meeblèren op dit nummer.

2011 – Panic! At The Disco – The Ballad of Mona Lisa

Een single van het toen net herboren Panic! At The Disco. Een band waar ik om nostalgische redenen dat jaar op Pukkelpop nog wel eens heen wilde. En dus overtuigde ik mijn vriendinnen om de Château te verlaten en met mij mee te gaan wachten in de Marquee. De Marquee, die ons een half uur later beschermde tegen de storm, en vanwaar we de Château zagen instorten.

2013 – Bastille – Pompeii

In 2013 was ik mijn muziekliefde al een beetje kwijt. Van alle nieuwe muziek dat jaar kon alleen Bastille me echt boeien.

2015 – OMI – Cheerleader

Ja, een slecht nummer, ja. Maar het doet me denken aan een aantal memorabele avonden uit mijn studententijd. En aan de roadtrip in Florida met mijn Lief. Dit nummer in de auto op weg naar het prachtige Key West, met links en rechts alleen maar felblauw water en palmbomen in de verte… Vakantie-iger wordt het niet.

2017 – Catfish and the Bottlemen – Cocoon

Zoals ik al zei ben ik een saaie muziekseut geworden die enkel nog naar de muziek luistert die ze al kent. In 2016 leerde ik echter geheel toevallig Catfish and the Bottlemen kennen: een Britrock-bandje dat geheel mijn smaak is. Ik werd meteen verliefd op hun volledige eerste album en trok zelfs naar Liverpool Sound Festival met mijn Lief om hen live te zien.