muziek

Tiny’s Graspopverslag

In 2015 waren mijn lief en ik er voor de eerste keer. Omdat het zo intens en speciaal was heb ik er drie blogposten over geschreven, lees ze hier en hier en hier, als je het van a tot z wil weten.

Dit jaar gingen we terug, mijn zoon was er ook maar hing daar ergens rond met zijn vrienden. Een verslagje van de hoogtepunten.

Vrijdag: omdat we pas na de middag konden vertrekken, zaten we vast in typische monsterfiles van de vrijdagavond en reden we in vier (4!) uur van west naar oost. Pas om half zes kwamen we aan in Balen, waar we een Airbnb-kamer hadden geboekt. Wat bleek: de gastheer en zijn lieve hond waren zo relaxed als maar kan zijn, de kamer was koel, het bed zacht en het huis afgelegen dus ’s nachts hoorde je er niks, heerlijk rustig. Bij het ontbijt bleek deze Peter een enorm aangename mens te zijn, die al behoorlijk had geleefd en vol verhalen zat. Een man naar ons hart.

Parkeren ging vlot, de wei opgeraken ook, al bleek er een massa volk te zijn, vooral voor de hoofdact Rammstein. Daardoor was het soms wel aanschuiven aan de toiletten. Maar, en je moet me echt geloven, drie dagen lang waren alle wc’s kraaknet, voorzien van voldoende toiletpapier, échte toiletten trouwens met spoelbak. Kraantjes om je handen te wassen, die ook dienst deden als drinkwaterpunt.

Het bier was fris en vloeide rijkelijk. En tijdens het allereerste optreden dat we zagen, keek ik vooral naar de drie grote videoschermen en wie zag ik daar opduiken? Mijn zoon! Ha, hij leeft, staat vooraan, en heeft plezier. Da’s het belangrijkste hé? Het hele weekend hebben we trouwens ge-sms’t met elkaar en op zondag zag ik hem even in ’t echt. Hij drinkt niet, zijn vrienden ook niet, maar ze gooien zich wel in de mosh pit en doen mee aan Walls of Death en zo meer. Voorbeeldje? Zie hieronder, en let vooral op hoe iedereen weer flink recht springt:

Vrijdag zag ik Dee Snider en Rammstein, maar tussendoor ook Brides Of Lucifer. Je kent dat meisjeskoor Scala? Die allerlei covers in een koor-jasje steken en daar al jaren veel succes mee scoren? Wel, waarom eens geen metal-nummer in zo’n jasje steken, dachten ze. We gooien er een ferme drummer en wat gitaristen tegenaan, steken de meiden in een sinister en over-the-top bruidskleed, maken een fenomenaal decor en dan maar op hoop van zegen. Wij stonden helemaal vooraan en wisten niet goed wat te verwachten, maar hallo! Wat was me dat zeg? Echt een wall of sound, ik daverde mee met het geluid en daar bovenop dat een aantal hemelse (duivelse?) meisjesstemmen. Erg speciaal en voor mij dé revelatie van Graspop.

 

Op zaterdag hebben we ons steentje bijgedragen voor het milieu en pikte ik iets meer dan 100 lege bekertjes op. Ik leverde die in bij het Recyclepunt en mocht als beloning 18 eendjes vissen. Oh jawel, met een stok en een haakje en witte en zwarte eendjes. Mijn prijs? Geen goudvis of plastic geweertje, maar twee vrijkaarten voor het reuzerad. Heerlijk! En! En! Een vrijkaart voor het skydeck, een podium zo’n tien meter hoog in de lucht waar je mooi zicht hebt op het podium en het hele festivalterrein. Hoera!

P1020818

P1020806

Foto  ©Tiny

Op zaterdag keken we vooral uit naar Deep Purple en voor de rest keken we mensjes. Ik meen zelfs blogger Thomas P. gespot te hebben want ik herkende hem aan zijn onderbroek:

Oh ja, we hebben nog wel wat bands gezien, mijn lief was grote fan van het Franse Gojira, maar dat was minder mijn ding. Alle lof voor mijn lief trouwens: we merkten maar weer eens dat we geen grote vriendenbende nodig hebben om ons te amuseren, maakten de grootste lol tesamen, maar deden af en toe ook een optreden alleen, en spraken terug af aan de Proximustent. Zowel hij als ik zijn graag eens alleen op stap, en dat moet kunnen.

Het moet gezegd, als ik alleen over de wei dartelde, kwamen allerlei vreemde mannen op mij af. Met een aaitje, een kusgeluidje, een vriendelijk complimentje, of een poging tot knuffel of kus. Let wel: allemaal respectvol en braaf, met humor en zeker niet storend. Ik weet écht wel wanneer mannelijke aandacht overdreven en belachelijk is, maar hier was het grappig en eigenlijk ook een beetje vleiend. Zelfs het jonge ventje van Proximus kwam geen verkoopspraatje met me houden, maar een ander soort babbel. 🙂 Grappig!

Denk je nu: maar Tiny toch, hoe doe je dat toch, met dat oude lijf van je drie dagen rondhossen op een festival? En ja, ik heb rugpijn en spierpijn in mijn benen en ben nog wat vermoeid. Ik ga veel neerzitten: als het droog is, gewoon in het gras, of liefst tegen een afsluiting om mijn rug wat te sparen. Af en toe de schaduw opzoeken en veel (gratis) water drinken. Maar ook in beweging blijven en dansen (niet headbangen, maar onnozel rondspringen, da’s beter!). Ook tijdens een optreden zet ik me soms eens op de grond, want anderhalf uur rechtstaan, dat hou ik amper vol.

Voor Steel Panther ben ik naar voor gegaan. Mijn lief vond het niks en is weggegaan, maar ik vond deze glamrock parodie de max. Spandex broekjes, wild haar (of pruiken) en make-up, vuile teksten, en meisjes op het podium die af en toe zich wat koelte toewuifden met hun eigen bh. Ja sorry, puberaal en vrouwonvriendelijk zeker weer, maar ik vond dat grappig. Iedereen moet daar gewoon doen waar hij/zij zin in heeft.

P1020833

Foto ©Tiny

Mijn eerste bleitmomentje was toen al voorbij. Tijdens het nummer Cats in the cradle, van Ugly Kid Joe. De tekst vind ik pakkend, als je luistert zul je wel begrijpen waarom.

Amy Lee is de dame van Evanescence, die later die dag ook hebben opgetreden en mij wederom hebben ontroerd.  Mooie en toch krachtige nummers. Hieronder de originele videoclip:

 

Zondag deed ik nog een toevallige ontdekking. Na de hereniging met mijn zoon (voor vijf minuten) passeerde ik langs de metal dome en herkende ik ineens volgend nummer:

Ok, Hush is oorspronkelijk een Deep Purple nummer, maar wat een toffe cover. Dit bleek Gotthard te zijn, een Zwitserse band genoemd naar de tunnel. Hun leadzanger is in 2010 overleden, maar een aantal jaar geleden hebben ze het snoepje van de week gevonden en als frontman ingezet. Dus ja, Tiny naar voor hé!

P1020836

Wazige foto ja, maar ik zag lang blond haar, een slanke gast die kan zingen en gitaar spelen en boem, dan ben ik verkocht. 🙂

Kortom, mijn weekend was super. Het kostte wel wat, maar ik kan hier wel een paar maanden van nagenieten. Ik hou het wel vol tot Dranouter, denk ik.

Tiny als covergirl

Sorry, de vlag dekt de lading niet, maar geef toe, ’t is een catchy titel nietwaar? 😉

Samaja vroeg een tijdje geleden wat ik zo allemaal beleefde als zangeres, het gaat hier dus over Tiny in een coverband. Ik schreef al eens eerder over de laatste keer dat ik op een (mini-)podium een liedje zong, karaoke dus eigenlijk telde dat niet mee.

Toen ik achttien of negentien was, speelde een klasgenoot in een bandje en ze zochten nog een achtergrondzangeres. Omdat ik al eens op de radio in een live-uitzending iets had meegezongen, vond hij dat ik niet slecht zong en vroeg hij mij of ik wou meedoen. Ik zag het meteen groots en droomde al van een carrière als rockzangeres. Haha.

Laat ik je meteen iets duidelijk maken: backing vocals in een groep is niet zo simpel. Als je denkt dat je een beetje ooooh en aaah en aha-aha, mhm-mhm moet staan neurieën en een bijkomend dansje uitvoeren, vergeet dat maar vlug. Er kruipen uren en uren zoeken en oefenen in, harmonieën vinden op een bepaalde melodie is iets wat je voor een stuk kan leren, maar wat je vooral moet ‘horen’. Ik kan het moeilijk uitleggen. Maar ik kon het wel.

Het is zalig als je met twee backings bent, omdat je dan eigenlijk drie melodielijnen hebt: die van de leadzanger(es), en twee extra’s om harmonieën mee te vormen. Voorbeelden: kijk gewoon de volledige film van The Commitments, of als je geen tijd hebt, gewoon dit filmpje, en ja het duurt tot halverwege het nummer tot ze in actie komen:

Jaren en enkele groepjes later, werd ik gevraagd of ik niet gewoon lead wou zingen. Samen met een andere zanger afwisselend. En dat vond ik super: je kan je eigen ding doen, nummers alleen zingen en ze naar je hand zetten en toch ook nog altijd backing vocals zoeken als de ander een nummer alleen zingt en vice versa. In die tijd begon ik ook met eigen nummers te schrijven, zowel in het Engels als in het Nederlands. Ik maakte de teksten en vond de melodie op een akkoordenreeks die de gitarist of toetsenist speelde. Een heerlijke periode, we werden vrienden, gingen samen naar de Ardennen om te brainstormen over een groepsnaam, inspecteerden elkaars nieuw lief, werden eregast of zongen op elkaars huwelijk, kwamen bij elkaar uithuilen als de relatie gedaan was en onze frustraties uitwerken in het repetitiekot.

Maar het bleken ook avonden lang wachten in een koude en kille kleedkamer, tot je op mocht, ruzies omdat we het niet eens geraakten over de structuur van een nummer, liefjes die eerder onruststokers waren dan aangenaam publiek, en op den duur ga je dan uit elkaar of laat je iemand vervangen door een ander. Of het koppel in de groep gaat uit elkaar en heel de band valt uiteen.

Op naar een volgend groepje dan: samen met nog een zangeres lead vocals zingen en super goed overeen komen. Haar later horen zeggen dat ik haar grote voorbeeld was en haar nu nog altijd zien schitteren op een podium hier en daar. Terwijl ze ondertussen veel beter zingt dan ik! Ik weet al niet meer hoe dit is gestopt, een gitarist die weg viel of een zanger die er bij kwam, maar het was niet meer wat het geweest was.

Het laatste groepje was een ferme groep: we waren met negen en dat is wel een beetje veel. Als iedereen zich altijd moet kunnen vrijmaken voor repetities en optredens en je zit met leeftijdsverschillen en nog enkele studentjes… En er was vaak onenigheid over het repertoire. En er werd nogal wat afgerookt tijdens repetities, daar had ik het echt wel moeilijk mee. En ik ging verhuizen naar Wevelgem… Dus voila, einde verhaal.

Als er iemand ooit een backing of leadzangeres nodig heeft voor een klein projectje, dan zie ik dat nog altijd zitten. Maar echt terug in een groep, nee, daar bedank ik voor, dat heb ik gehad. Oh en een karaoke-avond zal ik ook niet afzeggen… 😉

Wie wil weten hoe ik klink, is er aan voor de moeite, mijn eigen stem werd wel opgenomen, maar die ga ik niet delen. Enkele zeiden me dat de stem van Ilse Delanghe nogal lijkt op die van mij, dus hop, daar moet je het maar mee doen:

Tiny en Melissa

Ofwel: Tiny’s jukebox deel 4. (De link brengt je naar de vorige delen)

Jarenlang heb ik in verschillende covergroepjes steeds hetzelfde nummer gezongen: Like the way I do van Melissa Etheridge. Nog altijd een schitterend nummer, maar omdat ik het al zo vaak gezongen heb, is het voor mij als een afgedragen jeans, die nog altijd lekker zit, maar tot op de draad versleten is.

In de jaren negentig was ik zwaar fan van haar. Toen ik het “internet” als begrip leerde kennen, en ik op een computer mijn gang mocht gaan, was zij de eerste naam die ik opzocht. Ik heb een aantal cd’s van haar, en vooral die ene cd “Your little secret” koester ik. Ik heb hem gedeeld met wie het maar horen wilde, en ook niet horen wilde. 😉

9200000021838149

Dit album kwam uit in 1995, mijn zoon was nog niet geboren, en allerlei donkere gedachten speelden door mijn hoofd. Ik was verward, niet in mijn goeie doen, op zoek, gefrustreerd, misschien verliefd, soms wanhopig,… en alles wat daarbij komt. Your little secret gaf behoorlijk goed weer hoe ik me voelde. Er staan een paar ijzersterke nummers op, volgens mij dan, die echt niet bekend zijn, maar die ik heerlijk vind. De titelsong is er eentje van:

In de clip zie je een man met een t-shirt aan met Brad Pitt op, in die tijd was Melissa goeie vriendjes met Jennifer Aniston, de toenmalige partner van Brad. Het was ook tien jaar voor Melissa geconfronteerd werd met kanker, vòòr haar chemotherapie waar ze al dat lange blonde haar door verloor. Maar ze kwam terug.

Haar nummers maken mij wakker. Halen mij uit mijn winterslaap. Zorgen dat ik weer één wordt met mijn emoties.

Misschien vind je haar stem verschrikkelijk: rauw, rokerig, hees, brullend, ze schreeuwt al haar frustraties er uit. Ik hou er van.